จับสายซึน มาเจอมึนตัวพ่อ

ตอนที่ 1 : First PAD [rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,536
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,098 ครั้ง
    16 ก.ย. 62











[Pad’s Story]

หรือผมจะอยากมีหนวด?

คำถามสั้นๆ ที่ผมเฝ้าถามตัวเองมาตลอดสัปดาห์นี้

ผมละสายตาไปจากรุ่นพี่คนนั้นไม่ได้เลย... ทุกครั้งที่เห็น เขา มานั่งดูผมถูกรับน้อง ผมไม่เคยคงสมาธิตัวเองเอาไว้กับเหตุการณ์ใดๆ ได้เลย ทุกความสนใจของผม ตกเป็นของเขาทั้งหมด ผู้ชายคนนั้น คนที่มีหนวดรำไรประดับอยู่บนใบหน้าคมเข้ม ผิวของเขาเป็นสีแทนที่ดูเหมือนจะเกิดจากการตากแดดมากกว่าพันธุกรรม ดวงตาของเขามีพลังทำลายล้างสูงมาก นั่นทำให้ผมต้องรีบตวัดสายตาหนีทุกครั้ง เวลาที่พี่เขาทำเหมือนจะรู้สึกตัวว่ามีคนกำลังจ้องมองอยู่

ผมว่า ผมเองก็สูงมากแล้วร้อยแปดสิบนี่ก็เกินมาตรฐานชายไทยอยู่นะ แต่เขากลับยังสูงกว่าผมได้อีก และผมไม่ชอบใจเลยเวลาที่รุ่นพี่อีกคนที่หน้าสวยๆ ชอบทำตัวเหมือนสนิทสนมกับพี่เขาจนเกินควร

โคตรเหี้ย

ผมเนี่ย...โคตรเหี้ย

“เป็นเหี้ยอะไรของมึงวะ” คำถามที่แสนตรงใจ ถูกส่งมาจากเพื่อนสนิทซึ่งนั่งอยู่ทางด้านขวาของผม “หลุกหลิกอยู่นั่นแหละไอ้สัตว์ เดี๋ยวก็ได้โดนซ่อมกันหมดหรอก”

“เสือกว่ะ” ผมตอกมันกลับ แต่ก็ยอมหันไปนั่งนิ่งๆ ตามเดิม

เสียงของพี่ระเบียบที่ยืนบ่นอยู่หน้าแถว ไม่เคยทะลุเข้าไปในโสตประสาทของผมได้เลย โดยเฉพาะเวลาที่มีกลุ่มของพี่หนวดนั่งอยู่ไม่ไกลเหมือนอย่างตอนนี้

แปะๆๆๆ

แต่แล้วเสียงปรบมือก็ดังลั่นขึ้นรอบตัว โดยที่ผมโคตรจะงงว่ามันเกิดอะไรขึ้น แล้วสิ่งที่ทำให้ผมแทบอยากจะจับหัวตัวเองโขกผนังที่ไม่ยอมตั้งใจฟังเรื่องเมื่อซักครู่ก็คือ...

พี่หนวดกับกลุ่มเพื่อนอีก 4 คน ลุกขึ้นจากโต๊ะม้าหินอ่อนที่นั่งอยู่ เพื่อตรงไปสมทบกับพวกพี่ระเบียบปีสองด้านหน้าผม

นับเป็นครั้งแรกที่ผมสนใจการรับน้องและรู้สึกอยากเข้าห้องเชียร์มากขนาดนี้ ถ้ากรี๊ดได้นี่ผมกรี๊ดไปแล้วนะ หวังว่าพวกปีสองคงจะเรียกพวกพี่หนวดขึ้นมาแนะนำตัว หรือมาทำอะไรก็ได้ ที่จะทำให้ผมได้รู้จักพี่เขามากขึ้น อย่างน้อยๆ ก็ให้ผมได้เลิกเรียกเขาว่าพี่หนวดเสียทีเถอะ

ไอ้เหี้ย...อยากรู้ชื่อฉิบหาย

“เริ่มจากให้น้องๆ ได้ทำความรู้จักกับกลุ่มตัวแทนปีแก่กันก่อนเลย” เสียงของพี่ภู หัวหน้าพี่ระเบียบกลับเป็นสิ่งที่ผมสนใจจะฟังอย่างมาก

ว่าแต่...ปีแก่ คืออะไรวะ? หมายถึงแก่แค่ไหน? แก่กว่าปีสี่อีกเหรอ?

