จับสายซึน มาเจอมึนตัวพ่อ

ตอนที่ 10 : The Shock

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,708
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 677 ครั้ง
    3 ก.ย. 62





[Pad's Story]

"ไม่ได้หวง..."

"..."

"กูแค่...ห่วงมัน..."

!

!!

!!!

!!!!

!!!!!

What the x!!

ไอ้! พี่! เชี่ย!!!!!!

พูดอย่างนั้นออกมาได้ยังไงวะ!?

ฮือ!!

พัง!

พังหมดแล้ว...หัวใจกู...

ขอสงบนิ่งซักสามนาที

ไว้อาลัยให้กูด้วย...

กูกำลังจะตายอย่างสงบ... ในสภาพที่ศพเป็นสีชมพู...

...

ผมสะบัดมือพี่มันออกเต็มแรง ก่อนจะออกวิ่งหนีตามเพื่อนๆ ไปรอบคณะวิศวกรรมศาสตร์

"เด็กเวร! กลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

ไอ้พี่เหี้ย! ไม่ต้องเรียก! กูอยู่ตรงนั้นไม่ได้แล้วไง ขืนอยู่ต่อ มีหวัง...ร่างกูคงแตกสลายตามหัวใจไปแน่!

...พี่หนวดแม่งอ่อยกูอะ!

...อ่อยกูชัดๆ เลย!

"ไอ้พัด ทำไมวิ่งช้างี้วะ?" ไอ้เจที่มองเห็นผม ค่อยๆ ผ่อนความเร็วลงจากตอนแรกที่อยู่ไกลลิบๆ เพื่อมาวิ่งไปข้างกัน "แล้วเมื่อกี้พี่เซนลากมึงไปทำไม โดนด่าหรอวะมึง?"

"..."

...เผลอๆ โดนด่า อาจจะดีต่อใจกูมากกว่า...

"เงียบทำเหี้ยอะไร ถามก็ไม่ตอบ"

"ไอ้เจ..."

"ฮะ? อะไร?"

"มึง...กูกำลังจะตาย..."

"เป็นเหี้ยอะไร?"

"มึง...เห็นวิญญาณกูไหม..."

"..."

"มึง...กู..."

"พอ! กูไปละ กลัวเป็นบ้าตามมึง" ว่าแล้ว ไอ้เจก็เร่งสปีดวิ่งหนีผมไป ซะอย่างนั้นเลย

วิ่งไปได้อีกสี่ห้ารอบ พี่ที่เป็นคนถือโทรโข่งก็ร้องบอกให้หยุดวิ่ง

"พอแค่นี้ เดี๋ยวปีหนึ่งไปรวมกันที่ลานเกียร์ จัดแถวให้เรียบร้อยด้วย"

พวกผมรีบทำตามอย่างว่องไว เหงื่อนี่ไหลเต็มร่างไปหมด เพราะเวลานี้ยังมีแดดร้อนแรงสาดแสงอยู่

ผมหอบถี่ขณะที่เดินเข้าไปร่วมเป็นหนึ่งในแถวตอนลึก แล้วยืนอยู่ได้ซักพักหนึ่งรุ่นพี่ด้านหน้าก็สั่งให้ทุกคนนั่งลง

"ที่ผมให้พวกคุณหยุดวิ่ง ไม่ใช่เพราะผมเห็นใจพวกคุณนะ แต่เป็นเพราะมันได้เวลาเดินทางกลับของอาจารย์และนักศึกษาคณะอื่น ผมจึงไม่อยากให้พวกคุณวิ่งกีดขวางการจราจร"

ครับ...รุ่นพี่มีเหตุผลมากครับ...

