คัดลอกลิงก์เเล้ว

That Other May LIVE เพื่อผู้อื่นอยู่รอด

โดย AAG_th

พลร่มกู้ภัย หน่วยปฏิบัติการพิเศษ อากาศโยธิน กองทัพอากาศไทย อาจจะเป็นหน่วยรบพิเศษหน่วยหนึ่งที่ไม่ได้ถูกกล่าวถึงนัก และนี่คือเสี้ยวหนึ่งของภารกิจปิดทองหลังพระของพวกเขา

ยอดวิวรวม

273

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


273

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  3 ก.พ. 59 / 15:25 น.
That Other May LIVE เพื่อผู้อื่นอยู่รอด | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Para Jumper พลร่มกู้ภัย หน่วยปฏิบัติการพิเศษ อากาศโยธิน กองทัพอากาศไทย
อาจจะเป็นหน่วยรบพิเศษหน่วยหนึ่งที่ไม่ได้ถูกกล่าวถึงนัก
และนี่คือเสี้ยวหนึ่งของภารกิจปิดทองหลังพระของพวกเขา
ที่ชายแดนไทยพม่า เมื่อปี พ.ศ.๒๕๕๗
เนื่องใน "วันทหารผ่านศึก" ๓ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๕๕๙

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 ก.พ. 59 / 15:25

บันทึกเป็น Favorite


That Other May LIVE เพื่อผู้อื่นอยู่รอด

เดือนเมษายน พ.ศ.๒๕๔๗ ชายแดนไทย-พม่า จังหวัดแม่ฮ่องสอน

ฮ.๖ UH-1H ทาสีพรางฟ้าบินลัดเลาะผ่านหุบเขาสูงในระดับต่ำ เฮลิคอปเตอร์นี้คือ ฮ.ค้นหาและกู้ภัยของ ฝูงบิน ๒๐๓ กองบิน๒ กองทัพอากาศไทย ประจำหมวดบินภาคสนามที่บินขึ้นจากกองบิน ๔๑ เชียงใหม่อย่างเร่งด่วน จ่าอากาศเอกหนุ่มวัย ๒๐กลางๆมองทิวทัศน์ของทิวเขาภาคเหนือผ่านช่องประตูเครื่องที่เปิดกว้าง มันเป็นภาพสวยงามที่น้อยคนจะเห็นด้วยตาตนเอง

"เฮ้ย! มัวเหม่ออะไรหา ไอ้หนู!" พันจ่าอากาศเอกวัยกลางคนในชุดลายพราง ทาสีพรางหน้าเต็มตัว สวมหมวกปีกใบบัว และเสื้อ Vest พร้อมเครื่องสนามเต็มอัตรา ตะโกนเรียกเขา

"ที่เราขึ้นบินทันทีเพราะนี่เป็นภารกิจเร่งด่วน เราจะบรี๊ฟกันเดี๋ยวนี้เลย" พ.อ.อ.กางแผนที่และเริ่มใช้ปากกาวงชี้พื้นที่เป้าหมายให้เขาดู

"เราได้รับแจ้งว่า บ.L-39 เครื่องหนึ่งตกขณะทำการฝึกบินตามปกติ นักบินหนึ่งนายดีดตัวออกอย่างปลอดภัยแต่ปัญหาคือจุดตกอยู่ใกล้ชายแดนพม่า" และปัญหาใหญ่กว่าคือนี่ไม่ใช่การฝึกซ้อมหรือแสดงโชว์วันเด็ก เขาคิด

"ภารกิจคือ ๑.ค้นหาและช่วยชีวิตนักบิน ๒.ค้นหาและตรวจสอบจุดที่เครื่องตก"

นักบินที่๑ของ ฮ.๖ แจ้งว่า

"PJ! เราได้รับสัญญาณวิทยุยืนยันตำแหน่งนักบินแล้ว"

พ.อ.อ.หัวหน้าทีมกำชับเขาอีกครั้ง

"นี่งานแรกของมึงนะไอ้หนู อยู่ใกล้ๆกูและดู ว.ดีๆ ทราบ!"

