[จบ] ศักดินาอากาศ (Omegaverse) | #บินมิน​ #มินฮยอนบิน

ตอนที่ 6 : บทที่ ๖ : ม่านหมอกในคืนเดือนหงาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,248
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,594 ครั้ง
    14 เม.ย. 63

     บทที่ ๖ ม่านหมอกในคืนเดือนหงาย


     เสียงคลื่นกระทบชายหาดดังซ้ำแล้วซ้ำเล่าในยามเช้า เมื่อมองไปจนสุดสายตาก็จะเห็นดวงอาทิตย์กำลังโผล่พ้นท้องทะเล ส่องแสงเรืองรองสะท้อนเป็นสีส้มสุกตัดเข้ากับสีฟ้าครามของผืนน้ำ สายลมเอื่อย ๆ พัดพากลิ่นทะเลปะทะเข้ากับใบหน้ารูปไข่ของชายหนุ่มผู้กำลังนั่งซึมซับบรรยากาศเช้าแรกของเขาที่หัวหินเงียบ ๆ อยู่คนเดียว

ให้ผมทายนะพี่ หากมีฟลุตพี่ต้องเป่าเพลงใกล้รุ่งเป็นแน่” ชายหนุ่มผู้มาใหม่ทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ กันกับเขาแล้วกล่าว

เป็นอย่างไรบ้าง” คุณภัทรหันไปถามนายทหารรุ่นน้องคนสนิทเป็นเชิงทักทายในยามเช้า

สะดวกสบายกว่าที่คิดไว้เสียอีก ไม่นึกเลยว่าจะได้มาพักบ้านพักริมทะเล ทีแรกคิดเพียงว่าคงได้นอนกลางดินกินกลางทรายอะไรเทือกนั้น ไม่มีไฟฟ้าก็อยู่ได้นะพี่” ร้อยตรีดนตร์หัวเราะร่าพลางบิดขี้เกียจ

เป็นถึงทหารรักษาบ้านเมืองจะมาคิดถึงความสะดวกสบายอีกนะมึง” คุณภัทรหัวเราะแล้วยกมือขึ้นมาดันศีรษะดนตร์จนเซไปอีกด้าน

โอ๊ย! ความรุนแรงนี่เพลา ๆ ลงบ้างก็ได้นะพี่นะ แล้วเกิดนึกอะไรมานั่งมองทะเลยามเช้าแบบนี้ คิดถึงคนที่พระนครล่ะซีท่า” ดนตร์ร้องโอดโอย เขาพล่ามยาวเหยียดใส่คุณภัทร

เจ้าของนัยน์ตาเหยี่ยวหัวเราะในลำคอ เขาส่ายหัวเล็กน้อย จากนั้นก็ทอดสายตากลับไปมองยังเกลียวคลื่นที่อยู่ห่างออกไปอย่างล่องลอย บางทีเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าหากจมลงไปในทะเลสักห้าหรือสิบนาที ความปวดร้าวที่อยู่ในใจจะหายไปหรือไม่

อ้าว บทโศกเลยคราวนี้ งั้นประเดี๋ยวผมไปหาอะไรกินแล้วกันนะพี่ เดี๋ยวจะเอามาฝาก อย่าเศร้าไปเลย” ดนตร์ทนเห็นภาพอันน่าสังเวชใจของคุณภัทรไม่ได้จึงตัดบทพูด นายทหารรุ่นน้องลุกขึ้นสวมรองเท้า จากนั้นก็เดินมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารของกองพัน

คุณหลวง ๆ !” เด็กชายตัวจ้อยวิ่งเข้ามายังบริเวณหน้าบ้านพัก เขาตะโกนดังลั่นเรียกความสนใจจากคุณภัทรและดนตร์ได้อย่างดี

คุณหลวงอะไรเล่า พี่ภัทรเขาเป็นหม่อมหลวง เรียกคุณภัทรก็พอไอ้หนู” ดนตร์ดึงคอเสื้อของเจ้าอันฬาน้อยที่เข้ามาใหม่ให้เข้ามาใกล้

ขอโทษทีจ้ะ คุณหลว—เอ๊ย! คุณภัทร มีสายจากพระนครจ้ะ” เด็กชายเจ้าของผิวสีเข้มตามแบบชาวเลยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว เนื่องจากพื้นที่ต่างจังหวัดความเจริญยังไม่กระจายทั่วถึงมากนัก ที่กองพันหัวหิน ทุกคนเลยจำเป็นต้องใช้โทรศัพท์เครื่องเดียวกันที่อยู่บ้านพักของท่านผู้พัน

โทรศัพท์มาตอนหกโมงเช้านี่น่ะหรือ พอจะรู้ไหมว่าใคร” คุณภัทรพูดหันไปถามเสียงอ่อนกับเด็กชาย

คุณเพลิงอะไรสักอย่างนี่ล่ะจ้ะ” เด็กชายตอบกลับแล้วส่งยิ้มฟันขาวให้กับชายหนุ่มอีกครั้ง จากนั้นก็หันไปยักคิ้วหลิ่วตาให้กับดนตร์

แน่ใจนะว่าเป็นคนชื่อเพลิง น้ำคงจะท่วมพระนครเสียแล้วล่ะ หากมันจะตื่นเช้าปานนี้” หม่อมหลวงภัทรดนัยเมื่อได้ยินชื่อของปลายสายก็หัวเราะ แล้วจึงลุกขึ้นยืนพลางเอื้อมมือไปลูบหัวเจ้าอันฬาตัวจ้อย จากนั้นจึงเดินไปยังบ้านของท่านผู้พันที่ตั้งอยู่ถัดไปไม่กี่หลัง

เจ้าของร่างสูงกล่าวอรุณสวัสดิ์กับ พันโทหญิงจำรัส ที่ยืนรดน้ำต้นไม้หน้าบ้านอย่างไม่เป็นทางการ เนื่องจากผู้บังคับบัญชาที่นี่ไม่ใช่คนที่ติดพิธีรีตองอะไรมาก ทำให้เขาและดนตร์เข้ากับสถานที่ใหม่ได้อย่างรวดเร็ว

