story short of [GunGam]

ตอนที่ 48 : -กว่าจะรู้ตัวว่ารักก็สายไปแล้ว? 26-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,543
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    28 ต.ค. 59



     "ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย ลงมาเดี๋ยวนี้นะ!!" เสียงหวานเต็มไปด้วยความตกใจและความเป็นห่วง เธอกลัว กลัวว่าเขาจะทำมันลงไปจริงๆ

     "แล้วฉันจะอยู่ต่อไปเพื่ออะไรกัน" เสียงหนาเอ่นอย่างสั่นเครือ

     "ทำไมคุณถึงยอมแพ้อะไรง่ายๆแบบนี้ ไหนคุณบอกว่ารักฉันไง คุณบอกว่าอยากดูแลฉันกับลูก คุณอยากได้โอกาสจากฉันแล้วทำไมคุณถึงยอมแพ้อะไรง่ายๆแบบนี้ล่ะ คุณไม่รักฉันแล้วหรือไง" วิชญาณีเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาคู่สวยเริ่มมีน้ำใสๆเอ่อนองขึ้นมา 

     "แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อเธอไม่ต้องการฉัน เธอไม่ได้รักฉัน" ร่างหนาที่ปืนอยู่ตรงระเบียงขยับตัวเล็กน้อยก่อนที่จะมองลงไปยังพื้นด้านล่างที่มีรถยนต์แล่นผ่านเต็มไปหมด


     ฟรึ่บบ!! 


     "ฉันรักคุณ!" 

     อยู่ๆวิชญาณีก็เข้ามากอดนภัทรจากทางด้านหลัง ใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยน้ำตาซบลงกับหลังของคนที่กอดจนเขาสามารถรับรู้ได้ถึงความเปียกชื้นตรงหลังเขา ร่างสูงได้แต่นิ่ง

     "ฉันรักคุณ และฉันกับลูกก็ต้องการคุณ" คำพูดที่หลุดออกมาจากปากคนตัวเล็กทำให้ใบหน้าหล่อมีรอยยิ้มปรากฏขึ้น ในที่สุดเขาก็ได้รู้ความรู้สึกของเธอสักที 

      "อย่าทิ้งฉันกับลูกไปสิ..ฮึก!" ร่างเล็กได้แต่สะอื้นก่อนที่นภัทรจะค่อยๆลงมาจากระเบียงและหันกลับมาหาวิชญาณีมือหนาแตะที่ใบหน้าหวานพลางเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างเบามือ


      "เธอให้โอกาสฉันได้มั้ย" 

นภัทรเอ่ยพลางเอาหน้าผากตัวเองชนกับหน้าผากงาม มือหนายังคงประคองใบหน้าหวานไว้ เขาลุ้นกับคำตอบของเธอเหลือเกิน วิชญาณีได้แต่สะอื้นเธอนิ่งและไม่เอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียวทำให้นภัทรเริ่มใจไม่ดีแต่สุดท้ายหัวใจเขาก็กลับมาเบิกบานอีกครั้งเมื่อใบหน้าหวานพยักหน้าออกมาแทนคำตอบ


     "ขอบคุณนะ" 

     เสียงหนาเต็มไปด้วยความดีใจก่อนที่เขาจะดึงเธอเข้ามากอดอย่างรวดเร็ว วิชญาณีซบใบหน้าลงที่ไหล่กว้าง รวิดาพูดถูก เธอควรให้โอกาสตัวเองได้มีความสุข ด้านนภัทรใบหน้าหล่อเต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมานาน ในที่สุดเธอก็ให้โอกาสเขา เขาดีใจเหลือเกิน ก่อนที่แขนแกร่งจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอย่างไม่อยากปล่อย


     .

     .

     .

     มือเรียวพลางลูบศีรษะของคนที่นอนหนุนตักเธออยู่ วิชญาณีมองใบหน้าหล่อที่นอนหลับตาพริ้มพร้อมกับรอยยิ้มอยู่บนตักเธออย่างน่าหมั่นไส้ เธอยิ้มบางๆออกมา ไม่คิดเลยว่าจะมีภาพแบบนี้เกิดขึ้น


     "ยิ้มอะไร" วิชญาณีเลิกคิ้วถามเมื่อเห็นใบหน้าหล่อนอนยิ้มอย่างออกหน้าออกตา

     "มีความสุขไง" 

     เปลือกตาหนาเปิดขึ้นและยิ้มกว้างให้กับคนตรงหน้า ทั้งคู่สบตากันอยู่แบบนั้นอย่างเนิ่นนานก่อนที่วิชญาณีจะค่อยๆโน้มใบหน้าลงมาหาคนที่นอนอยู่บนตักเธอเรื่อยๆจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ริมฝีปากบางกำลังจะสัมผัสกับริมฝีปากหนาแต่แล้วก็...



     ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!!~ เสียงแจ้งเตือนจากไอแพดก็ดังขึ้นมาทำให้วิชญาณีหลุดออกจากภวังค์และขยับใบหน้าออกมา


     "อื้อ..!" แต่ก็ช้ากว่านภัทรที่เอื้อมมือหนามาคว้าท้ายทอยเธอไว้และกดลงมาจนริมฝีปากบางประกบกับริมฝีปากหนาอย่างแม่นยำ วิชญาณีเบิกตาโพลงอย่างตกใจเธอพยายามขัดขืนเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ยอมและจูบนภัทรตอบ 

     ทั้งคู่จูบกันอยู่แบบนั้นอย่างเนิ่นนานชนิดที่ว่าใครผละริมฝีปากออกจากกันก่อนคนนั้นแพ้แต่แล้วก็...


     ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!!~  เสียงแจ้งเตือนจากไอแพดก็ดังขึ้นมาอีกครั้งทำให้วิชญาณีเป็นฝ่ายที่ต้องถอนริมฝีปากออกมาก่อน เธอมองคนที่ยังนอนอยู่บนตักเธอที่ส่งยิ้มทะเล้นออกมาอย่างคาดโทษก่อนจะเปลี่ยนไปให้ความสนใจกับการแจ้งเตือนของไอแพด

     "พี่ก้อย..." เธอสบถออกมาเบาๆเมื่อเห็นชื่อที่ขึ้นแจ้งเตือน

     "กัน ลุกขึ้นก่อน" วิชญาณีบอกกับนภัทรที่ยังคงนอนอยู่บนตักเธออยู่

     "ทำไมต้องลุกด้วยกำลังฟินเลย เนอะลูกเนอะ" นภัทรพูดพลางหันหน้าเข้ากับหน้าห้องของหญิงสาวที่นูนออกมาเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

     "ลุกขึ้นก่อนเถอะน่า เร็วๆ" 

     น้ำเสียงปนดุของเจ้าของตักทำให้ใบหน้าหล่อบูดบึ้งและจำใจลุกขึ้นนั่งดีๆ วิชญาณีจึงเช็ดความเรียบร้อยของตัวเองก่อนจะกดรับสายเฟสไทม์ของพี่สาว



     "ฮาย...ยัยน้องสาว เอ๊ะ!ทำไมหน้าดูอิ่มเอมมีความสุขแบบนี้ล่ะ" รวิดาถามขึ้นเมื่อเห็นความสดใสที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าวิชญาณีและไม่เหลือแม้แต่ความเศร้าสักนิด

     "อะไรพี่ก้อย หน้าแก้มปกติจะตาย นี่!!" 

     เสียงดุช่วงท้ายทำให้ใบหน้าสวยของผู้เป็นพี่สาวเลิกคิ้วขึ้น ที่วิชญาณีต้องแอบขัดใจออกมาไม่ใช่อะไรหรอกแต่เป็นเพราะนภัทรเอาแต่คลอเคลียเธออยู่นั้นแหละ

     "ดีกันแล้วใช่มั้ย" รวิดาตัดสินใจถามพลางหรี่ตาอย่างจับผิดใส่ผู้เป็นน้องสาว

     "......" วิชญาณีไม่ตอบอะไรแต่ใบหน้าหวานกลับเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อขึ้นก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

     "เห้ย!ฉันดีใจด้วยนะเว้ย แกจะได้มีความสุขสักที" ผู้เป็นพี่เอ่ยออกมาอย่างดีใจที่น้องสาวเธอจะได้มีความสุขสักทีแม้ในใจเธอจะยังรู้สึกหน่วงๆอยู่น้อยๆก็ตาม

     "กันต้องขอบคุณก้อยมากนะที่คอยช่วยเหลือกันอยู่ตลอด ถ้าก้อยไม่ช่วยกันก็อาจจะไม่มีโอกาสได้มีความสุขแบบนี้ก็ได้" 

     อยู่ๆนภัทรก็โผล่หน้าเข้ามาในกล้องและขอบคุณรวิดารัวๆ ทำให้คนทางไกลตกใจเล็กน้อยก่อนจะดึงสติกลับมา

     "ไม่เป็นไร ก้อยยินดี" เธอเอ่ยพร้อมรอยยิ้มบางๆ

     "งั้นเดี๋ยวฉันไปทำธุระก่อนนะแก้ม ส่วนกันก็ดูแลน้องสาวก้อยกับหลานดีๆนะว่างๆจะเฟสไทม์มาหาใหม่" 

     "โอเค สัญญาจะดูแลอย่างดีเลย ฟอด!!" 

