story short of [GunGam]

ตอนที่ 47 : -กว่าจะรู้ตัวว่ารักก็สายไปแล้ว? 25-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1455
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    26 ต.ค. 59



     กลางดึกร่างคนเมาที่นอนอยู่บนเตียงหนาเริ่มจะสร่างๆแล้ว นภัทรรู้สึกตัวและขยับตัวเล็กน้อยเปลือกตาคู่หนาค่อยๆเปิดขึ้น 


     "โอ้ย!!" ทันทีที่ลืมตาขึ้นได้ความรู้สึกปวดจี๊ดก็ขึ้นมาที่หัวทันที มือหนายกขึ้นกุมบริเวณศีรษะก่อนจะมองไปยังรอบๆห้องจนดวงตาคู่คมไปกระทบเข้ากับร่างหญิงสาวที่คุ้นเคยกำลังฟุบหลับอยู่ที่โต๊ะ เขาตกใจไม่น้อย ภาพลางๆที่เขาเห็นก่อนจะหลับไปเป็นเธอจริงๆหรอ เขาไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย!

     "แก้ม.." เสียงหนาเอ่ยขึ้นเบาๆเมื่อลุกขึ้นมาดูใกล้ๆทำให้เขาแน่ใจว่าเขาไม่ได้ฝันไปแต่นี่คือวิชญาณีจริงๆ


     ฟอดด!~ 

     ริมฝีปากหนาแอบฉวยโอกาสลงบนแก้มเนียนเบาๆอย่างคิดถึง ทำให้คนที่ถูกฉวยโอกาสรู้สึกตัวและตื่นขึ้น ใบหน้าหวานงัวเงียเล็กน้อยก่อนที่ความง่วงทั้งหมดจะหมดไปเมื่อเห็นว่านภัทรยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าเธอ!!


     "ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่" ร่างเล็กลุกขึ้นยืนและมองคนตรงหน้าอย่างโกรธๆ

     "เมื่อกี๊เองครับ" เสียงหนาตอบพร้อมรอยยิ้มเชิงกวนๆทำให้ใบหน้าหวานขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างขัดใจ

     "ตื่นแล้วก็ดีฉันจะได้กลับ" วิชญาณีจึงรีบจะเดินออกจากห้องทันทีแต่ก็ช้ากว่านภัทรที่ดึงแขนเรียวไว้ก่อนจะกอดเธอจากทางด้านหลังทันที

     "นี่! ปล่อยฉันนะ" คนที่ถูกกอดพยามดิ้นขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล

     "น้องแก้มมาหาพี่กันหรอ" เขาเอ่ยอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าหล่อพลางเกยคางไว้บนไหล่มน การที่เธอมาหาเขาแบบนี้เธออาจจะหายโกรธเขาแล้วก็ได้

     "ไม่ได้มาหา" หญิงสาวแก้ตัวน้ำขุ่นๆ

     "ไม่เชื่อหรอก ถ้าไม่ได้ตั้งใจมาหาแล้วคนขี้เซาจะมานอนอยู่ในห้องพี่ได้ยังไง" เขายังคงแกล้งให้เธอโกรธต่อ

     "ก็บอกว่าไม่ได้มาหาไง หลงมา แล้วเลิกเรียกพี่กันน้องแก้มสักทีได้มั้ยฟังแล้วจะอ้วก!" คำพูดจากคนตัวเล็กทำให้เขายิ้มอย่างชอบใจ

     "เธอมาดูแลฉันหรอ" เขาถามขึ้น

     "เอ่อคือ..." ร่างเล็กพยายามหาเหตุผลมาแก้ตัว นภัทรจึงคลายอ้อมกอดจากวิชญาณีก่อนจะหันตัวหญิงสาวให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา



     "เธอหายโกรธฉันแล้วใช่มั้ย" เขาตัดสินใจถามขึ้น มือหนากุมมือเรียวไว้

     "......." เธอไม่ตอบอะไรแต่กลับไม่สบตากับคนตรงหน้า

     "ฉันขอโอกาสเธออีกครั้งได้มั้ย ให้โอกาสคนเลวๆอย่างฉันได้ดูแลเธอและลูก" มือหนาประคองใบหน้าหวานให้หันมาสบตากับเขา วิชญาณีมองนภัทรอย่างหวั่นๆ

      "ฉัน ฉัน...ไม่รู้" 

     ใบหน้าหวานรีบหันหนีอย่างรวดเร็ว ร่างเล็กขยับตัวออกห่างจากนภัทร ตอนนี้ความรู้สึกเธอมันตีกันเต็มไปหมด! 


     "หึ! คนเลวๆอย่างฉันคงไม่สมควรจะได้รับโอกาสที่จะได้ดูแลเธอดูแลลูกสินะ แล้วฉันจะอยู่ต่อไปอีกทำไมกัน!" 

      พูดจบนภัทรก็เดินไปที่ระเบียงทันทีก่อนจะก้าวขาปีนระเบียงเพื่อที่จะกระโดดลงไป!!

      "คุณ!!!" วิชญาณีที่เห็นดังนั้นจึงตกใจไม่น้อย เธอรีบวิ่งตามนภัทรออกไปทันที ทำบ้าอะไรเนี่ย!!



.......................................


สปอยล์ : (ไม่มีเน๊อะ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 19:08
    โดดเลยๆๆๆๆๆ //โดนไรท์ตบ 555+

    น้าพัดอย่าคิดสั้นเดะ TT แฮปปี้ใช่มั้ยไรท์ แฮปปี้ใช่มั้ยยย T~T
    #335
    0
  2. #334 parewapanita (@parewapanita) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 23:40
    โอ้ยยค้างจริงๆ รอตอนต่อไปนะ สู้ๆคะ
    #334
    0
  3. #333 ทีมกันแก้ม (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 23:28
    ไรท์ อย่าค้างบ่อยจิ รีดใจจะวาย 55555 ลงต่อนะคะ ถ้าเป็นไปได้ขอยาวๆหน่อยนะคะ ^^
    #333
    0
  4. #332 FAI-CH05 (@FAI-CH05) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 22:39
    หืยยย ไม่โดดนะน้าาา ไม่โดดสติค่ะสติ รอนะคะ นี่ลุ้นหนักมากจริงๆ 5555555 ไรท์สู้ๆคร้า
    #332
    0
  5. #331 wiw11298 (@wiw11298) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 22:10
    ไรท์เขียนน้อยลงน้อยลง แต่รอไรท์น้าาาาา
    #331
    0
  6. #330 Cherrinee (@cherrinee00) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 22:09
    สั้นแรง ค้างใจจิขาด
    #330
    0