(FIC Harry Potter) ผมคือเดรโกเกิดใหม่ขอเป็นคนดีจะได้ไหม

ตอนที่ 4 : [ตอนที่ 4]ไม้กายสิทธ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,403
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 187 ครั้ง
    16 ธ.ค. 62


 


 


 


 


 


 

ณร้านไม้กายสิทธิ์โอลิแวนเดอร์


 

หลังจากเดรโกแยกทางกับเฮอร์ไมโอนี่เขาก็ตรงไปยังร้านไม้กายสิทธิ์โอลิแวนเดอร์


 

กรี๊ง~กรี๊ง


 

"อ่า...ยินดีต้อนรับคุณ เดรโก มัลฟอย คุณมาวันนี้ทำให้ฉันคิดถึง...."


 

"เหมือนวันที่พ่อและแม่ผมมาเลือกไม้กายสิทธ์อันแรกใช่ไหมครับ"


 

"ฮ่าๆ ถูกของเธอสมแล้วที่เป็นเด็กที่ใครๆก็บอกว่าเป็นเด็กอัจฉริยะตามที่ในหนังสือพิมพ์บอกเอาไว้เลย เอาละมาลองไม้กายสิทธ์กันเถอะ"


 

โอลิแวนเดอร์เดินไปหาไม้กายสิทธ์อันนั่นอันนี้ไปเลื้อยๆ


 

"ไหนลองอันนี้"


 

ฟิ้ว~ตูม


 

แจกันที่ว่างอยู่ไกลๆก็แตกกระจายไปเลย


 

"ผมว่าไม่ใช่น่ะครับ"


 

"โอ่~ไม่ใช่แน่นอน ไหนลองอันนี้"


 

เดรโกหยิบไม้กายสิทธ์อันที่สองขึ้นมาแล้วสะบัดผลคือเกิดระเบิดเสียงดัง ตูม!


 

"ไม่ใช่สิน่ะ...ไหนลองอันนี้"


 

เดรโกค่อยรับมันเข้ามาแล้วค่อยออกแรงสะบัด


 

ซู้ววววววว


 

"ผมว่าคงเป็นอันนี้แหละครับ"


 

"อ่า..ใช่แล้ว ไม้กายสิทธ์ทำมาจากไม้เอลเดอร์ ยาว 18 นิ้ว เอ็นหัวใจมังกร ไม่ยืดหยุ่น มันคงเลือกคุณแล้วละคุณมัลฟอย"


 

"ราคาเท่าไรครับ"


 

" 7 เกลเลี่ยนพ่อหนุ่ม"


 

"นี่ครับ"


 

เดรโกว่างเงินตามจำนวนแล้วเดินพาด๊อบบี๊ไปซื้อสัตว์เลี้ยงต่อ


 

แต่เมื่อเดรโกเดินไปหาซื้อสัตว์เลี้ยงเขากลับไม่เจอตัวที่ชอบเลยจนมาสะดุดตาที่แมวตัวหนึ่งที่มีสีขาวสวยตัวผู้โตกำลังดี


 

"ด๊อบบี๊ฉันเอาเจ้านี่แหละ"


 

"มะ..แมวหรอครับนายน้อย"


 

"ใช่แล้วด๊อบบี๊"


 

เดรโกเดินเข้าไปในร้านขายสัตว์เลี้ยงแล้วซื้อเจ้าแมวนั่นมา


 

"ตั้งชื่อว่าอะไรดีน้า"


 

"นายน้อยครับงันเอาซื้อ เดรก ดีไหมครับจะได้ชื่อเหมือนนายน้อยเลย"


 

เดรโกจ้องมองแมวสีขาวที่กำลังจ้องมองเขาอยู่นั่นเอง


 

"เดรก งันหรอฟังดูก็ไม่เลวร้ายอะไรน่ะด๊อบบี๊งันเอาชื่อนี่แหละ"


 

"ใช่ไหมครับนายน้อย"


 

ด๊อบบี๊กระโดนดีใจที่ความคิดของเขาช่วยนายน้อยของเขาได้ด้วยล่ะ


 

"กลับกันเถอะด๊อบบี๊"


 

"ครับนายน้อย"


 

แปะ


 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.


 

ณคฤหาสน์มัลฟอย


 

หลังจากที่เดรโกกลับมาเขาก็ได้ตรงพบผู้เป็นแม่เพื่อรายงานตัวแล้วก็ขอตัวไปทดสอบรายคาถาต่อเลย


 

"ด๊อบบี๊นายพร้อมไหม"


 

"พอแล้วครับนายน้อย"


 

ด๊อบบี๊ตั้งท่าเตรียมรับการโจมตีของเดรโก


 

"โฮ่..งันก็รับไปซะวิงกาเดียม เรดิโอซ่า~"


 

ฟิ้ว~กรี๊งๆ


 

ด๊อบบี๊ค่อยลอยตัวขึ้นอยางช้า


 

"สำเร็จแล้วครับนายน้อย"


 

"ฮ่ะใช่แล้วด๊อบบี๊ แต่แค่นี่คงไม่พอนายต้องกลายเป็นตัวทดลองซะโดยดี"


 

ด๊อบบี๊เบิกตากว้างแล้วคิดในใจว่าซวยแล้ว


 

"ฮ่ะๆฉันรู้ว่านายคิดอะไรด๊อบบี๊แต่มันคือ ชะตาที่เจ้าไม่อาจเลี่ยงได้แล้วละด๊อบบี๊ ฮ่ะๆ"