"เพราะฉะนั้นผมจะลงโทษพวกคุณด้วยการ..." รุ่นพี่ชะงักไป เพราะอยู่ดีๆ พี่ไข่ (คนที่สนิทกับไอ้เดียว) ก็เดินเข้ามาสะกิดพี่เขาแล้วพูดอะไรบางอย่างด้วย พักใหญ่ๆ พี่ระเบียบคนนั้นก็หันกลับมาพูดกับพวกผมต่อ "...เห็นแก่ที่พวกคุณไปวิ่งกันมาโดยไม่ได้อิดออดอะไร เอาเป็นว่าวันนี้ผมจะลงโทษพวกคุณแค่นี้ก็แล้วกัน..."

ฮะ!?

ยังไงนะ?

"แต่ถ้ามีครั้งหน้า ต่อให้พวกคุณจะมีแบ็คดีขนาดไหน ผมก็ไม่ไว้หน้าทั้งนั้น เข้าใจไหมครับ!?"

"..."

แบ็ค? อะไรวะ?

"ผมถามว่าเข้าใจไหมครับ!?"

"เข้าใจครับ/ค่ะ"

ผมตอบไปอย่างนั้น ทั้งๆ ที่...ไม่เข้าใจหอกอะไรเลย...

"ก่อนเข้าห้องเชียร์ พี่มีเรื่องจะประกาศ..." จู่ๆ พี่ครีมก็มาแย่งโทรโข่งไปถือไว้ พี่เขากวาดสายตาราวกับกำลังมองหาใคร ก่อนจะเอ่ยออกมา "เดี๋ยวขอให้ดาวกับเดือนคณะแยกตัวออกมาด้วยนะคะ พอดีกองประกวดมีนัดประชุมด่วนค่ะ"

ผมชะงัก สายตาเหลือบไปมองส้มหวานที่นั่งอยู่ไม่ไกล...

...ไม่รู้ป่านนี้จัดการกับความรู้สึกตัวเองได้หรือยัง

ส้มหวานเองก็มองกลับมา เธอยิ้มให้ผมเล็กน้อย หากแต่ใบหน้าก็ยังมีความกังวลให้เห็น

พวกผมสองคนเดินแยกตัวออกมาท่ามกลางสายตาจับจ้องของเพื่อนๆ ร่วมคณะ ผมเห็นหลายคนหันไปซุบซิบกันพร้อมมองมาอย่างไม่ค่อยชอบใจ... เอาเถอะ เป็นผมเองก็คงไม่สบอารมณ์นักหรอก ตัวเองต้องเข้าเชียร์เหนื่อยแทบตาย แต่ดันมีเพื่อนที่หนีไปสบายอยู่คนสองคน...

"สวัสดีค่ะพี่ครีม" พอส้มหวานเอ่ยไปแบบนั้น ผมจึงรีบยกมือไหว้ตามมารยาท

"สวัสดีครับ"

"สวัสดีค่ะน้องๆ" พี่ครีมทักทายพอเป็นพิธีแล้วรีบพูดเข้าเรื่อง "เดี๋ยวน้องสองคนเดินไปตึกอธิการเลยนะคะ พอดีกองประกวดมีเรื่องด่วนจริงๆ ส่วนพี่เองก็ยุ่งอยู่ทางนี้ คงไม่ได้ตามไปดูแลนะ"

ผมผงกหัวรับคำ ไม่ได้น้อยใจอะไรหรอก แม้ว่าคณะอื่นเค้าจะมีรุ่นพี่แห่ไปอยู่ด้วยเยอะแยะก็ตามที เพราะดูท่าแล้ววิศวะจะไม่ค่อยอินกับงานดาว-เดือนซักเท่าไหร่

...ผมเองก็ไม่อิน

...ส้มหวานก็ด้วย

"ไปกันเถอะเดือน" ส้มหวานหันมาบอกแล้วเริ่มออกเดิน

ห่างจากตรงนั้นมาได้เกือบๆ กลางทาง ผมก็เอ่ยถาม "ไม่เป็นไรแล้วหรอส้ม?"

"หืม?"

"เรื่องพี่ยู" ผมขยายความ

"อ้อ..." ส้มหวานทำหน้าลังเล "...จะว่ายังไงดีล่ะ"

"..."

"ก็แบบ..."

"..."