พี่ที่หน้าหวานๆ (คนที่ผมไม่ค่อยชอบขี้หน้า) เป็นคนรับโทรโข่งจากมือพี่ภูไปเป็นคนแรก โดยพี่ภูโค้งหัวให้พี่เขาเล็กน้อย แสดงให้เห็นว่าพี่หน้าสวยคนนี้น่าจะเป็นที่เคารพอยู่เหมือนกัน “สวัสดีครับปีหนึ่ง” เสียงนั้นทุ้มลึกและราบเรียบ ขัดกับใบหน้าอย่างสิ้นเชิง “พี่ชื่อข้าว วิศวะไฟฟ้า ปี 5”

เกิดเสียงฮือฮาขึ้นในหมู่ปีหนึ่งทันที...

“เบาๆ หน่อยครับ”

!!!

เห้ย!! เสียงพี่หนวดว่ะ! เชี่ย...อย่างเท่...

“ขอแย่งโทรโข่งเพื่อแก้ตัวนิดนึงนะครับน้องๆ” พี่เขาพูดด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ คนอื่นๆ ข้างตัวเขาก็กำลังพยายามกลั้นยิ้มอยู่เช่นกัน “คือพวกพี่เรียน 4+1 จบตรีได้โทกันนะครับ ไม่ได้เรียนจบไม่ทันเพื่อน ฮะๆๆๆ” ทุกคนหัวเราะตามพี่หนวด “ขอบคุณมากครับที่รับฟัง” แล้วพี่เขาก็ทำท่าเหมือนจะยื่นโทรโข่งกลับไปให้พี่หน้าหวาน

“ไม่แนะนำตัวก่อนล่ะไอ้สัตว์”

นั่นสิไอ้หนวด! แนะนำตัวมาก่อนเลยพี่!

“อ้อ...ลืม สงสัยเขามึงกระโดดขึ้นหัวกูว่ะไอ้ที” พี่หนวดหันไปตอบเพื่อนในประโยคแรก ก่อนจะหันกลับมาสบสายตากับพวกผมอีกครั้ง “พี่ชื่อเซนนะครับ วิศวะโยธา ปี 5 Facebook Sane Suriyabodintr เบอร์โทร 092-346-XXXX ID line…

“พอไหมไอ้สัตว์!” พี่ที่ถูกเรียกว่าที ร้องว้ากแล้วแย่งโทรโข่งไป

โอ๊ย...สมองกู...

ช่วยจำตัวเลขสิบหลักให้ได้ที

ผมไม่ได้สนใจฟังชื่อพี่คนไหนต่อแล้วครับ แม้ว่าจะมีปีอื่นๆ ผลัดกันเดินมาแนะนำตัวด้านหน้าอีกหลายคนก็ตาม เวลานี้สมองของผมกำลังรีรันจดจ่ออยู่กับเลขสิบตัวเมื่อซักครู่เท่านั้น

“ทำปากขมุบขมิบอะไรของมึง” ไอ้มารตัวเดิมด้านข้างส่งเสียงมาก่อกวนอีกแล้ว

“...”

แต่ผมจำเป็นต้องปล่อยผ่านไป สมองผมไม่ได้ดีเหมือนหน้าตานะครับ เข้าวิศวะมาได้นี่คือดวงเพียวๆ ความรู้ไม่เกี่ยวเลย

“ประสาทแดกแล้วมั้งมึงเนี่ย” มันบ่นผมอีกครั้ง ก่อนจะเลิกให้ความสนใจ เพราะพี่ระเบียบสั่งให้ลุกขึ้นจัดแถวเตรียมเข้าห้องเชียร์แล้ว

แต่เดี๋ยวนะ...

