[Fic] Assassination Classroom

ตอนที่ 19 : ไดอารี่หน้าที่ 16 กัด RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,070
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 501 ครั้ง
    11 ก.ค. 61


แก้ไขล่าสุด 6 มิ.ย 60

รีไรท์ 5 ธ.ค 60





     ตัวฉันก่อนหน้านี้ฉันค่อนข้างคุ้นชินกับการอยู่คนเดียว เพราะว่าคุณแม่มักจะไม่มีเวลาว่างอยู่บ้านบ่อยนัก  ท่านเป็นซิงเกิ้ลมัมที่ถูกพ่อทิ้งตั้งแต่ตั้งท้องอ่อนๆ ระยะแรกท่านจ้างพี่เลี้ยงเพื่อมาดูแลฉันแต่พอขึ้นประถม 4 ฉันก็ดูแลตัวเองเป็นคนดูแลเรื่องงานบ้านทั้งหมด สกิลการทำอาหารเลยถือว่าไม่ได้แย่อะไรมากแต่ก็ไม่ได้เก่งเหมือนกัน พอจะอาหารไทยกับอาหารต่างประเทศได้นิดหน่อย




     ข้าวผัดไข่กลิ่นหอมถูกเทลงจานกระเบื้องขาว ฉันแบ่งมันออกเป็นสองจานจากนั้นก็ยกไปยังห้องนั่งเล่นที่เปรียบเสมือนห้องรับแขกในตอนนี้ แต่พอไปถึงก็พบแต่ความว่างเปล่าไร้ร่างของแขกกิตติมศักดิ์จอมก่อเรื่อง  มีเพียงแค่เสื้อนอกที่พาดทิ้งไว้บนโซฟาที่ทำให้ฉันรู้ว่าเขายังไม่ได้จากไปไหน




     ฉันเลิกคิ้วเมื่อเหลือบไปเห็นระเบียงถูกแง้มเอาไว้ จำได้ว่าอากาศต้นฤดูใบไม้ผลิมันค่อนข้างเย็นจึงไม่เคยเปิดเลยซักครั้ง ไม่ต้องเดาอะไรมากมายก็พอจะรู้ได้ลางๆว่าใครอยู่ข้างนอกนั่น ฉันเดินไปที่ประตูก่อนที่จะใช้แผ่นหลังดันมันให้เปิดออก สายลมระลอกหนึ่งพัดเข้ามาประทะหน้า วิวที่เห็นได้จากตรงนี้คือสวนสาธารณะขนาดใหญ่ข้างๆคอนโด  เงาของตึกสูงฝั่งตรงข้ามที่สะท้อนอยู่บนผิวทะเลสาบ แสงไฟยามคำคืนมีอยู่ประปรายคล้ายกับดาวที่สว่างบนพื้นดิน



     ร่างสูงโปร่งเจ้าของเรือนผมสีแดงเข้มนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้ แพขนตาหนาปิดสนิท สองมือวางพักไว้ที่พนักแขน ใบหน้าเรียบนิ่ง ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลที่ยังไม่ได้รับการจัดการ ทำให้ฉันเกิดมโนภาพสัตว์ป่าที่กำลังบาดเจ็บ 



     ฉันวางจานข้าวลงบนโต๊ะเสียงดังกริ๊ก แม้ไม่ดังมากแต่ก็น่าจะเพียงพอทำให้คนที่มีวิสัยดีอย่างเขาตื่นขึ้นมาได้ แต่มันกลับไร้ปฏิกิริยาตอบสนองอย่างที่ควรเป็น ฉันตัดสินใจสะกิดที่ต้นแขนของเขาเบาๆ ไอร้อนจากร่างสูงทำให้ฉันต้องเคลื่อนขึ้นไปอังหน้าผาก และก็เป็นไปอย่างที่คิด ผู้ชายที่ดูเหมือนจะถึกคนนี้มีไข้ แถมสูงมากด้วย




 

    ดวงตาสีทองอ่อนก็ปรือขึ้นมา ริมฝีปากหยักขยับยิ้มไม่หยี่หระราวกับว่าทุกอย่างยังปกติดี ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปยังจานข้าวบนโต๊ะ ร่างสูงยันตัวเองขึ้นมานั่งจากนั้นก็ทำท่าจะเลื่อนจานข้าวเข้าหาตัว แต่ฉันไวกว่ายกทั้งสองจานมาถือไว้ในมือ



      “กลับเข้าไปในห้อง” 




