story short of [GunGam]

ตอนที่ 27 : -กว่าจะรู้ตัวว่ารักก็สายไปแล้ว? 5-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,628
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    23 ส.ค. 59


     วันเวลาผ่านไปวิชญาณีพยายามหาทางที่จะบอกความจริงกับรวิดาอยู่หลายครั้งแต่เธอก็โดนนภัทรขัดจังหวะและขวางไว้ตลอดและที่สำคัญตอนนี้รวิดาก็รักนภัทรมากเหลือเกิน เธอเชื่อใจเขาและยอมเขาทุกอย่าง เธอรักนภัทรมากถึงขั้นคิดไว้ว่าคนที่เธอจะแต่งงานด้วยก็คือนภัทรคนเดียวเท่านั้นจึงทำให้วิชญาณีหนักใจอยู่ไม่น้อย

     .
     .
     .

     "ขอบคุณที่มาส่งนะคะ" รวิดาส่งยิ้มหวานให้กับแฟนหนุ่ม

     "ไม่เห็นต้องขอบคุณเลย มันเป็นหน้าที่ของแฟนอยู่แล้วหนิ" มือหนายกมือเรียวของรวิดาขึ้นมากุมไว้

     "ก้อยรักกันนะคะ" 

     "ครับ" และสายตานภัทรก็เหลือบไปเห็นวิชญาณีที่ยืนมองเขากับรวิดาจากบนระเบียงด้านบนด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน ใบหน้าหล่อกระตุกยิ้มขึ้นเบาๆก่อนจะประทับริมฝีปากหนาลงบนแก้มเนียนของรวิดาเพื่อให้คนด้านบนเห็น

     "ฝันดีนะครับ"

    "ฝันดีค่ะ" มือเรียวโบกมือลาให้กับแฟนหนุ่มก่อนจะมองรถเขาแล่นออกไปจนลับสายตาและเดินกลับเข้าไปในบ้าน



     "พี่ก้อย แก้มมีเรื่องจะบอก" ร่างเล็กที่ลงมาจากบันไดรีบวิ่งไปหาผู้เป็นพี่สาวทันที

     "อะไรยัยแก้ม วิ่งหน้าตาตื่นมาเชียว" 

     "คือแก้มอยากจะบอกพี่ก้อยเรื่อง..." จะบอกดีมั้ยนะ!!

     "เรื่องอะไรก็รีบพูดมาสิ พี่เหนื่อยมากอยากพักแล้ว" 

     "คือ.."


     ครืด ครืด ครืด~ ยังไม่ทันที่วิชญาณีจะได้พูดเสียงสั่นจากโทรศัพท์ของผู้เป็นพี่สาวก็ดังขึ้นซะก่อนก่อนที่รวิดาจะเห็นหน้าจอขึ้นชื่อว่าเป็น 'นภัทร'


     "มีเรื่องอะไรเดี๋ยวค่อยคุยกันทีหลังละกันนะแก้ม วันนี้พี่เหนื่อยมากอยากพักผ่อนขอตัวนะ" รวิดาร่ายยาวใส่ผู้เป็นน้องสาวจนไม่เหลือช่องไฟให้เธอได้เอ่ยออกมาสักนิดก่อนที่จะกดรับโทรศัพท์ของแฟนหนุ่มและเดินขึ้นห้องไป วิชญาณีคอตกอย่างเสียดาย ทำไมไม่พูดไปตั้งแต่ทีแรกนะโอ้ยย!!!

     .
     .

     วิชญาณีเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของตนทันทีที่เข้ามาดวงตาคมโตคู่สวยก็เบิกโพลงอย่างตกใจเมื่อเห็นแฟนหนุ่มของพี่สาวมานั่งอยู่บนเตียงนอนในห้องของเธอ!!

     "คุณ!เข้ามาในห้องฉันได้ยังไง ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!" 

     "แล้วทำไมฉันจะเข้ามาไม่ได้ล่ะ" ร่างสูงลุกออกจากเตียงนุ่มก่อนจะค่อยๆเดินเข้าประชิดร่างของเจ้าของห้องมากขึ้นเรื่อยๆวิชญาณีก้าวถอยเขาไปจนแผ่นหลังติดกับประตู ใบหน้าหล่ออยู่ใกล้กับใบหน้าหวานจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจของกันและกันร่างเล็กตัวแข็งทื่อก่อนจะหลับตาปี๋และเบือนหน้าหนี

     กึก! มือหนากดล็อคประตูห้องนอนของเธอ

     "คุณจะทำอะไร ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!" วิชญาณีรวบรวมแรงทั้งหมดผลักร่างหนาตรงหน้าออก

     "จุ๊ๆๆอย่าเสียงดังสิเดี๋ยวพี่สาวเธอก็ได้ยินหรอก" 

     "คุณต้องการอะไรกันแน่" เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

     "เธอผิดสัญญากับฉัน เธอจะบอกเรื่องนั้นกับพี่สาวเธอ" 

     "ถ้าฉันบอกแล้วคุณจะทำไม ฉันต้องการให้พี่ก้อยรับรู้ถึงความเลวของคุณและจะได้ไม่ต้องไปตกเป็นเหยื่อของคุณอีกแล้ว" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวใบหน้าหวานมองชายหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว

     "คิดจะลองดีกับฉันใช่มั้ย!" นภัทรเหวี่ยงร่างวิชญาณีลงไปบนเตียงนุ่มอย่างแรงก่อนจะโถมตัวเข้ามาหาร่างบางอย่างรวดเร็ว มือหนาจับแขนเรียวกดราบลงไปกับเตียง

     "คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ" วิชญาณีพยายามสะบัดแขนเรียวออกจากการเกาะกุมแต่ก็ไม่ได้ผล ใบหน้าหวานเริ่มตื่นตระหนกตกใจ ร่างบางเริ่มสั่นระริกและเริ่มมีน้ำใสๆเอ่อนองบนดวงตาคู่สวยทั้งสองข้าง

     "เธอคิดจะลองดีกับฉันเองนะ ช่วยไม่ได้" พูดจบนภัทรก็ซุกไซร้ลงที่ลำคอระหงส์ไปมา ร่างบางตัวสั่นระริกก่อนที่น้ำใสๆจะไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยด้วยความหวาดกลัว เธอพยายามดิ้นขัดขืนแต่แรงกำลังของเธอก็สู้เขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

     "อย่าทำอะไรฉันเลยนะ...ฮึก" เธอเอ่ยขอร้องเขาแต่นภัทรไม่ฟังและยังคงซุกไซร้ลำคอเธอไปมาอยู่อย่างนั้น



     "ยัยแก้มเป็นอะไรหรือป่าว" อยู่ๆเสียงรวิดาก็ถูกตะโกนเข้ามาอาจเป็นเพราะว่าเธอได้ยินเหมือนเสียงวิชญาณีร้องไห้ด้วยความเป็นห่วงจึงเดินออกมาดูที่หน้าห้อง ทำให้นภัทรชะงักและหยุดซุกซนกับลำคอระหงส์ ใบหน้าหวานหันไปมองประตูอย่างอาวรณ์ เธออยากให้รวิดาเข้ามาช่วยเหลือเกิน ก่อนที่นภัทรส่งสายตาให้เธออย่างบังคับมือหนาบีบแขนเรียวแน่น


     "ได้ยินมั้ยพี่ถามว่าเป็นอะไรหรือป่าว" รวิดาตะโกนเข้ามาอีกครั้ง

     "ปะป่าวค่ะ แก้มไม่ได้เป็นอะไร" เสียงหวานพยายามกดน้ำเสียงให้สั่นน้อยที่สุด

     "แน่ใจนะ"

     "ค่ะ" 

     "งั้นก็อย่านอนดึกมากนะพี่เป็นห่วง" พูดจบผู้เป็นพี่สาวก็เดินกลับเข้าห้องไป


     วิชญาณีร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เธอไม่รู้จะทำยังไงตอนนี้เธอกลัวไปหมดแล้ว นภัทรมองใบหน้าหวานที่ข้างแก้มเนียนเต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย

     "อยากช่วยพี่สาวตัวเองมั้ย" มือหนาเช็ดน้ำใสๆที่ไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยอย่างแผ่วเบาก่อนจะพรมจูบลงบนแก้มเนียนเพื่อซับน้ำตาให้กับเธอแต่ใบหน้าหวานกลับเบือนหนี

     "ช่วยยังไง" เธอพยายามกดเสียงให้ต่ำลงเพื่อไม่ให้ตัวเองร้องไห้

     "ยอมเป็นของฉันสิ"


...................................

สปอยล์ : "อยู่ที่เธอจะตัดสินใจแล้วล่ะ"

ค้างมั้ยให้ทาย?? ไม่ค้างหรอกเนอะ5555555
ปล.ช่วงนี้ไรท์ป่วย งานก็เยอะ(มากกก) อาจจะมาช้าหน่อยน้า
ขอเม้นท์เป็นกำลังใจหน่อยได้มั้ยหว่า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. #187 MayyGG (@maydainrit37) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 23:04
    ไรท์!!!!!!!!! ค้างหนักมากกกกก โอ้ยยยย ลุ้นๆๆๆๆ
    #187
    0
  2. #186 Bbeanmar (@ynwdssks_) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 22:17
    ค้างงงงงงไรท์!!! เดี๋ยวตีเลยยยย น้าจะทำอะไรเจ้นะ
    #186
    0
  3. #185 poon_gungam (@poon_gungam) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 07:46
    ค้างมากกไรท์ สู้ๆนะไรท์
    #185
    0
  4. #184 KhunPts (@KhunPts) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 00:18
    โถววววไรท์จิตใจทำด้วยอะไรค้างมากบอกเลย
    ทำแบบนี้ได้ยังไงงงงงง
    #184
    0
  5. #183 pigmonkey090334 (@pigmonkey090334) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 23:59
    ค้างงงงงงงง
    มาต่อไวๆเลยนะ
    #183
    0
  6. #182 FAI-CH05 (@FAI-CH05) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 23:24
    ค้างมากกก 55555 อร๊ายยย ตอนต่อไปมาเร็วนะคร้าาา...
    #182
    0
  7. #181 PPrincess (@aue-aree) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 23:03
    ไม่ต้องทายก็ค้าง5555
    #181
    0
  8. #180 gggams (@gggams) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 22:37
    สู้ๆนะคะไรท์ แต่ค้างได้แรงมาก ขอถอนคำให้กำลังใจคืนได้ไหมอะ! 55555555
    #180
    0