Friend With Benefits [GunGam]

ตอนที่ 4 : Chapter : 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1694
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 129 ครั้ง
    27 ก.พ. 62


     หลังกลับจากทริปล่องเรือยอร์ชเล็ก ๆ นภัทรและวิชญาณีก็ยังไม่มีโอกาสได้เจอกันเลย จนนี่ก็เกือบจะครบอาทิตย์แล้ว ร่างสูงได้แต่นั่งขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิดอยู่ในห้องทำงาน ในหัวเขาคิดถึงแต่ภาพหญิงสาวเจ้าของผิวสีน้ำผึ้งและความแนบชิดทางกายในคืนทริปล่องเรือนั้น 


     นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วแต่ทำไมวิชญาณีถึงไม่โทรหรือติดต่อเขาเลยสักนิด 


     ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น ๆ เวลาที่ได้มีความสัมพันธ์ทางกายกับเขาแล้วก็คงจะโทรวอแวเขาอย่างไม่หยุดหย่อน แสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ บางคนถึงขั้นตามติดเขาไปทุกที่ด้วยก็มี


     แต่พฤติกรรมแบบนั้นไม่ได้เกิดขึ้นกับผู้หญิงที่แสนเย็นชาและมีกำแพงน้ำแข็งสูงริบอย่างวิชญาณี เพราะเธอไม่ได้มีท่าทีอะไรกับเขามากกว่าเดิมสักนิด จริง ๆ เธอเหมือนไม่ได้คิดอะไรกับการที่เขาเป็นคนแรกของเธอเลยด้วยซ้ำ


     ผิดกับนภัทรที่ตอนนี้ต้องเป็นฝ่ายมานั่งคิดแทนเธอเสียแทน....


     “คุณกันจะกลับคอนโดเลยไหมครับ รถพร้อมแล้ว” เสียงบอดี้การ์ดหนุ่มที่เดินเข้ามาทำให้นภัทรหลุดออกจากความคิด มองนาฬิกาบนข้อมือตัวเองที่บ่งบอกเป็นเวลาเกือบ ๆ ทุ่ม


     “ไม่ ฉันจะไปคอนโดแก้ม”


     .


     .


     .


     ติ๊งหน่อง ติ๊งหน่อง ~ !


     เสียงออดของประตูที่ดังขึ้นทำให้เจ้าของร่างบางผิวสีน้ำผึ้งในชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยวตัวบางมีเสื้อคลุมปิดทับลุกออกจากโซฟาตัวนุ่มไปเปิดประตู ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อพบว่าคนตรงหน้าคือนภัทร


     “นอนหรือยังครับคนสวย”


     “ผมขอเข้าไปหน่อยได้ไหม” วิชญาณีเผลอเม้มริมฝีปากบางแอบชั่งใจอยู่ชั่วครู่ก่อนตัดสินใจหลีกตัวให้ชายหนุ่มเข้ามาในคอนโดเธอ


     “คุณมีอะไรกับฉันหรือป่าวคะ” 


     ร่างบางทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวนุ่ม พิงพนักสบาย ๆ ก่อนจะตามด้วยคนตัวสูง ขาเรียวสวยสีน้ำผึ้งที่ยกขึ้นไขว่ห้างทำเอาชายหนุ่มต้องเปรยตามองต้นขาเนียน ๆ ที่พ้นออกมาจากชุดนอนกระโปรงตัวสั้นอย่างห้ามไม่ได้


     น่าลูบชะมัด!


     “หลังกลับจากทริปล่องเรือคุณก็ไม่ติดต่อหาผมเลยนะ” มือหนาพลางยกขึ้นม้วนผมยาวสวยของวิชญาณีเล่นก่อนที่เขาจะสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเส้นผมเธอ


     “แล้วปกติฉันเป็นฝ่ายติดต่อหาคุณเหรอคะ” ประโยคจากน้ำเสียงนิ่ง ๆ ของหญิงสาวทำเอานภัทรหัวเราะออกมาในลำคอ


     จริง ๆ สิ่งที่เธอพูดก็ไม่ผิด เพราะที่ผ่านมาเป็นเขาคนเดียวเสียมากกว่าที่ติดต่อหาเธอตลอด


     “แต่จริง ๆ ฉันก็ยุ่ง ๆ กับที่บริษัทด้วยแหละค่ะ ตอนนี้ยังไม่ค่อยเข้าที่สักเท่าไหร่” เสียงหวานเอ่ยต่อ


     “คุณรู้ไหมตอนแรกผมคิดว่าคุณจะฟันผมแล้วทิ้งซะอีก”


     ประโยคของนภัทรทำให้เจ้าของร่างบางหัวเราะอยู่ในลำคอ มือเรียวยกแก้วไวน์ที่วางอยู่ตรงหน้าขึ้นดื่มก่อนจะเลียริมฝีปากบาง ทำเอาชายหนุ่มที่จับจ้องเธอตาไม่กระพริบต้องเผลอเลียมริมฝีปากตัวเองตามไปด้วย


     ให้ตายเถอะ! ทำไมทุกการกระทำของวิชญาณีมันดึงดูดเขามากขนาดนี้!!!