นักบิน ฮ.๖ แจ้งพวกเขาอีกครั้ง

"PJ! ถึงจุดส่งลงแล้ว เราจะลงแบบ Fast Rope ระวังกิ่งไม้ด้วย"

ช่างเครื่องในห้องโดยสารเตรียมเชือก Fast Rope ปล่อยลงจากเครื่อง ขณะ ฮ.ทำการบิน Hover เหนือกิ่งไม้ พ.อ.อ. หัวหน้าทีมจับเชือกโรยตัวลงไปเป็นคนแรก

"Go Go Go!"

เขาก็โรยตัวตามลงมาถึงพื้นเช่นกัน จากนั้นช่างเครื่องก็เก็บเชือกขึ้น ฮ.และนักบินทำการบินออกจากพื้นที่ไป

"หลังจากหานักบินกับจุดเครื่องตกเราจะเรียก ฮ.มารับที่จุดถอนตัวที่ราบกลางหุบเขา" เขาตั้งระบบวิทยุในตำแหน่งเตรียมพร้อม กระชับ ปลย.๑๑ HK33 ในมือให้มั่นเดินตามหัวหน้าไป

 

พื้นที่แถบนี้เป็นป่าภูเขาสูงชัน เต็มไปด้วยต้นไม้ขนาดใหญ่ พื้นดินชื้นและเต็มไปด้วยเศษใบไม้ที่ทับถมเป็นจำนวนมาก เมื่อทีมทั้ง ๒นายเคลื่อนตัวเข้ามาถึงก้อนหินก้อนหนึ่ง หัวหน้าทีมหยุดส่งสัญญาณมือให้เขาเตรียมพร้อมชายในชุด G-Suit ค่อยๆโผล่ตัวออกมาจากก้อนหิน

"แสดงตัว!"  พ.อ.อ.หัวหน้าชุดถาม

"เรืออากาศตรี วิเชียร กาศบุตร นักบินพร้อมรบ รหัสประจำตัว..."

หัวหน้าชุดถามอีกครั้ง

"หยุด! 'ฝันดี หรือ ฝันร้าย' "

"เมื่อคืนฝันไปได้เป็นสะใภ้คางคก" นักบินตอบ

มันอาจจะฟังดูน่าหัวเราะ แต่นี้เป็นระบบตอบคำถามยืนยันตัวนักบินว่าจะไม่ได้เป็นข้าศึกปลอมตัวมา หลังจากการตรวจสอบความปลอดภัยและสภาพร่างกายนักบินแล้ว เขาก็ได้รับคำสั่งให้ ว.รายงานแจ้งไปยัง ฮ.ที่ทำการบินอยู่

"อินทรีแดง, แมงป่อง1-1 รับทราบ! เราจะรอที่จุดถอนตัวเปลี่ยน" นักบิน ฮ.๖ ตอบกลับ หัวหน้าชุดสอบถามข้อมูลนักบิน

"หมวดพอจะระบุจุดที่เครื่องตกได้ไหมครับ"

"ตอนที่ผมดีดตัวเห็นเครื่องตกในฝั่งพม่าน่าจะห่างจากนี้ ๑ไมล์ได้" เอาละปัญหาเพิ่มอีกแล้ว เขาคิด

"พื้นที่จุดตกเป็นเขตที่มั่นฝ่ายรัฐบาลพม่า อาจจะเสี่ยงแต่เราต้องให้หมวดวิเชียรไปกับเราด้วย" พ.อ.อ.และเขาตัดสินใจเดินตามการนำของ ร.ต.วิเชียร ไปยังจุดที่เครื่องตก

 

