story short of [GunGam]

ตอนที่ 54 : -ทุกครั้งที่เราได้อยู่ใกล้ชิดกัน มันทำให้ใจฉันสั่น-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,926
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    12 มี.ค. 60


     "วันนี้เราพอกันแค่นี้นะทุกคน กลับบ้านกันได้แล้วจ๊ะเด็กๆ"


     ประโยคที่ทุกคนเฝ้าคอยได้ยินถูกเอ่ยออกมาจากทีมงานและครูผู้ฝึกซ้อมคอนเสิร์ตที่ใกล้จะถึงเร็วๆนี้ เดอะสตาร์ทั้งสี่คนในนามสี่โพดำต่างทรุดตัวลงบนโซฟาตัวนุ่ม


     โพเล็กเมื่อทรุดตัวลงก็ทิ้งน้ำหนักตัวลงไปพิงโพอ้วนอย่างจารุวัฒน์ทันที ส่วนโพหล่ออย่างนภัทรเมื่อได้ทีก็ไม่วายขยับใบหน้าหล่อไปซบที่ไหลของโพสวยอย่างวิชญาณีทันที


     "กัน นั่งให้มันดีๆได้ไหม พี่ร้อน


     "เหนื่อยจังเลยครับ"


     นภัทรผู้ซึ่งไม่สนในประโยคของวิชญาณีเลยแม้แต่น้อยยังคงหลับตาพริ้มซบไหล่งามต่อไปอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว


     "เหนื่อยก็ลุกขึ้นสิ จะได้รีบกลับบ้านไปพักผ่อน"


     "ก็ได้ครับ แต่มีข้อแม้นะ


     "ข้อแม้อะไร


     ประโยคของร่างสูงทำเอาใบหน้าหวานขมวดคิ้วน้อยๆ


     "พี่แก้มต้องกลับบ้านกับผม"


     "จะบ้าหรอ! ทำไมพี่ต้องกลับกับกันด้วย


     "ไม่บ้าหรอกครับ เพราะผมรู้ว่าวันนี้พี่แก้มไม่ได้เอารถมา และก็ไม่มีใครมารับ เพราะฉะนั้นพี่แก้มต้องกลับกับผม ตกลงตามนี้นะครับ


     "ไม่! ว้าย!!"


     วิชญาณีปฏิเสธทันควันและรีบลุกพรวดขึ้นจากโซฟาตัวนุ่มหวังจะหนี แต่ช้ากว่ามือหนาที่ตวัดเอวงามให้เซลงมานั่งบนตักแกร่งทันที 


     "กัน!"


     หญิงสาวเบิกตาโพลงอย่างตกใจ หันไปมองน้องชายอีกสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ โชคดีที่จารุวัฒนและวราวุธหลับสลบไสลเพราะความเหนื่อยกันไปเรียบร้อยแล้วทำให้ไม่เห็นภาพของเธอกับนภัทรในตอนนี้


     "ปล่อยพี่เดี๋ยวนี้นะ"


     เสียงหวานแกมดุพยายามเอ่ยอย่างแผ่วเบาที่สุดเผื่อไม่ให้ไปรบกวนกับน้องชายทั้งสอง


     "อะไรกันครับ พี่แก้มนั่งตักผมแบบนี้บ่อยจนนับครั้งไม่ถ้วนแล้วนะ ยังไม่ชินอีกหรอ


     นภัทรอมยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นแก้มเนียนของหญิงสาวขึ้นสีแดงระเรื่ ดวงตากลมโตหลบต่ำลง ชอบชะมัดเวลาเธอเขิน


     "ปล่อย! พี่จะกลับบ้าน


     วิชญาณีที่หน้าร้อนผ่าวเริ่มไปอย่างไม่ถูก


     "ก็กลับไงครับ กลับกับผมไง"


     "แต่พี่กลับแท็กซี่เองได้


     "พี่แก้มแน่ใจหรอครับว่าจะกลับแท็กซี่ ตอนนี้ก็ตีหนึ่งกว่าแล้วนะ ถ้าเจอแท็กซี่โหดจับพี่แก้มไปข่มขืนจะทำยังไง"


     ประโยคของชายหนุ่มทำเอาวิชญาณีเริ่มหน้าซีด เผลอกัดริมฝีปากด้วยความกังวลอย่างลืมตัว แต่กลับทำให้เจ้าของตักแกร่งอมยิ้มเจ้าเล่ห์น้อยๆเมื่อหลอกล่อให้เธอกลัวได้


     "ตกลงจะเอายังไงครับ"  นภัทรถามย้ำ


     "พี่ยอมกลับกับกันก็ได้"


     เสียงหวานถูกเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา ใบหน้าสวยงุดลงอย่างเง้างอน แต่กลับทำให้เจ้าของตักหนาอมยิ้มอย่างเอ็นดู


     "ดีมากครับ เวลาไม่ดื้อนี่น่ารักชะมัด"


     มือหนายกขึ้นบิดจมูกงามอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนถูกมือเรียวปัดออก


     "นี่กันว่าพี่ไม่น่ารักหรอ"


     "ป่าวสักหน่อยครับ ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น


     นภัทรตกใจไม่น้อยเมื่ออยู่ๆวิชญาณีกลับเปลี่ยนอารมณ์กะทันหัน


     "หึ้ย!"


     วิชญาณีมองใบหน้าหล่ออย่างขัดใจ รีบลุกออกจากตักแกร่งและออกจากห้องไปทันที 


     "พี่แก้ม!"


     ใบหน้าหล่อเหวอไม่น้อย รีบเก็บของใส่กระเป๋าอย่างลวกๆ ก่อนจะสะกิดปลุกน้องชายอีกสองโพ


     "โดมตั้ม ตื่นได้แล้ว กลับบ้าน"


     "กลับก่อนเลยพี่ สวัสดีครับ"


     จารุวัฒน์และวราวุธปรือตาขึ้นด้วยความยากลำบาก ก่อนไหว้ลารุ่นพี่แล้วดำดิ่งลงสู่นิทราต่อ




     "พี่แก้มเดี๋ยวก่อน"


     นภัทรรีบวิ่งตามคนตัวเล็กออกมา วิชญาณีหยุดตามเสียงตะโกน หันหน้ากลับมาหาคนที่วิ่งตามเธอออกมา 


     "พี่แก้มจะไปไหน"


     นภัทรเดินเข้ามาหาร่างเล็ก คิ้วหนาขมวดเป็นปม


     "ไหนพี่แก้มบอกจะกลับกับผมไง"


     "แล้วพี่บอกกันหรือยังล่ะว่าจะไม่กลับ"


     ร่างเล็กถอนหายใจ แขนเรียวยกขึ้นกอดอก


     "แล้วจะกลับกันได้หรือยัง พี่ง่วงนอนจะตายอยู่แล้วนะ"


     ก่อนจะมองไปยังรถของนภัทรที่จอดอยู่ข้างๆเชิงให้ชายหนุ่มเปิดประตูรถให้ นภัทรที่พึ่งได้สติ คลำหากุญแจรถอย่างรุกลน รีบเปิดประตูให้หญิงสาวเข้าไปนั่งด้านใน ก่อนรีบมาประจำที่คนขับอย่างรวดเร็ว




     รถยนต์ของชายหนุ่มแชมป์เดอะสตาร์ปีหกแล่นไปบนถนนที่ตอนนี้ค่อนข้างโล่ง ไม่ค่อยมีรถวิ่งผ่านมากนักเพราะช่วงเวลาตอนนี้ก็เป็นเวลาที่คนปกติเขานอนกันไปหมดซะมากกว่า นภัทรมองไปยังทางข้างหน้าแต่สายตาก็ยังคงชำเลืองหญิงสาวที่นั่งรถมากับเขาด้วยอยู่ตลอด


     "ง่วงหรอครับ"


     ชายหนุ่มขำน้อยๆเมื่อเห็นคนเป็นพี่สาวนั่งสัปหงกจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่


     "อือ นิดหน่อยอ่ะ"


     เมื่อเห็นดังนั้นนภัทรจึงชะลอจอดรถที่ข้างทาง ทำเอาวิชญาณีแปลกใจไม่น้อย


     "กันจอดรถทำไม"


     "ก็ผมจะปรับเบาะให้พี่แก้มนอนสบายๆไงครับ"


     ไม่พูดเปล่า ร่างสูงยังขยับตัวเข้ามาหาคนตัวเล็กและปรับเอนเบาะให้อยู่ในตำแหน่งที่สามารถทำให้เธอนอนได้อย่างสบายๆ 


     "สบายขึ้นไหมครับ"


     นภัทรยังคงไม่ขยับออกมาจากร่างเล็ก ใบหน้าหล่อเข้าไปใกล้ใบหน้าสวยจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่เต้นแรงของอีกฝ่าย


     "อื้ม"


      วิชญาณีตอบเบาๆ เธอมองใบหน้าหล่อที่อยู่ใกล้ชิดเธออย่างหวั่นๆ ร่างเล็กไม่กล้าขยับตัวอะไรทั้งสิ้น


     "งั้นก็นอนพักนะครับ แล้วเดี๋ยวถึงบ้านแล้วผมจะปลุก"


     น้ำเสียงที่อ่อนนุ่มบวกกับรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ที่ส่งออกมาหาเธอทำเอาวิชญาณีไปต่ออย่างไม่ถูก ได้แต่พยักหน้ารับเบาๆ 



     ฟอดด~!