เข้าห้องเชียร์ตั้งหลายชั่วโมง สมองระดับผมคงจะจำตัวเลขตั้งสิบตัวได้หรอกมั้ง! เหี้ยละไง มือถือก็ห้ามพก ปากกาก็ลืมหยิบมา สมุดเชียร์ก็ดันศักดิ์สิทธิ์อีก

เอาไงดีวะกู

“ยังไม่ทันออกแดดเลย น้องผู้หญิงแม่งเป็นลมกันแล้วว่ะ” เสียงของกลุ่มพี่พยาบาลจุดประกายความฉลาดในตัวผมขึ้น

“เห้ย!! เหี้ยพัด! พี่! พี่! เพื่อนผมเป็นลม!

ผมลอบยิ้มออกมา เมื่อไอ้เจรับผมที่ทิ้งตัวเอียงไปทางมันไว้ได้ทัน และผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าในไม่กี่วินาทีต่อมา ตัวของผมจะลอยขึ้นจากพื้นดิน

เหี้ย!!

กูถูกอุ้มท่าเจ้าหญิง!

ผมแทบจะอดใจให้ไม่ลืมตาขึ้นตกใจไม่ได้เลย ดีนะที่สมองอันน้อยนิดมันร้องขึ้นมาว่า อย่าจุดความเป็นควายในตัวคุณ นั่นแหละ ผมเลยจำยอมปล่อยเลยตามเลย ให้ใครก็ไม่รู้อุ้มผมไปวางลงกับพื้นแข็งๆ ซักที่

เกือบสิบนาทีที่ผมทนนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น มีเสียงวุ่นวายโหวกเหวกอยู่รอบตัว แถมยังมีของบ้าของบออะไรก็ไม่รู้เยอะแยะประเดประดังเข้ามาอัดใส่จมูกผม

ให้ตายเหอะ คือถ้าผมเป็นลมจริงๆ ผมคงได้หายใจไม่ออกตายไปก่อนแล้วแหละครับ

“ฟื้นแล้วหรอน้อง?”

ไอ้เหี้ย! กูหัวใจวายจริงๆ เลยได้ไหม? อยากจะกรี๊ดให้สลบไปเลยว่ะแม่ง!!

ทำไมพี่หนวดถึงมานั่งยองๆ มองผมอยู่ตรงนี้ได้วะ!!!

หรือว่า...

“พี่เป็นคนอุ้มผมมาหรอ?”

“เปล่าๆๆ น้องตัวใหญ่อย่างควาย พี่คงอุ้มไม่ไหวหรอก ฮ่าๆๆ นู่น...ไอ้ข้าวนู่นเป็นคนอุ้มน้องมา อย่าลืมไปขอบคุณมันล่ะ”

ไอ้เหี้ย... ดับฝันสัตว์ๆ

“คะ...ครับ” ผมรับคำหงอยๆ

“แล้วมึงเป็นโรคอะไรวะ อยู่ดีๆ ก็ล้มไปแบบนั้นพวกกูนี่ตกใจกันหมด” คำพูดคำจาพี่เขาเป็นกันเองจนน่าตกใจ

“ไม่ได้เป็นพี่” ผมตอบ “สงสัยเมื่อคืนนอนน้อยไปหน่อย”

“อ้อ...” พี่หนวดพยักหน้าเหมือนจะพยายามเข้าใจ “แต่ตัวใหญ่อย่างมึงนี่ไม่น่าอ่อนแอเลยเนอะ”