สวัสดีครับ” ชายหนุ่มยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาแนบแล้วกล่าวด้วยคำสุภาพเพราะตนเองยังไม่สนิทใจนักว่าปลายสายนั้นเป็นดั่งเพลิง เพื่อนสนิทและญาติผู้พี่ของตนจริงแท้หรือไม่

สวัสดีไอ้ทหาร หัวหินอากาศดีไหม’ เสียงแหบต่ำปลายสายที่เขาคุ้นชินตอบกลับมา ทำให้คุณภัทรมั่นใจว่าเป็นดั่งเพลิงไม่ผิดแน่

อากาศดีกว่าพระนครเยอะเลยว่ะ แล้วนี่มีธุระอะไรแต่เช้าวะ หรือช่วงนี้ฝึกเป็นสามีที่ดีอยู่” คุณภัทรตอบและถามปลายสายกลับเป็นเชิงหยอกเย้า คิดดูแล้วก็ไม่อยากจะเชื่อว่าคนเจ้าสำราญอย่างดั่งเพลิงกำลังจะแต่งงาน

ก็ว่าไปนั่น ฉันหัดตื่นเช้ามาสักพักแล้วเถอะ ที่โทรศัพท์มาก็เพื่อถามสารทุกข์สุกดิบเฉย ๆ ถ้าไอ้จรัญมันไม่บอกว่าเอ็งย้ายมาประจำที่หัวหินเมื่อวาน ฉันก็ไม่รู้จริง ๆ ไปไม่บอกกล่าวแบบนี้ หนีอะไรหรือพ่อ’ ปลายสายเริ่มใช้น้ำเสียงตัดพ้ออย่างติดกวน

หนีอะไรเล่า ฉันจำได้ว่าเคยบอกไปแล้วไม่ใช่หรือว่าจะย้ายมาวันไหน เอ็งเถอะ หัดสนใจเรื่องของคนอื่นบ้าง หาใช่แต่เรื่องของตัวเอง” คุณภัทรตอบเพื่อนสนิทไปอย่างระอา

ขออภัยจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ หม่อมหลวงภัทรดนัย ตกลงสบายดีใช่ไหมวะ’

สบายดี มีเรื่องจะถามแค่นี้ใช่ไหมวะ ฉันจะไปกินข้าว”

ประเดี๋ยวไอ้คุณภัทร! ฉันว่าจะไปซื้อหนังสือที่โอเดียนสโตร์วันนี้ ช่วงนี้เขาอ่านหนังสืออะไรกันวะ ไม่เอาของเก่านะ ขอใหม่ ๆ พอจะรู้ไหม ไอ้จรัญมันก็ไม่อ่านหนังสือ มีแต่เอ็งนี่ล่ะที่อ่าน’ ชายหนุ่มนึกขันเมื่อน้ำเสียงของปลายสายแสดงออกถึงความลนลานอย่างหนัก

เฮ้อ ไอ้เพลิงเอ๊ย หนังสือน่ะมันไม่มีเก่ามีใหม่หรอกนะ หากว่าเราชอบ เราก็นำมันมาอ่านใหม่ได้เสมอนั่นล่ะ” เขาตอบดั่งเพลิงด้วยสายตาล่องลอย

แต่ว่าหากเป็นหนังสือมีเจ้าของ เอ็งก็จะไม่ขอมาเป็นของตัวเองใช่ไหมวะ ต่อให้จะชอบหนังสือเล่มนั้นมากเพียงไหน’

ก็คงจะอย่างนั้น...” คุณภัทรเออออตามดั่งเพลิง เขาไม่ใส่ใจหากญาติผู้พี่จะล้อเลียนตน

ถามจริงเถอะ นี่เรากำลังคุยกันเรื่องหนังสืออยู่ใช่หรือไม่วะคุณภัทร ฮ่า ๆ ขอบใจนะ เอาเป็นว่าฉันไปเหมาหมดเลยแล้วกันทั้งเก่าและใหม่’

ฮะ เอ็งจะไปเหมาหนังสือที่โอเดียนสโตร์มาหมดเลยงั้นหรือ” ใบหน้าของเขาบูดเบี้ยวเพราะรู้สึกไม่เข้าใจสิ่งที่เพื่อนของตนกำลังจะทำนัก

เออ ฉันไม่ใช่คนซับซ้อนแบบเอ็งนี่หว่า รักษาเนื้อรักษาตัวเข้าล่ะ จะได้มางานฉันหล่อ ๆ’ ดั่งเพลิงหัวเราะแล้วกล่าวตัดบท

คุณว่าที่เจ้าบ่าวก็เช่นกันนะครับ จัดการตัวเองให้เรียบร้อย อย่าทำให้ขายขี้หน้าเพราะมีกาฬวิฬาร์หรือบรรตามาตบตีแย่งเอ็งที่งานล่ะ” คุณภัทรพูดฝากฝังด้วยความเป็นห่วงเพื่อนตัวดี

ไม่ต้องห่วงหน่า สวัสดีครับผม’ ดั่งเพลิงแสร้งดัดเสียงเข้มกวนโอ๊ยคุณภัทร

เออ สวัสดี” ชายหนุ่มถอนหายใจแล้วตอบกลับอย่างนึกรำคาญ

คุณภัทรวางหูโทรศัพท์เครื่องใหญ่ จากนั้นจึงเดินออกจากห้องนั่งเล่นประจำบ้าน แต่เมื่อเดินออกมาถึงยังบริเวณหน้าบ้านชายหนุ่มถึงกับต้องชะงัก ดวงตาเหยี่ยวเบิกตากว้างเมื่อปลายจมูกสัมผัสเข้ากับกลิ่นที่แสนคุ้นเคย


กลิ่นดอกพุดซ้อน...