     "กู๊ดไนท์นะครับ...คนน่ารัก"


     ดวงตาคู่สวยเบิกโพลงเมื่อนภัทรกดริมฝีปากลงมาที่แก้มใสๆของเธอ ใบหน้าสวยขึ้นสีและร้อนผ่าวจนควบคุมอะไรไม่ได้ มือเรียวยกขึ้นแนบแก้มเนียนของตัวเองและมองใบหน้าหล่อ


     "ฉวยโอกาส"


     วิชญาณียู่ปากอย่างเง้างอน ส่งสายตาเขียวให้คนขี้ฉวยโอกาสแต่นั้นกลับทำให้เขายิ่งเอ็นดูและชอบใจกับความน่ารักของเธอ


     "งั้นก็อย่าทำตัวให้มันน่ารักมากนักสิครับ รู้ไหมแค่นี้ผมก็หลงพี่แก้มจนจะบ้าตายอยู่แล้ว"


     มือหนาบีบจมูกเรียวไปมาอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนถูกเธอปัดออก


     "พี่ไม่คุยกับกันแล้ว นอนดีกว่า"


     วิชญาณีหันใบหน้าสวยที่ร้อนผ่าวหนีคนเจ้าเล่ห์ที่เอาแต่มองแล้วส่งยิ้มหวานๆให้กับเธอแล้วรีบปิดเปลือกตาลง แค่นี้ก็เขินจนไม่รู้จะเขินยังไงแล้ว!


     นภัทรอมยิ้มส่ายหน้าน้อยๆกับความน่ารักน่าเอ็นดูของหญิงสาว ก่อนขยับตัวออกมาอยู่ในตำแหน่งเดิมและขับรถไปยังจุดหมายต่อ





     รถยนต์คันหรูจอดเทียบหน้าบ้านเดอะสตาร์สาวคนแรกของประเทศ มือหนาดับเครื่องยนต์ก่อนลงจากรถอ้อมไปปลุกคนที่นอนหลับมาตลอดทาง


     "พี่แก้มครับพี่แก้ม ถึงบ้านแล้วครับ"


     "อือ..."


     นภัทรพยายามปลุกวิชญาณีจากห้วงนิทรา แต่เหมือนว่าเธอจะไม่ให้ความร่วมมือกับเขาเลยสักนิด แถมยังงึมงำเสียงอย่างรำคาญเขาอีก



     ฟอดด~!



     ริมฝีปากหนาจึงฉวยโอกาสกดลงที่แก้มเนียนใสจนยุบลงไป แล้วยิ้มอย่างชอบใจ ทำเอาคนที่เอาแต่นอนหลับไหลรู้สึกตัวขึ้นมา เปลือกตาคู่สวยค่อยๆเปิดขึ้น เห็นใบหน้าหล่อที่ยื่นเข้ามาใกล้เธอยิ้มแป้นจนอดที่จะสงสัยไม่ได้


     "กันยิ้มอะไร"


     "ยิ้มให้กับคนที่นอนขี้เซาไงครั ขนาดถึงบ้านแล้วยังไม่ตื่นเลย"


     "ถึงบ้านแล้วหรอ"


     หญิงสาวมองรอบๆผ่านกระจกบานใสของรถ เมื่อเห็นว่าถึงบ้านเธอแล้วจริงๆ มือเรียวปลดเบลท์ออก นภัทรถอยห่างออกจากเธอเพื่อให้พี่สาวได้ลงจากรถ


     "ขอบคุณนะกันที่มาส่งพี่"


     วิชญาณีหันมาหาร่างสูง ส่งยิ้มหวานที่เห็นแก้มบุ๋มๆของเธออย่างชัดเจน


     "ไม่เป็นไรเลยครับ ผมยินดีบริการส่งพี่แก้มยันบ้านหรือยันห้องนอนผมก็ส่งได้นะ"


     ประโยคของนภัทรทำเอามือเรียวฟาดลงไปบนไหล่เขาอย่างแรง ใบหน้าหล่อเหยเกแต่กลับมีรอยยิ้มออกมาเมื่อเห็นใบหน้าสวยที่ขึ้นสี


     "พูดจาอะไรก็ไม่รู้ทะลึ่งที่สุด กลับบ้านไปได้แล้วไป พี่อยากพักผ่อนจะแย่"