"เราคิดว่า...เรา...จะจีบพี่ยูแหละ"

"ฮะ!!"

"เบาๆ หน่อยสิเดือน" ส้มหวานหันมองซ้ายขวา

แต่เห้ย!!! กูจะเบายังไงไหวล่ะวะ?

"พี่เค้ามีแฟนแล้วนี่"

"เราว่าน่าจะเป็นแค่ข่าวลือนะ"

"แต่เราว่าเป็นเรื่องจริง เราเคยได้ยินพี่เท่พูดกับพี่ยูเรื่องนี้อยู่"

"อะ..." ส้มหวานถึงกับสะอึก "พะ...พี่เค้า...แค่แซวกันเล่นหรือเปล่า..."

"ไม่น่าใช่นะ"

"อย่าคิดไปเองสิเดือน"

ส้ม!! มึงแหละคิดไปเอง!

โธ่... สายแข็งคณะกู...

"แล้วแต่แล้วกัน" ผมถอนใจ เลิกเถียง แล้วเดินต่อไปจนถึงตึกอธิการบดี

รุ่นพี่กับดาว-เดือนคณะอื่นทะยอยมากันเยอะพอสมควรแล้ว พี่ยูเองก็มาถึงก่อน พอเห็นพวกผม พี่เขาจึงเดินเข้ามาหาโดยมีสีหน้าง่วงเหงาเต็มขั้น

"โห...โคตรน่ารัก"

ผมได้ยินส้มหวานพึมพำแล้วก็ต้องแอบส่ายหน้าใส่...

...เป็นเอามากแล้วเนี่ย...

"สวัสดีครับน้องส้ม" พี่มันยิ้มมาเลย

"สะ...สวัสดีค่ะพี่ยู"

"ดีเว้ยมึง"

แต่ดู! ดูพี่มันทักผม!

"ดีพี่ โคตรสองมาตรฐานเลยนะ" ผมแอบเหน็บเบาๆ

"ไม่มีนมก็อย่าน้อยใจ" พี่มันเดินมาล็อกคอ กระซิบข้างหูผม แล้วหันไปฉีกยิ้มราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับส้มหวาน "ที่ไม่สบาย หายดีแล้วหรอครับ?"

"กะ...ก็...ดีขึ้นแล้วค่ะ"

"ก็ดีแล้ว" พี่ยูยิ้มกว้างมากกว่าเดิม "แล้วต่อไปก็ดูแลตัวเองดีๆ นะ อย่าตากฝนอีกล่ะ"

"..."

"พี่อยากเจอเรา..."

"!!!"

"...มากกว่าไอ้พัดเยอะ"

ผมว่า...ส้มหวานคงไม่ได้ยินประโยคท้ายสุดของพี่ยูหรอก เพราะวิญญาณส้มคงหลุดไปตั้งแต่ประโยคก่อนหน้านั้นแล้ว...

"เห้ย! ไอ้ยู อยู่ด้วยดิ น้องกูยังไม่มาเลย!!!"

แม่ง... มาอีกแล้วว่ะ

"กูเบื่อหน้ามึงฉิบเลยว่ะเท่"

"กูก็เบื่อมึง... แต่อยากเจอน้องพัด..." พี่มันชะงักเมื่อหันมาหาผม "น้องพัด...ทำไมมองพี่แบบนั้นล่ะครับ..."

ยังมีหน้ามาถามอีก... ประโยคที่พี่มันพูดเอาไว้ล่าสุด ยังดังก้องอยู่ในหูผมอยู่เลย...

 

"คงงั้นมั้ง... แต่เวลาไอ้เซนมันโกรธแล้วแม่งน่ารักสัตว์...อยากได้"

...

"ไอ้เซน...แม่งน่ารักสัตว์...อยากได้"

...

"ไอ้เซน...น่ารัก...อยากได้"

...

"...อยากได้"

 

พ่อง!! ไปไกลๆ ตีนกูเลยไอ้พี่เท่!