เขาค่อย ๆ หันไปมองยังต้นเหตุของกลิ่นดังกล่าวด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ภาพที่เห็นก็ทำให้ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเป็นภาพพลทหารสองนายกำลังยกกระถางต้นพุดซ้อนที่ออกดอกบานสะพรั่งมาวางยังสวนหน้าบ้านของท่านพันโท

มีอะไรหรือหมวดภัทร” หญิงวัยกลางคน ผิวสีคล้ำเพราะกรำแดดและดูน่าเกรงขามเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาการชั่วคราว

ท่านผู้พันชอบต้นไม้หรือครับ” เมื่ออีกฝ่ายเปิดช่องให้ถามคำถาม ชายหนุ่มจึงเอ่ยปากถามกลับไปเป็นเชิงชวนพูดคุยตามประสา

ฉันน่ะแค่ชอบ แต่ภรรยาของฉันน่ะรักเลย นี่ก็เพิ่งสั่งต้นพุดซ้อนจากในเมืองมาลง เช้า ๆ แบบนี้กลิ่นยิ่งหอม ว่าไหม” พันโทจำรัสว่าพลางยื่นมือไปจับตัวดอกพุดซ้อนสีขาวบริสุทธิ์ที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

หอมจริง ๆ ครับ ถ้าอย่างนั้นกระผมขอตัวไปรับประทานอาหารและอาบน้ำก่อน จากนั้นจะรีบเข้ามาช่วยดูแลงานที่กองพันนะครับท่าน” คุณภัทรยิ้มน้อย ๆ แล้วก้มหัวให้กับผู้อาวุโสกว่า

ตามสบายนะคุณภัทร หากขาดเหลืออะไรก็มาถามไถ่เอาได้” ผู้บังคับบัญชาส่งยิ้มให้คุณภัทร ก่อนจะกลับไปง่วนกับการสั่งให้พลทหารจัดวางกระถางให้เข้าที่เข้าทาง






ถึงตอนนี้ดวงอาทิตย์จะขึ้นตรงกับศีรษะบอกเวลาเที่ยงวัน แต่ร้อยโทหม่อมหลวงภัทรดนัยและร้อยตรีดนตร์กลับเพิ่งได้ออกมาสำรวจพื้นที่บริเวณรอบกองพันให้คุ้นชินเท่านั้น เนื่องจากเมื่อวานกว่าจะมาถึงหัวหินก็เล่นเอามืดค่ำ ทำให้นายทหารผู้ชำนาญการม้ายังไม่คุ้นชินกับสถานที่ใหม่มากนัก

เหตุที่ทั้งสองได้มาประจำที่หัวหิน เนื่องจากทางจังหวัดและกองทัพมีนโยบายโยกย้ายบรรดาม้าให้มาอยู่กองพันประจำสถานที่ท่องเที่ยว ปัจจุบันทางกองทัพไม่ได้ใช้ม้าในการรบอีกต่อไป เพียงแต่นำมาใช้ในราชพิธีสำคัญต่าง ๆ ในวันสำคัญแทน ดังนั้นจำต้องย้ายม้าที่ปลดระวางหรือม้าแก่ออกมานอกพระนคร เอาไว้ใช้สร้างกิจกรรมท่องเที่ยวสำหรับนักท่องเที่ยวกระเป๋าหนักเพื่อนำมาบำรุงกองทัพ การได้คุณภัทรและดนตร์มาทำหน้าที่ดูแลและสอนขี่ม้านั้นถือว่าเหมาะสม เนื่องจากทั้งสองเป็นนายทหารที่คลุกคลีกับม้าจนถึงระดับเชี่ยวชาญ อีกทั้งยังจบหลักสูตรนายร้อย มีความรู้และคุณสมบัติมากพอที่จะอบรมพลทหารคนอื่น ๆ และคนในพื้นที่ในการดูแลม้าได้

หากเดินเลียบชายฝั่งนี้ขึ้นไปทางเหนือก็จะเจอตลาดโต้รุ่งจ้ะ” เด็กชายจากตอนเช้านาม แสนทัพกล่าว แสนทัพเป็นอันฬาเด็กวัยเจ็ดปี อาศัยอยู่กับมารดาที่เป็นแม่ครัวประจำกองพัน ใช้ชีวิตวัน ๆ หมดไปกับการเล่นสนุก แต่ในวันนี้ก็ได้รับมอบหมายให้มาบอกทางนายทหารใหม่

อาหารทะเลต้องเยอะแน่เลยพี่ นึกถึงกุ้งตัวอวบ ๆ กินกับน้ำจิ้มแล้วฉันนี่น้ำลายสอ” ดนตร์พูดพลางวาดวิมานกลางอากาศ

หากเดินก็ราวชั่วโมงเองจ้ะพี่” เด็กน้อยพูดต่อ

อะไรนะ เดินเท้าราวชั่วโมงเชียวหรือวะ โถ่” ดนตร์โอดครวญเมื่อได้ยินดังนั้น

มีม้าอยู่จะกลัวอะไรไป มึงก็ขี่ม้าเลียบชายหาดไป ไม่นานก็คงถึงแล้วไม่ใช่หรือไงวะ” คุณภัทรหัวเราะแล้วตบหลังนายทหารรุ่นน้องดังปุ

จริงด้วยจ้ะ! คุณหลวงสอนฉันขี่ม้าได้ไหม ใกล้ ๆ ตลาดโต้รุ่งมีวังด้วย
นะจ๊ะ พวกคุณหลวงเป็นทหาร พาฉันเข้าไปได้ไหม ฉันน่ะไม่เคยเห็นวังกับตาเลย” แสนทัพนึกอะไรออกแล้วจึงร้องขึ้นด้วยความตื่นเต้น

น้อย ๆ หน่อยเจ้าแสน เป็นเพียงสามัญชนจะเข้าไปในวังได้อย่างไร ส่วนเรื่องขี่ม้าน่ะไม่ยากหรอก เดี๋ยววันหลังฉันจะสอนให้” ชายหนุ่มลูบหัวเด็กน้อยอย่างนึกเอ็นดู

