( เรื่องสั้น ) เ ค้ า แ ม ว 🐱

ตอนที่ 3 : 02 : เค้าเสือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    1 มิ.ย. 62



2

เค้าเสือ


 

            ไอ้เด็กนี่เป็นใคร?

            มนุษย์ผู้ถูกเรียกว่าทาสคิดในใจ มองสองแขนสั้นที่เกาะเขาไว้ไม่ยอมปล่อย ขาเองก็เกี่ยวเอวเหมือนลูกหมีโคอาลา ผมสีส้มอ่อนเคลียอยู่ข้างกาย จากมุมนี้ทำให้มองไม่เห็นหน้า แต่ถึงไม่เห็นไฟก็จำได้ว่าไม่มีคนรู้จักทำผมสีนี้

            เฮ้ ไอ้หนู ปล่อยได้แล้ว

            ไฟว่า กระชากร่างเล็กกว่าออกจากตน หิ้วคอเสื้อเหมือนสัตว์ตัวเล็ก ชะงักไปนิดตอนที่ดวงตากลมจ้องมาเขม็ง รู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก หากนึกไม่ออกว่าเหมือนใคร

            ทำไมหายไปเล่า!เด็กนั่นตะโกน ทำแก้มพองลมจนแทบระเบิด ไฟเลิกคิ้ว เสียงเองก็คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเคยได้ยินมาก่อน

            จำผิดคนรึเปล่า?”

            ไม่ผิดสักหน่อย หน้าเลวๆ อย่างนี้มีคนเดียว

            อ้าว เฮ้ย ด่ากันนี่หว่า

            ไฟกดคิ้วลง ใช้ดวงตาดุจ้องกดดัน เด็กนั่นสะดุ้งแค่หนเดียว ก่อนจะเชิดหน้าขึ้น ทำเป็นกร่างทั้งที่ตัวสูงแค่ไหล่เขาเท่านั้นเอง เค้ามาพากลับบ้าน ถ้ากลับตอนนี้จะยกโทษให้ก็ได้

            อะไรของมัน

            ชายหนุ่มคิดในใจ ไม่เข้าใจที่อีกฝ่ายพูดเลยสักนิด เขาจ้องตากลมคู่นั้นอยู่สักพักก่อนโบกมือปัด ขี้เกียจเสวนาด้วย กลับบ้านไปกินนมแม่ไป๊

            ร่างสูงหันหลังกลับทันทีที่พูดจบ เจ้าเด็กนั่นทำหน้าเหมือนจะอยากพูดอะไรสักอย่างไม่ได้มอง เขาเดินไปตามถนนคุ้นเคย หากยังไม่ทันถึงก้าวดี ตัวเล็กๆ ก็พุ่งใส่หลังเขาเต็มๆ โวยวายไม่ได้ศัพท์


            ไอ้ทาสบ้า!

            เฮ้ย อย่ามาเกาะ-..

            ไอ้บ้า ไอ้บ้า ไอ้บ้า!

            ฟังก..-

            ไอ้ทาสเลว งี่เง่า!


            โว้ยยย!


            ไฟอยากจะยกตีนขึ้นมาก่ายหน้าผาก เสียงใสที่สถบแต่คำด่าไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด กลับฟังดูเหมือนเด็กกำลังงอแง..-ไม่สิ เหมือนลูกแมวร้องเสียมากกว่า

            เขาเริ่มปวดกบาลตุบๆ เขากวาดสายตาไปรอบๆ หลายคนกำลังมองมาอย่างใคร่รู้ บ้างก็หันไปซุบซิบกันมองเขาเหมือนเป็นผู้ร้ายฆ่าคน แต่เฮ้ย! เขายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!

            ไฟถอนหายใจ หมุนตัวกลับไปมองหน้ามันอีกหน อีกฝ่ายยังคงใช้ดวงตาคู่เดิมจ้องเขาเขม็ง คราวนี้คลอไว้ด้วยน้ำตา หน้าแดงไปหมด แถมปากคว่ำยิ่งกว่าอะไร เห็นแบบนี้ใครจะเข้าใจผิดว่าเขารังแกเด็กก็คงไม่แปลก

            เจ้าตัวคว้าแขนไว้ มานี่มา!