"น้องมันคงรำคาญมึงแหละ" พี่ยูเป็นคนตอบคำถามแทนเมื่อเห็นผมเอาแต่เงียบ "ไปเลย ชิ่วๆ นู่น...น้องคณะวิทยามาแล้วน่ะ"

พี่เท่หันมองตามปลายนิ้วชี้ของพี่ยูไป เขาเบ้ปากเล็กน้อยแล้วหันมองผม "เดี๋ยวพี่กลับมาง้อนะครับ แต่อย่างอนนานมากนะ ใจพี่ไม่ดีเลย จุ๊บ!" พี่มันส่งจูบแล้ววิ่งจี๋หนีไปทั้งอย่างนั้นเลย

แม่ง...เนี่ยอะเหรอ ผู้อัญเชิญตราสัญลักษณ์สถาบัน!

"อย่าไปถือมันเลย" พี่ยูเอ่ย ผมจึงพยักหน้ารับแบบขอไปที "ป้ะๆ ไปนั่งรวมตรงนั้นกัน"

ผมกับส้มหวานเดินตามพี่ยูไปนั่งจับกลุ่มกันอยู่ที่พื้นตรงกลางลาน นั่งรอได้ไม่นานนักพี่ปีสองคนหนึ่งก็เดินมาเล่าถึงสาเหตุที่ทำให้เรียกพวกผมมาฉุกละหุกอย่างนี้...

"คือเราจะเลื่อนวันถ่ายรูปนอกสถานที่มาเป็นสุดสัปดาห์นี้ เดินทางวันศุกร์ตอนสี่โมงเย็น และกลับวันอาทิตย์นะคะ ฉะนั้นพี่เลยอยากบอกน้องๆ ให้เตรียมตัวกันไว้ก่อน"

เตรียมตัว?

วันนี้วันพุธแล้วเนี่ยนะ???

"ใครที่มีธุระอะไรก็ไปเคลียร์ให้เรียบร้อยนะคะ เพราะคราวนี้เป็นไฟลท์บังคับ ห้ามขาด"

เกิดเสียงโห่ดังขึ้นมาจากทั่วทุกทิศทาง...

"เห้ย... ไม่เห็นบอกกูก่อนเลย..."

...ไม่เว้นกระทั่งพี่ยูที่นั่งอยู่ข้างๆ ผม

"พี่ไม่ว่างหรอคะ?" ส้มหวานหันไปถามทันควัน

"ก็...เปล่าหรอกครับ" พี่ยูยิ้มตอบ แต่ถึงอย่างนั้นก็มีท่าทีลังเล "แต่เดี๋ยวถามไอ้เท่ก่อนว่ามันเอาไง ช่วงนี้โปรเจคพวกพี่ก็เร่งๆ อยู่ด้วย"

อ้อ...เกือบลืมไปเลย พวกพี่เขาสถาปัตย์ปีห้าแล้วนี่หว่า คงยุ่งๆ เหมือนพี่หนวดนั่นแหละ รายนั้นชอบสิงอยู่แต่ห้องโปรเจค แถมโผล่ไปหาทีไรก็ไม่พ้นเปิดโปรแกรมเขียนแบบอยู่ตลอดเลยด้วย

แม่ง...คิดถึงแล้วแฮะ...

"ถ้าพี่ยูไม่ไปพวกหนูคงเหงาแย่เลย"

เอ่อ...ส้ม...เบาๆ หน่อยดีมะ...

"โห... น้องส้มพูดงี้พี่นี่ใจลอยไปต่างจังหวัดเลยนะครับ" พี่ยูยิ้มแป้นแล้วลูบหัวส้มหวานเบาๆ "งั้นน้องๆ รอนี่ก่อนนะ พี่เดินไปถามไอ้เท่ก่อน"

"เห้ยยู" คนที่ถูกเอ่ยถึงพุ่งตัวเข้ามาถึงก่อนที่พี่ยูจะลุกไปเสียอีก "มึงไปป้ะวะ?"