คุณหลวงใจดีที่สุดเลยจ้ะ คนเป็นเจ้าคนนายคนเขาใจดีแบบคุณหลวงทุกคนไหมจ๊ะ” แสนทัพยิ้มจนเห็นฟันขาวตัดกับสีผิว

ฉันเป็นเพียงคนธรรมดา ไม่ใช่เจ้าหรอก เลิกเรียกคุณหลวงได้แล้ว เรียกพี่ภัทรเถอะ” คุณภัทรหัวเราะ

หลังจากนั้น คุณภัทร ดนตร์ และแสนทัพก็ละจากบริเวณริมหาดตรงไปยังโรงอาหารของกองพันแทน ในช่วงบ่ายนายทหารประจำการชั่วคราวทั้งสองก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากนายทหารคนอื่น ๆ รวมถึงเหล่าแม่บ้านและเด็ก ๆ ที่อาศัยในละแวกเดียวกัน มีเพียงทหารไม่กี่นายที่นี่ที่จะรู้วิธีการขี่และดูแลม้า แต่พอมีคุณภัทรและดนตร์เข้ามาเสริมก็ทำให้งานของทางกองพันเบาลงไปโข ชาวบ้านเองก็ดูจะสนอกสนใจกับการเลี้ยงม้าไม่น้อย เมื่อเห็นว่าทุกคนมีความสุข คุณภัทรเองก็พลอยมีความสุขไปด้วย นอกเสียจากสร้างรายได้และอาชีพแล้ว หากว่าเจ้าม้าปลดระวางถูกเลี้ยงดูด้วยความรักและใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างมีความสุขที่นี่ก็คงดีไม่น้อย

สมกับเป็นตัวเต็งคนนำขบวนม้าพิธีสวนสนามปีนี้เลยนะหมวดภัทร” 
ผู้พันหญิงเดินมาสมทบขณะที่คุณภัทรอุ้มเด็กหญิงคนหนึ่งลงจากหลังม้า

พูดยอกันเกินไปครับท่าน เพียงแค่นี้ไม่ได้แสดงให้เห็นได้หรอกว่ากระผมเหมาะสมกับตำแหน่งนั้น” คุณภัทรตอบกลับยิ้ม ๆ ให้กับผู้บัญชาการ

ฉันก็มองตามที่ฉันเห็น ปกติแล้วทหารอันฬาส่วนใหญ่นั้นเก่งก็จริง แต่ก็ล้วนแต่มีความกระด้างในจิตใจทั้งนั้น มีคุณภัทรนี่ล่ะที่ทำให้ฉันประหลาดใจ เพราะดูแล้วเป็นคนที่จิตใจดีมากนัก” ผู้บัญชาการหญิงกล่าว

ขอบพระคุณครับ” ชายหนุ่มก้มหัวน้อย ๆ รับคำชมแล้วยิ้มกว้าง

เฮ้ย ๆ ! นี่มันกลิ่นแมวดำตอนฮีตหรือเปล่าวะ” เสียงจากอีกฟากหนึ่งของโรงม้าดังขึ้น เมื่อผู้คนที่ได้ยินดังนั้นก็แตกตื่นทันที โดยเฉพาะเหล่าทหารชายหญิงวรรณะอันฬาที่ยกแขนขึ้นมาป้องจมูกกันหมด เพราะกลัวจะควบคุมสัญชาตญาณดิบในตัวไม่ได้และทำเรื่องเลวร้ายลงไป

อะไรกันวะ ไอ้ดนตร์ตามึง—” คุณภัทรที่หันไปมองรุ่นน้องคนสนิท เมื่อเห็นว่าสีตาของดนตร์เป็นสีเขียวเข้ม คุณภัทรก็ถึงกับหน้าถอดสี เขาพยายามห้ามรุ่นน้องเอาไว้ แต่ไม่ทันจะเอื้อมมือไปรั้งดนตร์ไว้ได้ทัน อีกฝ่ายก็ออกวิ่งตรงไปยังบ้านพักหลังหนึ่งในกองพันทันที


ดนตร์กำลังรัตและขาดสติ

คุณภัทรรู้จักอาการนี้ดี


ไอ้ดนตร์!”

เมื่อรวบรวมสติได้ชายหนุ่มก็วิ่งตามดนตร์ไปอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มวิ่งเข้าไปในบ้านไม้หลังขนาดย่อม ขณะที่แขนอีกข้างก็ยกขึ้นบังจมูก เสียงฝีเท้าหนักของอันฬาวัยฉกรรจ์ทั้งสองก่อให้เกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดขณะขึ้นบันไดไป

เมื่อตามดนตร์ไปถึงชั้นบน คุณภัทรก็แทบสิ้นสติ เมื่อภาพที่เห็นเป็นเด็กหญิงวัยแรกรุ่นอายุราวสิบห้าปี เจ้าของผมดำขลับยาวสลวยนั่งตัวสั่น มีเพียงอาภรณ์ชิ้นเดียวปกปิดลำตัวอยู่ ในขณะที่เสื้อผ้าชิ้นอื่น ๆ กระจัดกระจายอยู่บนพื้น คุณภัทรไม่ได้รู้สึกตกใจกับภาพดังกล่าวเท่าการที่เขาเหมือนเห็นภาพซ้อนของตนและใครอีกคนในอดีต กลิ่นกาฬวิฬาร์ฮีตและอุณหภูมิภายในร่างกายของวรรณะ
นักล่าอย่างเขา ก็เกือบทำเอาคุณภัทรควบคุมตนเองไม่ไหวเหมือนกัน ทว่าเขายังมีสติมากพอและกระโจนเข้าหาดนตร์ที่กำลังแยกเขี้ยวพร้อมจะกัดเด็กสาว

โชคยังดีที่คุณภัทรผลักดนตร์ออกทัน คุณภัทรจับดนตร์นอนไปกับพื้น เขากัดฟันต่อยหน้าดนตร์เพื่อเรียกสติจากอาการดังกล่าวก่อนที่อะไรจะเลวร้ายไปมากกว่านี้ เมื่อเห็นว่าแววตาวาวโรจน์สีเขียวสดของดนตร์หายไปแล้ว เขาก็ทิ้งตัวนั่งหอบอยู่ข้างผนังของตัวบ้าน