การเคลื่อนที่ครั้งนี้นับว่ามีอันตรายมาก เพราะเป็นการติดอาวุธรุกล้ำเข้าไปในเขตอธิปไตยของประเทศเพื่อนบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาต การเดินทางผ่านไปได้เกือบ ๔๐นาที ก็ได้เห็นร่องรอยพื้นดินที่มีแนวไหม้ไฟ ซากต้นไม้หักโค่น และเมื่อเข้าใกล้จุดที่มีกลุ่มควันลอยขึ้นมา หางเครื่อง L-39 ก็ปักเด่นอยู่กลางหลุมลึกประมาณ ๑-๒เมตร ส่วนหัวเครื่องก็หักแยกออกไปไม่ไกลนัก พื้นดินโดยรอบแทบจะเป็นที่โล่งเตียนย่อมๆ

"ดูนั่นสิ! หลักฐานยังทิ่มอยู่คาตูดเครื่องเลย!" ร.ต.วิเชียร ชี้ไปยังแท่งโลหะทรงกระบอกที่เสียบติดอยู่ใกล้ท่อไอพ่นท้ายเครื่อง Igla SA-18! อาวุธปล่อยนำวิถีพื้นสู่อากาศแบบประทับบ่ายิง

"ผมบินผ่านรอบในฝั่งไทยตามปกติ แค่เฉียดค่ายมัน มันซัดมาสองดอกกะเอาให้ตายซัดๆ" ร.ต.วิเชียรระเบิดความโกรธออกมา พ.อ.อ.หัวหน้าชุดหันมากล่าวกับ ร.ต.วิเชียรว่า

"หมวดช่วยผมกู้บันทึกการบินนะครับ เสร็จแล้วเราจะระเบิดทำลายซากเครื่อง"

"หา!?" ร.ต.วิเชียร ตกใจและงุนงนอย่างที่สุด "นี่คุณไม่ได้ยินที่ผมเล่าเหรอะ!? ผมถูกยิงตกในน่านฟ้าไทยนะ ซากเครื่องนี้ใช้เป็นหลักฐานประท้วงต่อเวทีต่างประเทศได้..."

"ภารกิจของผมคือการนำตัวคุณกลับ กู้บันทึกข้อมูล และทำลายซากเครื่องครับ" หัวหน้าชุดPJ พูดตัดบท

"ไอ้หนู!" พ.อ.อ.หันมาทางเขา "กูจะไปกู้บันทึกข้อมูลกับหมวดวิเชียร มึงจัดการวางระเบิดเครื่องซะ” เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมภารกิจถึงมีการเอาแท่งระเบิด C4 มาด้วย เขาจัดการวางแท่งระเบิด C4 ตามตำแหน่งของซากเครื่อง L-39 ต่อสายชนวนเข้ากับที่จุดระเบิด หลังจากกู้ข้อมูลบันทึกการบินเสร็จทั้งหมดก็เข้าที่กำบังหลังซากต้นไม้ที่ล้มไหม้ไฟ

แต่ก่อนที่เขาจะเริ่มจุดระเบิดนั้น เขาได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาและสังเกตุเห็นเงาตะคุ่มๆจากแนวชายป่า

"ไอ้หม่อง!?" ตายมาเป็นสิบๆคน น่าจะราวหนึ่งหมวดได้ คงจะตามรอยซากเครื่องมา เอายังดี!? ทันใดนั้นหัวหน้าชุดPJก็สั่ง

"ไอ้หนู จุดระเบิดเลย!"

ตูม!!!

แรงระเบิดทำให้ทหารต่างชาติหมอบลงบ้างหาที่กำลังบ้าง แล้วต่างร้องตะโกนเป็นภาษาของตนหาข้าศึก

"ยันตู! ยันตู!"

