story short of [GunGam]

ตอนที่ 53 : -lucky in game,lucky in love-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,988
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    1 มี.ค. 60



     "พี่แก้มครับ"

     "....."

     เสียงเรียกหนาเหมือนเป็นสายลมที่ผ่านพ้นไปเมื่อไร้เสียงขานตอบรับจากเจ้าของชื่อ ทำเอาร่างสูงที่พึ่งง่วนอยู่กับการทำอาหารเย็นจนเสร็จต้องขมวดคิ้วเบาๆ พร้อมถอดฝ้ากันเปื้อนสีชมพูออก ย่างก้าวออกจากห้องครัว


     "พี่แก้มครับ"

     "อือ"

     เสียงหนาเรียกอีกครา แต่ร่างเล็กที่กำลังเอาจริงเอาจังอยู่กับเกมส์เพลย์ตรงหน้ากลับขานรับส่งๆอย่างไม่สนใจ จนทำชายหนุ่มเริ่มขัดใจเบาๆ


     นภัทรมองดูวิชญาณีที่กำลังออกท่าออกทางกับการเล่นเกมส์ พลางส่ายหน้าน้อยๆ เขาเองที่เป็นคนทำให้เธอติดเกมส์ขนาดนี้


     ฟึ่บ!!!


     "เห้ย!"


     วิชญาณีร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ๆหน้าจอสี่เหลี่ยมก็ดับวูบกลายเป็นสีดำสนิท


     "ทำอะไรเนี่ยกัน"

     ใบหน้าหวานหันมองคนต้นเหตุของเรื่องสายตาเขียว วางจอยเกมส์ลงและเดินไปหาคนที่ชักปลั๊กทีวีเธอออก

     "ก็ทำให้พี่แก้มหยุดเล่นเกมส์ไงครับ"

     ใบหน้าหล่อลอยหน้าลอยตาอย่างไม่เกรงกลัว

     "แต่เมื่อกี๊พี่กำลังจะชนะอยู่แล้วนะ!"

     วิชญาณียิ่งหัวเสียหนักกว่าเดิมเมื่อนภัทรไม่มีท่าทีรู้สึกรู้สาอะไรกับคำพูดเธอเลยแม้แต่น้อย 

     "ผมรู้ครับ แต่ผมอยากให้พี่แก้มไปกินข้าวก่อน วันนี้พี่แก้มเล่นเกมส์มาทั้งวันแล้วนะครับ"

     "แต่พี่ยังไม่หิวนี่นา"

     ใบหน้าหวานที่ตอนนี้เต็มไปด้วยลูกอ้อนเหมือนแมวตัวน้อยๆที่นภัทรมักจะพ่ายแพ้อยู่ตลอด เธอรู้ดีว่าถ้าหากเธอใช้ลูกอ้อนเมื่อไหร่นภัทรจะยอมแพ้เธอเสมอ

     "ไม่ได้ครับ พี่แก้มต้องกินข้าว"

     "ก็พี่ยังไม่หิวหนิ"

     ร่างเล็กยังคงดื้อรั้น แขนเรียวยกขึ้นกอดอกประหนึ่งเด็กน้อยขี้เอาแต่ใจ ใบหน้าหวานบูดบึ้งจนทำให้ชายหนุ่มนึกสนุก

     "ผมให้พี่แก้มเลือกว่าจะไปกินข้าวดีๆหรือจะให้ผมกินพี่แก้มแทน"

     ร่างสูงเดินเข้าประชิดหญิงสาวขึ้นเรื่อยๆ จนแขนเรียวต้องยกขึ้นดันกั้นระยะห่างระหว่างเขากับเธอที่ห่างกันเพียงไม่ถึงคืบ แขนแกร่งเริ่มกอดรัดเอวบางไว้

     "งื้อ! ปล่อยพี่นะ พี่ยอมกินข้าวก็ได้"

     ร่างเล็กพยายามรั้งตัวถอยห่าง ใบหน้าหวานบูดบึ้งอย่างน่าเอ็นดู จนชายหนุ่มยิ้มบางๆที่คนดื้อตรงหน้ายอมเขา แขนแกร่งค่อยๆคลายออกจากเอวบางให้เป็นอิสระ



     บรรยากาศบนโต๊ะอาหารของทั้งสองดูจะผ่านไปอย่างราบรื่น วิชญาณีที่ปากบ่นๆว่าไม่หิวไม่อยากกินแต่พอเห็นของโปรดที่นภัทรทำให้ก็จัดการซะไม่เหลือ ทำเอาพ่อครัวจำเป็นแถบหุบยิ้มไม่ได้


