คัดลอกลิงก์เเล้ว

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้











ก็ชีวิต ทั้งชีวิต มีแต่เธอ อยู่เรื่อยมา
จะเหนื่อยจะร้อนลืม
ตาตื่นมาก็มีแต่เธอ...






"เป็นแฟนกันนะ"
.
.
.

"เราเลิกกันเถอะ"


...................................

สวัสดีค่าา...ตอนนี้เรื่องยาวของไรท์ยังไม่เข้าที่เข้าทาง
ไรท์เลยเอาเรื่องสั้นมาให้อ่านกันแก้ขัดไปก่อนเนอะ
เรื่องสั้นเรื่องแรกเป็นยังไงเม้นท์บอกกันด้วยนะคะ ไรท์ตั้งใจแต่งมากๆ ฝากด้วยน้าา
.
.
ปล1.ศิลที่กล่าวมาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆทั้งสิ้นทั้งหมดเป็นการมโนล้วนๆค่ะ
ปล2.ขอบคุณเจ้าของรูปทุกรูปเลยนะคะ







เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 4 พ.ค. 59 / 20:41

บันทึกเป็น Favorite



เสียงใจยังคงวนเวียนเรียกเธอซ้ำๆ

จากวันนั้นที่เธอจากไกล
ยังคิดถึง และยังห่วง ห่วงใยแต่เธอเรื่อยมา
จากวันนั้นที่เธอจากไกล จากคนรักก็กลายเป็นเลิกรา
ฝากแต่แผล ให้ฉันต้องทนปวดใจ

ร่างเล็กนั่งชันเข่าอยู่ในมุมห้องพลางฟังเพลงที่เธอยัดหูฟังใส่ใบหูงามทั้งสองข้างน้ำใสๆค่อยๆไหลออกมาจากหางตาคู่สวยทั้งสองฝั่งมือเรียวทั้งสองข้างประสานกันกอดเข่าใบหน้าหวานก้มซุกไปยังเข่าสวยทั้งสองข้างก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างห้ามไม่ได้เมื่อในสมองนึกถึงความทรงจำต่างๆที่ผ่านมาระหว่างเธอกับเขา...

เมื่อ 6 ปีที่แล้ว
"เป็นแฟนกันนะ" เสียงหนาเอ่ยออกมาขณะนั่งคุกเข่าต่อหน้าหญิงสาวและต่อหน้านักเรียนทุกคนที่มายืนมุงดูกันอยู่รอบๆ
"ทำบ้าอะไรเนี่ย ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะกัน" มือเรียววาดลงที่ต้นแขนแกร่งของคนที่นั่งคุกเข่าตรงหน้าเบาๆก่อนจะพยายามให้เขาลุกขึ้นเพราะตอนนี้ทุกสายตาในบริเวณรอบๆจับจ้องมาที่เขาและเธอกันหมดแล้ว!!
"ไม่ กันจะไม่ลุกจนกว่าแก้มจะเป็นแฟนกับกัน" เขายังคงนั่งคุกเข่าต่อไป
"กัน! แก้มไม่ตลกนะ อย่ามาเล่นแบบนี้!"
"กันไม่ได้เล่นตลกกันพูดจริง เป็นแฟนกับกันนะ" เขาเอ่ยอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นมือหนากุมมือเรียว
"......."
"เป็น แฟน กับ กัน นะ" เสียงหนาเน้นทีละคำอย่างชัดเจน
"อืม" เสียงหวานตอบอย่างแผ่วเบา
"อะไรนะ" เขาแกล้งถามขึ้นอีกครั้ง
"เออ ตกลง" เธอตะโกนบอกกับเขา
"เยสส!!! ขอบคุณนะแก้ม" ร่างสูงลุกขึ้นและดึงหญิงสาวเข้ามากอดอย่างรวดเร็วใบหน้าหล่อยิ้มออกมาอย่างมีความสุขใบหน้าหวานก็เช่นกัน