ชุดPJ ไม่รอช้าเปิดฉากยิงจากที่กำบังทันที

ปังๆๆๆ ปังๆๆๆ

ทหารต่างชาติวิ่งพล่านเข้าที่กำบังและยิงตอบโต้พลางตะโกนสั่งการใส่

"ปิ๊ดๆๆ"

เขา ว.เรียก ฮ.ฉุกเฉินในขณะที่กำลังบรรจุกระสุนใหม่หลังที่กำบัง

"แมงป่อง1-1, อินทรีแดง เราถูกระดมยิง ขอการสนับสนุนด่วน"

"อินทรีแดง, แมงป่อง1-1 คุณต้องจุดถอนตัวที่ฝั่งไทยให้ได้ เปลี่ยน!"

"ฮ.มันไม่ยอมบินล้ำแดน!" หัวหน้าชุด PJ ตะโกนด้วยความโมโหสุดขีด

"..! ออกไปตอนนี้ก็พรุนซิ!" นักบิน L-39 ก็เช่นกัน

ปลย.๑๑ แค่ ๒กระบอบย่อมมีอำนาจการยิงด้อยกว่าทหารราบทั้งหมวด ปืนเล็กยาว ๕.๕๖มม. ติดเครื่องยิงลูกระเบิด ๔๐มม. แบบ MA-4 ยิงใส่ขอนไม้ที่กำบังจนทหารอากาศไทยทั้งหมดถูกแรงอัดกลิ้งไปคนละทาง

"วิ่งไปจุดถอนตัวไปเลย!"  สิ้นเสียงหัวหน้าชุด PJ ก็หมอบลงยิงกดเพื่อคุ้มกันเขาและนักบิน L-39 วิ่งออกไปยังจุดถอนตัวที่ฝั่งไทย เมื่อข้ามมายังเขตชายป่าซึ่งเป็นโล่งพอจะให้ ฮ.ลงจอดได้ พลปืนกล M60D ประจำประตูขวาของ ฮ.ก็ทำการยิงกดเพื่อสกัดทหารต่างชาติ เขาเห็นหัวหน้าชุดPJ เดินกระโย่งๆมา ซึ่งเขาก็ทำการยิงไปยังแนวกำลังของทหารต่างชาติเพื่อคุ้มกัน

"กูโดนยิง..." เขามองดูที่ท้องของ พ.อ.อ.หัวหน้าชุด โอ้..ไม่! แผลที่ท้องนั้นสาหัสมาก! สิ่งที่เขาทำได้คือการประคองหัวหน้าของเขาวิ่งมาที่ ฮ.ให้เร็วที่สุด พ.อ.อ.หัวหน้าทีมพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือวนไปวนมาว่า

"เราต้องรอด...เรา..ต้อง...รอด..."

เมื่อ ฮ.ลงแตะพื้นนักบินและชุด PJ ทั้งหมดขึ้นบน ฮ.ครบ แต่ก่อนที่นักบินจะพา ฮ.ขึ้นพานั้น!

"RPG!!"

เฟี้ยว!!!!

ทหารต่างชาติยิงเครื่องยิงจรวดต่อสู้รถถังแบบ MA10 เข้าใส่ ฮ.๖ เดชะบุญที่ ฮ.สามารถบินขึ้นได้ก่อนที่ลูกจรวดจะมาถึง และจรวดก็ยิงไปตกห่างตั้งไกลด้วย พลปืนกลประจำ ฮ.ยิงส่งท้ายเป็นชุด นักบิน ฮ.ตั้งทิศทางนำเครื่องกลับสู่ฐาน

"ไชโย! เรารอดแล้ว" ร.ต.วิเชียรตะโกนอย่างดีใจที่สุด

"ทนไว้พันจ่า! เราจะไปโรงพยาบาลแล้ว"

"กูต้องไม่...ตาย...ลูกสาวคนโตกูจะแต่งงานปีหน้า...ลูกสาวคนกลางกูยังไม่ได้รับปริญญา...ลูกชายคนเล็กกูยังไม่จบ ม.๖....กู" เสียงอันแหบแห้งสั่นเๆลอยออกมาจากลำคอของนักรบวัยกลางคน ไม่นะ...หัวหน้าของเขาเสียเลือดมากเกินไปจนเพ้อแล้ว อีกไม่กี่นาทีก็ไม่เสียงอะไรออกมาจาก พ.อ.อ.วัยกลางคนนี้อีก หัวหน้าชุดของเขาจากไปอย่างทรมาน ดวงตาซีดๆที่ไร้แววตัดกับใบหน้าที่ทาสีพราง...

