Friend With Benefits [GunGam]

ตอนที่ 6 : Chapter : 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1270
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    27 ก.พ. 62


     บรรยากาศภายในรถตู้คันหรูเงียบมาตลอดทางหลังจากขับออกจากงาน ร่างสูงคอยแอบลอบมองหญิงสาวเจ้าของผิวสีน้ำผึ้งที่นั่งเบาะถัดจากเขามาตลอด ตอนนี้ใบหน้าสวยปิดเปลือกตาหลับพริ้มพร้อมกับลมหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอ


     นภัทรมองสาวสวยด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะใช้แขนแกร่งโอบไหล่งามเปลือยเปล่าของวิชญาณีเข้ามาซบกับแผงหน้าอกเขาเพื่อให้เธอหลับสบายยิ่งขึ้น นิ้วชี้ยาวพลางเขี่ยไหล่มนเล่นไปด้วย


     การกระทำทุกอย่างที่ชายหนุ่มปฏิบัติต่อร่างบางทำให้หญิงสาวที่ซบลงบนอกแกร่งค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น 


     จริง ๆ แล้ววิชญาณีไม่ได้หลับหรือรู้สึกง่วง แต่เธอเพียงแค่ต้องการพักสายตาเท่านั้น เธอรู้ตัวทุกอย่างว่านภัทรกำลังทำอะไร แต่น่าแปลกที่เธอไม่ได้มีความรู้สึกอยากปฏิเสธหรือต่อต้านเขาเลยแม้แต่น้อย


     อย่างเช่นการที่ได้อยู่ในอ้อมอกเขาตอนนี้เป็นต้น


     “ไม่นอนต่อแล้วเหรอครับ”


     ประโยคจากเสียงหนาทำให้ใบหน้าสวยที่ยังคงซบลงเข้ากับอกแกร่งต้องขมวดคิ้ว เขารู้ได้ยังไงว่าเธอไม่ได้หลับแล้ว


     “ไม่ต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นก็ได้ มันสะท้อนในกระจกน่ะ” นภัทรอดขำกับปฏิกิริยาของร่างบางในอ้อมอกไม่ได้ หน้าเธอดูตกใจมากจริง ๆ ที่เขารู้ทัน


     วิชญาณีพยายามวางสีหน้าให้กลับมาเย็นชาไร้ความรู้สึกเหมือนเดิมก่อนจะมองไปยังกระจกรถที่ตอนนี้สะท้อนภาพเธอซบอกแกร่งของนภัทร พร้อมกับใบหน้าหล่อกำลังส่งยิ้มกว้างให้เธอในกระจกอีกด้วย


     ทำไมเธอไม่เห็นให้เร็วกว่านี่นะ!!!


     “นี่มันไม่ใช่ทางไปคอนโดฉันนี่คะ” หญิงสาวขืนตัวเองออกจากแผงหน้าอกอุ่นและอ้อมแขนแกร่งของร่างสูงก่อนจะมองทางถนนที่เธอไม่ค่อยคุ้นชิน


     มันไม่ใช่ทั้งทางกลับคอนโดเธอและคอนโดนภัทร


     “ผมอยากไปเดินเล่น”


     .


     .


     .


     ชายหนุ่มหญิงสาวที่ยังคงอยู่ในชุดสูทและชุดเกาะอกยาวเดินเล่นเลาะไปตามสะพานของแม่น้ำเจ้าพระยา แม้ตอนนี้จะเป็นเวลาเกือบ ๆ ตีหนึ่งแล้วแต่บรรยากาศของเมืองหลวงในตอนกลางคืนก็ยังคงคึกคักมีรถขับผ่านอยู่ตลอด


     ร่างบางหยุดดูวิวแสงสีในช่วงกลางคืนของแม่น้ำเจ้าพระยา สายตาพลางมองทอดยาวออกไปอย่างไร้จุดหมาย นึกถึงเรื่องราวและเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับครอบครัวเธอติด ๆ กันในช่วงเวลาที่ผ่านพ้นมาไม่นาน


     รวมถึงเรื่องราวที่เป็นเหตุทำให้เธอได้มาใกล้ชิดกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตอนนี้ด้วย