     "ผมทำอร่อยใช่ไหมล่ะครับ"

     เสียงหนาเอ่ยถามคนที่ตักข้าวเข้าปากตุ้ยๆอย่างเอ็นดู

     "ก็งั้นๆแหละ"

     หญิงสาวย่นจมูกใส่คนที่มั่นใจในตัวเองอย่างหมั่นไส้ มือเรียวตักข้าวในจานเข้าปาก แต่จะว่าไปก็อร่อยอยู่นี่นา

     "คืนนี้มีบอลด้วยนะพี่แก้ม แมนยูกับลิเวอร์พูล"

     "อืม กันก็ดูไปสิ พี่จะนอน" 

     หญิงสาวทำท่าทีไม่สนใจ

     "โถ่ ไม่อยู่ดูเป็นเพื่อนผมหน่อยหรอครับ"

     สายตาเจ้าเล่ห์แพรวพราวที่ถูกส่งมาหาเธออย่างออดอ้อนทำเอาวิชญาณีใจอ่อนยวบอย่างง่ายดาย ทำไมเธอต้องแพ้สายตาแบบนี้ด้วย

     "อือๆก็ได้"

     "เยส! น่ารักจัง"

     ชายหนุ่มดีใจอย่างออกหน้าออกตา มือหนายกขึ้นบีบจมูกเรียวอย่างหมั่นเขี้ยว

     "ถ้าจะให้สนุกเรามาพนันกันไหมพี่แก้ม"

     "เหอะ!ไม่เอาหรอก พี่ไม่เล่นการพนันนะจ๊ะเด็กน้อย"

     วิชญาณีสายหัวปฏิเสธรัวๆกับข้อเสนอแนะของน้องชาย

     "แต่ผมว่าพี่แก้มไม่กล้าซะมากกว่า กลัวแพ้ผมใช่ไหมล่ะ"

    เสียงหนากระเส่าใบหน้าขยับเข้าหาใบหน้าสวยจนห่างเพียงแค่ลมหายใจ ริมฝีปากหนายกยิ้มขึ้นน้อยๆก่อนงับลงที่ปลายจมูกเรียวเบาๆ

     "ใครว่าพี่กลัวแพ้ ไม่ใช่สักหน่อย"

     ใบหน้าหวานร้อนผ่าวอย่างรู้สึกได้ชัด แก้มใสๆขึ้นสีแดงระเรื่อ รีบขยับใบหน้าตัวเองออกจากใบหน้าหล่อ ทำเอานภัทรเอ็นดูความเขินของพี่สาวสุดที่รักไม่น้อย

     "ถ้าพี่แก้มไม่กลัวแพ้งั้นก็พนันกับผมสิครับ"

     ประโยคของนภัทรทำเอาคิ้วงามขมวดเข้าหากันอย่างใช้ความคิด ริมฝีปากบางเผลอกัดเบาๆอย่างลืมตัว

     "ตกลง พี่พนันกับกันก็ได้"

     สุดท้ายเธอก็ต้องยอม



     "ถ้าลิเวอร์พูลแพ้พี่จะได้อะไร"

     ใบหน้าสวยเลิกคิ้ว

     "ถ้าลิเวอร์พูลแพ้คืนนี้ผมจะนอนข้างล่าง ไม่ไปยุ่งเกี่ยวและลุ่มล่ามกับพี่แก้มในห้อง"

     "แต่ถ้าทีมพี่แก้มแพ้คืนนี้พี่แก้มต้องนอนให้ผมกอดทั้งคืน ห้ามปฏิเสธ และที่สำคัญ..."

     "อะไร"

     ประโยคที่ขาดหายไปทำเอาวิชญาณีขมวดคิ้วเบาๆ

     "พี่แก้มต้องจูบผม"

     ประโยคต่อของนภัทรทำเอาร่างเล็กเบิกตาโพลง ใบหน้าหวานร้านผ่าวและแดงซ่านขึ้นอย่างเห็นได้ชัด


     "ตกลงไหมครับ"

     "ไม่! พี่ไม่ตกลงเด็ดขาด"

     หญิงสาวยืนยันเสียงแข็ง เธอไม่มีวันยอมแน่ๆ

     "ไม่ทันแล้วครับเพราะว่าพี่แก้มตอบตกลงกับผมไปตั้งแต่ตอนแรกแล้ว"


     ชายหนุ่มยักคิ้วขึ้นอย่างเหนือกว่า ใบหน้าหล่อปนเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มที่วิชญาณีไม่ค่อยจะไว้ใจสักเท่าไหร่เลย


     คิ้วงามหมวดเข้าหากันจนเป็นโบว์ ใบหน้าหวานตอนนี้ไม่ต่างจากเด็กน้อยที่โดนขัดใจ แขนเรียวยกขึ้นกอดอกส่งสายตาเขียวไปหานภัทร


     "หึ้ย!!" 