 

"ไม่น้าาาาานายยยยยน้อยยยยยย"


 

และแล้วด๊อบบี๊นายทาสผู้น่าสงสารก็ถูกเจ้านายผู้โหดร้ายจับไปทดสอบคาถาโดยที่ด๊อบบี๊ได้แต่ใส่เกียร์หมาหนีเดรโกส่วนเดรโกก็เกียร์หมาตามภาพของทั้งสองอยู่ในสายตาของผู้เป็นแม่ทั้งหมดทำให้เธอมีความรู้สึกว่าเดรโกเป็นเด็กจริงๆเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ


 

"เด็กคนนั่นหรอครับที่ใครก็เรียกว่าเด็กอัจฉริยะดูแล้วก็ไม่ได้มีอะไรต่างเลยน่ะครับ"


 

"สเนป เธอรู้ไหนว่าภาพที่เธอเห็นอยู่ด้านหน้านี่เป็นภาพที่หาดูได้ยากมากๆเลยน่ะ"


 

"ทำไมละครับ"


 

"ปกติเขามันจะไม่ได้มีความเหมือนเด็กมากนักหรอเพราะต้องแบกรับความหวังของตระกูลอยู่ตลอดเวลาจนทำให้วัยเด็กของเขาแทบไม่มีเลย"


 

"งันทำไมคุณจ้างให้ผมมาสองล่ะครับ"


 

"เพราะอาจารย์สองปรุงยาทุกคนอยู่ได้ไม่ถึงเดือนก็แทบไม่มีอะไรจะสอนให้เขาแล้วดังนั้นฉันจึงมันใจว่าเธอต้องสองเขาได้แน่นอนเลยล่ะ"


 

"งันก็ได้ครับหวังว่าเขาจะตามผมทันน่ะ"


 

"หึๆ เธอต่างหากจะตามเขาทันไหนน่ะ"


 

สเนปเลิ้กคิวเล็กน้อยกับคำตอบที่ได้รับมาแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมานักแล้วเดิินจากไป


 

ตัดมาทางด้านเดรโก


 

เดรโกตอนนี้กำลังแสยะยิ้มออกมาพร้อมจ้องมองด๊อบบี๊ที่กำลังกอดเสาอยู่ไม่ไกลท่าที่ทั้งสองยืนอยู่เหมือนท่าในสตาร์วอร์ท่าที่มีคำว่า ข้าคือพ่อของเจ้ายังไงล่ะ ซึ่งเป็นท่าที่เดรโกกับด๊อบบี๊ทำอยู่


 

"นายหนีฉันไม่พ้นหรอกด๊อบบี๊"


 

"ไม่น่ะนายน้อยด๊อบบี๊แค่ขอเวลาทำใจหน่อยไม่ได้หรอครับ"


 

ด๊อบบี๊พูดพร้อมกอดเสาไว้แน่


 

"ไม่ฉันจะทำมันเดี๋ยวนี่ ฮ่ะๆ"


 

"ม่ายยยยยยย"


 

และแล้วด๊อบบี๊ก็ถูกเดรโกสำเร็จโทษส่วนเจ้าเดรกก็ได้แค่นอนมองการกระทำของทั้งคู่ต่อไป


 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


 

ถ้าไม่ชอบขอโทษด้วย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 187 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #37 Tisalnohc (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 00:11
    ซ้ำ แบบซ้ำซ้อน ซ้ำซากจำเจ
    สำ แบบ เรือสำเภา
    สอน แบบ การเรียนการสอน
    สอง แบบ หนึ่งสองสาม
    #37
    0
  2. #27 kirino88 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 14:11
    โอ้ยยยยขำรอตอนต่อไปค้าาา
    #27
    0
  3. #26 Hoshi. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 17:16
    สงสารด๊อบบี้555555น้องเเบบเเจกความฝลดใฝลมาก
    #26
    0
  4. #25 Verdaly (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 16:52
    ตอนนี้น้องมีความสดใสน่าเอ็นดูมาก หึๆ ข่มไปเถอะสเนป เจอความสามารถปู่จริงๆละจะหนาว นี่น่ะ ศิษย์รักสลักฮอร์นเลยนะ
    #25
    0
  5. #24 UKIHARA (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 01:57
    สนุกมากเลยจ้าาาา
    #24
    0
  6. #23 SParnzaza (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 21:55
    เอ็นดูววววน้องงงง ด็อบบี้น่าวงวาร555
    #23
    0
  7. วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 21:25
    ด๊อบบี้ผู้น่าสงสาร~55555
    #22
    0
  8. #21 Mi55.PP (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 21:24
    ตาหนูเอ็นดูว~~~เล่นกันเบาๆลูก~ป๋าค่าตัวแพงมาก555 ออกจิ๊ดเดียวเอง
    #21
    0
  9. #20 Steven universe (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 21:23

    มันคือสะตาที่ไม่อาจเลี่ยง~เป็นคำที่หน้าคิดถึงจริงๆเลยคับไรท์ ไม่ได้ยินคำนี่มานานตั้งอค่ทอมเราโดนโหวตว่าจะโดนจับกด หน้าคิดถึงจริงๆ 555+

    #20
    1
    • #20-1 a06108613(จากตอนที่ 4)
      16 ธันวาคม 2562 / 21:26
      ทอมคงบอกว่า ม่ายยยยยยยยยยยยยย
      #20-1