"กูก็กำลังจะเดินไปถามมึงเนี่ยแหละ"

"แต่เรามีนัดเตะบอลวันศุกร์นี่"

"ชู่...เหตุผลประสาทแดกของมึงอะพูดเบาๆ หน่อยก็ได้"

"เห้ย ไม่ประสาทแดกนะเว้ย ไอ้ภูมันจริงจังจะตายห่า อีกนิดนี่ต้องลากชาวสถาปัตย์ไปสมัครทีมชาติได้แล้วนะ" พี่เท่เอ่ยด้วยท่าทางขึงขัง

"ช่างหัวไอ้ภูมันเถอะ ว่าแต่โปรเจคมึงอะ จารย์เร่งป้ะ?"

"จะเร่งได้ไงล่ะ งานกูใช้อารมณ์เว้ย"

"หึ! คิดเหมือนกูเลยว่ะ" พี่ยูหลุดหัวเราะออกมา "หรือว่าเราจะถือโอกาสไปหาแรงบันดาลใจนอกสถานที่กันดีวะ นี่เค้าบอกยังว่าจะไปจังหวัดไหน"

"พัทยามั้ง" พี่เท่ตอบ แล้วยักไหล่ "ไม่ชัวร์นะ แต่แอบได้ยินมา"

"แล้วนี่พวกปีสองจะไม่บอกรายละเอียดสถานที่เลยหรือไงวะเนี่ย"

"เห็นว่าจะเซอร์ไพร์สปีหนึ่งมั้ง"

"ก็เลยเซอร์ไพร์สพวกเราด้วยเลย?"

"เออมั้ง" พี่เท่ยกไหล่ขึ้นอีกครั้ง จากนั้นพี่เขาก็หันมายิ้มให้ผม "หายงอนพี่หรือยังครับน้องพัด"

"..."

กูไม่คุยกับมึงหรอกพี่!

"สงสัยจะยังไม่หาย... งั้นจบประชุมพี่พาไปเลี้ยงข้าว เอาไหมครับ...ไอ้ยูก็ไปด้วย"

"เห้ย เดี๋ยว! ไม่ดิ กูมีนัดแล้ว" พี่ยูรีบโวย "มึงอยากชวนไอ้พัดก็ไปกันเองสองคนดิ"

"ก็กูรู้ไงว่าถ้ามึงไม่ไป น้องก็ไม่ไปกับกู"

"ถึงพี่ยูไป ผมก็ไม่ไปกับพี่หรอกครับ" คำพูดตัดบทของผม เรียกให้ทั้งสองรุ่นพี่หันมาจ้องผมเป็นตาเดียว

"อะ...เอ่อ...เดี๋ยวส้มขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ" ไม่รอให้ใครอนุญาต ส้มหวานก็ลุกพรวดแล้วเดินหนีออกจากสถานการณ์น่าอึดอัดนี้ไปทันที

...ทิ้งกันเฉย...

"นี่น้องพัดโกรธอะไรพี่ขนาดนั้นหรอครับ?" พี่เท่หันมามองหน้าผม เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นสายตาจริงจังส่งออกมาจากแววตาของคนคนนี้

"..." ผมลังเลที่จะอธิบาย จึงหันไปหาพี่ยูแทน

"ไม่มีอะไรหรอกมึง คือน้องมันมีนัดกับกูอยู่แล้วไง กูชวนมันกินข้าวก่อน มันเลยปฏิเสธมึง"

กราบพี่ยู แบบไม่แบมือ หนึ่งที

"อ้าว! งี้กูก็ไปด้วยได้ดิ!"

"แต่กูไปกับแก๊งเฮียนะ"

"หืม?" พี่เท่แค่เลิกคิ้วขึ้นคล้ายจะแปลกใจเล็กน้อย แต่ผมนี่สิ!!! งง!!! ฉิบ!!! หาย!!!

...นี่พี่ยูรู้จักกับกลุ่มพี่เซนด้วยหรอวะเนี่ย?