     การแข่งขันฟุตบอลระหว่างทั้งสองทีมเริ่มขึ้น หญิงสาวเดอะสตาร์ในชุดนอนตัวโคร่งแขนยาวสีขาวของชายหนุ่มเจ้าของบ้านทิ้งตัวลงบนโซฟาขนเป็ดราคาแพงข้างๆร่างสูงพร้อมกับป๊อปคอร์นในมือ 

     ชายหนุ่มเจ้าของบ้านละสายตาออกจากการแข่งขัน ขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อเห็นของกินอยู่บนโซฟาแสนรักแสนห่วง


     "พี่แก้ม ผมบอกไม่ให้เอาของกินขึ้นมากินบนโซฟาไง"

     "ก็แค่ป๊อปคอร์นเอง พี่ไม่กินเลอะเทอะขนาดนั้นหรอกน่า"

     วิชญาณีไม่สนใจคำพูดนภัทร มือเรียวหยิบป็อปคอร์นในกล่องกินอย่างสบายใจ

     "ห้ามก็คือห้ามไง รู้ไหมว่ามันจะเปรอะ"

     เสียงหนาเริ่มดุดัน หวังจะให้คนถูกดุกลัว

     "แล้วทำไมต้องดุกันด้วยเล่า พี่ก็แค่อยากกินเอง"


     ได้ผล! ใบหน้าหวานเง้างอนพลางทำปากยื่นแก้มป่องอย่างน่าเอ็นดู นิ้วเรียวเขี่ยป็อปคอร์นในกล่องเล่นไปมาทำเอาชายหนุ่มเอ็นดูในความเด็กน้อยของพี่สาวไม่น้อย


     ฟอด!!


     ริมฝีปากหนากดลงบนแก้มใสๆของหญิงสาวอย่างหมั่นเขี้ยว สร้างความตกใจให้กับคนถูกฉวยโอกาสไม่น้อย มือเรียวตีเข้าที่ต้นแขนแกร่งอย่างจัง ใบหน้าสวยที่ร้อนผ่าวขึ้นสีแดงระเรื่อ พร้อมส่งสายตาเขียวให้คนข้างๆ


     "กัน! ฉวยโอกาสพี่อีกแล้วนะ"

     "ก็พี่แก้มอยากทำตัวน่ารักเองนี่ครับ ช่วยไม่ได้"

     ชายหนุ่มยักไหล่อย่างเหนือกว่า ความจริงเขาอยากทำมากกว่าหอมแก้มด้วยซ้ำ คนอะไรน่าฟัดชะมัด

     "เดี๋ยวพี่จะเทป็อปคอร์นใส่โซฟากันให้หมดเลย"

     "ก็ลองดูสิครับ ผมรับรองว่าคืนนี้พี่แก้มไม่โดนแค่หอมแก้มอย่างเดียวแน่ๆ"


     สายตาเจ้าเล่ห์ที่มองมายังเรือนร่างของเธอโดยไม่สนใจคำขู่เธอแม้แต่น้อยทำเอาหญิงสาวขัดใจจนแทบอยากจะกรี๊ด คิ้วงามขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นโบว์ ก่อนจะเลิกกินและวางกล่องป็อปคอร์นลงด้านล่างของโซฟา

     "ว้า! นึกว่าคืนนี้จะได้ทำมากกว่าหอมซะละ"

     เสียงหนาบ่นอุบ น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความเสียดายอย่างชัดเจนทำเอาหญิงสาวหน้าร้อนผ่าวได้อย่างง่ายดาย

     "เงียบแล้วดูบอลไปเลย"