เมื่อ 5 ปีที่แล้ว
"แก้ม กันมีเรื่องจะบอก" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งจนรับรู้ถึงความรู้สึกอะไรไม่ได้เลย
"อะไรหรอ" ใบหน้าหวานเลิกคิ้วถาม
"กันต้องไปเรียนต่อมหาลัยที่ต่างจังหวัด"
"อะไรกัน! กันจะมาทิ้งแก้มไปแบบนี้ไม่ได้นะ แก้มไม่ยอม" น้ำใสๆเริ่มเอ่อนองบนดวงตาคู่สวยทั้งสองข้าง อย่ามาทิ้งกันไปแบบนี้สิ!!
"......" ใบหน้าหล่อนิ่งเรียบไม่ตอบอะไร
"ฮึก..ไหนกันบอกว่าจะไปต่อมหาลัยเดียวกันกับแก้มไง กันบอกจะไม่ทิ้งแก้ม แต่ทำไมกันทำแบบนี้ล่ะ..ฮึก" ใบหน้าหวานตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตาที่อาบอยู่บนแก้มเนียน
"เดี๋ยวๆแก้ม กันยังไม่ได้บอกเลยนะว่ากันจะไป ทำไมคุณแฟนขี้แงแบบนี้ล่ะครับ" มือหนาประคองใบหน้าหวานก่อนจะค่อยๆเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสายบนแก้มเนียนอย่างเบามือ
"ฮึก...หมายความว่าไง" เธอจ้องไปที่ดวงตาคู่คมของเขา
"ก็หมายความว่ากันไม่ไปไง กันจะอยู่กับแก้มที่นี่" เขาตอบ
"ฮึก..คนบ้า แล้วทำไมต้องมาแกล้งกันด้วย บ้าที่สุดเลย รู้มั้ยว่าแก้มใจหายมากแค่ไหนอ่ะ..ฮึก" เสียงใสเอ่ยปนสะอื้นมือบางทุบลงที่หน้าอกหนารัวๆ
"ถ้าไม่แกล้งแล้วกันจะรู้มั้ยล่ะว่าแฟนขี้แงขนาดนี้" มือหนารวบมือบางทั้งสองข้างไว้ที่อกแกร่งก่อนจะดึงร่างเล็กเข้ามากอด
"กันขอโทษ กันจะไม่ทิ้งอ้วนไปไหนหรอก" มือหนาลูบศีรษะเธออย่างเบามือ
"มันเกือบจะดีแล้วกัน ถ้าไม่มีคำว่าอ้วน!" หญิงสาวเลิกร้องไห้อย่างเป็นปลิดทิ้งเมื่อได้ยินคำคำนั้น
"กันกอดแก้มเกือบทุกวันนะแล้วทำไมกันจะไม่รู้ว่าแก้มอ้วนขึ้นหรือผอมลง"
"ไอบ้า! ถ้าแก้มอ้วนก็ไปกอดคนอื่นเลยไป ไม่ต้องมากอดแก้มแล้ว ปล่อยเลย" ร่างเล็กพยายามสะบัดตัวออกถ้าอ้วนก็ไปกอดคนอื่นนู้น!!
"ไม่ปล่อยหรอก อยากกอดแบบนี้ไปนานๆ" นภัทรกระชับกอดให้แน่นขึ้นทำให้วิชญาณีต้องอยู่ในอ้อมกอดเขาต่อไป