     "พอส่งเสร็จก็ไล่ผมกลับบ้านเลยหรอครับ ไม่ชวนกินน้ำกินกาแฟหน่อยหรอ ใจร้าย"


     ใบหน้าหล่อบูดบึ้งเป็นตูดประหนึ่งเด็กน้อยที่ถูกขัดใจโดยผู้ปกครอง หวังจะให้วิชญาณีใจอ่อน


     "ไม่ค่ะ ดึกแล้วนะ กันควรกลับไปพักผ่อนได้แล้ว พรุ่งนี้มีงานต่อไม่ใช่หรอ กลับบ้านไปพักผ่อน...นะคะ"


     แม้ประโยคเสียงจะเบาลงในช่วงสองพยางค์สุดท้ายแต่นภัทรกลับได้ยินมันอย่างชัดเจน ใบหน้าหล่อยิ้มน้อยๆ


     "ก็ได้ครับ งั้นฝันดีนะครับคนน่ารักของผม"


     มือหนายกขึ้นหยิกแก้มนุ่มๆของคนตรงหน้าอย่างหมั่นเขี้ยว วิชญาณีจึงย่นจมูกกลับอย่างน่ารัก ก่อนโบกมือบ๊าบบายให้กับชายหนุ่มที่ขึ้นไปบนรถ




     แก่ก! แก่ก! แก่ก!



     เสียงสตาร์ทรถที่ติดขัดของนภัทร ทำให้วิชญาณีที่กำลังเดินเข้าไปในบ้านหันกลับมาให้ความสนใจกับเขาอีกครั้ง


     "รถเป็นอะไรอ่ะกัน"


     เธอถามชายหนุ่มที่เดินออกมาจากรถด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก


     "สงสัยน้ำมันจะหมด สตาร์ทไม่ติดเลย"


     "อ้าวหรอ! แล้วจะทำไงดีล่ะนี่ก็ดึกมากแล้วด้วย กันจะกลับยังไงดี"


     ใบหน้าสวยเริ่มเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ต่างจากนภัทรที่เริ่มคิดอะไรดีๆออก


     "งั้นคืนนี้ผมขอนอนบ้านพี่แก้มได้ไหมครับ เพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว ผมกลับบ้านไม่ได้แน่ๆ"


     ใบหน้าหล่อเต็มไปด้วยลูกอ้อนหญิงสาวสุดฤทธิ์ พยายามทำน้ำเสียงและสีหน้าให้ดูน่าสงสารและน่าเห็นใจเพื่อให้เธอใจอ่อน


     วิชญาณีตัดสินใจอย่างยากลำบาก กัดริมฝีปากบางอย่างใช้ความคิดก่อนก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือที่บ่งบอกถึงเวลาประมาณตีสองกว่าๆ


     "อื้อ ก็ได้ เข้ามาสิ"


     เป็นไปตามที่นภัทรคิดไว้ วิชญาณียอมให้เขาค้างที่บ้านเธอ ร่างสูงพยายามเก็บอาการดีใจ เดินตามหญิงสาวเข้าไปในบ้านอย่างเงียบๆ




     "กันนอนบนโซฟานี่นะ"


     เมื่อทั้งคู่ต่างอยู่ในชุดนอน วิชญาณีที่เป็นเจ้าบ้านก็ขนผ้าห่มเครื่องนอนต่างๆลงมาให้นภัทรที่นั่งอยู่บนโซฟาด้านล่าง ร่างสูงเมื่อเห็นหญิงสาวอยู่ในชุดนอนกระโปรงแขนยาวสีชมพูก็อดยิ้มกับภาพตรงหน้าไม่ได้



     น่ารักชะมัด



     ว้ายย!!


     เมื่อรับผ้าห่มจากวิชญาณีเสร็จ มือหนารีบคว้าเอวเล็กไว้ให้ลงมานั่งบนตักแกร่งทันที ใบหน้าหล่อเกยไหล่มนอย่างชอบใจ


     "กัน! เล่นอะไรเนี่ย อุ้ย!"