     หญิงสาวพยายามตัดบทสนทนาและกลับไปให้ความสนใจกับเกมส์การแข่งขันในทีวีแทน



     การแข่งขันฟุตบอลดำเนินไปเรื่อยๆ จนถึงนาทีที่เก้าสิบและจบการแข่งขันลงในที่สุด ซึ่งทีมที่ชนะก็ไม่ใช่ทีมไหนแต่เป็นทีมโปรดของชายหนุ่มเดอะสตาร์คนที่หกเอง 

     "วู้ว! ผมชนะนะพี่แก้ม"

     ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเริงร่า ใบหน้าหล่อเต็มไปด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ พร้อมเยาะเย้ยหญิงสาวที่นั่งหน้าหงิกงอกอดอกฟึดฟัดเล็กน้อย มองชายหนุ่มสายตาเขียว

     "ได้เวลาทำตามข้อตกลงของเราแล้วนะครับ"

     เสียงหนากระเส่าพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกส่งไปหาหญิงสาว จนวิชญาณีเริ่มรู้สึกหวาดหวั่น

     "ไม่ทำไม่ได้หรอ"

     เสียงหวานที่ออดอ้อนบวกกับกิริยาท่าทางออดอ้อนเหมือนแมวน้อยที่เธอทำกับเขาทำเอานภัทรใจอ่อนปวกเปียกไม่น้อย อย่าทำหน้าแบบนี้ใส่ผมได้ไหม!

     "ไม่ได้ครับ ข้อตกลงก็คือข้อตกลง"

     ประโยคนั้นทำเอาใบหน้าหวานที่ออดอ้อนเปลี่ยนไปเป็นเง้างอนทันใด สองแขนเรียวกอดอกตัวเองอย่างไม่พอใจ


     นภัทรยกยิ้มน้อยๆกับท่าทีที่น่าเอ็นดูของผู้เป็นพี่สาว ในใจเขาได้แต่คิดหมั่นเขี้ยวกับหญิงสาวตรงหน้า ก่อนขยับใบหน้าเข้าไปใกล้เธอ จนระยะห่างกันเพียงแค่ไม่ถึงคืบ

     "ขอจูบนะครับไม่ใช่กระแทกปาก"

     ประโยคแสนตรงของนภัทรทำเอาวิชญาณีหน้าร้อนผ่าวขึ้นอย่างง่ายดาย แก้มใสๆขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้ เธอเผลอกัดริมฝีปากตัวเองอย่างลืมตัว

     "กันต้องสัญญาก่อนว่าถ้าพี่ทำกันห้ามทำอะไรพี่มากกว่านั้น" 

     "ด้วยเกียรติของลูกเสือเลยครับ"

     มือหนายกขึ้นชูสามนิ้วปฏิญาณกับคนตรงหน้า วิชญาณีมองด้วยใจหวั่นๆ เธอถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อเพิ่มความมั่นใจให้กับตัวเอง

     มือเรียวค่อยๆยกขึ้นประคองใบหน้าหล่อที่อยู่นิ่ง เธอมองริมฝีปากหยักหนาที่อยู่ใกล้เธอรำไร ก่อนขยับใบหน้าตัวเองเข้าไปเพียงแค่ไม่ถึงคืบ ริมฝีปากบางก็สัมผัสเข้ากับริมฝีปากหนา ค่อยๆจูบเม้มอย่างละเมียดละไม ใบหน้าหล่อยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยกับความที่ยังไม่ช่ำชองของหญิงสาว มือหนาจึงคว้าท้ายทอยเธอไว้ และเป็นฝ่ายสอนคนอ่อนประสบการณ์เสียเอง


     วิชญาณีสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรับรู้ได้ถึงลิ้นหนาที่เข้ามาหยอกล้อเล่นกับลิ้นของเธอ ลิ้นร้ายพยายามเล่นหยอกล้อให้เธอรู้สึกชินก่อนเพิ่มสัมผัสการบดเบียดริมฝีปากที่ร้อนแรงยิ่งขึ้น แม้เธอจะอ่อนประสบการณ์แต่ก็พยายามตามสัมผัสนภัทรให้ทัน 

     ด้วยอารมณ์ที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆทำให้มือปลาหมึกเริ่มไม่อยู่นิ่ง ปัดป่ายไปทั่วร่างงาม ก่อนเธอจะสะดุ้ง จับหมับลงที่มือหนาเมื่อมันเริ่มรุกล้ำไปยันบราของเธอ 


     "เอ่อ...ผมขอโทษ"

     นภัทรค่อยๆผละริมฝีปากออกจากริมฝีปากบางที่ถูกเขาจูบเม้มจนเป็นสีแดงจัดจ้าน ก่อนยื่นมือไปเช็ดมุมปากของหญิงสาว