     “ฉันไม่เคยคิดเลยนะคะว่าประโยคนี้จะหลุดออกมาจากปากคุณ” 


     “ทั้ง ๆ ที่ฉันควรเป็นฝ่ายที่จะต้องพูดมันหรือป่าว” ร่างบางหันมาสบตาคนข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้มอย่างเหนือกว่า


     ผู้หญิงคนนี้เกินคาดกว่าที่เขาคิดไว้จริง ๆ 


     “แล้วสรุปที่คุณมาหาฉันมีอะไรคะ”


     “ไม่มีหรอก ผมแค่อยากเจอคุณ” เสียงหนาแหบกระเส่ากระซิบข้างใบหูงามก่อนจะไล้จมูกคมไปทั่วแก้มเนียนใสและลำคอระหง สูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ ประจำตัวหญิงสาว พร้อมกับสร้างรอยแดงจาง ๆ บนผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียดไปด้วย


     “แล้วตอนนี้ที่บริษัทคุณเป็นยังไงบ้าง”


     “กำลังทยอยจ่ายเงินเดือนพนักงานค่ะ อีกสองสามวันก็น่าจะเรียบร้อย” 


     นภัทรพยักหน้ารับกับคำตอบของเธอ จับจ้องร่างบางที่ยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มอีกครั้ง ใบหน้าหล่อก็แปรเปลี่ยนไปเป็นความเจ้าเล่ห์ทันที


     “ผมอยากชิมไวน์ในแก้วคุณจัง”


     “เชิญค่ะ” 


     วิชญาณีส่งแก้วไวน์ในมือให้นภัทร แต่แล้วดวงตาคู่สวยก็ต้องเบิกโพลงด้วยความตกใจเมื่อร่างสูงกดริมฝีปากลงมาทาบทับเรียวปากนุ่มของเธอเสียแทน มือเรียวข้างที่เหลือเผลอดันแผงหน้าอกแกร่งออกตามสัญชาตญาณก่อนที่สุดท้ายจะเปลี่ยนเป็นขยำคอเสื้อชายหนุ่มแทน


     “อื้ม” 


     เสียงหวานครางอื้ออึงอยู่ในลำคอเมื่อนภัทรเริ่มออกแรงบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่มของเธอมากยิ่งขึ้นก่อนที่ลิ้นร้อนจะถูกส่งเข้าไปในโพรงปากงามพร้อมกับตวัดทักทายลิ้นเล็กอย่างสนุกสนานและลิ้มรสชาติของไวน์ในโพรงปากหญิงสาวไปด้วย


     นภัทรเพิ่มสัมผัสแรงบดขยี้ที่ดูดดื่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะดันร่างบางให้นอนราบลงไปกับโซฟาโดยที่ไม่ยอมผละริมฝีปากออกจากกันเลยแม้แต่น้อย มือหนาเริ่มซุกซนไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างงาม รู้ตัวอีกทีฝ่ามือร้อนก็วนเวียนอยู่บริเวณต้นขาเนียนเรียวของวิชญาณีเสียแล้ว


     ลิ้นหนาที่ตวัดเก็บเกี่ยวความหวานละมุนจากริมฝีปากนุ่มจนพอใจก็เลื่อนริมฝีปากร้อนลงมาซุกไซ้ไปทั่วลำคอเนียนระหงและบริเวณหน้าอกอวบอิ่มที่พ้นออกมาจากชุดนอนตัวเล็กแบบรำไร


     “อื้อ!” 


     เล็บยาวทั้งสิบจิกลงที่บ่าของชายหนุ่มเมื่อนิ้วชี้เรียวถูกส่งเข้าไปอยู่ในตัวของหญิงสาว ก่อนที่เสียงครางหวาน ๆ จะถูกปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่องเมื่อนภัทรขยับนิ้วด้วยจังหวะที่เร่งเร้ามากขึ้น


     “คุณกัน...” 


     ร่างใต้อาณัติเผลอเรียกชื่อชายหนุ่มออกมาเมื่อมือหนาอีกข้างกำลังกอบกุมหน้าอกอวบอิ่มของเธอผ่านชุดนอนตัวบางและออกแรงบีบเค้นมากขึ้นเรื่อย ๆ จนใบหน้าสวยขมวดคิ้วแน่น


     ความเสียวซ่านที่ถูกปลุกจากทั้งช่วงบนและช่วงล่างทำเอาวิชญาณีปั่นป่วนหัวหมุนไปหมด เธอแทบรับมือกับความรัญจวนที่เกิดขึ้นพร้อม ๆ กันไม่ถูก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างพยายามไม่ให้เผลอเรียกชื่อร่างสูงที่อยู่เหนือตัวเธออีก


     “อ๊า!” 