ตันหยง!” พันโทหญิงที่ตามมาทีหลังรีบเข้าประชิดตัวเด็กสาวทันที จากนั้นจำรัสก็นำเม็ดยาระงับฮีตใส่ปากตันหยง ไม่นานเด็กหญิงก็ผล็อยหลับไป ทำให้กลิ่นฮีตในอากาศเริ่มเจือจางลงไปด้วย

ขออภัยแทนไอ้ดนตร์มันด้วยนะครับท่าน” คุณภัทรประคองรุ่นน้องคนสนิทที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นขึ้นมายืน เขากล่าวขอโทษขอโพยผู้พันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ไม่เป็นไรหรอก ดีที่คุณภัทรมาช่วยได้ทัน ไม่งั้นหมวดดนตร์ได้ขึ้นศาลทหารแน่ ๆ” หญิงวัยกลางคนกล่าวพลางห่มผ้าผืนหนาให้ปกปิดร่างกายของเด็กสาวเอาไว้ การข่มขืนกาฬวิฬาร์ว่ามีโทษสูงแล้ว หากผู้กระทำเป็นทหาร โทษก็ยิ่งสูงกว่าอีกเท่าตัว อีกทั้งตันหยงยังเป็นผู้เยาว์หากเกิดเรื่องไม่งามขึ้น เห็นทีดนตร์อาจจะต้องจบอนาคตลงที่นี่

พี่...ผม...ผมจะกระโจนใส่เด็กเหรอ” ร้อยตรีดนตร์ที่เพิ่งได้สติหันมาถามคุณภัทรด้วยสีหน้างงงวย

เกือบพรากผู้เยาว์เลยล่ะมึงน่ะ” คุณภัทรตบหัวดนตร์เบา ๆ แล้วหันไปถามผู้บัญชาการของตน “ว่าแต่ทำไมกาฬวิฬาร์ถึงไม่กินยาล่ะครับ”

ตันหยงน่ะมันเป็นลูกมือแม่ครัวที่กองพัน พ่อมันเป็นชาวประมง ลำพังรายได้ครอบครัวคงไม่มีเงินพอที่จะซื้อยาระงับฮีตล่ะมัง ราคามันสูงมากสำหรับครอบครัว
คนธรรมดา สงสารมันนะ พ่อแม่ก็เป็นบรรตาแท้ ๆ มันดันเกิดมาเป็นกาฬวิฬาร์
เสีย
อย่างนั้น” ผู้พันหญิงร่ายยาวแล้วถอนหายใจ

ยานั่น จำนวนไม่น้อยเลยนะครับท่าน ของภรรยาท่านหรือครับ” คุณภัทรถามต่อด้วยความสงสัย เพราะเขาเห็นว่าผู้พันกำขวดยาเอาไว้และดูท่าจะมียาอยู่เต็มขวด

เปล่า ภรรยาฉันเป็นบรรตา ยานี่มีคนเขาให้มาตอนชุลมุน ฉันเองก็แปลกใจ ไม่ทันได้ขอบคุณหรอก ฉันวิ่งขึ้นมาก่อน”

พี่...ผมได้กลิ่นส้ม” ดนตร์พูดเสียงอ่อยพลางยกมือขึ้นจับริมฝีปากที่ถูกคุณภัทรต่อยจนเลือดกบปาก

กูไม่ยักจะได้กลิ่นเลย—เห้ย!” ดวงตาดังเหยี่ยวของคุณภัทรขยายกว้าง เขามองรุ่นน้องสลับกับเด็กหญิงตันหยงไปมา เมื่อหันไปสบตากับท่านผู้พันก็พบว่าอีกฝ่ายก็มีสีหน้าตกใจไม่แพ้กัน

หนีอะไรน่ะหนีได้ แต่ชะตาน่ะคงหนีไม่ได้ซีนะ” ท่านผู้พันยิ้มกว้างพลางลูบหัวเด็กหญิงที่นอนหลับอยู่ในอ้อมแขน

ไอ้ดนตร์เอ๊ย...” คุณภัทรพึมพำ จากนั้นก็กึ่งพยุงกึ่งลากดนตร์ออกไปจากห้องนอนชั้นสองบนตัวบ้านไม้ ไม่คิดว่ารุ่นน้องจะมาเจอโซลเมตเอาที่หัวหินได้ อีกทั้งยังเป็นเด็กที่ดูอย่างไรก็น่าจะอายุไม่เกินสิบห้า

เมื่อลงมายังชั้นล่างกลิ่นหอมของดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์อ่อน ๆ ก็ลอยมาเตะจมูกเขาอีกครั้ง ชายหนุ่มลอบหันไปมองยังทิศทางของกลิ่นแต่ก็พบเพียงต้นพุดซ้อนที่อยู่ในกระถาง


คุณภัทรไม่รู้ว่าเขานั้นโล่งใจหรือเสียใจกันแน่

บางทีก็อาจจะทั้งสองอย่าง


 


ดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า คุณภัทรค่อย ๆ เดินเข้าไปในตัวบ้านพักของตนและดนตร์ ชายหนุ่มจุดตะเกียงไฟเพื่อให้เกิดแสงสว่างยามค่ำคืน เพราะเรื่องเมื่อบ่าย ทำให้ดนตร์ได้รับอนุญาตให้พักเป็นกรณีพิเศษ ถึงแม้ว่าดนตร์จะหลุดจากอาการรัตแล้ว แต่ผู้พันคงอยากให้เขาสงบสติอารมณ์จึงสั่งให้กลับมาพักที่บ้าน