     "พี่ง่วงแล้ว ขอขึ้นไปนอนก่อนนะ"

     ใบหน้าสวยร้อนผ่าวอย่างหยุดไม่ได้ ลุกขึ้นจากโซฟาตัวแพงเพื่อขึ้นไปข้างบน

     "เดี๋ยวครับ"

     แต่กลับถูกรั้งไว้ด้วยมือหนา หญิงสาวหันกลับมาหาคนที่แอบเปื้อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่บนใบหน้าด้วยความหวั่น

     "คืนนี้พี่แก้มต้องให้ผมนอนกอดนะครับ"

     "อือ รู้แล้วหน่า"

     แม้จะพยายามไม่เอ่ยถึงข้อตกลงอีกข้อที่เหลือ แต่สุดท้ายก็เลี่ยงไม่ได้


     ทันทีที่นภัทรก้าวเข้ามาในห้องนอนสุดรักสุดหวงของเขา ก็พบร่างเล็กนอนหลับปุ๋ยภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่บนเตียงหนา นภัทรค่อยๆย่างก้าวมาหาคนที่นอนหลับสบายอย่างช้าๆ เขายืนมองใบหน้าสวยที่ปราศจากเครื่องสำอางอย่างเพลิดเพลิน ช่างมีเสน่ห์เป็นที่สุด! 


     มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างอ่อนโยนก่อนประทับริมฝีปากหนาลงบนหน้าผากมน ค่อยๆหย่อนตัวเองลงข้างๆหญิงสาวอย่างแผ่วเบาที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนคนนอนหลับ แต่กลับทำให้เธอรู้สึกและขยับตัว


     นภัทรอยู่นิ่งที่สุดเท่านี้จะนิ่งได้ ก่อนวิชญาณีจะขยับและพลิกตัวมาทางเขา ร่างเล็กขยับตัวเข้าหาคนข้างๆ ใบหน้าหวานซบลงที่อกอุ่นๆอย่างเคยชินก่อนงึมงำคำพูดออกมาอย่างไม่เป็นภาษา


    นภัทรมองและอมยิ้มกับภาพตรงหน้า เขาชอบและรู้สึกดีทุกครั้งเวลาที่วิชญาณีอ้อนเขา มันดูมีเสน่ห์และน่าหมั่นเขี้ยวไม่น้อย ใบหน้าหล่อยิ้มน้อยๆมือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มๆของหญิงสาวอย่างอ่อนโยนก่อนฝังจมูกลงบนผมของหญิงสาวและดำดิ่งลงสู่นิทราตามไปในที่สุด


..........................................

ไม่เจอะกันนานคิดถึงจังเล้ย555555
ห่างหายไปนานแสนนานเลยเอาวันช๊อตสั้นๆมาให้อ่านก่อนละกันเนอะ
เป็นยังไงเม้นท์บอกกันด้วยน้า ถ้าเม้นท์เยอะอาจจะมาลงให้บ่อยๆนะจ๊ะ :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. #384 ggfc (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 19:48
    โอ้ยตัวบิดเป็นเกลียวโอ้ยดีเหลือเกินส
    #384
    0
  2. #372 mironi (@mironi) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 17:48
    ดีงามพระรามสี่ ฟินนน
    #372
    0
  3. #371 Spwp (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 17:11
    ดีเหมือนเดิมมม เพิ่มเติมคือคิดถึงไรท์มากกกก แต่งอีกกๆ
    #371
    0
  4. #370 Eve-0704 (@Eve-0704) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 23:11
    ดีงามมากค่าาาา
    #370
    0
  5. #369 AnusaraNontharak (@AnusaraNontharak) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 21:20
    เจ้าเล่ห์มากกกก
    #369
    0
  6. วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 21:06
    อ่อยยย ดวีงามค่ะไรท์
    #368
    0
  7. #367 Cherrinee (@cherrinee00) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 21:05
    เจ้ขี้อ้อนจัง รอแบบยาวๆนะค่าาา
    #367
    0
  8. #366 PPrincess (@aue-aree) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 21:04
    เป็นผู้หญิงที่ดูบอลได้เล่นเกมได้ - วิชญาณี (2016) :P >\\\<
    #366
    0
  9. #365 Rayquaza15 (@Nuttamon47) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 20:59
    ขี้อ้อนจังเลยย
    #365
    0