     “อ้ะ!” วิชญาณีแอบสะดุ้งเล็กน้อยเมื่ออยู่ ๆ คนข้าง ๆ ก็ถอดสูทของตัวเองมาคลุมไหล่มนของเธอไว้ ใบหน้าหวานเงยหน้าเลิกคิ้วมองชายหนุ่ม


     “ลมมันแรง ผมกลัวคุณหนาว” สายตาหวานหยดเยิ้มที่ถูกส่งมาจากร่างสูงทำให้คนตัวเล็กต้องรีบหันหน้าหนีหลบดวงตาคู่นั้นพร้อมกับกระชับเสื้อสูทให้คุมไหล่เธอแน่นขึ้น


     “ขอบคุณค่ะ”


     “ตอนนี้ครอบครัวคุณเป็นยังไงบ้าง” ชายหนุ่มถามพลางมองวิวของเมืองหลวงไปด้วย


     “ก็ดีค่ะ แต่คุณแม่ก็มีเครียดนิดหน่อยเรื่องที่ครอบครัวโดนฟ้องล้มละลาย แต่ก็ไม่ได้มากเท่าช่วงแรก ๆ แล้ว”


     นภัทรละสายตาออกจากแม่น้ำเจ้าพระยามายังหญิงสาวข้างกายเสียแทน ตอนนี้ในสายตาเขาวิชญาณีแทบไม่เหลือภาพของหญิงสาวที่พยายามทำตัวเองให้ดูแข็งแกร่งและแสนเย็นชาแล้ว เพราะตอนนี้แววตาเธอมันดูอ่อนล้าไร้ความมั่นใจไปหมด


     และสิ่งที่เขาสัมผัสได้อีกอย่างคือวิชญาณีก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มีทั้งความรู้สึกกลัวและอ่อนไหวเหมือนกับที่ผู้หญิงทุกคนมี แต่เธอเลือกที่จะซ่อนความรู้สึกพวกนั้นเอาไว้ภายใต้กำแพงน้ำแข็งที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นเกาะป้องกันตัวเองไม่ให้คนอื่นมาเห็นมุมอ่อนแอของเธอก็เท่านั้


     และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอเผลอปรากฏมุมอ่อนแอในตัวให้ชายหนุ่มได้เห็น


     “ผมสัญญาว่าผมจะช่วยครอบครัวของคุณให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมให้ได้ คุณไม่ต้องห่วงนะ”


     “ผมไม่ทิ้งคุณแน่นอน” เสียงหนาจริงจังและเต็มไปด้วยความมั่นคงจนวิชญาณีรู้สึกได้


     “ถ้าตามที่เราตกลงกันมันก็เป็นสิ่งที่คุณจะต้องทำอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ”


     “แต่ก็...ขอบคุณค่ะ”


     ใบหน้าสวยเงยขึ้นสบตากับชายหนุ่มข้างกายอย่างขอบคุณ แววตาเธอตอนนี้ไร้ความเย่อหยิ่งทะนงตนกว่าทุกครั้ง เหลือเพียงแค่แววตาของผู้หญิงคนหนึ่งที่มีความเปราะบางอยู่ในตัวเท่านั้น


     นภัทรมองดวงตาคู่สวยทรงเสน่ห์ ไล่มายังจมูกเรียวคม ก่อนจะหยุดลงที่ริมฝีปากอวบอิ่มได้รูปที่เขาอยากจะเชยชิมความหวานของมันอยู่ตลอดเวลา


     และตอนนี้เขาก็รู้สึกอย่างนั้นเช่นกัน


     ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้าใกล้หญิงสาวประหนึ่งมีแรงดึงดูดพร้อมกับกดริมฝีปากหนาลงบนริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงจาง ๆ ออกแรงบดขยี้เรียวปากนุ่มอย่างอ่อนโยนแต่หนักแน่น วิชญาณีปิดเปลือกตาลงก่อนจะขยับริมฝีปากจูบตอบเขา เปิดโอกาสให้ลิ้นร้อนได้เข้าไปชอนไชลิ้มรสหวาน ๆ จากโพรงปากงามตามที่เขาต้องการ