เมื่อ 4 ปีที่แล้ว
ฟึบ !! ทันทีที่นภัทรก้าวเข้ามาให้ห้องไฟทั้งหมดก็ถูกดับลงก่อนจะมีเสียงหวานตามออกมา
"แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทู~" ไฟในห้องถูกเปิดขึ้นอีกครั้งนภัทรมองไปรอบๆห้องนอนที่มีลูกโป่งสีฟ้าชมพูลอยเต็มห้องไปหมดก่อนจะเห็นเห็นหญิงสาวยืนถือเค้กเดินเข้ามา นภัทรรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก
"อธิษฐานแล้วเป่าเทียนเลยสิกัน" วิชญาณียื่นเค้กไปตรงหน้าเขา นภัทรยืนหลับตาอธิษฐานอยู่สักพักก่อนจะก้มหน้าเป่าเทียนบนเค้ก
"อธิษฐานว่าอะไรอ่ะ" มือบางรีบวางเค้กลงก่อนจะถามด้วยสีหน้าและแววตาที่อยากรู้สุดๆ
"ไม่บอกหรอก" ใบหน้าหล่อยิ้มอย่างทะเล้น
"บอกหน่อยน้า กันบอกแก้มหน่อยน้า" วิชญาณีทำหน้าออดอ้อนเหมือนแมวน้อยนิ้วเรียวพลางจิ้มๆลงที่ไหล่หนา ซึ่งนภัทรก็แพ้ลูกอ้อนของเธอซะด้วยสิ
"กันอธิษฐานว่า กันขอสัญญาว่ากันจะอยู่ดูแลแก้มแบบนี้ กันจะไม่ทิ้งแก้มไปไหน กันจะไม่นอกใจแก้ม และกันจะรักแก้มแบบนี้ตลอดไปตราบใดที่แก้มยังไม่หมดรักกันและกันยังมีชีวิตอยู่" ใบหน้าหล่อยิ้มบางๆให้กับเธอ คำพูดของเขาทำให้น้ำใสๆเอ่อนองบนดวงตาคู่สวย
"ความจริงกันไม่ต้องสัญญาก็ได้นะ แต่ไหนๆก็สัญญาแล้วก็อย่าผิดคำสัญญาละกัน กันต้องอยู่ข้างๆแก้มแบบนี้ตลอดไป ไม่นอกใจแก้มไม่หมดรักแก้มและไม่เปลี่ยนใจจากแก้ม" มือบางหยิกแก้มเขาส่ายไปส่ายมาอย่างหมั่นเขี้ยว
"ครับผม วันเกิดทั้งทีขอของขวัญหน่อยสิ"
"ของขวัญอะไร ก็เซอร์ไพรส์ให้แล้วนี่ไง" ใบหน้าหวานเลิกคิ้วสงสัย
"เซอร์ไพรส์ก็ส่วนเซอร์ไพรส์สิ ของขวัญก็ส่วนของขวัญ"
"แล้วอยากได้อะไรล่ะ" นภัทรไม่ตอบอะไรแต่กลับเลื่อนใบหน้าหล่อเข้าไปใกล้เธอจนริมฝีปากหนาประกบกับริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบาใบหน้าหวานค่อยๆหลับตาพริ้มแขนเรียวทั้งสองข้างโอบคอหนาไว้ นภัทรค่อยๆเพิ่มรสจูบให้กับเธอเรื่อยๆจากที่จูบอย่างนุ่มนวลก็เริ่มหนักหน่วงและร้อนแรงยิ่งขึ้น
"อืม..." เสียงใสเอ่ยครางออกมาเธอพยายามตามสัมผัสและตอบรับรสจูบเขาให้ทัน
"กันอย่า" ดวงตาคู่สวยเบิกโพลงมือบางจับหมับเข้าที่แขนแกร่งทันทีเมื่อมือปลาหมึกสอดเข้าไปในเสื้อนักศึกษาของเธอเพื่อปลดตะขอบราตัวใน
"ทำไมล่ะแก้ม กันรักแก้มนะ" เขาถามอย่างไม่เข้าใจ
"อย่าพึ่งเลยนะกัน รอเราสองคนเรียนจบก่อนอีกแค่สองปีเอง ถ้ากันรักแก้มกันต้องรอได้"
"ตกลง กันจะรอจนกว่าจะถึงวันที่แก้มพร้อม" พูดจบเขาก็ประกบริมฝีปากบางอีกครั้งด้วยสัมผัสที่หนักหน่วงและรุนแรงเหมือนเดิมร่างงามไม่ขัดขืนอะไรและปล่อยให้เขาได้ช่วงชิมความหวานจากโพรงปากเธอต่อไป