     “อะไรกัน....ใจร้ายจังเลยนะฮิบิกิคุง ฉันหิวจนตาลายไปหมดแล้วรู้หรือเปล่า”ว่าพลางจ้องมองของในมือของฉันตาละห้อย “หรือเธออยากจะให้ฉันกินอย่างอื่นแทนล่ะ”

 


     จากนั้นดวงตาคู่คมก็กวาดมองทั้งตัวฉันด้วยสายตาที่ทำเอาคนขนอ่อนลุกชัน “อื้ม...น่ากินกว่าจริงๆด้วย”



     คิดว่าตัวเองเป็นอะไรถึงจะกินคนทั้งคนลงไปได้ ไททัน ?



     “เข้าไปกินข้างใน”



     ดวงตาของเขาฉายประกายวาบ เหมือนคิดอะไรไม่ดีอยู่ในใจ ฉันถอนหายใจอย่างละอาจากนั้นก็เดินเข้ามาวางข้าวผัดทั้งสองจานไว้ที่โต๊ะกลางของห้องนั่งเล่น คารุมะเดินตามเข้ามา เอนตัวพิงขอบประตูระเบียงด้วยท่าทางเหมือนคนไม่มีกระดูก ใบหน้าซีดเซียว



     ท่าจะไม่ดีแล้ว...ฉับพลันนั้นเองร่างสูงก็เอนวูบมาด้านหน้า เสียหลักล้มลงตรงที่ฉันกำลังเดินเข้าไปพอดี ผลที่ตามมาก็คือฉันกลายเป็นเบาะรองแสนสะดวกให้เขาไปในทันที



     อุกก



     หัวของคารุมะกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ ฉันจุกจนน้ำตาเล็ดพยายามผลักตัวเขาให้ออกจากห่าง แต่ก็ไม่ได้รับความร่วมมือเท่าไหร่ ดวงตาทั้งสองข้างของคนป่วยหลับพริ้มไม่รับรู้อะไรไปแล้ว ฉันถอนหายใจยาวเหยียด นี่คิดว่าตัวเองเบาพอที่ฉันจะแบกขึ้นไปบนโซฟาไหวงั้นหรอ เอ่อ...ไหว ว่าแล้วฉันก็ยกเขาขึ้นพาดหลังก่อนที่จะกึ่งลากกึ่งแบกไปปล่อยทิ้งไว้บนโซฟา



     “คุมะเอาโทรศัพท์มา โทรตามคนที่บ้านมารับ”



     “พ่อกับแม่...”เขาพูดคล้ายพึมพำกับตัวเองในขณะที่พยายามลืมตา แล้วก็พูดอะไรบางอย่างในลำคอต่อจับใจความไม่ค่อยได้แต่ท่าทางนี่น่ารักสุดๆ ไม่คิดว่าเขาจะมีมุมนี้ นึกว่าเป็นหมีแข็งแรงที่ไม่เป็นอะไรง่ายๆซะอีก เอาเถอะ...จะดูแลหน่อยแล้วกัน



     กล่องยาที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะถูกนำมาเรื้อเพื่อหายาแก้ไข้ ฉันวางยาลดไข้สองเม็ดไว้บนฝ่ามือก่อนที่จะปลุกหมีขี้เกียจที่นอนเอกขเนกให้ตื่นขึ้นมา “.....กินยา”



     “....”



     “...คารุมะกินยา”



     “อืม....”เขาขยับตัวนิดหน่อยแต่ดันไม่ยอมลืมตา ฉันเลยต้องยันเท้ากับที่เอนหลังแล้วดึงมือทั้งสองข้างของเขาบังคับให้ลุกขึ้นนั่ง พอโดนวอแวมากๆเข้าร่างสูงก็ทำท่าเหมือนจะรู้สึกตัวขึ้นมานิดหน่อย วินาทีที่เขากำลังจะอ้าปากด่าหรืออะไรก็แล้วแต่ฉันก็จัดการยัดยาเข้าปากแล้วจ่อแก้วน้ำตามไป ดีที่ยอมกลืนไม่งั้นฉันจะโทรตามรถพยาบาลเดี๋ยวนี้แหละ