"มึงคงไม่อยากไปเจอพวกนั้นหรอก ใช่ไหม?" พี่ยูถาม

"โห่..." พี่เท่ลากเสียงยาว "เออๆ ไม่ไปก็ได้วะ ถึงว่าล่ะ ทำมาเป็นมีลับลมคมในกัน"

"หรือมึงจะไปด้วยก็ได้นะ แต่แค่อาจไม่ได้เอาหนังหน้าดีๆ กลับมาด้วยอะ" พี่ยูยกยิ้มมุมปาก

"แม่ง... พวกนั้นก็จองเวรกูจัง เห็นกูหล่อหน่อยไม่ได้เลย"

"หล่อตายห่าแหละมึงอะ"

"ไม่ต้องพูดมาก มึงยิ่งตัวดีเลยไอ้ยู แทนที่จะบอกแฟนมึงว่ารู้จักกับกู แค่นี้กูก็รอดแล้วป้ะ"

ฮะ!?

"เรื่องอะไรล่ะ" พี่ยูยักไหล่ "มึงก่อเรื่องเองก็แก้เองสิวะ"

"แม่ง... แต่พวกแก๊งแฟนมึงแม่งโหดจริง! แต่ละคนคือแบบ..."

"เดี๋ยวนะครับ!" ผมถือวิสาสะเอ่ยแทรกเสียงดัง ทำให้รุ่นพี่ทั้งสองคนยุติการสนทนากันแล้วหันมาหาผม "แฟนพี่ยูอยู่ในแก๊งเฮียหรอครับ?"

"หืม?" พี่ยูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "นี่มึงไม่รู้หรอเนี่ย?"

"ไม่...ไม่รู้ครับ"

เชี่ย... คงไม่ใช่นะ

ต้องไม่ใช่พี่หนวดนะ

"สงสัยปีนี้คู่มึงจะไม่ดังว่ะ" พี่เท่แซวพี่ยู ก่อนจะหันมามองผมด้วยรอยยิ้ม "เมื่อปีก่อนนะ ตอนพวกมันจีบกันนี่ดังไปทั้งโซเชียลเลย หน้าฟีดทุกช่องทางของพี่คือมีแต่หน้าคู่มัน เอียนฉิบหายเลย"

"เว่อเหอะ" พี่ยูพูดไปแบบนั้น แต่กลับมีใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ

เห้ยๆๆ มีเขินด้วยว่ะ

"แล้ว...พี่...เป็นแฟน..."

"ผู้ชาย" พี่ยูตัดบทเสียงดัง "ทำไมวะ? รังเกียจหรือไง?"

"ไม่ครับ" ผมรีบปฏิเสธ เพราะอันที่จริงเมื่อซักครู่ ผมจะพูดว่า 'แล้วพี่เป็นแฟนเฮียคนไหน?' ต่างหากล่ะ

"เห้ย! น้องพัดตอบแบบนี้พี่ก็มีหวังอะดิ!" พี่เท่ส่งสายตาวิบวับเป็นประกายให้ผม

"พอ! พอเลยมึง มึงจะทำน้องกูอึดอัดเกินไปละ"

"โห่...อะไรว้า ก็ขอเต๊าะชดเชยที่จะไม่ได้ไปกินข้าวกับน้องหน่อยดิ"

"ก็เกินไปไหมมึง" พี่ยูตบไหล่เพื่อนตัวเองเบาๆ "ไปๆ น้องวิทยาแม่งชะเง้อมองมึงได้ซักพักแล้วเนี่ย"

"จริงอะ?" แล้วพี่เท่ก็หันไปมองยังคนที่ตัวเองต้องดูแล "งั้นเดี๋ยวกูกลับมาคุยด้วยใหม่" เขาหันมาหาผมส่งท้าย "ไม่ต้องคิดถึงพี่มากนะครับ แป๊บเดียว เดี๋ยวพี่กลับมา"

"รีบๆ ไปเถอะพี่"

"น้องพัดอะ!"

