( เรื่องสั้น ) เ ค้ า แ ม ว 🐱

ตอนที่ 4 : 03 : แมวที่หายไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    29 มิ.ย. 62



3

แมวที่หายไป



 

          ตามหาแมว

 

            พอชายหนุ่มพูดจบ ก็หันหลังแล้ววิ่งออกไปเลย ถ้วยฟูที่ยังมีน้ำตาอยู่เต็มหน้าจับต้นชนปลายไม่ถูก กว่าจะรู้ตัวว่าต้องตามไปก็ตอนที่ประตูลิฟต์ปิดฉับลงต่อหน้าพ่อดี “เจ้าทาส!” แมวในร่างคนร้องหง่าวไม่เป็นภาษา เอามือข่วนประตูเหล็กอยู่หลายที ไม่มีทีท่าว่าจะเปิด ถ้วยฟูรู้ว่าสิ่งนี้คืออะไร แต่มันไม่รู้ว่าใช้อย่างไร

            โอ๊ย!” ถ้วยฟูร้อง เล็บฉีกเพราะรุนแรงไปหน่อย มันเลียแผลตัวเองแผล็บ ตากลมจ้องลิฟต์อยู่สักพัก ก่อนเดินกลับมาที่ประตูห้องตามเดิม ตรงนี้กลิ่นของคนที่มันตามหายังคงเหลืออยู่ แมวน้อยในร่างเด็กชายหย่อนก้นลง นั่งกอดเข่า กลายเป็นแมวถูกทิ้ง

            ไอ้บ้า..” ปากบางเม้มเข้าหากัน ตาแดงก่ำเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาอีกหน แก้มกลมพองจนแทบระเบิด สาปแช่งมนุษย์ที่ถูกเรียกว่าทาสอยู่คนเดียว “กลับมาจะข่วนให้หน้าแหกเลย!”

            ถ้วยฟูตั้งใจเอาไว้อย่างนั้น หากรออย่างไรอีกฝ่ายก็ไม่กลับมา เจ้าตัวเล็กสะดุ้งทุกครั้งที่มีคนเดินผ่าน หลายสายตาที่มองมาทำให้เจ้าเหมียวเครียด มันกอดตัวเองแน่น หดตัวจนแทบกลายเป็นก้อนกลม

            มันรอ..จนกระทั่งแสงสุดท้ายลอดผ่านระเบียงทางเดินเข้ามา ลับไปพร้อมพระอาทิตย์ตกดิน พอความมืดเข้ามาปกคลุมร่างของเด็กชายก็แปรเปลี่ยน แขนและขายาวที่เคยฝันอยากครอบครองหดเล็กลง พร้อมขนสีส้มอ่อนขึ้นปกคลุมไปทั่วทั้งร่าง ดวงตาเบิกกว้างออก จมูกกลับมารับกลิ่นได้ดีตามเดิม แม้กระทั่งเสียงก็ไม่อาจเปล่งเป็นคำพูดได้อีกต่อไป

 

            ใช่ มันกำลังกลับเป็นแมวอีกหน

 

            เมี้ยว”

            แมวน้อยร้อง ก้มมองตัวเอง ขนฟูฟ่องกับอุ้งเท้าจิ๋วคือสิ่งแรกที่มันเห็น เจ้าเหมียวใจแป้วยิ่งกว่าเดิม หูกับหางลู่ลงตามอารมณ์ สิ่งของรอบกายใหญ่ขึ้นจนน่ากลัว กำแพงทางเดินขณะนี้กลับดูเหมือนคุกขนาดใหญ่ที่ขังมันเอาไว้

 

            “..เมี้ยวว”

            มันร้องอีกที หากไม่มีใครได้ยินที่มันเรียก

 

            ..กลัว..

            หากมันออกจากที่นี่ไม่ได้จะทำอย่างไร

            หากมันไม่ได้เจอทาสเบอร์สองอีกจะทำอย่างไร

 

            ม..”

            ไม่เอานะ!

 

 

          เฮ้ย ถ้วยฟู มาได้ไง!”