 



 

            ห้องคอนโดขนาด 50 ตารางเมตร เพียงพอแล้วสำหรับนักศึกษาที่ยังไม่มีงานทำเช่นไฟ เขานั่งอยู่กลางห้องนั่งเล่นบนโซฟาตัวโปรด กอดอกแน่น มองคนตรงข้ามที่มองซ้ายขวาสำรวจห้อง จมูกฟุดฟิดมาตั้งแต่เมื่อครู่ เป็นหมาหรือไง

            แฮ่ม!เขากระแอมไอ เรียกให้อีกฝ่ายหันมาสนใจอีกครั้ง ไฟเริ่มถามจากสิ่งที่สงสัยมาแต่แรก ก่อนอื่นเลย เอ็งเป็นใครวะ

            “…”

            ไอ้เด็กหน้าแบ๊วตาปริบอยู่สองหน ทำปากอ๋อ ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง เค้าไง เค้าเอง

            ก็เค้าน่ะมันใครวะ!

            ชื่ออะไร

            ส..

            “..?”

            เสือ

            เสียงพูดฟังดูแผ่วจนน่าสงสัย ไฟหรี่ตามอง ทำไมต้องหน้าแดงตอนพูดชื่อตัวเองด้วย อีกอย่างหน้างี้น่าจะชื่อแมวมากกว่าเสือ เอาล่ะเสือ ฉันไม่รู้จักนาย

            บอกว่าเค้าเองไง!

            เอาเบอร์แม่นายมา

            เค้าไม่รู้จักแม่ จำตอนที่เกิดไม่ได้ด้วย เค้ามีแต่ทาสสองคน

            นี่ตูต้องสงสารไหม

            พ่อก็ได้

            พ่อเป็นเสือ

            เสือมันนายไม่ใช่เรอะ

            อีกฝ่ายพยักหน้า อืม เค้าจะโตไปเป็นเหมือนพ่อไง

            บ้าเปล่าวะ

            ไฟคิดในใจ ทำหน้าเหย เริ่มรู้สึกคิดผิดที่พามันเข้าบ้านแทนที่จะจับส่งโรงพยาบาลบ้า งั้นเอาเบอร์ทาสมาก็ได้-หืม ชี้หน้าทำไม

            เด็กนั่นพูดตาใส นิ้วชี้แทบจะจิ้มหน้าผากเขา ก็นี่ไงทาส ทาสเบอร์สองของเค้า

            ไมเกรนจะกินกบาล..เขาไปเป็นทาสมันตั้งแต่เมื่อไหร่!

 


            ..โครก..

 


            ยังไม่ทันได้เรื่อง เสียงท้องร้องก็ดังขัดเสียก่อน ไม่ใช่ของเขา

            หิวแต่เป็นของเด็กนั่น

            บอกทำไม หน้าฉันเหมือนเชฟเหรอ

            เอาอะไรมาให้กินหน่อย

            หากินเองสิวะ

 

            ..โครก..

 

            หิว

            ตูจะบ้าตาย เออๆ อยากกินไร

            แซลมอน

            อยากกินของแพงเสียด้วย

            ไฟลุกขึ้น เดินไปที่โต๊ะกินข้าว มีปลาทูทอดของเมื่อวานเหลืออยู่ อดงงไม่ได้ว่าทำไมต้องแบ่งให้คนไม่รู้จักกิน แต่ก็ยอมยื่นให้โดยดี มีแต่ปลาทู

            เด็กนั่นรับไป ดูไม่รังเกียจที่กินของต่อจากเขา นั่นไม่แปลก อีกฝ่ายทำตัวเหมือนสนิทกับเขามากอยู่แล้ว

            ที่แปลกคือตนมากกว่า ไฟไม่เข้าใจว่าทำไมต้องยอมตามใจคนไม่รู้จักถึงขนาดนี้ เพราะเป็นเด็ก หน้าตาน่าสงสาร หรือก็ไม่เกี่ยว บางทีอาจเพราะเขารู้สึกคุ้นอย่างบอกไม่ถูก หากพอจะนึกกลับไม่มีภาพความทรงจำใดที่ใกล้เคียงเลย

 

            ญาติ? เท่าที่จำได้ เขาไม่มีญาติหน้างี้นะ

            รุ่นน้อง? เป็นไปได้ ถ้ามันไม่ปีนเกลียวเขาขนาดนี้

            คู่นอน? ไม่ใช่แน่ๆ ติดคุกพอดี!