เมื่อ 3 ปีที่แล้ว
"Happy Anniversary 3 years นะครับ" นภัทรคุกเข่าต่อหน้าวิชญาณีมือหนายื่นช่อดอกไม้ยิปโซสีชมพูให้กับแฟนสาว 
"ขอบคุณนะคะกัน" มือเรียวรับดอกไม้จากเขาก่อนจะโผเข้ากอดร่างสูงทันที
"กันมีของขวัญจะให้แก้มในวันครบรอบด้วยนะ หลับตาก่อนลงก่อนสิ" วิชญาณีคลายกอดออกจากนภัทรก่อนจะหลับตาลงเบาๆ นภัทรเดินอ้อมไปด้านหลังวิชญาณีก่อนจะหยิบสร้อยที่มีจี้เป็นรูปตัวจีสองตัวคล้องกันอยู่ออกมามือหนารวบผมเธอไว้เป็นข้างเดียวก่อนจะค่อยๆบรรจงใส่สร้อยให้กับหญิงสาว เมื่อใส่เสร็จนภัทรก็นั่งลงบนโซฟาตัวนุ่มใบหน้าหวานค่อยๆลืมตาขึ้นก่อนจะถูกมือหนาตวัดเอวงามให้ลงมานั่งบนตักแกร่ง
"ชอบมั้ยครับ" ใบหน้าหล่อเกยคางบนไหล่มนมือหนาพลางกระชับกอดที่เอวงาม
"ชอบสิคะกัน มันสวยมากๆเลยนะ ขอบคุณนะคะ" มือเรียวจับจี้บนสร้อยคอใบหน้าหวานส่งยิ้มหวานให้กับเจ้าของตักอย่างน่ารักก่อนจะประทับริมฝีปากบางลงที่แก้มเขาเบาๆ
"แล้วแก้มล่ะมีของขวัญอะไรให้กันมั้ย" ใบหน้าหล่อเลิกคิ้วเบาๆ
"มีสิ" พูดจบริมฝีปากบางก็ประกบลงที่ริมฝีปากหนาทันทีแต่เนื่องจากเธอเป็นคนที่จูบไม่เก่งเอาเสียเลยนภัทรจึงเป็นฝ่ายรุกเธอแทนเขาค่อยๆเอนร่างเล็กที่อยู่บนตักให้นอนราบไปกับเบาะโซฟานุ่มโดยที่เขาและเธอไม่ละริมฝีปากออกจากกันเลยมือหนาลูบไล้ขาเนียนไปมาริมฝีปากร้ายไล่ลงมาซุกไซร้ที่ลำคอระหงส์ก่อนจะขบเม้มลำคอเธอจนเกิดรอยแดง
"กัน! ห้ามทำอะไรมากกว่านี้นะ" เธอเอ่ยขณะที่ริมฝีปากร้ายยังคงซุกซนอยู่ที่ลำคอระหงส์ของเธออยู่
"อืม" ริมฝีปากหนาจึงเปลี่ยนมาพรมจูบทั่วใบหน้าหวานแทนเพื่อไม่ให้อารมณ์มันพลุกพล่านไปมากกว่านี้และนอนกอดร่างเล็กไว้ที่อกแกร่งแทน

เมื่อ 2 ปีที่แล้ว
"กัน! ตื่นขี้นมาทำรายงานให้เสร็จเดี๋ยวนี้นะ" มือเรียวหยิบเล่มรายงานฟาดไปที่ร่างแฟนหนุ่มที่กำลังฟลุบหลับอยู่ที่โต๊ะข้างๆก้บเธอ
"กันง่วงอ่ะแก้ม ไม่ไหวแล้ว" ใบหน้าหล่อยังคงหลับตาพริ้มอยู่
"ไม่ได้!! กันต้องตื่นขึ้นมาทำรายงานให้เสร็จเดี๋ยวนี้ มันไม่ใช่ของแก้มเลยนะแต่แก้มก็ต้องมาช่วยกันทำเนี่ย" เธอบ่น 
"งั้นแก้มก็ทำไปก่อนนะ แล้วเหลือให้กันทำก็ได้" เขายังคงไม่ตื่น
"ไม่! จะทำก็ลุกขึ้นมาทำด้วยกัน อยากจะเรียนจบมั้ยห้ะ!!"
"ก็ได้ตื่นก็ได้ แฟนใครวะขี้บ่นจริงๆ" เขาเอ่ยอย่างงัวเงียมือหนาขยี้เบ้าตาไปมา
"ไม่ต้องมาบ่นเลย นั่งทำไปจนกว่าจะเสร็จ ถ้าไม่เสร็จไม่ต้องมากอดไม่ต้องมาหอมไม่ต้องมาจูบเพราะแก้มไม่ให้!!" เธอเอ่ยอย่างจริงจังทำให้เขาต้องรีบสลัดความง่วงที่มีทั้งหมดทิ้งออกไปและตั้งหน้าตั้งตาทำรายงาน