คุณภัทรใช้มือหนาสะกิดรุ่นน้องที่นอนหลับอยู่ ณ ม้านั่งตัวยาวกลางบ้านเพราะความเป็นห่วง ในเรื่องของสภาพร่างกายนั้นไม่ได้ห่วงสักเท่าไหร่ แต่สภาพจิตใจเขาเองก็ไม่รู้ว่าดนตร์คิดเห็นเช่นไร เพราะการที่เป็นถึงทหารแต่ควบคุมตนเองไม่ได้ต่อหน้าประชาชนนั้นไม่ใช่เรื่องดี ไหนจะเรื่องที่เจอโซลเมตอย่างไม่ได้ตั้งใจอีก

กินข้าวไป กูเอาข้าวต้มมาจัดใส่ชามให้แล้วในครัว” คุณภัทรพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าดนตร์ลืมตาตื่นจากแรงสะกิดของเขา

ผมไม่หิวพี่” ดนตร์ตอบกลับ จากนั้นก็นอนพลิกหันหน้าไปยังพนักพิงของม้านั่ง จู่ ๆ ก็รู้สึกกินอะไรไม่ลงขึ้นมาเสียอย่างนั้น

อะไรวะ ถึงขั้นกินไม่ได้เลยหรือ ฮ่า ๆ ๆ” คุณภัทรหัวเราะดังลั่น

โซลเมตผมเป็นเด็กสิบห้านะพี่ แค่หลับตาก็เห็นแต่ภาพตัวเองอยู่ในคุกทหารแล้ว” ดนตร์พูดในลำคอ เขาจับหมอนทรงสี่เหลี่ยมขึ้นมากดใบหน้าตนเองด้วยความสับสน

ก็รอซีวะ หมายถึงถ้าชอบนะ” คุณภัทรยิ้มเอ็นดูรุ่นน้อง เห็นดนตร์บ่นว่าจะหาเมียไปไหว้แม่ ก็ไม่ได้คิดว่าจะเจอว่าที่เมียอยู่ที่หัวหินจริง ๆ

เฮ้อ” ดนตร์จงใจถอนหายใจลากเสียงยาว

เมื่อได้ยินดังนั้นคุณภัทรก็ไม่คิดจะเซ้าซี้อะไรดนตร์มาก เพราะรู้ดีว่าดนตร์คงอยากจะอยู่กับตนเองสักพัก เขาเองก็พอจะเข้าใจสถานการณ์ เพราะตอนที่ตนผูกชะตากับท่านชายมิ่งขวัญ ท่านชายก็มีอายุเพียงสิบหกชันษาเท่านั้น

หลังจากปล่อยให้ดนตร์นอนทบทวนตนเอง คุณภัทรก็แยกมานั่งทานอาหารเย็นเงียบ ๆ ในห้องอาหาร แม้ว่าแสงไฟตามบ้านเรือนจะมีไม่มาก แต่เพราะคืนนี้เป็นคืนเดือนหงายจึงทำให้ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาแสงจากตะเกียงใด ๆ






หลังจากรับประทานอาหารค่ำและอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็ทิ้งตัวนั่งลงยังพื้นที่หน้าบ้านอีกครั้ง หากเป็นเวลาหัวค่ำเช่นนี้ พระนครคงจะครึกครื้นด้วยเสียงมหรสพและเสียงรถยนต์น่าดู แต่พอเป็นหัวหิน ความเงียบในยามค่ำคืนก็ทำให้เสียงคลื่นกลายเป็นเสียงที่ดังกังวานที่สุดในตอนนี้

เมื่อมองไปยังท้องทะเลสีดำ มันก็ทำให้คุณภัทรนึกสุนทรีย์หยิบฟลุตสีเงินตัวโปรดติดตัวออกมา เขาเดินตรงไปยังคอกม้าของกองพัน กล่าวขอยืมม้ากับพลทหารเวรประจำคอกม้าด้วยความเป็นมิตร รับประกันว่าจะรับผิดชอบหากเกิดอะไรขึ้น จากนั้นจึงนำอานม้ามาสวมให้กับเจ้าม้าสีน้ำตาลเข้มตัวหนึ่ง เขาขี่มันเลียบไปยังชายหาด มุ่งไปยังทางเหนือ ตั้งใจจะไปสำรวจที่ทางไปในตัว

กลิ่นคาวของอาหารสดจากตลาดคละคลุ้งไปทั่ว เมื่อชายหนุ่มขี่ม้าผ่านบริเวณตลาด เขาเริ่มจดจำเส้นทางและสถานที่ต่าง ๆ เพื่อให้เกิดความคุ้นชิน จากตลาดที่เขาอยู่ตรงนี้ คุณภัทรก็สังเกตเห็นแสงไฟส่องสว่างมาจากอีกละแวกหนึ่งที่ห่างออกไป


วังที่เจ้าแสนว่าซีนะ


ชายหนุ่มขี่ม้าไปตามแสงสว่างนั้นอย่างไม่รีบร้อน ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบเชียบ มีเพียงเขา ม้าตัวหนึ่ง และเสียงคลื่นเท่านั้นที่ดังเป็นระยะ เขาหยุดม้าแล้วผูกมันไว้กับต้นปาล์มขนาดใหญ่ริมทะเลบริเวณก่อนจะถึงละแวกหมู่บ้าน เริ่มคิดว่าสัมผัสด้านกลิ่นของตนนั้นใกล้เพี้ยน ไม่ก็เป็นเพราะเขาใกล้จะเป็นบ้า เพราะกลิ่นดอกไม้นั่นยังคงตราตรึงติดจมูก และทำให้เขาคิดถึงแต่เพียงคนคนเดียวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขนาดตอนนี้เขาก็ยังได้กลิ่นหอมหวานนั่นอยู่