“คือพี่ตัวใหญ่กว่าผมอีกไหมล่ะ” ผมเถียงกลับ

“แน่ะ มีต่อปากต่อคำ ไอ้เด็กนี่” พี่เขาหัวเราะกว้าง พลางเอามือมาโยกหัวผมไปมา

โอ๊ย...ใจกู จะวายให้ได้เลยเว้ย

“เอ่อ...พี่เซน ขอผมเอาน้ำให้น้องหน่อยครับ” พี่ปีสองฝ่ายพยาบาล (มีปลอกแขนตรากาชาดติดอยู่) เอ่ยขึ้นแบบกล้าๆ กลัวๆ

“เห้ยๆ ทำหน้าอย่างนั้นทำไมวะ กูไม่แดกหัวมึงหรอก มาๆ มาดูน้อง” แล้วพี่หนวดก็ยอมหลบให้พี่พยาบาลเข้ามาหาผมแทน

ผมรับน้ำมาจากพี่พยาบาลโดยที่ยังไม่ยอมละสายตาไปจากพี่หนวด กระทั่งกลืนน้ำลงไปในคอแล้วนั่นแหละถึงได้รู้ว่ามันเป็นโอเลี้ยงที่ผมเกลียดแสนเกลียด ผมเลยเลิกสนใจน้ำแล้วปล่อยให้พี่พยาบาลเช็ดหน้าผมด้วยอะไรเย็นๆ ไปเรื่อยๆ

พี่หนวดเองพอผละจากผมไปก็หันไปคุยกับเพื่อนแบบเอาเป็นเอาตาย ไม่ได้สนใจเลยว่ามีใครบางคนกำลังแอบมองอยู่ตรงนี้

“ดีขึ้นหรือยังน้อง จะได้กลับเข้าห้องเชียร์” เสียงเรียกสติจากพี่พยาบาล ส่งผลให้ผมต้องชักสีหน้าเป็นอ่อนเพลียอีกครั้ง

“ยังเลยอะพี่ ผมขอไปหยิบยาในกระเป๋าหน่อยได้ไหม?” ผมกระพริบตาปริบๆ ใส่พี่ผู้ชายตรงหน้า และถ้าเป็นเวลาอื่นผมคงจะขนลุกไปแล้ว เมื่ออยู่ดีๆ พี่เขาก็ทำหน้าแดงใส่ผม เชี่ย...

“กระเป๋าน้องใบไหนล่ะ เดี๋ยวพี่ไปหยิบยาให้”

“ไม่เป็นไรครับ ผมไปหาเองดีกว่า” ผมต้องทำเป็นลุกอย่างยากลำบาก พี่พยาบาลเลยเข้ามาช่วยพยุง

“อ้าว จะไปไหนวะมึง”

จะไปแอบจดเบอร์มึงนั่นแหละ!!

คือผมตอบแบบนั้นไปได้ไหมวะครับ?

“น้องจะไปหยิบยาครับพี่” โชคดีหน่อยที่พี่พยาบาลเป็นคนตอบคำถามแทน

“ไหนมึงบอกกูว่าแค่นอนน้อย ทำไมมียา” พี่หนวดเดินขมวดคิ้วตรงกลับมาทางผม

“ก็มีเผื่อไว้ไงพี่หนวด...”

“หืม?” พี่เขาขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม “หนวดเชี่ยไร กูชื่อเซน”

เอ่อ...หลุดปากไง

“ขอโทษทีพี่” ผมว่า พร้อมกับพยายามทำหน้าสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง

“สัตว์นี่ เป็นเด็กกวนตีนนี่หว่า” ปากพี่เขาด่าผมนะ แต่คือหน้านี่หลุดขำออกมาแล้วไง โคตรอารมณ์ดีเลย คนเชี่ยไรวะ

“สัตว์ไรล่ะพี่ ผมคน”

“แน่ะ! กวนตีนมาอีกดอก” พี่เซนหัวเราะอีกครั้ง “ไปๆ รีบไปหายาแดกซะนะ จะได้มีแรงมาเถียงกับกูต่อ”

“ผมพาน้องไปนะพี่”