"กัน วาดอะไรอ่ะ" เธอถามขึ้นเมื่อเห็นเขาละสายตาออกตารายงานมาวาดรูปแทน
"วาดรูปครอบครัวและงานแต่งงานของเราไง กันจะได้มีกำลังใจเรียนให้จบ" ใบหน้าหล่อหรี่ตายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
"งานแต่งงานของเราอะไร แก้มยังไม่ได้บอกเลยนะว่าจะแต่งงานกับกัน ขี้ตู่ชะมัด" ใบหน้าหวานเง้างอน
"ไม่รู้ล่ะ ยังไงแก้มก็ต้องแต่งงานกับกันแล้วเราก็จะมีลูกด้วยกันสักสามสี่คน อบอุ่นดีเนอะ" มือหนาโอบเข้าที่ไหล่มนใบหน้าหล่อยิ้มอย่างทะเล้น
"เลิกมโนเลิกเพ้อเจ้อได้แล้วกัน นั่งทำรายงานต่อไปเลย" เธอเอ่ยออกไปอย่างดุๆใบหน้าหวานพยายามส่งสายตาเขียวไปยังแฟนหนุ่มแต่ใครจะรู้ว่าสิ่งที่นภัทรพูดนั้นทำให้เธอเขินและดีใจอยู่ไม่น้อย

จนในที่สุดก็ถึงวันที่นภัทรและวิชญาณีรอคอยนั้นก็คือวันที่เขาและเธอเรียนจบ เธอกับเขาจะได้มีชีวิตที่อิสระเสรีไม่ต้องพะวงกับเรื่องเรียนได้ใช้ชีวิตตามที่ตัวเองชอบและต้องการสักที วิชญาณีพยุงร่างแฟนหนุ่มที่เมาอย่างหมดสภาพจากงานเลี้ยงฉลองเรียนจบเข้ามาในห้องอย่างทุลักทุเลก่อนที่เธอจะวางเขาลงบนเตียงนุ่มและจัดท่านอนให้เขาได้นอนอย่างสบายๆ มือบางปลดกระดุมชุดนักศึกษาของเขาออกก่อนจะเดินไปหยิบกะละมังใบเล็กๆพร้อมกับผ้าขนหนูสีขาวผืนสะอาดออกมา วิชญาณีค่อยๆเช็ดไปที่ใบหน้าหล่ออย่างเบามือก่อนจะไล่ลงมายังลำคอและแผงหน้าอกแกร่ง
"ว้าย!! กัน!" อยู่ๆมือหนาก็ตวัดเอวงามลงมาทำให้ตอนนี้วิชญาณีกำลังคร่อมเขาอยู่ นภัทรจึงใช้ช่วงที่เธอเผลอพลิกร่างบางให้นอนราบลงไปบนเตียงนุ่มและกลายเป็นว่าตอนนี้เขาเป็นฝ่ายคร่อมเธอแทน
"กัน! ทำอะไรเนี่ย" เธอถามอย่างตกใจ
"เราเรียนจบแล้วนะแก้ม ตอนนี้ชีวิตเป็นของเราแล้วนะ" มือหนาพลางเกลี่ยไรผมที่ปิดใบหน้าหวานและลูบศีรษะเธอไปมาอย่างอ่อนโยน วิชญาณีเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเธอรู้ดีว่านภัทรต้องการอะไร
"กันขอนะแก้ม" เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงมือหนาประคองใบหน้าหวานให้หันมาสบตากับเขา
"อืม" วิชญาณีพยักหน้าเบาๆ นภัทรจึงไม่รอช้าเขาประกบริมฝีปากหนาลงบนริมฝีปากบางทันทีมือหนาปลดถอดอาภรณ์และสิ่งปกปิดของเขาและเธอออกอย่างรวดเร็วแขนเรียวทั้งสองข้างโอบคอหนาริมฝีปากร้ายพรมจูบไปทั่วใบหน้าหวานไล่ลงมายังริมฝีปากบางลงมาถึงลำคอระหงส์และแผงหน้าอกอวบอิ่มเขาไม่รอช้าที่จะขบเม้มตีตราจองลงบนร่างงามไปทั่ว
"กันรักแก้มนะ แก้มจะเป็นเจ้าสาวของกัน" พูดจบเขาก็บรรเลงเพลงรักให้กับเธอ
"อ้ะ...กัน...เจ็บ" เธอร้องออกมาอย่างยากลำบากเมื่อเขารุกล้ำส่วนที่เธอห่วงแหนและไม่เคยมีใครเข้าถึงฝ่ามือทั้งสองข้างฟาดลงที่กลางหลังของเขาเล็บยาวสวยจิกกลางหลังเขาแน่นเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด
"เชื่อใจกันนะ กันรักแก้ม" เขาพูดปลอบเธอก่อนจะบรรเลงเพลงรักให้กับเธอต่อจนทั้งคู่ต่างสลบกันคาอก