คุณภัทรทิ้งตัวนั่งลงบนผืนทราย หยิบกระติกน้ำทหารที่ตนพกติดตัวมาด้วยยกขึ้นดื่มไปอึกใหญ่ น้ำเมาแทรกซึมไปทุกส่วนของร่างกาย ชายหนุ่มทอดสายตามองไปยังผืนน้ำที่มืดมิด นัยน์ตาเหยี่ยวไม่มีเงาสะท้อนใด ๆ มีเพียงสีดำสนิทในดวงตา เขายกกระติกอันเดิมขึ้นซดครั้งแล้วครั้งเล่าจนถึงหยดสุดท้าย ใบหน้ารูปไข่ขึ้นสีแดงก่ำ เมื่อเห็นว่าเหล้าหมดกระติกแล้วชายหนุ่มจึงเขวี้ยงมันไปด้านข้าง เหยียดตัวลงนอนตรงผืนทรายแฉะ สัมผัสได้ถึงเกลียวคลื่นที่กระทบมายังตัวเขาผ่านทางร่างกาย เขาไม่ได้ใส่ใจว่าตนเองจะเปียกหรือไม่

คุณภัทรหยิบเครื่องดนตรีที่เขามักจะพกมันไว้กับตัวเป็นประจำขึ้นมาเป่าเป็นเพลงบรรเลงแจ๊สเพลงหนึ่ง แต่ทว่าสติอันไม่สมบูรณ์ทำให้เขาเป่ามันออกมาไม่เป็นทำนองเลยสักนิด เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะวางฟลุตสีเงินลงข้างตัวของเขาแล้วหลับตา

พี่ชาย ๆ มานอนทำอะไรตรงนี้เล่า” เสียงหวานนุ่มดังมาจากทางด้านหลัง แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก บางทีอาจจะเป็นชาวบ้านที่สัญจรผ่านมา

ชมจันทร์” คุณภัทรตอบสั้น ๆ ปัดรำคาญ

พี่ชายเป็นทหารหรือ โอ๊ะ! ไอ้นี่มันเรียกว่าอะไรน่ะ สวยจริง” หางตาของคุณภัทรลอบมองอีกฝ่าย หางตาของเขาเห็นมือเรียวหยิบฟลุตของเขาขึ้นไปอย่างถือวิสาสะ

เขาเรียกว่าฟลุ” นายทหารหนุ่มเงยหน้าขึ้นไปมองอีกฝ่ายเต็มตา แต่แล้วเขาถึงกับต้องผงะ คุณภัทรอ้าปากค้างเมื่อเห็นใบหน้าของชายหนุ่มที่กำลังจับเครื่องเป่าอย่างใคร่รู้

แสงจันทร์สะท้อนเข้ากับใบหน้าของเด็กหนุ่ม ดวงตากลมหางตายกสูงที่ดูเย่อหยิ่ง จมูกโด่งคมรับกับปากเรียวสีชมพูระเรื่ออันเป็นกระจับได้รูป ผิวขาวอมชมพูที่ดูสว่างในยามค่ำคืน รอยยิ้มหวานอันแสนคุ้นตาที่ไม่ว่าหากใครได้เห็น คงติดใจและอยากครอบครองเอาไว้กับตนเอง

มิ่งขวัญรึ...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น

มิ่งขวัญ...ใครหรือครับ”

“…”

ฉันชื่อ ม่านหมอก บ้านอยู่ทางโน้น” เด็กหนุ่มตอบเขาพร้อมรอยยิ้มแล้วส่งฟลุตคืนให้กับเขา

คุณภัทรยกยิ้มขึ้นมาอย่างนึกสมเพชตัวเองที่เป็นเอามาก แม้ปากจะไม่พูดอะไรหรือปฏิเสธไปแค่ไหน สุดท้ายเขาก็ยังสลัดความคิดถึงและความรักที่มีต่อ
ท่านชายมิ่งขวัญไม่ได้อยู่ดี


อยากจะลืม ลืมไปว่ามีคนที่ชื่อมิ่งขวัญบนโลก


พี่ชายเถอะ ลุกขึ้นได้แล้ว ประเดี๋ยวก็ไม่สบายเอาหรอ

เด็กหนุ่มยังพูดไม่ทันจบ คุณภัทรก็คว้าใบหน้าหวานเข้ามาใกล้กับตนที่นอนอยู่ จากนั้นจึงใช้ปากหนาของตนประกบเข้ากับริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของเด็กหนุ่มทันที รสหวานจากปากของอีกฝ่ายชะล้างความขมจากแอลกอฮอล์เสียหมด


อ่อนโยนและปราศจากซึ่งการรุกล้ำใด ๆ


ชื่อหมอกหรือ เป็นกาฬวิฬาร์ด้วยซีนะ” คุณภัทรยิ้ม ก่อนจะลูบหัวเด็กหนุ่มอย่างอ่อนโยน


#ศักดินาอากาศ

 

TALK: สวัสดีค่า ชิววี่กลับมาทำหน้าที่แล้วค่ะ หลังจากชีวิตช่วงนี้สับสนอลม่านเหลือเกิน

 

และตอนนี้คุณภัทรของเราก็ย้ายมาประจำชั่วคราวที่หัวหินกันแล้วนะคะ สมพรปากเจ้าดนตร์จริง ๆ บอกว่าไปคราวนี้คงจะได้เมีย เจอดีเลยเป็นอย่างไรล่ะ แถมยังเป็นเด็กอายุสิบห้าอีก ในตอนนี้เราจะได้ใช้เวลากับคุณภัทรมากขึ้นจริง ๆ ค่ะ อย่างที่เห็นว่าหน้าที่และสถานะหลายอย่างเสริมสร้างให้เขาเป็นคนที่หนักแน่นแต่ภายในแล้วกลับอ่อนโยนและอ่อนไหว ปากบอกปฏิเสธไปแต่ใจก็เจ็บเหลือเกิน ว่าแต่เด็กหนุ่มที่ชื่อหมอกเป็นใครกันนะ แล้วไม่ใช่ท่านชายหรอกหรือทั้งที่หน้าตาละม้ายคล้ายกันขนาดนี้?? ต้องติดตามกันต่อไปแล้วค่ะว่าจะใช่หรือไม่ใช่กันแน่ (เนียนถาม ask fm เราก็จะไม่มีคำตอบให้นะคะ ฮ่าๆ)

 