     ฉันปล่อยร่างไร้สติทิ้งเอาไว้ จากนั้นก็ปิดไฟห้องนั่งเล่นให้เหลือแค่แสงสลัวๆตรงทางเข้าห้อง พออาบน้ำเสร็จแล้วก็ออกมาดูอีกรอบ เห็นนอนนิ่งอยู่บนโซฟา ท่าทางเรียบร้อยกว่าปกติก็อดที่จะเข้าไปดูอีกครั้งไม่ได้ นี่ไม่ได้เป็นห่วงนะ แต่ถ้าเกิดตายขึ้นมาฉันก็ต้องกลายเป็นฆาตกรที่มีวิญญาณเฮี้ยนคอยหลอกหลอนน่ะสิ



     ร่างกายชื้นไปด้วยเหงื่อทั้งที่อุณหภูมิห้องเย็นสบาย ความร้อนที่ถ่ายเทผ่านหลังมือทำให้ฉันรู้ว่าเวลาเพียงสั้นๆไม่สามารถทำให้คนๆหนึ่งไข้ลดลงได้ ท่าทางทรมานน่าสงสารมาก ฉันตัดสินใจรื้อผ้าขนหนูผืนเล็กออกจากในตู้เสื้อผ้าของฮิบิกิอีกครั้ง เธอคนนี้ถึงจะอยู่คนเดียวแต่ผ้าขนหนูเยอะมาก





     ร่างกายของคารุมะกระตุกสั่นในขณะที่ฉันแนบผ้าเปียกเข้ากับใบหน้า  ไม่แน่ใจว่ามันเป็นอาการหนาวหรือเขาแค่เจ็บแผลที่อยู่ที่มุมปากกันแน่ เห็นดังนั้นฉันจึงพยายามไม่เช็ดแรงเกินไป ถึงตามปกติแล้วจะต้องเช็ดแรงๆเพื่อให้รูขุมขนเปิดก็เถอะ  ฉันขมวดคิ้วผ้าเริ่มร้อนตามอุณหภูมิร่างกายของเขาซะแล้ว ฉันจุ่มผ้ากลับไปที่อ่างใส่น้ำก่อนที่จะตัดสินใจปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปื้อนมอมแมมออกจนหมด



     กล้ามเนื้อของเขาเด่นชัดทุกสัดส่วน ลูกระนาดทั้งหกลูกปรากฎเป็นร่องลึกพอดี ต่ำลงไปเป็นวีเชฟ ทำให้ฉันรู้ว่าเขาเป็นคนที่ดูแลตัวเองไม่น้อย  ฉันเช็ดตัวให้เขาไปเรื่อยๆตรงส่วนไหนมีแผลก็จะเว้นเอาไว้ คารุมะกระตุกเกร็งเป็นระยะ ฉันรับรู้ได้ว่าเขารู้สึกตัวตลอดแต่มีแรงที่จะลุกขึ้นมากวนไหมก็อีกเรื่อง เสียงเสียดสีกันของผ้าทำให้รู้ว่าเขายันตัวขึ้นมา แล้วจู่ๆมือของฉันถูกหยุดเอาไว้ พอเหลือบขึ้นไปก็เห็นว่าเขากำลังกัดริมฝีปากด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ อะไรกันเมื่อกี้หน้ายังซีดอยู่เลย



     “พอแล้ว...”ได้ยินแค่เสียงครางเบาๆลอดออกมาจากลำคอ



     อืม...ฉันก็ว่างั้นแหละเพราะเหมือนจะเป็นหนักกว่าเดิม ฉันวางผ้าขนหนูทิ้งไว้ก่อนที่จะยกกล่องพยาบาลมาวางไว้บนตัก ตื่นขึ้นมาแล้วก็ดีจะได้ทำแผลได้ถนัดๆ ปล่อยให้มันแห้งเองก็คงไม่ถูกต้องเท่าไหร่ ฉันคุกเข่าบนพื้น เห็นท่าทางลอยๆของคนเจ็บก็อดสงสารไม่ได้ ท่าทางแบบนี้ชวนนึกถึงอดีตตอนที่เป็นทอฝัน มีเด็กคนหนึ่งโดนแม่บังคับมาเรียนที่ค่ายมวยข้างบ้าน เขาเป็นกระเทยเลยไม่มีความชอบในด้านนี้เท่าไหร่ พอได้แผลมาก็มานั่งร้องไห้ที่ข้างรั้วบ่อยๆ  ฉันทนรำคาญไม่ไหวต้องเป็นฝ่ายมานั่งปลอบนั่งแล้วทำแผลให้




     ฉันแตะสำลีชุบน้ำเกลือเข้ากับหัวคิ้วของคารุมะเบาๆ ดวงตาสีทองอ่อนจ้องกลับมาอย่างเลื่อนลอย ฉับพลันนั้นแขนข้างที่ยกค้างไว้ก็ถูกดึงขึ้นไป ร่างกายเอนวูบไปด้านหน้า ฝ่ามืออุ่นร้อนราวคีมเหล็กกำข้อมมือของฉันแน่น ได้ยินเสียงกระซิบบางอย่างดังอยู่ข้างหู แต่กว่าจะจับใจความได้ว่าเป็น  อิตะดะคิมัส ฉันก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาที่ซอกคอก่อนที่เขาจะ..