เมื่อ 3 วันที่แล้ว
"กัน! นี่มันอะไร แก้มต้องการคำอธิบาย" มือเรียวโยนรูปภาพที่แฟนหนุ่มของตนนั่งนัวเนียกับหญิงสาวคนนึงอยู่ในสถานบันเทิงแห่งหนึ่ง
"ก็ไม่มีอะไร ก็แค่เด็กนั่งดริ้งค์" มือหนาหยิบรูปภาพขึ้นมาดูอย่างหน้าตาเฉยก่อนจะวางมันลงดังเดิม
"ทำไมกันทำแบบนี้อ่ะ กันกำลังจะเป็นเจ้าบ่าวนะ" เธอเอ่ยกับเขาอย่างผิดหวังน้ำใสๆเริ่มเอ่อนองบนดวงตาคู่สวย
"กันทำอะไรวะแก้ม ก็แค่เด็กนั่งดริ้งค์อ่ะจะเป็นไรไปวะ" เขายังคงเอ่ยอย่างไม่รู้สึกผิดอะไรทั้งสิ้น
"ทำไมกันถึงเปลี่ยนไปแบบนี้อ่ะ กันไม่เหมือนเดิมว่ะ!"
"ไม่เหมือนเดิมอะไรวะ อย่ามางี่เง่าดิ๊" เขาตะคอกเสียงดังใส่เธอ
เพี้ยะะ !!! ฝ่ามือเรียวฝาดลงไปบนใบหน้าหล่อจนหันตามแรง
"เออ!! แก้มมันงี่เง่า งั้นเราก็เลิกกันเถอะ งานแต่งทั้งหมดแก้มขอยกเลิก" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวใบหน้าหวานที่ตอนนี้ถูกอาบไปด้วยน้ำตามองหน้านภัทรอย่างผิดหวังก่อนจะเดินออกไป
"เดี๋ยวแก้ม กันขอโทษ" นภัทรดึงสติกลับมาและรีบวิ่งไปกอดเธอจากทางด้านหลังทันที
"ปล่อย!!" มือเรียวพยายามแกะมือหนาออก
"ไม่เลิกได้มั้ย กันขอโทษ กันขอโอกาสอีกครั้งนึงนะมันจะไม่มีแบบนั้นอีก" ใบหน้าหล่อซุกไปที่ลำคอระหงส์น้ำตาของลูกผู้ชายค่อยๆไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้
"กันขอโอกาสแก้มแบบนี้กี่ครั้งแล้ว แก้มให้โอกาสกันไปกี่ครั้งกันก็ไม่เคยรักษามันไว้เลยจนตอนนี้มันไม่เหลือโอกาสที่แก้มจะให้กันอีกต่อไปแล้ว" เธอพยายามกดเสียงให้ต่ำลงเพื่อไม่ให้ตัวเองร้องไห้
"กันขอโทษแก้มกันขอโทษ กันไม่อยากเลิกกับแก้ม กันรักแก้มมากนะ กันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีแก้ม คนที่กันอยากแต่งงานด้วยก็คือแก้ม" มือหนากระชับกอดเอวงามให้แน่นขึ้นน้ำใสๆไหลอาบอยู่บนใบหน้าหล่อ
"พอเถอะกัน แก้มไม่อยากกลับไปโง่เหมือนเดิมอีกแล้ว ขอบคุณสำหรับหกปีที่ผ่านมาแก้มมีความสุขมากเลยนะ เราจบกันแค่นี้เถอะ" มือเรียวปาดน้ำตาข้างแก้มก่อนจะแกะมือหนาออกและเดินออกไปทันที ไม่ใช่ว่าเธอไม่รักเขาแต่เธอเลือกที่จะเจ็บแต่เพียงเท่านี้
"แก้ม! เดี๋ยวก่อนสิแก้ม! กันขอโทษ" นภัทรพยายามรั้งเธอเอาไว้แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