     ร่างงามกระตุกเกร็งเมื่อนิ้วชี้ยาวเร่งจังหวะขยับเข้าออกจนเธอถึงจุดแตกดับ หญิงสาวหายใจหอบกระเส่าอย่างหมดแรง ผมยาวกระจายทั่วโซฟาตัวงามก่อนจะเปิดเปลือกตาคู่สวยมองใบหน้าหล่อที่ส่งยิ้มอย่างเป็นผู้ชนะให้เธออยู่


     “ชอบไหม” 


     คำถามจากนภัทรเรียกอุณหภูมิร้อนฉ่าบนใบหน้าสวยพร้อมกับสร้างความอายให้กับวิชญาณีเป็นอย่างมาก แก้มเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อโดยอัตโนมัติก่อนจะรีบหันหน้าหนีชายหนุ่ม


     “.........” 


     ไม่มีคำตอบใดหลุดออกมาจากหญิงสาว ใบหน้าหล่อจึงยกยิ้มอย่างเอ็นดูก่อนจะผละตัวออกจากร่างบางพร้อมกับดึงมือเรียวให้ลุกขึ้นนั่งปกติเหมือนเดิม


     “ฉันว่าคุณควรกลับได้แล้วค่ะ ฉันอยากพักผ่อน” นภัทรมองวิชญาณีที่กำลังจัดชุดนอนบนตัวให้กลับมาอยู่ถูกที่ถูกทางเหมือนในตอนแรก ใบหน้าสวยที่เคยขึ้นสีแดงระเรื่อกลับมานิ่งเรียบปกติดังเดิม 


     เสมือนเมื่อสักครู่ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น


     “โอเคงั้นผมไม่กวนคุณแล้ว”


     “เดี๋ยวเจอกันนะครับคนสวยของผม” มือหนาคว้าแก้วไวน์ของวิชญาณียกขึ้นดื่มจนหมดก่อนจะออกจากคอนโดหญิงสาวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอารมณ์ดี


     ซึ่งต่างจากทั้งวันที่ผ่านมาสิ้นเชิง


     “กลับคอนโด” บอดี้การ์ดหนุ่มที่ยืนรอยู่หน้าประตูคอนโดเจ้าของร่างบางพยักหน้ารับ ใบหน้าที่ดูสดชื่นมีความสุขของคนเป็นเจ้านายทำให้เดาได้ไม่ยากเลยว่าใครคือเหตุผลที่ทำให้เจ้านายเขาสามารถยิ้มอารมณ์ดีได้ขนาดนี้


     นอกเสียจากวิชญาณี....



.......................................



เข้าไปพูดคุยเกี่ยวกับฟิคกันได้ใน #FWBFiction นะคะ รออ่านน้าา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 129 ครั้ง

371 ความคิดเห็น

  1. #77 malisa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:17

    งู๊ยย เขิล รอนะคะ

    #77
    0
  2. #76 natamon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:10

    รอนะคะ

    #76
    0
  3. #74 kang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 20:50

    รอนะคะ >//<

    #74
    0
  4. #73 kang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 18:23

    รอนะคะ

    #73
    0
  5. #72 nikkythanaporn0 (@nikkythanaporn0) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 22:22

    งู้ยยยยยยยย
    #72
    0
  6. #71 Cherrinee (@cherrinee00) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 21:21
    เขินไอต้าววววว
    #71
    0
  7. วันที่ 22 มกราคม 2562 / 20:55
    >//< รอนะคะ
    #70
    0
  8. #69 bboy93 (@bboy93) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 20:14
    เขินนไปหมด>//<
    #69
    0
  9. #68 PRamii-GK (@PRamii-GK) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 19:45
    รอนะค้า
    #68
    0
  10. #67 Korkhao GGDT (@KorkhaoFT) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 18:52

    โอ้โห รุกกันแบบนี้เลยเหรอคะคุณชาย บุกถึงคอนโดกันเลยนะเนี่ย ดูท่าว่าคุณผู้ชายจะติดใจคุณผู้หญิงแล้วนะ
    รอนะคะ
    #67
    0
  11. #66 kie_aujchara (@kie_aujchara) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 18:51

    ณ จุดนี้ตายไปเลยจ้าาาาาา
    #66
    0
  12. #65 Deun-nung (@Deun-nung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 18:44
    รอน้าาา
    #65
    0
  13. #64 4026poppy (@4026poppy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 18:42
    รุกหนักอีกแล้วอ่ะ อารมณ์ค้างอีกแล้วววว
    #64
    0
  14. #63 IAmGlitter FarSai (@Farcrazy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 18:41

    น้าพัดดดดดด น้ามาหว่ะเฮ้ยยยย เขิงงงงงงงง
    #63
    0