 

 

            ทว่าก่อนที่มันจะสติแตก เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นเสียก่อน เจ้าเหมียวหันควับ ทำหน้าเหมือนเห็นพระเจ้า ตรงสุดทางเดินคือไฟที่กำลังทำหน้าตกใจ

            ม มิ้ว..”

            ถ้วยฟูเรียกเสียงสั่น ลืมศักดิ์ศรีของตนไปชั่วขณะ ขาน้อยๆ วิ่งเข้าไปหาทาสเบอร์สองที่อ้าแขนรอรับอยู่แล้วสุดแรง ไฟอุ้มมันขึ้นแนบอก “อยู่นี่ก็ไม่บอก ให้ตามหาซะวุ่นเลยนะ ไอ้ตัวแสบ”

            ฝ่ายที่ตามหาคือเค้าต่างหาก!

            ร้องทำไมฮึ?”

            ไม่ได้ร้อง บอกว่าเหงื่อไง!

            แม้จะว่าอย่างนั้นแต่แมวน้อยก็ยอมซบลงบนอกของผู้เป็นทาสแต่โดยดี ไฟหัวเราะในลำคอ ลูบหัวทุยของมัน เช็ดคราบน้ำตาบนหน้าให้อย่างอ่อนโยน “ทำไมวันนี้ขี้อ้อนจัง” ไฟแซว มืออีกข้างล้วงกุญแจในกระเป๋าไขเข้าห้อง เพราะมัวแต่สนใจสัตว์เลี้ยงจึงไม่ทันสังเกตเห็นเสื้อผ้าที่กองอยู่บนทางเดิน ร่างสูงเดินไปหน้าโซฟา จะวางเจ้าตัวเล็กลง หากเล็บคมกลับจิกเสื้อไว้ไม่ยอมปล่อย

            ฟู ปล่อยก่อน”

            มิ้วว!”

            ไม่!

            เสื้อยืดหมดแล้ว ปล่อยก่อน”

            ม๊าวววว!”

            ไม่!

            ทำไมดื้ออย่างนี้นะ”

          ไม่ได้ดื้อสักหน่อย!

            เจ้าเหมียวเถียง จ้องหน้าทาสเขม็ง อีกฝ่ายเองก็มองตามันไม่ยอมแพ้ พอสบตากันมากๆ ถ้วยฟูก็น้ำตารื้นอีกหน อุ้งเท้ามังคุดตบไปที่หน้าอีกฝ่ายดังตุบๆ “เฮ้ย ตบทำไมไอ้อ้วน!”

            แง้ววว!”

            แปลว่าชั่ว อีกฝ่ายไม่มีทางรู้หรอกว่ามันรู้สึกอย่างไรตอนที่ถูกทิ้งให้อยู่ตัวเดียว

            เป็นเด็กดีได้ไม่ถึงนาทีเล้ย” ทาสบ่นอุบ ลูบหน้าตัวเองป้อยๆ ถ้วยฟูเชิดจมูกหึ คิดในใจว่าไม่ใช้เล็บก็บุญแล้ว ไฟเกาหัวทำหน้าเหนื่อยหน่าย ยอมนั่งลงที่โซฟาโดยที่มีมันติดอยู่บนอก ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสิ่งแรกที่ต้องทำคือต่อสายหาอีกคนที่ป่านนี้คงวิ่งวุ่น

            อืม เจอถ้วยฟูแล้ว อยู่หน้าห้องไฟ ปลอดภัยดีไม่ต้องห่วง ไม่รู้มาได้ไงเหมือนกัน อ่า..เดี๋ยวพรุ่งนี้พาไปส่ง”

            แมวน้อยแอบฟัง มองหน้าทาสตาใส จับใจความไม่ค่อยได้ รู้แค่ว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงมัน เจอถ้วยฟูแล้วอะไรกัน มันก็อยู่ตรงนี้ตลอดไม่ได้ไปไหนสักหน่อย คนที่หายไปคือทาสต่างหาก

            แหนะ ทำเป็นมอง ทำคนอื่นเขาวุ่นไปหมดยังไม่รู้ตัวอีก”

            ทาสว่ามันอีกที กดวางหูโทรศัพท์แล้วเขกหัวมันที่ร้องหง่าวเถียง “แล้วจะปล่อยได้ยัง?”