ร่างสูงทรุดตัวลงกับพื้นพลางยกมือหนาทุบตีตัวเองรัวๆน้ำตาแห่งลูกผู้ชายไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย เขาผิดเอง เขาเป็นคนทำให้ทุกอย่างมันพังลงด้วยน้ำมือของเขาเอง เขาทำให้งานแต่งงานของเขากับวิชญาณีที่จะเกิดขึ้นในอาทิตย์หน้าต้องพังลง เขาเป็นคนทำลายความรักความรู้สึกดีๆระหว่างเขากับเธอที่มีให้กันมาหกปี และเป็นเพราะเขาเองที่ทำให้ต้องเสียคนที่เขารักที่สุดในชีวิตอย่างวิชญาณีไปเพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น เป็นเพราะเขาเองทั้งหมด...

แค่ขอเวลาสักพัก ให้ลืมความรักมันไม่ง่าย
ก็คนทั้งคน ใจทั้งใจ สมองมันลืมช้า
ตั้งครึ่งชีวิตที่เราได้ใช้ร่วมกันมา
 ช่วงเวลาที่เคยให้กัน ภาพฝันที่เธอให้ฉัน ฉันลืมไม่ไหว...

วิชญาณีฟังเพลงโดยที่มีน้ำใสๆออกมาจากดวงตาคู่สวยอยู่ตลอดอย่างห้ามไม่ได้ภาพแห่งความทรงจำระหว่างเธอกับนภัทรลอยเข้ามาอย่างไม่รู้จบ ทั้งช่วงเวลาดีๆที่เธอกับเขามีต่อกันและช่วงเวลาแย่ๆที่เขาทำไว้กับเธอทุกสิ่งทุกอย่างมันคอยตอกย้ำเธออยู่ตลอด มือเรียวจับจี้ที่มีตัวจีสองตัวคล้องกันอยู่บนสร้อยคอของเธอ
ไหนบอกจะอยู่ดูแลตลอดไป ไหนบอกจะไม่นอกใจ และไหนบอกว่าจะรักตลอดไป คำสัญญาพวกนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในสมองและในใจเธอ หกปีที่ผ่านมามันไม่เคยมีค่าเลยใช่มั้ย ทำไมถึงทำกันแบบนี้ เธอตัดสินใจถูกแล้วใช่มั้ยที่ทำแบบนี้ ถามว่ารักมั้ย รักนะรักมากด้วยแต่ไม่อยากกลับไปเจ็บอีกแล้ว พอกันที จากนี้ไปเธอก็แค่ต้องทำใจให้ได้
เธอต้องอยู่ให้ได้โดยไม่มีเขา แม้ว่าความรักความผูกพันระหว่างเธอกับเขาที่ผ่านมาจะทำให้เธอทำใจได้ยากซะเหลือเกินแต่เธอก็ต้องทำให้ได้แม้จะต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ก็ตาม

วิชญาณีซุกหน้าลงที่เข่าคู่สวยทั้งสองข้างอีกครั้งก่อนจะปล่อยโฮออกมาอีกรอบอย่างห้ามไม่ได้ เวลานี้คงไม่มีอะไรระบายได้ดีเท่ากับการร้องไห้และไม่มีอะไรปลอบใจได้ดีเท่ากับน้ำตาอีกแล้ว...