     ใบหน้าสวยรีบหวังจะหันมาส่งสายตาเขียวให้กับคนขี้แกล้งแต่กลับทำให้แก้มเนียนๆของตัวเองไปชนกับริมฝีปากหนาอย่างไม่ได้ตั้งใจ


     "นิ่มจัง"


     นภัทรยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างน่าหมั่นไส้ ยิ่งทำให้คนบนตักโกรธไม่น้อย


     "ฉวยโอกาสพี่อีกแล้วนะ"


     "ป่าวสักหน่อย ครั้งนี้ผมไม่ได้ฉวยโอกาสพี่แก้มเลยนะ พี่แก้มต่างหากที่เป็นคนเอาแก้มนิ่มๆมาโดนปากผมเอง"


     ร่างสูงยักไหล่อย่างผู้ชนะ ก็ครั้งนี้เขาไม่ได้ฉวยโอกาสจริงๆนี่หน่า


     "ทำไมถึงชอบฉวยโอกาสพี่จัง กันก็รู้ว่าพี่ไม่ชอบ แล้วอีกอย่างพี่ไม่ได้เป็นของของกันนะ จะได้ทำอะไรก็ได้"


     ใบหน้าหวานหันมามองค้อนวงใหญ่ใส่ชายหนุ่มเจ้าของตัก ทั้งๆที่หัวใจของเธอเต้นแรงจนมันจะทะลุออกมาให้รู้แล้วรู้รอด


     "ใครบอกล่ะครับว่าพี่แก้มไม่ใช่ของผม เพราะตรงนี้ก็ของผม ตรงนี้ก็ของผม ตรงนี้ก็ของผม"


     นภัทรฉวยโอกาสกดริมฝีปากลงที่จมูกเรียวและแก้มนิ่มๆทั้งสองข้างของวิชญาณีโดยที่ไม่ทันให้เธอได้ตั้งตัว


     "และตรงนี้ก็เป็นของผม จุ๊ป!"


     และจบลงด้วยการกดริมฝีปากหนาลงไปที่ริมฝีปากบางแรงๆหนึ่งทีแล้วรีบถอนออก วิชญาณีที่ยังตั้งตัวไม่ทันได้แต่ตกใจ ใบหน้าสวยร้อนผ่าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แก้มใสๆขึ้นสีชมพูอย่างชัดเจน


     "นอนกันดีกว่าครับ ผมง่วงแล้ว"


     นภัทรที่เห็นว่าวิชญาณียังคงตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่จึงใช้โอกาสนี้ดึงคนตัวเล็กให้ล้มตัวลงนอนบนโซฟากับเขา มือหนากอดเอวเล็กไว้


     "นี่กัน! ทำอะไรเนี่ย ปล่อยพี่นะ"


     วิชญาณีที่เริ่มได้สติ มือเรียวตีลงบนมือหนาที่กอดรัดเอวบางของตนไว้รัวๆหวังจะให้เขาปล่อย แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ก็ดูเหมือนว่าแขนแกร่งจะยิ่งกระชับกอดเอวเธอมากขึ้น


     "อย่าดิ้นสิครับ เดี๋ยวพี่แก้มก็ตกลงไปหรอก"


     "แต่พี่จะไม่ยอมนอนแบบนี้ พี่จะขึ้นไปนอนบนห้อง!"


     ประโยคของวิชญาณีเหมือนปลิวหายไปกับอากาศเมื่อไม่มีเสียงตอบรับจากนภัทร ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะขยับเข้าไปซุกลงที่ลำคอที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆของหญิงสาว


     "กัน ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ"


     ทุกอย่างไร้การตอบกลับ ก่อนที่เธอจะรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่รดอยู่บนต้นคอเธออย่างเป็นจังหวะ ซึ่งบ่งบอกว่านภัทรได้หลับลงไปเสียแล้ว


     วิชญาณีจึงได้แต่ถอนหายใจเบาๆอย่างทำอะไรไม่ได้ ใบหน้าสวยมีความถูกขัดใจอยู่น้อยๆ สุดท้ายเธอก็ต้องยอมให้นภัทรนอนกอดอย่างจำใจ ความเงียบงันทำให้เธอสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเองได้อย่างชัดเจน


     ทำไมมันเต้นรัวขนาดนี้!


     ก่อนจะเผลอหลับไหลไปในอ้อมกอดอุ่นๆของนภัทรไปในที่สุด



...................................................


วันช็อตกันอีกสักตอนเนอะ เป็นยังไงเม้นท์บอกกันหน่อยน้า

เม้นท์เยอะก็อาจจะมาลงให้บ่อยๆเนอะ อิอิ


ปล.ฝาก OPV กันแก้มตัวนี้ด้วยนะคะ เข้าไปดูกันเยอะๆน้า ^^


https://www.youtube.com/watch?v=nA3uXSpol3I

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. #375 จันทร์เจ้า (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 10:17
    อร๊ายยพึ่งมาอ่าน555ดีงามมากค้ะะอ่านไปยิ้มไปป

    มาต่อไวๆน้ะค้ะะ
    #375
    0
  2. #373 Eve-0704 (@Eve-0704) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 20:58
    เขินค่าาารอตอนต่อไปนะคะ
    #373
    0