            ไม่ปล่อยหรอก!

            จะไปอาบน้ำแล้ว ถ้าไม่ปล่อยจะพาเข้าห้องน้ำทั้งอย่างนี้เลยนะ”

            อาบน้ำ!

            คำนี้ทำให้เจ้าเหมียวสะดุ้ง เผลอปล่อยมือจากเสื้อของอีกฝ่าย ได้ที ไฟรีบแกะตัวมันวางไว้บนโซฟา ส่วนตัวเองก็เดินไปอีกทาง คราแรกถ้วยฟูทำท่าจะตามไป หากมนุษย์ชี้หน้าขู่มันไว้ “ถ้าตามมาตัวเปียกไม่รู้ด้วย”

            เปียก!

            แค่ได้ยินก็หดเท้ากลับแทบไม่ทัน เจ้าเหมียวหน้าบูดเป็นตูด ยอมแปะก้นลงที่โซฟาแต่โดยดี หากไม่วายสะบัดหางปุๆ แสดงอาการไม่พอใจ “ดีมาก” ไฟหัวเราะ ดูจะสะใจที่แกล้งมันได้

            ชายหนุ่มหายเข้าไปในห้องน้ำไม่ถึงสิบนาทีดีด้วยซ้ำ หากนานเหลือเกินสำหรับเจ้าแมวตัวน้อย ดวงตาคมจ้องประตูไว้ไม่ละสายตา และทันทีที่เสียงแกร็กดังขึ้น มันก็วิ่งแจ้นไปรับในทันใด

            หืม? นี่รอเหรอเนี่ย”

            มนุษย์ผู้เป็นทาสเลิกคิ้วแปลกใจ ปกติแค่จะจับยังหวงตัว ท่าจะอาการหนักจริง

            ชายหนุ่มเดินไปปิดไฟ อุ้มแมวน้อยขึ้นมาบนเตียงด้วยกัน จับให้นอนข้างตัวอย่างที่ผ่านมา ถ้วยฟูดิ้นขลุกขลักเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของคนตัวใหญ่ ให้คนเป็นทาสลูบหัวลูบหางมันเล่น ไฟแอบยิ้มในความมืด สายตาอ่อนโยนขึ้นเมื่อมองแมวในอ้อมกอด “คิดถึงกันมากเลยเหรอ?”

            แง๊ว!”

          เปล่าสักหน่อย!

            แต่ทางนี้คิดถึงนะ”

            ไฟหอมหน้าผากถ้วยฟูไปที มันตัวเกร็ง ซุกหน้าลงบนเสื้อนอนที่มีกลิ่นอายของทาสตลบอบอวลอยู่ ในอก..อุ่นขึ้นมาดื้อๆ..อีกฝ่ายกอดมันไว้หลวมๆ ตากลมปรือลงเริ่มจะประคองสติเอาไว้ไม่อยู่ เพราะเหนื่อยมาทั้งวันถึงได้ง่วงขนาดนี้ นี่เป็นคืนแรกที่มันหลับสนิทตั้งแต่ที่ไฟจากไป..

 

            เค้ายังไม่ให้อภัยหรอกนะ

            แต่ตอนนี้ง่วงแล้ว เก็บไว้ทำโทษอีกทีพรุ่งนี้ก็ได้

 

 

 

+++++++

 

 

 

            กลางคืนผ่านไปไวเหมือนโกหก แสงอาทิตย์ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาตอนเวลาเจ็ดโมงพอดี ชายหนุ่มขยับตัวยุกยิก รู้สึกถึงแรงกดทับบนร่างกาย แพขนตาหนากะพริบถี่ก่อนลืมขึ้น สิ่งแรกที่เข้ามาในสายตาคือเส้มผมสีส้มอ่อน รองมาคือแก้มย้วย ริมฝีปากฉ่ำ และน้ำลายที่หกเลอะเต็มเสื้อนอนของเขา

            เชี่ย!”