     นภัทรดูดดึงเรียวปากนุ่มด้วยสัมผัสที่ร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนคนตัวเล็กเผลอส่งเสียงครางหวาน ๆ ออกมาจากในลำคอก่อนจะส่งลิ้นเล็กไปหยอกล้อกับลิ้นหนาของคนตัวสูงแทน นภัทรอมยิ้มอย่างชอบใจกับปฏิกิริยาการตอบโต้ของหญิงสาว เธอดูเปิดรับตัวเขามากขึ้น ก่อนที่ฝ่ามือร้อนจะไม่สามารถอยู่นิ่งได้อีกต่อไป ออกแรงบีบคลึงก้อนเนื้ออวบอิ่มผ่านชุดเกาะอกเข้าทันที


     “อุ้ย” วิชญาณีแอบสะดุ้งเมื่อถูกร่างสูงดึงให้ตัวเธอแนบชิดบดเบียดกับเขามากยิ่งขึ้นจนเธอรับรู้ได้ถึงบางสิ่งบางอย่างกลางกายเขาที่สัมผัสทักทายกับหน้าขาเธอ ใบหน้าสวยจึงได้แต่ร้อนผ่าวและแดงซ่านโดยอัตโนมัติเมื่อรับรู้ได้ถึงความต้องการของคนตรงหน้า


     แม้เธอจะยังถูกริมฝีปากร้ายบดคลึงเรียวปากนุ่มอยู่ก็ตาม


     “เราจะจบกันที่สะพานแม่น้ำเจ้าพระยาไม่ได้นะคะ”


     วิชญาณีใช้ช่วงจังหวะสั้น ๆ ที่เขาผละริมฝีปากออกจากเธอเตือนสติชายหนุ่มเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงปรารถนาและความต้องการของทั้งตัวเธอและตัวเขามากขึ้นเรื่อย ๆ


     “งั้นไปคอนโดผมนะ”


     .


     .


     .


     ครืด ครืด ครืด ~ !


     เสียงสั่นจากสมาร์ตโฟนที่วางอยู่ข้างเตียงทำให้หญิงสาวเจ้าของผิวสีน้ำผึ้งที่เปลือยเปล่าอยู่ภายใต้อ้อมแขนแกร่งเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างงัวเงียหลังจากที่เพิ่งจบกิจกรรมเข้าจังหวะอันร้อนแรงกับเจ้าของคอนโดไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว


     และชื่อจากปลายสายที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอทำให้เธอต้องตั้งสติและสลัดความง่วงที่มีอยู่ออกไปอย่างปลิดทิ้ง


     Mom


     “ฮัลโล่ค่ะแม่” เสียงหวานพยายามกรอกลงไปอย่างแผ่วเบาที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนร่างสูงที่ซุกใบหน้าเข้ากับลำคอระหงของเธออย่างหลับสนิท


     “แก้ม อยู่ไหนลูก เมื่อคืนไม่ได้กลับคอนโดเหรอตอนนี้แม่มาหาที่คอนโดแต่ไม่เจอ” ประโยคจากปลายสายทำเอาวิชญาณีแทบเด้งตัวขึ้นจากเตียง แต่ติดอยู่ที่ว่ามีอ้อมแขนหนัก ๆ เกี่ยวรัดร่างเปลือยเปล่าของเธออยู่ ดวงตาคู่สวยรีบมองเวลาบนนาฬิกาหัวเตียง


     เจ็ดโมงเช้า!


     “ตอนนี้แม่อยู่คอนโดแก้มเหรอคะ” หญิงสาวพยายามคุมน้ำเสียงตัวเองให้เป็นปกติไว้


     “ใช่สิ แม่ทำอาหารเช้าจากที่บ้านมาให้แต่ก็ไม่คิดว่ามาแล้วจะไม่เจอลูก”


     “แล้วนี่แก้มอยู่ไหนลูก”


     วิชญาณีหันมองร่างสูงเปลือยเปล่าที่ซ้อนอยู่ด้านหลังเธอ เปลือกตาคู่หนายังคงหลับพริ้ม ก่อนจะเม้มริมฝีปากบางอย่างพยายามคิดหาคำตอบให้กับคนเป็นแม่


     “แก้มอยู่ที่บริษัทค่ะแม่ เมื่อคืนอยู่เคลียร์งานจนดึกเลยไม่ได้กลับบ้าน”


     “อ้าว! จริงเหรอลูก งั้นให้แม่ไปหาที่บริษัทแทนไหม”


     “มะ...ไม่เป็นไรค่ะ แม่รออยู่ที่คอนโดก็ได้ เดี๋ยวแก้มรีบกลับ” เสียงหวานรีบปฏิเสธทันควัน ขืนให้มารดาไปหาเธอบริษัทมีหวังความลับแตกแน่ ๆ 


     เพราะจริง ๆ แล้วที่ที่เธออยู่ตอนนี้มันคือคอนโดนภัทรต่างหาก!