"ชวนแกคุยไปเรื่อยๆสิ โถ่เว้ย!" นักบิน ฮ.ตะโกนออกมาด้วยความคับแค้นและเสียใจยิ่ง ถึงแม้มันจะไม่ได้ช่วยอะไร และสำหรับเขาก็เช่นกัน สำหรับภารกิจแรกของเขา งานชิ้นสุดท้ายคือการเอามือปิดตาให้หัวหน้าชุดของเขานอนตายตาหลับ เท่านั้น...

 

'วันนี้เราอยู่ดูโลกกันให้โสภิน พรุ่งนี้เราสิ้นชีวินไม่รู้วันตาย'

เกือบหนึ่งปีต่อมา ณ ที่เก็บอัฐิของ พ.อ.อ.สาโรจน์ หนูพุก ที่วัดในหมู่บ้านเล็กๆแห่งหนึ่งที่ชัยนาท เสียงเพลงมาร์ชกองบินยุทธการลอยขึ้นมาในหัวของเขา ไม่กี่วันหลังจากภารกิจเสร็จสิ้น สื่อต่างๆในไทยออกข่าวแค่ว่า บ.ขฝ.๑ L-39ZA/ART จากฝูงบิน๔๑๑ กองบิน๔๑ ประสบอุบัติเหตุตกระหว่างการฝึกนักบินปลอดภัย ส่วน พ.อ.อ.สาโรจน์ ก็ถูกแจ้งกับทางครอบครัวว่าเสียชีวิตจากอุบัติเหตุระหว่างการฝึก

ไม่มีใครหรืออะไรจะกล่าวถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอีกต่อไป การเมืองระหว่างประเทศมันคงซับซ้อนเกินไปที่ จ.อ. อายุ ๒๐กลางๆอย่างเขาจะเข้าใจ นั่นคือสาเหตุที่เขาขอออกจากชุดPJ ประจำฐานบิน มาอยู่ส่วนสนับสนุน หน่วยปฏิบัติการพิเศษ อากาศโยธินแทน

...ทันใดนั้นเองมีชายคนเดินเข้ามาทางด้านหลังเขา

"ผมได้ยินทางต้นสังกัดเล่าว่าคุณมาไหว้อดีตหัวหน้าคุณที่นี่" ชายคนนั้นใส่เสื้อวอมพ์สีขาวทับเสื้อยืดคอเต่าสีดำ กางเกงยีนสีเขียวเข้ม ตัดผมเกรียนติดหนังหัว สวมแว่นตาดำสนิท ดูก็รู้ทันทีว่าเป็นพวก รบพิเศษ

"ผมมีงานที่ยากลำบากเพื่อชาติของเรามาเสนอคุณ" ชายคนนั้นกล่าว "ผมคิดว่าคุณมีคุณสมบัติเหมาะสมสำหรับงานนี้ แต่...มันอาจจะทำให้คุณไม่ได้กลับบ้านอีกเลย คุณสนใจหรือไม่"

เขานิ่งคิดสักครู่ก่อนจะเอยปากให้คำตอบออกมา ชายคนนั้นเปลี่ยนสีหน้าจากที่เรียบเฉยเป็นการยิ้มอย่างพอใจ

"ฉก.๗๑๗ ยินดีต้อนรับ!"

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ AAG_th จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:25
    สุดยอดครับ
    #1
    0