story short of [GunGam]

ตอนที่ 28 : -กว่าจะรู้ตัวว่ารักก็สายไปแล้ว? 6-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,841
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    26 ส.ค. 59



     ข้อเสนอของนภัทรทำให้ใบหน้าหวานหันกลับมาจ้องหน้าเขาอีกครั้ง น้ำใสๆยิ่งพลั่งพลูออกมาจาดวงตาคู่สวยทั้งสองข้างอย่างห้ามไม่ได้

     .
     .

     "ถ้าเธอยอมฉันจะไม่ทำร้ายพี่สาวเธอ" เสียงหนากระซิบข้างใบหูงามมือหนาพลางลูบไล้แก้มเนียนไปมา

     "อยากช่วยพี่สาวไม่ใช่หรอ ฉันยื่นขอเสนอให้แล้วนะ" เขาพูดต่อ

     "........." 

     "อยู่ที่เธอจะตัดสินใจแล้วล่ะ"

     "........." วิชญาณีไม่ตอบอะไรมีเพียงแค่น้ำตาที่ไหลอออกมาอย่างไม่ขาดสายอาบอยู่ข้างแก้มเนียนเท่านั้นก่อนที่มือหนาจะค่อยๆลูบไล้ใบหน้าหวานไปเรื่อยๆจนมาถึงริมฝีปากบางอวบอิ่มที่เขาเคยได้เชยชิมความหวานไป นภัทรมองริมฝีปากบางนั้นก่อนจะค่อยๆประกบริมฝีปากหนาลงไปอย่างแผ่วเบา วิชญาณีไม่ได้ขัดขืนอะไรก่อนจะเผยอริมฝีปากขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้ลิ้นหนาได้เข้ามาช่วงชิมความหวานในโพรงปากเธอ เขากอบโกยความหวานอย่างไม่รู้จักพอจากสัมผัสที่แผ่วเบาก็เริ่มหนักหน่วงมากขึ้นจนริมฝีปากบางตามสัมผัสเขาไม่ทัน 

     นภัทรรู้สึกได้ว่าวิชญาณีเริ่มจะหายใจไม่ทันเขาจึงถอนริมฝีปากหนาออกมาแล้วมาซุกไซร้ที่ลำคอระหงส์ของเธอแทน ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อมือหนาของนภัทรปลดกระดุมชุดนอนเธอจนถึงเม็ดสุดท้ายและโยนมันทิ้งไปก่อนที่เขาจะกำจัดถอดสิ่งปกปิดของร่างกายตัวเองออกไปอย่างรวดเร็ว เขาซุกไซร้ที่ลำคอและแผงหน้าอกอวบอิ่มของเธออีกครั้งมือหนาลูบไล้ขาเนียนไปมาจนร่างบางขนลุกซู่

     "อ้ะ!" เสียงหวานร้องขึ้นเมื่อริมฝีปากร้ายขบเม้มประทับตีตราจองลงบนลำคอและแผงหน้าอกเธอก่อนที่การบรรเลงบทรักจะเริ่มต้นขึ้นด้วยความนุ่มนวลและเริ่มหนักหน่วงรุนแรงขึ้นตามอารมณ์ที่พลุกพล่านของทั้งคู่ ริมฝีปากบางพยายามเม้มเข้าหากันเพื่อไม่ให้เกิดเสียงคิ้วงามขมวดเข้าหากันใบหน้าหวานนิ่วขึ้น แต่ตลอดการบรรเลงบทรักน้ำใสๆก็ไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยอยู่ตลอดอย่างไม่ขาด ความรู้สึกของเธอมันตีกันไปหมด ทั้งเสียใจและเจ็บปวดไปในเวลาเดียวกัน ตอนนี้เธอไม่เหลืออะไรแล้ว แต่ถ้ามันจะสามารถช่วยให้พี่สาวเธอไม่ต้องมารับรู้ความเจ็บปวดได้ เธอก็พร้อมที่จะยอม... เขาบรรเลงบทรักให้กับเธอครั้งแล้วครั้งเล่าจนร่างบางสลบไปด้วยความเหนื่อยล้าและอ่อนเพลีย

     .
     .
     .

     แสงอาทิตย์แรกของวันสาดส่องเข้ามากระทบร่างหญิงสาวที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาโดยไร้อาภรณ์และสิ่งปกปิดใดๆทั้งสิ้น ร่างบางขยับตัวหันมาอีกฝั่งก่อนที่เปลือกตาคู่งามจะค่อยๆเปิดขึ้นและพบว่าข้างกายเธอไม่มีนภัทรนอนอยู่ วิชญาณีจึงค่อยๆยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งทันทีที่เธอยันตัวเองขึ้นความรู้เจ็บแปล๊บก็แล่นเข้ามาในหัว มือเรียวกุมหน้าท้องตัวเองก่อนจะใช้ผ้าห่มผืนหนาพันร่างงามและพยุงร่างตัวเองเข้าห้องน้ำไป 

     วิชญาณียืนมองร่างอันบอบช้ำของตัวเองที่เต็มไปด้วยรอยรักที่นภัทรฝากเอาไว้ในกระจก น้ำใสๆเริ่มไหลออกมาอีกครั้งก่อนที่มือเรียวจะปาดมันออกไปจากข้างแก้มและชำระล้างตัวเองและออกมาพร้อมชุดนักศึกษา เธอพยายามใช้แป้งกลบรอยที่เขาฝากเอาไว้ถึงแม้จะปิดได้ไม่มิดมากแต่ก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย



     วิชญาณีมาถึงมหาลัยก่อนที่สายตาเธอจะไปกระทบกับนภัทรและรวิดาที่กำลังนั่งหยอกล้อกันอย่างกะหนุงกะหนิงที่โต๊ะ เธอไม่อยากเจอหน้าเขาเลยแค่ชื่อยังไม่อยากจะได้ยินด้วยซ้ำ เธอถอนหายใจออกมาก่อนจะทำเป็นไม่เห็นทั้งคู่และเดินผ่านไป แต่แล้วก็...