     “เอาแบบนั้นก็ได้จ้ะ แม่รออยู่ที่นี่นะ”


     “ค่ะ” วิชญาณีวางสายจากคนเป็นแม่ก่อนจะแกะแขนแกร่งที่โอบรัดเอวเธออยู่ออก


     “คุณจะไปแล้วเหรอ ยังเช้าอยู่เลยนะ” เสียงหนาแหบพร่าเล็กน้อยตามประสาคนเพิ่งตื่น ท้าวศีรษะมองร่างบางจากทางด้านหลังที่กำลังหยิบชุดคลุมมาสวมใส่


     ผิวเธอทั้งหอมและเนียนละเอียดจนเขาแทบอยากจะฝากรอยแดงไว้ให้ทั่วร่างกาย


     “ค่ะ” หญิงสาวตอบสั้น ๆ ใบหน้าสวยกลับมาเป็นวิชญาณีที่นิ่งและเยือกเย็นอีกครั้ง แววตาไม่บ่งบอกถึงความอ่อนแอเลยแม้แต่น้อย


     ซึ่งแตกต่างจากเมื่อคืนราวกับเป็นคนละคนกัน


     “ให้ผมไปส่งไหม”


     “ไม่เป็นไรค่ะ”


     “แต่เมื่อคืนคุณไม่ได้เอารถมานะ อย่าลืมสิ” 


     วิชญาณีฉุกคิดขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเธอทิ้งรถไว้ที่งานแล้วกลับมาพร้อมกับนภัทร หญิงสาวจึงต้องจำยอมให้เขาไปส่งอย่างไม่มีทางเลือก


     “ก็ได้ค่ะ”



......................................


เข้าไปพูดคุยเล่นกันได้ใน #FWBFiction นะคะ

รออ่านอยู่ตลอดน้า ขอบคุณทุกคนที่คอยติดตามคอยเข้าไปเล่นแท็กกันนะคะ มันเป็นกำลังใจที่ดีสำหรับเรามาก ๆ ทำให้เรายังพอมีไฟอยากแต่งตอนต่อ ๆ ไปออกมาอีก ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ : )

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

371 ความคิดเห็น

  1. #106 MeenChayanit (@MeenChayanit) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:10
    ชอบบบความหื่นของคุณนภัทร55555
    #106
    0
  2. #105 4026poppy (@4026poppy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:39
    มาต่อนะ อารมได้มาก 5555
    #105
    0
  3. #104 Korkhao GGDT (@KorkhaoFT) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:48

    ทำไมคุณนภัทรดูหื่นๆฮ่าๆๆ
    รอนะคะ
    #104
    0
  4. #103 Cherrinee (@cherrinee00) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:37
    ชอบมากอ่ะไนท์อยากให้อัพบ่อยๆรอยาวๆเลยค่าาา
    #103
    0
  5. #102 Edge22 (@edge22) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:58
    สนุกมากค่ะไรท์ ความรู้สึกทั้งคู่มันดูค่อย ๆ เป็นไปอะ ชอบๆ มาต่อนะคะ
    #102
    0
  6. #101 nikkythanaporn0 (@nikkythanaporn0) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:27

    ชอบพล็อตเรื่องจัง มีความเข้ากับยุคสมัยในปัจจุบัน
    #101
    0
  7. #100 PRamii-GK (@PRamii-GK) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:18
    รอนะค้า
    #100
    0
  8. วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:05
    รอนะคะ
    #99
    0
  9. #98 Anaf (@Eve-0704) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:58

    รอนะคะ
    #98
    0
  10. #97 bboy93 (@bboy93) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:57
    รอตอนต่อไปนะคะ
    #97
    0
  11. #96 Kie In Smile (@kie_aujchara) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:55

    งื้อออออเขิน :)
    #96
    0