      พูดจบริมฝีปากหนาก็ฉวยโอกาสลงบนแก้มเนียนต่อหน้าต่อตาของรวิดา วิชญาณีตกใจและเขินไม่น้อยก่อนจะมองกลับไปอย่างคาดโทษ

     "ฮ่าๆๆ งั้นก้อยไปละ" 

     รวิดาหัวเราะออกมาน้อยๆก่อนที่ภาพบนหน้าจอจะตัดไป เธอวางโทรศัพท์ลงก่อนจะถอนหายใจออกมา ความจริงเธอไม่ได้มีธุระหรอกแต่เธอแค่ยังรู้สึกเจ็บอยู่ แต่มันก็ไม่มากไปกว่าความสุขที่เธอได้เห็นคนที่เธอรักทั้งสองได้มีความสุข แต่เธอขอเวลาให้ตัวเองได้ทำใจมากกว่านี้หน่อยแค่ช่วงเวลาที่วิชญาณีและนภัทรอยู่อเมริกาก็ยังดี


     "แก้มจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน" นภัทรถามขึ้นหลังจากที่รวิดาวางสายไป

     "ก็นานจนกว่าลูกจะคลอดมั้ง" เธอตอบ

     "อ่อ..." นภัทรพยักหน้าอย่างรับรู้

     "กันถามทำไม แต่ถ้ากันไม่อยากอยู่ก็ไม่เป็นไรนะ กลับไปอยู่เมืองไทยก็ได้แก้มดูแลตัวเองได้" เธอเอ่ยอย่างประชด

     "เห้ย!ไม่ใช่นะแก้ม กันแค่ถามเฉยๆ กันอยากดูแลแก้มกับลูกจะตาย" เขารีบเอ่ยเพราะกลัวเธอจะเข้าใจผิด

    "อืม งั้นก็ไปส่งแก้มที่บ้านได้แล้ว" เธอพยักหน้าเบาๆก่อนจะบอกให้เขาไปส่งเพราะตอนนี้เธออยู่ที่บ้านเขา

     "โอเค แต่กันจะไม่แค่ไปส่งแก้มนะแต่กันจะไปอยู่กับแก้มที่บ้านเลย รอสักครู่นะครับที่รักขอไปเก็บของแป๊บนึง ฟอด!!" 

     พูดจบนภัทรก็ฉวยโอกาสลงบนแก้มของวิชญาณีฟอดใหญ่ก่อนจะรีบลุกไปเก็บข้าวของอย่างอารมณ์ดี ส่วนคนถูกฉวยโอกาสก็ได้แต่มองคาดโทษอย่างทำอะไรไม่ได้


...................................


สปอยล์ : อยากหรอ

(เดี๋ยวว!!! อยากอะไรกันคะ5555) 
อะๆๆในที่สุดก็หมดมาม่าสักทีเน๊อะ จะได้หวานกับเค้ามั่ง55555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. #345 Bbeanmar (@ynwdssks_) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 22:01
    เดี๋ยววววอยากอะไรอ้ะะะ
    #345
    0
  2. #344 FAI-CH05 (@FAI-CH05) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 21:01
    เย้ๆๆๆ มาม่าหมดแล้วว :)) รอคร้าาา
    #344
    0
  3. #343 ทีมกันแก้ม (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 12:14
    สปอยล์ไรท์คืออยากอะไรค้าาา อยากกินขนมเหรอออ 55555555 ><
    #343
    0
  4. #342 sakaiyamariko (@marikoyuko) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 10:17
    ในที่สุดก็หวานแล้วววว >///<
    ว่าแต่สปอยคืออาร๊ายยยย เจ้ท้องอยู่น้าาา >//<
    #342
    0
  5. #341 เมนหล่อ (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 22:07
    สปอยทำเลือดกำเดาไหล 5555555
    #341
    0
  6. #340 สายฟิน (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 22:07
    อยากอะไรกันนนนนน โอ้ยยยยย 555555
    #340
    0
  7. วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 21:33
    รู้สึกเริ่มเกลียดสปอยของไรท์มาขึ้นทุ๊กวั๊นทุกวันน 555+
    #339
    0
  8. #338 parewapanita (@parewapanita) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 21:16
    อยากอะไรสิ้ 55555
    #338
    0
  9. #337 Eve-0704 (@Eve-0704) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 21:03
    อยากอะไรนะหู้ยรีดลุ้น
    #337
    0
  10. #336 wiw11298 (@wiw11298) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 20:33
    อยากอะไรหรอไรท์ มดขึ้นแล้วววววว
    #336
    0