“เอ้า! เชี่ยนี่ ทำเหมือนกลัวกูอีกละ” พี่เซนบ่นใส่พี่พยาบาล “จะกลัวกูทำหอกอะไร เห็นไหมเนี่ยปีหนึ่งยังกล้าเถียงกูฉอดๆ เลย รู้จักกูไหม กูเซนไง...มนุษย์ไร้มลพิษ เป็นมิตรกับคนทั้งโลกอะ ฮ่าๆๆๆๆ”

“ครับๆ” ถึงอย่างนั้นพี่พยาบาลก็ยังมีท่าทีเกรงใจ พี่เขาโค้งหัวให้พี่เซนแล้วพยุงผมเดินไปทางที่เก็บกระเป๋า

ผมแอบใช้ความเร็วคว้ามือถือขึ้นมากดเบอร์สิบหลักที่ท่องไว้ ก่อนจะทำทีเป็นรื้อๆ กระเป๋าพร้อมกับแสร้งขมวดคิ้วมุ่น “หาไม่เจอเลยว่ะพี่ สงสัยผมลืมหยิบกระปุกยามาจากบ้านแน่เลย”

“อ้าว งั้นเดี๋ยวพี่ไปหยิบยาในกล่องพยาบาลให้ กินพาราไปก่อนแล้วกันเนอะ”

“ไม่ต้องก็ได้พี่” ผมว่า พลางอมยิ้มให้พี่เขาน้อยๆ “ผมหายแล้วเนี่ย พร้อมกลับเข้าห้องเชียร์ไปร้องเพลงล่ะพี่”

“หือ?” พี่พยาบาลลากเสียงยาวพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น “หายแล้วหรอ?”

“เป็นปลิดทิ้งเลยพี่” ผมยิ้มกว้างมากกว่าเดิม

“อะ...เอ่อ...”

และต้องหยุดยิ้มแบบฉับพลัน เพราะไอ้รุ่นพี่ตรงหน้าเริ่มจะกลับมาหน้าแดงอีกรอบ

เป็นเชี่ยไรครับพี่!

.

.

.

.

.

“ไอ้พัดเนี่ยนะเป็นลม!!” เสียงไอ้คีย์ดังลั่นร้านขนมหวานที่พวกผมนั่งกันอยู่

“ตกใจไรมึง” ผมตอบมันกลับโดยที่สายตาไม่ได้สนใจมองมันแม้แต่น้อย

“ก็ตกใจมึงเป็นลมไง ไอ้เชี่ย...นักบาสอย่างมึงจะเป็นลมเพราะเจอแดดได้ไงวะ”

“กูนอนน้อย”

“ตอแหลไอ้สัตว์!” เป็นไอ้เจบ้างแล้วที่ด่าผมลั่น “ทำกูตกใจหมดตอนที่มึงล้มมาหา กูก็เผลอลืมไปเลยว่ามึงต้องแกล้งเป็นลม เชี่ย...ตกใจเสียเที่ยวหมด”

“แล้วมึงจะเอาแต่ยิ้มให้โทรศัพท์ทำไมวะ มีเรื่องไรดีๆ รึไง?” ไอ้คีย์ไม่พูดเปล่า มันยังใช้ความไวในการฉกมือถือไปจากมือผมด้วย “เบอร์ใครวะ?”

“ไหน? ขอดูหน่อย” แล้วมือถือผมก็ไปอยู่กับไอ้เจ “สาวไหนอีกวะมึง แล้วน้องแอร์ที่จีบอยู่คือยังไง ไม่เอาแล้วเหรอ?”