........................................................................

เป็นยังไงบ้าง เม้นท์บอกกันด้วยน้าา เรื่องสั้นเรื่องแรก5555
ขอโทษนะคะที่มันยาวไปหน่อย ไรท์พยายามให้มันสั้นที่สุดแล้วค่ะ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ notme_ จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 02:22
    จริงๆ G รอ G อยู่นะ #อิน และรอเธอกลับมาเล้าเรื่องราวอีกครั้ง
    #10
    0
  2. วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 22:13
    เย้ๆ!! อ่านมาเยอะละแบบแฮปปี้เอ็นแต่ครั้งนี้ดวีมากจีๆ สนุกๆ รู้สึกว่าทำไมน้าเลว--" ขอโทษคะ5555 ดราม่าๆเย้ๆ เอาอีกๆ เอาให้รีดตาบวมเลย เย้ๆ!! ให้โดนแม่ว่าไปเลย5555 
    #9
    0
  3. #8 Kibkannika (@Kibkannika) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 18:55
    สนุกมากกงื้อ พี่กันทำไมทำกับพี่แก้มแบบนี้ #อิน555 รีบมาต่อเร็วๆน๊าไรท์
    #8
    0
  4. #7 Sitanan1 (@sitanan123) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 14:19
    ร้องไห้หนักมากกกก555
    #7
    0
  5. วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 06:18
    ยาวๆ ดีแล้วไรท์ สนุกมาก อ่านไปน้ำตาไหลพรากเลย 55
    #6
    0
  6. #5 NT.Kanayarath
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 00:32
    ไรท์!! มาต่อเลยยย อย่าค้างแบบนี้!! อีน้ายังไม่โดนเอาคืนเลยยยย มาต่อๆๆๆ นะๆๆ ><
    #5
    0
  7. #4 witchayaput
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 10:01
    ไรท์ ดราม่าไรท์สนุกมาก

    มีต่อมั้ยอ่าาา
    #4
    0
  8. วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 21:45
    สนุกค่ะไรท์...อ่านไปน้ำตาไหลไป...

    #ชีวิตบางทีก็ไม่ได้จบแบบมีความสุขเสมอไป

    #ไรท์จะมีต่อมั้ยค่ะ
    #3
    0
  9. วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 20:25
    ไรท์จะมาต่อมั้ยน้า....อยากอ่านตอนน้าโดนเอาคืนบ้างสะใจ
    ซาดิสเนาะ555555
    #2
    0
  10. วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 20:01
    ตัวเธอ  เป็นดราม่าที่ได้อรรถรสมาก  สมควรแล้ว  สะใจค่ะ555  คือดีอ่ะเธอ  ชอบๆๆๆๆๆๆๆ  อยากได้แบบนี้มานานละ  ไม่สมหวังกัน555(ดูโรคจิตอ่ะ)  อธิบายให้อินดีค่ะ ตัวเธอ  อินตามนางเอกทุกๆตอน  ตั้งแต่หกปีจนมาถึงสามวัน  เกลียดผู้ชายไปเลย555  เอาอีกนะๆ  ชอบๆ
    #1
    3
    • 5 พฤษภาคม 2559 / 16:10
      ขอบคุณมากๆน้า
      เราติดตามอ่านนิยายของไรท์ทุกเรื่องเลยนะ สนุกทุกเรื่องเลย ชอบมากๆๆ
      โดยเฉพาะ nc อุ่ยย!! 55555
      #1-2
    • 6 พฤษภาคม 2559 / 19:54
      กรี๊ดดด มาๆมารับรางวัล หอมแก้มสามที555 แต่งอีกน้าา เค้าชอบดราม่าแบบนี้
      #1-3