     "ยัยแก้ม" เสียงรวิดาตะโกนเรียกเธอทำให้วิชญาณีต้องหันกลับมาก่อนจะเห็นนภัทรที่แอบส่งยิ้มให้เธออยู่ทางด้านหลังของรวิดา

     "ทำไมวันนี้มาสายล่ะ พี่ก็คิดว่าแกมามหาลัยแล้วเลยไม่ได้เข้าไปปลุก" รวิดาเดินเข้าไปหาผู้เป็นน้องสาว

     "แก้มไม่สบายนิดหน่อยน่ะค่ะรู้สึกเพลียๆเลยตื่นสาย" ใบหน้าหวานส่งยิ้มบางๆเพื่อให้พี่สาวสบายใจ

     "แล้วนี่คอไปโดนอะไรมาเนี่ย" ผู้เป็นพี่สาวเอ่ยขึ้นเมื่อเหลือบไปเห็นรอยแดงบนคอน้องสาว นภัทรยกยิ้มขึ้นเบาๆก่อนที่มือเรียวจะยกขึ้นปิดรอยแดงนั้น

     "สงสัยเมื่อคืนยุงกัดน่ะค่ะแก้มเผลอไปเกามันเลยแดง แก้มขอตัวก่อนนะคะ" วิชญาณีรีบตัดบทสนทนาและรีบเดินออกไปทันที รวิดาเกิดอาการงงเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาหาแฟนหนุ่มของตัวเองและส่งยิ้มหวานให้

     "ก้อย เดี๋ยวกันมานะไปเข้าห้องน้ำแปปนึง" เสียงหนาเอ่ยขึ้น

     "อื้ม" เธอพยักหน้ารับเบาๆ

    .
    .

     นภัทรวิ่งไปดักรอวิชญาณีที่ทางเข้าคณะทันทีที่เธอเดินมามือหนาก็กระชากแขนเรียวเข้ามาทันทีทำให้ร่างเล็กต้องเดินตามแรงเขาไปก่อนจะพาเธอเข้ามาอยู่ในซอกหลืบเล็กๆที่ปลอดจากสายตาผู้คน

     "โอ้ยคุณ!! ปล่อยนะ ฉันเจ็บ" มือเรียวพยายามสะบัดออกจากมือหนาก่อนจะถูกร่างสูงดันเธอเข้าไปจนแผ่นหลังชิดกับกำแพง มือหนายกขึ้นยันกำแพงไว้เพื่อกั้นไม่ให้เธอหนี

     "ร่างกายบอบช้ำขนาดนี้ยังจะมามหาลัยอีกหรอ" นภัทรมองรอยที่ตนได้สร้างเอาไว้บนร่างบางก่อนจะยกมือหนาอีกข้างลูบไปที่รอยแดงบนลำคอระหงส์

     "เรื่องของฉัน! ไม่ต้องมายุ่ง" เธอปัดมือหนาออกและพยายามจะหนีออกมาแต่ก็ถูกเขาดันไว้จนติดกำแพงเหมือนเดิม

     "เดี๋ยวเย็นนี้ฉันไปส่ง"

     "ไม่ต้อง! ฉันกลับเองได้"

     "อย่ามาอวดเก่งหน่อยเลยแค่เดินก็แทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว" เขาพูดก่อนจะมองร่างงามตั้งแต่หัวจรดเท้า

     "ฉันบอกว่าไม่ต้องไง!" 

     "เย็นนี้ฉันจะรอเธออยู่หน้าคณะ เรียนเสร็จแล้วรีบลงมาละกัน ฟอด!" พูดจบริมฝีปากร้ายก็ฉวยโอกาสลงบนแก้มเนียนโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัวก่อนจะรีบเดินออกไป วิชญาณีเบิกตาโพลงก่อนจะพยายามตะโกนปฏิเสธเขาแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว...


........................................

สปอยล์ : "จะกินเองดีๆหรือว่าจะให้ฉันต้องป้อนทาง...ปาก"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. #195 FAI-CH05 (@FAI-CH05) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 07:08
    น้าร้ายยยมากกก สงสารเจ้!!! แต่เอาอีกๆ นะคะไรท์ 55555555 สนุกมากกก :)
    #195
    0
  2. #194 khunploy (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 22:22
    ในความเจ็บปวด ก็ยังมีความมุ้งมิ้ง
    #194
    0
  3. #193 jirawan23072545 (@jirawan23072545) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 22:00
    อร้ายยชอบบบบบ
    #193
    0
  4. #192 PPrincess (@aue-aree) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 21:06
    อิน้าาา -3-
    #192
    0
  5. #191 Cherrinee (@cherrinee00) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 20:59
    น้าร้ายมาก
    #191
    0
  6. #190 KhunPts (@KhunPts) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 20:49
    อิน้าาาร้ายมาก
    เดี๋ยวเถอะรอถึงทีเจ๊บ้าง
    #190
    0
  7. #189 MayyGG (@maydainrit37) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 20:27
    น้าเถื่อนมากกกก
    #189
    0