     “โอ้ย!!



     กัดจนจมเขี้ยว! ฉันดิ้นสุดชีวิต ตั้งใจจะลุกหนีแต่เอวกลับถูกแขนอีกข้างของคารุมะรั้งเข้าหาตัว สาบานว่านี่คือแรงของคนป่วย!  



     “คารุมะ!!!” ฉันทุบลงไปที่สีข้างของเขารัวๆเน้นตรงที่มีรอยช้ำโดยเฉพาะ แต่ไอ้ซาดิสต์นี่ก็ยังไม่ยอมผละออก เหมือนต่อมรับความเจ็บปวดของผู้ชายคนนี้ได้พังไปแล้ว เขาใช้ลิ้นเลียตรงที่กัด เดาว่าตอนนี้มีเลือดไหลซิบออกมา คนบ้าอะไรเนี้ย



     “หยุดเดี๋ยวนี้ ฉันไม่ใช่ของกินนะ!” พอเขาไม่ฟังฉันก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป มือหนึ่งง้างขึ้นก่อนที่จะทุบไปที่ท้ายทอยสุดแรง



     พลัก!!



     เสียงดังมากแล้วเขาก็แน่นิ่งไป ฉันผลักร่างสูงที่ตอนนี้โถมตัวลงมาออก ก่อนที่จะถอยรนจนหลังชิดกับโต๊ะกลาง  มือจับที่คอทันทีพอแบออกมาดูก็เห็นว่าเลือดออกจริงๆ ถึงจะรู้ว่าคารุมะเป็นคนมีเขี้ยวแต่ไม่คิดว่ามันจะคมขนาดนี้ ทำคุณบูชาโทษชัดๆ บ้าเอ้ย! ฉันเตะไปที่ร่างที่นอนอยู่อย่างโมโห กระชากผ้านวมคลุมโซฟาอย่างลวกๆก่อนที่จะหนีไปนอนทันที จะตายก็ตายไปไม่สนแล้ว!





________________________________________________________


///  เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ซาดิสซ์ขนาดไหนก็เป็นป่วยได้อะไรได้ ฮิบิกิดูแลดีๆหน่อยนะ หมายถึงตัวหนูเองน่ะคะอย่าโดนงาบก่อนวัยอันควร


ปล.ไรท์ก็ยุ่งหัวฟูเช่นเดิม เพิ่มเติมคืออยากได้กำลังใจ   เม้นหน่อยนะตัวเอง


ปล.2 สำหรับคนที่สงสัยว่าทำไมฮิบิกิมันถึงได้ใสซื่อทั้งๆที่ก็อยู่ม.ปลายมาก่อนแท้ๆ ที่อย่างที่ได้เกิ่นไป ฮิบิกิไม่เคยมีเพื่อน ไม่มีแฟน แถมติดแม่อีกต่างหาก การใช้ชีวิตคนเดียวแบบไม่เกี่ยวกับใครฮิบิกิจะรู็มาก รู้ทัน และคล่อง แต่พอต้องมาอยู่ร่วมกับคนอื่น มีความสัมพันธ์กันคนอื่น ฮิบิกิจะแสดงออกมาแบบเเปลกๆเพราะไม่ชินคะ อิอิ เป็นตัวละครที่มีความซับซ้อนในตัวเองสูง


ปล.3 แจ้งข่าวร้ายนิดหนึ่งว่าไรท์จะสอบแล้วจ้าา ขออนุญาตงดอัพจนกว่าจะถึงวันที่ 13 นะ ขอโทษจริงๆ ไม่ทิ้งกันนะ









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 501 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,559 ความคิดเห็น

  1. #1550 ไอริส (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:32

    เป็นแวมไพร์รึไงคารุมะ!!!!