"ฮ่าๆๆ กูรักมึงขึ้นสิบเปอร์เซ็นต์เลยว่ะไอ้พัด" พี่ยูหัวเราะร่วนขณะที่พี่เท่ทำหน้าบึ้งเดินจากไป

ตอนแรกผมว่าจะถามคำถามที่อยากรู้กับพี่ยูอีกรอบ แต่เมื่อเห็นส้มหวานเดินกลับมานั่งด้วย ผมจึงตัดสินใจเก็บสิ่งที่ค้างคาใจเอาไว้ก่อน ประกอบกับรุ่นพี่ปีสองประกาศรายละเอียดการเดินทางให้ฟัง ผมถึงหมดโอกาสการสนทนาไปฉับพลัน

แล้วพอพี่เขาปล่อยพวกผมให้แยกย้ายกันกลับได้ พี่ยูก็รีบบอกลาส้มหวาน ก่อนจะคว้าคอผมเพื่อลากออกจากตึกอธิการมาด้วยความรวดเร็ว

"เดี๋ยวเชี่ยเท่มันจับได้ว่ากูไม่ได้นัดกับมึง แต่กูแม่งมีนัดจริงๆ งั้นคงต้องแยกย้ายกันตรงนี้ มึงกลับเองได้นะ โตๆ กันแล้ว เจอกันวันศุกร์เว้ยมึง" บอกลาแบบรวดเดียวจบ แล้วพี่ยูก็วิ่งข้ามทางรถไฟไปโดยไม่ได้หันกลับมาสนใจผมอีกเลย

ผมขมวดคิ้วมองตามไป ถอนหายใจ จากนั้นจึงเดินจากชานชาลามุ่งตรงไปยังตึกภาคไฟฟ้า

ผมขึ้นมาถึงชั้นห้า ยืนอยู่หน้าห้องเดียวที่คุ้นเคย...

'ก๊อก ก๊อก ก๊อก'

"ใครมาวะ" เสียงหนึ่งดังแว่วออกมาจากด้านใน เป็นเสียงที่ผมรู้ว่าไม่ใช่พี่หนวดแน่

"มึงก็ไปดูดิ" แต่อันนี้เสียงพี่หนวดว่ะ

"เรื่อง..."

"พอๆ อย่ากัดกัน เดี๋ยวกูเดินไปดูเอง" เสียงที่สามดังใกล้เข้ามา และ...

'แอด...'

"หืม? น้อง...เดือนคณะ? ใช่ป้ะ?"

ถ้าจำไม่ผิด คนนี้น่าจะชื่อ...พี่คิง...

"ครับ" ผมพยักหน้า

"มาหาไอ้เซนหรอ?"

"ครับ"

"มาทำไมตอนรีบๆ วะ" พี่เขาพึมพำ แต่ถึงอย่างนั้นก็ชะโงกหน้ากลับเข้าไปในห้องแล้วตะโกนบอก "เชี่ยเซน! เด็กมึงมา!"

"ใครวะ!?"

"หยุดถาม แล้วเดินมาดูดิ!"

"กูไม่ว่าง กูรีบ!"

"กูรู้ กูก็รีบ! แต่น้องมันรออยู่"

"น้องไหนวะ" น้ำเสียงพี่หนวดเจือความโมโหอยู่ในที แล้วซักพักร่างของพี่เขาก็โผล่ออกมาให้ได้เห็น "มึง...ไหนว่าไปประชุมดาว-เดือน"

"เสร็จแล้วครับ" ผมตอบ

"คุยกันไปนะ กูไปเก็บของละ" แล้วพี่คิงก็เดินทำหน้าเนือยๆ กลับเข้าไปด้านใน

พี่หนวดดึงประตูปิดแล้วดันหลังผมให้เดินไปที่ระเบียงซึ่งยื่นออกจากตัวตึกในบริเวณด้านหน้าห้องโปรเจคของพี่เขาพอดี "แล้วเป็นไง อยู่ดีๆ เรียกไปประชุมด่วนทำไมวะ?"