            ไฟสถบ ผลักคนบนร่างออกอย่างไว

            งืมม..”

            เจ้าของผมสีส้มงึมงำ พลิกตัวนอนต่อหน้าตาเฉย ปล่อยให้ไฟทำหน้างงเต็ก หนแรกไฟเกือบคิดว่าจถูกผีอำ แต่พอมองดูดีๆ นี่มันเด็กประหลาดเมื่อวาน

            มาได้ไงวะ”

            ชายหนุ่มยกมือลูบอกตัวเอง งงไปหมด อีกฝ่ายเข้ามาในห้องได้อย่างไร กอดเขาตั้งแต่ตอนไหน ที่สำคัญทำไมถึงไม่ใส่เสื้อผ้าสักชิ้น?!

            เขาไม่ปล่อยให้ตัวเองสับสนนาน ไฟเอื้อมมือไปหาคนที่กำลังหลับสบาย (สบายไปไหมเอ็ง!) คิดจะปลุกมาคุยให้รู้เรื่อง แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นสีหน้าไร้เดียงสาของอีกฝ่าย

            แก้มยุ้ยอมชมพูดูนุ่มนิ่ม ดวงตากลมหลับพริ้ม ปากเล็กขยับงุบงิบตามจังหวะหายใจ (น้ำลายยืดอีกต่างหาก) หน้าตาตอนหลับดูไร้พิษภัย ไม่ต่างจากเด็กเล็กๆ เลยสักนิด

            ร่างเล็กขยับพลิกตัวนอนหงาย ไม่มีอะไรปกปิด คนมองลูบหน้า ไม่รู้จะปิดตาหรือมองต่อไปดี อนึ่งเขาไม่ใช่คนดีนัก จึงเลือกข้อหลัง ที่กระแทกตามาเป็นอันดับแรกคือผิวขาวนวลผ่องและหัวนมชมพู..สีเหมือนอุ้งเท้าของถ้วยฟูเลย

 

            ..ถ้วยฟู..

            จริงสิ ถ้วยฟูล่ะ!

 

            ฟู! ถ้วยฟู!

            ไฟหยุดความคิดอกุศลไว้แค่นั้น เขาร้องโวยวาย ถกผ้านวมขึ้น หมุนซ้ายขวา มุดใต้เตียงเพื่อหาแมวของตน พอไม่เห็นในห้องนอนจึงออกไปตามหาที่โซนห้องนั่งเล่น ถึงจะคิดว่าถ้วยฟูไม่น่าเปิดประตูออกไปเองได้ก็เถอะ ไฟเดินกลับเข้าห้องนอนตอนที่หาเท่าไหร่ก็ไม่พบ

            ฟู แอบอยู่ไหนน่ะ..ฟู”

            ชายหนุ่มเรียกอีกที หากแทนที่จะเป็นเสียง 'เหมียว' อย่างที่หวัง คนที่ตอบกลับกลายเป็น

            งือม...เรียกทำไมนักหนาเจ้าทาส”

            ตูเรียกแมวตูไม่ได้เรียกเอ็งว้อย!

            ไฟขมวดคิ้วใส่คนบนเตียงในทันใด เด็กนั่นงัวเงียลุกขึ้นนั่งขยี้ตาประหนึ่งเป็นบ้านตัวเอง “เรียกทำไม”

            ฉันเรียกถ้วยฟู ไม่ได้เรียกนาย”

            คนเพิ่งตื่นทำหน้าเอ๋อ ก็เค้าไงถ้วยฟู

            ไฟคิ้วกระตุก รู้สึกเหมือนจะเป็นบ้า ทีแรกบอกว่าชื่อเสือ เดี๋ยวก็เปลี่ยนเป็นแมว แล้วนี่ยังจะเอาชื่อสัตว์เลี้ยงของเขาไปอีก

            ม..!” อยู่ๆ เด็กนั่นก็ร้อง ทำเอาเขาแอบสะดุ้งตาม อีกฝ่ายก้มมองตัวเองหน้าตื่น “ทำไมอยู่ในสภาพนี้อีกแล้วล่ะ!”