    #1,550
    0
  2. #1511 Luna_l (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 02:30
    น้องช้ำหมด555555
    #1,511
    0
  3. #1457 knunkim (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 16:54
    แสดงว่าคารุมะไม่ได้บ้าสินะ... เพราะนางป่วยได้5555
    #1,457
    0
  4. #1197 Otaku_Chom_Hama (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 13:11
    สมกับเป็นคุมะจริงๆ ซาดิสเหลือเกิน55555
    #1,197
    0
  5. #756 Aonprpat (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 20:57
    ว้ากกกกกกกกโอ้ยใจ
    #756
    1
    • #756-1 ravenoz(จากตอนที่ 19)
      20 มกราคม 2561 / 16:23
      ดีใจที่ชอบนะ
      #756-1
  6. #446 tingtingg4213 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 15:56
    กลับมาอ่านใหม่..เจอคำผิดล่ะ 555
    เคื่องมือปฐมพยาบาล >> เครื่องมือ..
    ใบหน้าที่แดงกร่ำ >> ....แดงก่ำ
    ตะคิว >> ตะคริว
    ผ่ามือ >> ฝ่ามือ (พิมพ์ผิดความหมายเปลี่ยนจริงๆ 555)
    #446
    1
    • #446-1 梅の花(จากตอนที่ 19)
      6 มิถุนายน 2560 / 16:03
      ขอบคุณมากคะ
      #446-1
  7. #393 Kasegawa Run (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 21:23
    ว้ากกกกกก ฟิน><~
    #393
    0
  8. #388 NatchaSanjai (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 11:30
    สนุกกก จะรอค่ะ
    #388
    0
  9. #383 AmanoYukari (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 18:16
    มาต่อน๊า ฟินมากค่า~
    #383
    0
  10. #381 tiPpy_c (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 18:39
    จะรอนะคะ
    #fightingggg
    #381
    0
  11. #380 Fallpit Tloves (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 04:20
    งื้ออออ เขินมาก
    #380
    0
  12. #379 JubGdLone (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 18:58
    วันที่13เลยหรอ นานจัง TT คิดถึงแย่เลย
    #379
    0
  13. #378 แมวดำ มุ้งมิ้ง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 18:00
    คารุมะ...เพลาๆหน่อยก็ได้มั้ง
    นางเอกช้ำหมดแล้ว
    #378
    0
  14. #377 MickeyBlack (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 16:18
    ถ้ากระหายหนักขนาดนี้ มาหาเจ๊ได้นะจ๊ะ เจ๊ยอมพลีกายถวายตัวไห้
    #377
    0
  15. #376 Mrs_jung (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 10:24
    ค..คารุมะ///////ดี๊ดี!!กัดอีก..เอ๊ะ?//ชูป้ายให้กำลังใจคนจะสอบ
    #376
    0
  16. #375 tingtingg4213 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 08:33
    เรื้อ >> รื้อ
    รอต่อไปอย่างไม่ย่อท้อค่ะ 5555
    #375
    0
  17. #374 j-teana (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 06:07
    ฉากดูแลคนป่วยนี่ฟินได้อีก
    #374
    0
  18. #373 LuCinENa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 02:13
    เป็นกำลังใจให้นะ แล้วก็รีบมาต่อเร็วนะ
    #373
    0
  19. #372 LuCinENa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 01:00
    ไรท์จ้ามาลงต่อเร็วๆนะค้างมากค่ะ
    #372
    0
  20. #371 Mayogo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 00:15
    ใสซื่อไปนะฮิบิกิ กินที่ว่าไม่ใช่แบบไททันแต่หมายถึง ปิ๊ป--ปิ๊ป-- สัญญาณขาดหายลาก่อย // ไรท์อยากอ่านแบบ 100%แล้ว อย่าทำให้เค้าค้างคาToT
    #371
    0
  21. #370 Sr_World (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 00:11
    ฮิบิกิคุงซึนจริงๆ
    #370
    0
  22. #369 LastEnd (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 00:04
    ฮิบิกิจังสายซึน คุมะก็สายมึน~~~~ เอากับเค้าสิท่าน แบบนี้จะได้กัน(?)เมื่อไหร่5555
    #369
    0
  23. #368 Sinsupa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 20:59
    แกวางแผนตากลมแล้วจะได้ค้างกับสาวใช่ไหมคุมะ
    #368
    0
  24. #367 แมวดำ มุ้งมิ้ง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 17:01
    ขอให้แมวดำคนนี้ดูแลคารุมะไม่ได้หรอ...//โดนตบ
    #367
    0
  25. #366 MM-WN (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 16:58
    หล่อ ดีงามพระรามแปด โฮกก
    #366
    0