"พี่สนใจด้วยหรอ?"

"กูคงถามให้เปลืองน้ำลายเล่นมั้ง"

นั่น...พูดดีๆ ได้ไม่ถึงสองประโยค...

"ขอโทษก็ได้" ผมถอนหายใจ "คือพี่เค้าเรียกไปคุยเรื่องออกนอกสถานที่วันศุกร์นี้ครับ"

"อ้อ..." พี่มันพยักหน้า "ไปไหนวะ?"

"พวกพี่ยูพูดกันว่าไปพัทยา"

"พี่ยู? ยูไหน? อย่าบอกว่าเดือนมหาลัยปีห้านะ"

เห้ย!!!!!! ทำไมรู้จักกัน!!!

"คะ...ครับ"

"นี่กูก็มีนัดกับมันนะเนี่ย"

"..."

"เลยรีบฉิบหายเลย"

"..."

"แม่งก็โทรตามยิกๆ เลย ทั้งที่ตัวเองแหละยุ่งกว่าคนอื่น"

"..."

"แล้วนี่มันต้องไปต่างจังหวัดกับมึงด้วยป้ะ?"

"..."

"เงียบทำไมวะเนี่ย?"

"..."

"เห้ย! ทำไมไม่ตอบ"

"..."

"ไอ้เด็ก!"

"..."

"เด็กเปรต!"

"..."

"มึง...เป็นไรวะเนี่ย?"

"..."

เป็นอะไรหรอ...

...คงไม่เกินไปใช่ไหม ถ้าผมจะตอบว่า...

...ใจผม...ไม่เหลือแล้ว...

"ตัวก็ไม่ร้อนนี่"

ผมสะดุ้ง สายตาจับจ้องที่ใบหน้าของพี่หนวดเขม็ง จู่ๆ พี่มันก็เอามือมาอังหน้าผากของผมซะอย่างนั้น แถมยัง...อบอุ่น...จนผมไม่อยากให้ละสัมผัสออกไป "พี่...ไปส่งผมกลับบ้านหน่อยได้ไหม?"

"วันนี้กูไม่ว่างไง บอกแล้วว่ามีนัด"

แม่ง...ปฏิเสธกูซะหน้าหันเลย

สรุปคือใช่... ใช่ไหม...

"หรอครับ..."

"รับ"

ผมสะดุ้ง เพราะอยู่ดีๆ พี่มันก็โยนบางอย่างมาให้ ผมเกือบจะรับเอาไว้ไม่ทัน "อะ...อะไรเนี่ย?"

"กุญแจรถกู"

"เห้ย!! ให้ผมทำไมวะ?"

"ขับกลับบ้านไปดิ"

"!!!"

หา!!!???

"กูไปก่อนนะ รีบเหี้ยๆ เลย"

"ดะ...เดี๋ยวสิพี่"

แม่ง...เรียกไม่ทันแล้วโว้ย!!!








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 677 ครั้ง

689 ความคิดเห็น

  1. #588 WILA-k (@WILA-kwao) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 00:54
    .... พัด!!!!! สติๆๆๆๆ
    #588
    0
  2. #63 Jajahpraewpun (@Jajahpraewpun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 08:37
    พัดดดด ตั้งสติลูกกกก อย่าเพิ่งสรุปไปเองก่อน เอ็นดูน้องอ่าพี่มันก็ทั้งมึนทั้งซึนไม่ได้คิดอะไรแต่โยนกุญแจรถให้เฉย 55555
    #63
    0
  3. #61 wawwan (@wawwan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 19:45
    ค้างงงงงงงงง
    #61
    0
  4. #60 จิ้งจอกทาสแมว (@pakgad2544) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 10:07
    น้องพัดใจเย็นนะ น้องอย่าเพิ่งช็อค แฟนพิยูเขาสวยกว่าเดือน 55555555
    #60
    0
  5. #59 palmsainoi (@palmsainoi) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 09:26
    อะไรยังไงคะค้างๆๆๆๆ
    #59
    0