สำหรับตอนนี้ที่หัวหินก็ขอบคุณมากนะคะ ขอบคุณที่ยังคอยกันอยู่เสมอด้วย ไว้เจอกันตอนหน้านะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.594K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,371 ความคิดเห็น

  1. #4366 skullployz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 10:59
    คุณภัทร...
    #4,366
    0
  2. #4360 MallYMallY (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 10:16
    อิชั้นหวงแทนคุณมิ่งเจ้าค่ะ โกรธธะธธธ
    #4,360
    0
  3. #4359 MallYMallY (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 10:15
    โอย ทำไมๆๆๆๆไไไไไไไ
    #4,359
    0
  4. #4351 mlinlin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 14:18
    โกรธมาก!! ทำแบบนี้ได้ยังไง ฮือ แล้วมิ่งขวัญล่ะพี่ภัทร
    #4,351
    0
  5. #4329 sprimmm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 16:56

    จะร้องไห้ตอนที่พี่ภัทรจูบเด็กที่ชื่อม่านหมอก ม่ายยยยยยย

    #4,329
    0
  6. #4303 Ppandada (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 00:48
    พี่คะ ใจเยนๆค่ะคัมดาวววแมนน
    #4,303
    0
  7. #4277 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 13:56
    หมอกคือน้องมิ่ง เพราะนางขอพ่อว่าไม่อยากอยู่ที่วังแล้ว พ่อเลยให้ไปอยู่ที่วังหัวหิน เลยมาเจอพี่ภัทรที่นี่ในชื่อน้องหมอก ทีนี้ก็ไม่ต้องต่างศักดินา
    #4,277
    0
  8. #4269 J_Jaakamon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 17:42
    พี่พ้าดดดดดดดดทำอะไรลงไปปปปปปแ
    #4,269
    0
  9. #4204 Solalanp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 22:29
    นายภัทรแกไปจูบคนอื่นได้ยังไงงง แล้วน้องมิ่งล่ะะ
    #4,204
    0
  10. #4187 SUCHA_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 04:44
    คุณพี่คะ เป็นทหาร น้ำเมาเข้าปาก จะจูบใครก็ได้เหรอ!!!! แต่อ่านบทบรรยายที่เขาคิดถึงกันแล้วจะร้องไห้ สัมผัสได้ถึงความรักความคิดถึงจริงๆ ;_____;
    #4,187
    0
  11. #4157 jaketohack1329 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 22:23

    เฮ้ยเฮ้ยอะไรอ่ะ เฮ้ยเฮ้ยอะไรอ่ะทำอะไรอ่ะ พี่ภัทรกำลังทำอะไรอยู่​ หนุดเดี๋ยวนี้​ หยุดทันที เดี๋ยวนะๆๆ​ น้งที่ชื่อหมอกหน้าเหมือนท่านชายหรอ เป็นไปไม่ได้ ม่ายยยย​ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-07.png

    #4,157
    0
  12. #4146 pppppp008 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 00:19
    ทำไมทำแบบนี้อ่ะ อย่านะ อย่าทำให้มิ่งขวัญเสียใจไปมากกว่านี้เลย
    #4,146
    0
  13. #4141 min_min (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 14:57
    คุณภัทรรรรรรรรรร!!!!! ทำไมทำแบบนี้!!!! ไปจูบเด็กได้ไงง
    #4,141
    0
  14. #4122 Nielongforever9 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 22:57

    สงสารดลอะถ้าไม่มาหัวหินก็จะไม่ได้เจอโซลเมทเลยใช่มั้ย55555

    #4,122
    0
  15. #4121 Nielongforever9 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 22:57

    คุณมิ่งหรือเปล่าน้าาาา

    #4,121
    0
  16. #4113 gabriel.la(: (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 11:50
    สมพรปากแท้ๆเจ้าดน แต่ไม่ใช่คุณมิ่งจริงๆหรอแบบปลอมตัวเป็นคนธรรมดา
    #4,113
    0
  17. #4090 daisysunday (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 21:43
    คุณภัทรรรรรรรรรรรรรโอ้ยยยยยย
    #4,090
    0
  18. #4085 N0ii2d (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 02:00
    ภัทรรรร อย่าทำน้องงงง
    #4,085
    0
  19. #4071 om_kanokrat (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 12:03
    อย่าานะคุนภัทร
    #4,071
    0
  20. #4054 polar Co., Ltd. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 15:32

    คุณภัทรกำลังจะโดนคนอ่านตบค่ะ ง้างแล้วเนี่ย!

    #4,054
    0
  21. #4016 JaiToFu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 01:26

    ตกใจไม่ต่างไปกับพี่ภัทรเลยเจ้าค่ะ แล้วก็รู้สึกผิดหวังที่เป็นแค่ดอกพุดซ้อนจริงๆ ฮื้อออออ เอ้าาาาาาา -ดนตร์... เรียบร้อยยยยยย -ดนตร์เอ๋ยยยยยย โซลเมทเอ๊งอยู่ตั้งหัวหินเชียวรึ 5555555 พรากผู้เยาว์แน่-ดนตร์ เรียบร้อยยย 5555555

    อ่าาาาา.... หมอก หมอก.... หมอกคือผู้ใดกัน!!! เอามีดมาา เอามีดมาแทงข้าเสียทีเถิด หรือนำยาพาราเซตามอล 500mg มาให้ข้าก็ได้ ข้าปวดหัวเหลือเกินนนน อีหยังวะเนี้ยยยย!

    #4,016
    0
  22. #4002 Yonkamon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 11:12
    อันนี้จะคิดเข้าข้างตอ.ล่ะมิ่งขวัญนั่นแหละ
    #4,002
    0
  23. #3984 chalillxx_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:19
    โกรธคุณภัทรหนาาาา ทำอะไรคิดถึงน้องมิ่งบั้งงง
    #3,984
    0
  24. #3965 kor_kod1 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 08:48
    ใครกันน
    #3,965
    0
  25. #3954 praaewaa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 22:46
    คุ๊ณภัทรรรรรรรรร!!!!
    #3,954
    0