            ฝ่ายที่อยากจะถามมันทางนี้ต่างหาก!

            เจ้าของห้องกระแอมไอเรียกให้เด็กน้อยหันมอง เขาเก๊กหน้าขรึม คิดจะตักเตือน “เสือ..ไม่สิ แมว เข้ามาได้ยังไง”

            เด็กแมวชี้หน้าเขา “ทาสอุ้มเค้าเข้ามา”

            เขาเนี่ยนะ? ไฟนิ่ง ไม่รู้จะตอบอย่างไร นึกไม่ออกว่าตนไปอุ้มอีกฝ่ายเข้าห้องตอนไหน ชายหนุ่มสะบัดหัว ปวดหัวตุบตั้งแต่เช้า เด็กนี่ยังพูดจาไม่รู้เรื่องเหมือนเดิม ดวงตาคมมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า เนื้อตัวเปลือยเปล่ายังคงไม่มีเสื้อผ้าติดกายสักชิ้น แถมไม่คิดจะหาอะไรมาปิดไม่อายผีสางบ้างหรือไง อีกอย่าง..ถึงจะบอกว่าเด็ก..แต่ก็ไม่ได้เด็กขนาดนั้น ดังนั้นการมานั่งโป๊ๆ ต่อหน้าเขามากๆ เข้ามันก็.. “บอกไว้ก่อนว่าฉันเป็นเกย์”

            เกย์คืออะไร

            โง่หรือแกล้งโง่วะ?!

            ไฟถอนหายใจ “หมายความว่าถ้าไม่อยากถูกทำอะไรก็อย่ายั่วกันแบบนี้”

            ถูกทำ?” เด็กนั่นทวนคำตาใส คลานเข่าเข้ามาใกล้ แล้วทำสิ่งที่ไฟไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทำคือการปีนขึ้นมานั่งบนตักของเขา เอาหัวซุกที่อกเหมือนลูกแมว ชายหนุ่มใจกระตุกไปวูบหนึ่งตอนที่ถูกเนื้อตัวนุ่มนิ่มนั่น ถ้วยฟูช้อนตาขึ้นมอง “เค้าหิวแล้ว”

            คนถูกอ้อนมึนตึงไปชั่วขณะ จงใจยั่วกันหรอกหรือ? ชายหนุ่มมองเข้าไปที่ตาของเด็กคนนั้นเพื่อพิสูจน์ความคิด หากดวงตากลมคู่นั้นกลับใสแจ๋ว ไม่มีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง ถ้านี่เป็นเพียงการแกล้งทำ ก็คงจะแกล้งได้แนบเนียนเกินไปเสียหน่อย

            ร่างสูงผลักอีกฝ่ายออก พาให้ล้มลงบนเตียงได้ไม่ยาก เขาขึ้นไปคร่อมไว้ด้านบน ไฟไม่รู้เลยว่าเด็กนี่เป็นใคร ต้องการอะไรจากเขา มิจฉาชีพหรือแค่เด็กหลงก็เป็นไปได้ทั้งนั้น

            “..ทาส?”

            คนใต้ร่างทำหน้างง ชื่อนี่ก็อีก ไฟไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายรู้จักชื่อเขาได้อย่างไร

            ชายหนุ่มรวบแขนของคนตัวเล็กกว่าไว้ด้วยมือเดียว ล็อกให้อยู่เหนือศีรษะ ก่อนจะโน้มหน้าลงไปใกล้ คงเพราะลมหายใจที่รดต้นคอกระมังทำให้อีกฝ่ายเกร็งตัวขึ้นมา “ฟ..ไฟ?”