“เบื่อละ” ผมยักไหล่

“สองอาทิตย์นี่คือเบื่อแล้วหรอมึง” ไอ้คีย์ถอนหายใจ “ถ้ามึงจะจีบทิ้งจีบขว้างขนาดนี้ กูว่ามึงไม่ควรจีบหญิงแล้วนะ กูล่ะสงสารสาวๆ”

“ไม่จีบได้ไง กูต้องตามหารักแท้” ผมตอบ แล้วรีบฉกมือถือคืนมาจากไอ้เจ กลัวแม่งแอบลบเบอร์ที่อุตส่าห์กดโทรออกไว้แล้ว

“ได้ข่าวว่ามึงหามาตั้งแต่มอสี่” ไอ้เจทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ผม “แล้วมึงก็จีบแต่ละคนไม่เคยเกินเดือน แถมยังไม่ยอมคบใครซักคนเป็นแฟนอีก”

“ก็ยังไม่ใช่ไง กูเลยยังไม่คบ”

“แล้วนี่มึงจะจีบใครอีกวะ พูดตรงๆ นะ หน้าอย่างมึงไม่ต้องเป็นฝ่ายจีบหรอก เดี๋ยวก็มีคนเข้ามาเองนั่นแหละ”

“ไม่เอา” ผมค้านไอ้เจแบบหัวชนฝา “โดนจีบก็ไม่ได้เป็นคนเลือกดิ”

“มึงก็เลือกจากคนที่มาจีบมึงไงไอ้ควาย”

“มึงสิควาย” ผมด่าไอ้คีย์บ้าง “ตัวเลือกกูต้องไม่มีข้อจำกัดเว้ย”

“โถ...ไอ้เวร กูล่ะสงสารเหยื่อรายล่าสุดของมึงจริงๆ มีรูปไหมวะ? ขอดูหน้าผู้โชคร้ายหน่อยสิ” ไอ้คีย์ทำหน้าสลด

“ไม่มีรูป แต่ไอ้เจเคยเห็น”

“ฮะ? ตอนไหน?” ไอ้เจถามเสียงดัง

...พวกผมไม่เคยมีมารยาทในร้านอาหารอยู่แล้วครับ ร้านขนมก็เช่นกัน

“รุ่นพี่ไง ที่วันนี้แนะนำตัวก่อนเข้าห้องเชียร์อะ” ผมอธิบาย ก็ไม่ได้คิดจะมีความลับกับเพื่อนอยู่แล้วล่ะครับ

“พี่คนไหนวะ?” ไอ้เจพึมพำ ในขณะที่ไอ้คีย์มีสีหน้าลุ้นเต็มที่ เพราะมันเรียนคณะวิทยาศาสตร์ก็เลยไม่ได้เจอชะตากรรมเดียวกันกับพวกผม “เห้ย! เดี๋ยวนะ!” มันเบิกตากว้าง

“คนนั้นแหละ”

“คนไหนวะมึง” ไอ้คีย์เร่งไอ้เจ

“เหมือนกูจะจำได้ว่ามีพี่คนเดียวที่บอกเบอร์ บอก Facebook” เสียงไอ้เจแม่งพูดแบบเบามากๆ “แต่คือพี่เขาเป็น...ผู้ชาย”

“ฮะ!!!

“คนนั้นแหละ” ผมพูดคำเดิมพร้อมกับยิ้มกว้าง...

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.098K ครั้ง

688 ความคิดเห็น

  1. #582 WILA-k (@WILA-kwao) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 21:04
    ทริคมันได้ว่ะ-หนู 555555
    #582
    0
  2. วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 18:25

    ได้หรอมมมม55555555
    #578
    0
  3. #341 Pimnok2124 (@Pimnok2124) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 22:14
    น้องงงง555 ส่วนเจอิหนูลูกกก วงวารรร55555555+
    #341
    0
  4. #103 TukRatnaporn (@TukRatnaporn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 14:13
    น้องน่ารัก5555
    #103
    0
  5. #87 Ployploy6069 (@Ployploy6069) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 15:24
    แสบมากแกล้งเป็นลมเพื่อจำเบอร์ผช.5555
    #87
    0
  6. #27 ลายหมึก (@sunonwater) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 23:24
    น้องน่ารักอ่ะ ท่าจะแสบไม่เบา
    #27
    0
  7. #2 duqidjmwkxieiicn (@duqidjmwkxieiicn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 22:43
    รออออออออ
    #2
    0