            แต่ไฟไม่คิดจะทำอะไร เขาแค่พูด “เข้าใจหรือยังว่าถูกทำหมายถึงอะไร?” โดยจงใจให้ชิดใบหูที่สุด เด็กแมวหดคอหนีในทันใด ไฟยิ้มมุมปาก “อย่าไปทำแบบนี้กับใครอีกล่ะ มันอันตราย” เขาถอยตัวเองออกมาโดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ วางมือบนกลุ่มผมนิ่มตบปุๆ คิดว่าแค่นี้ก็คงจะเข้าใจ

 

            อืม ไฟคิดเช่นนั้น

            ..แต่ถ้วยฟูงง

 

            แมวน้อยลุกขึ้นนั่ง ลูบหูตัวเองป้อยๆ ไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับหู มันไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมตนถึงถูกดุ แค่ขออาหารอย่างที่เคยทำเท่านั้นเอง ปกติทาสต้องรีบไปเอามาประเคนให้มันถึงที่แล้วแท้ๆ นี่มาว่ามันเรื่องอะไรกัน? คิดถึงตรงนี้ถ้วยฟูปากคว่ำโกรธทาสขึ้นมาในทันใด มันขยับตัวเข้าไปใกล้ยกมือ กำลังจะตีไปที แต่โดนขัดจังหวะเสียก่อน

            จะว่าไปนายเห็นแมวฉันบ้างหรือเปล่า”

            แมว?”

            อื้ม แมวสีส้ม หน้ากลม ตัวอ้วนๆ ขนฟูๆ ขาสั้นๆ หน่อย”

            คนถูกถามนึกตาม ก่อนจะส่ายหน้า ถ้วยฟูไม่รู้จักแมวที่มีลักษณะน่าเกลียดแบบนั้นหรอก

            แล้วไปแอบอยู่ไหนฟะ..” ไฟขยี้หัว ท่าทางจะเครียดจัด หันมาหรี่ตาใส่ “นี่คงไม่ได้ลักพาตัวแมวฉันไปใช่ไหม?”

            ถ้วยฟูเอียงคอ “ลักพาตัวแปลว่าอะไร”

            ไฟถอนหายใจ “ช่างเถอะ” ชายหนุ่มเดินวนไปวนมาในห้องอยู่หลายรอบ ค้นทั้งในตู้ หลังกำแพง บนชั้น หาอยู่นาน ท้ายที่สุดก็ไปสะดุดที่หน้าต่างตรงหัวเตียงที่แง้มอยู่นิดหน่อย แต่ก็มากพอให้แมวตัวหนึ่งลอดผ่านออกไปได้ “เวร! หน้าต่างเปิดอยู่นี่!”

            ไฟสถบ ด่าตัวเองในใจเป็นร้อยหนที่ไม่ระวัง

            เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วๆ คว้ากุญแจ หยิบโทรศัพท์ เดินดุ่มไปที่ประตู ถ้วยฟูเห็นอย่างนั้นก็ตาโต มันกระโดดลงจากเตียง วิ่งทั่กๆ ไปเกาะแขนมนุษย์ผู้เป็นทาสแน่น “จะไปไหน”

            ตามหาแมว”

            อีกแล้วเหรอ!

            ถ้วยฟูหน้าบึ้ง แก้มพอง แสดงอาการไม่พอใจสุดฤทธิ์ มันกระชับแขนที่รัดอีกฝ่ายอยู่ให้แน่นขึ้น ครั้งนี้มันจะไม่ยอมปล่อยเด็ดขาด “เค้าไปด้วย!”

 

 

            tbc.

            ตอน 3 มาแล้วค่า~

            ย้ำอีกที เรื่องนี้เป็น คน x แมว ( ไฟ x ฟู ) นะคะ ส่วนลมไม่ต้องห่วง มีคู่ของตัวเองแน่นอน ติดตามได้ในเรื่องถัดไปเลย~ /โฆษณาเนียนๆ 5555 แน่นอนว่าสี่เท้าเช่นกันค่ะ ฮา

            ขอบคุณที่เอ็นดูถ้วยฟูนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #6 WK_waniska_ (@Starff_ST1752544) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 10:04
    ฮือออ I LOVE U SO~~
    #6
    0