 

            กินอย่างกับเด็กสามขวบ

            ไฟพึมพำ อีกฝ่ายส่งค้อนมาจังเบ้อเร่อ เศษปลาติดเต็มหน้าไปหมด ท่าจับช้อนก็เงอะงะ บุคลิกชัดเจนแบบนี้ไม่มีทางที่เขาลืมได้ เพียงแต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก..เด็กนี่เป็นใครกันแน่

 

            นี่ทาส..เค้าขอโทษนะ

            คนตรงข้ามพูดขึ้นหลังจากที่กินไปเกือบหมดจาน ที่จริงเค้าโกหกล่ะ

            โกหก?”

            ไฟเลิกคิ้ว โกหกเรื่องไหนกันล่ะ จะพาเขากลับบ้าน จำแม่ไม่ได้ พ่อเป็นเสือ หรือที่เรียกเขาว่าทาส ไฟหัวเราะแห้ง คิดดูไม่มีเรื่องไหนน่าจริงสักเรื่อง

            คือ..อีกฝ่ายทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ดูลำบากใจที่จะพูด หน้ากลมก้มลงนิดๆ ช้อนตาขึ้นมอง ปากเล็กขยับ ก่อนเสียงเล็กจะเปล่งออกมา ที่จริงเค้าไม่ได้เป็นเสือ..เค้าเป็นแมว..

            ไฟอยากคว่ำโต๊ะ


            จะเสือหรือแมวก็ช่างมันเถอะโว้ย!

 

 


+++++++

 


 

            กินอิ่มแล้วก็กลับไปได้แล้วไป


            ไฟพูดขณะก้มหน้าก้มตาล้างจาน ให้ข้าวฟรีไม่พอ ยังต้องมาล้างให้อีก ตกลงเห็นตูเป็นทาสจริงๆ ใช่ไหม!

            “อื้ม กลับกัน” เจ้าเด็กนั่นเดินเข้ามาใกล้ ตัวชิดกันจนจะรวมเป็นร่างเดียว ไม่รู้ทำไมต้องใกล้ขนาดนี้ ขาสั้นพันเขาไว้ คลอเคลียอย่างกับแมวแสดงอนาเขต ว่าแต่..ใครบอกจะกลับไปกับมันฟะ!

            ถามจริง ที่ว่าจะให้กลับด้วยเนี่ย กลับไปไหน

            ไฟปิดก๊อก สะบัดน้ำออกจากมือ เช็ดกางเกง ถอยห่างออกมาจากอีกคนนิดหน่อย เด็กนั่นกะพริบตาปริบ มองหน้าเขาเหมือนเพิ่งพูดสิ่งที่โง่ที่สุดออกมา “บ้านของเร..-บ้านของเค้าไง”

            ทำไมต้องเปลี่ยนคำ?

            ไฟเลิกคิ้ว “นี่ไอ้หนู ฟังนะ” พูดเสียงเข้ม หวังว่ามันจะช่วยทำให้เด็กนี่เข้าใจง่ายๆ หน่อย “ฉันพยายามคิดดู แต่จำไม่ได้ว่าเคยรู้จักนายที่ไหน บางทีคงจำคนผิดแล้วล่ะ”

            ไม่—”

            อย่าเถียงชายหนุ่มชี้นิ้วดุ สั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ถ้านายยังดึงดันอีก อย่าหาว่าฉันใจร้ายแล้วกัน”

            เด็กนั่นจ๋อยสนิททันทีที่เขาพูดจบ เท้าเล็กบิดเข้าหากัน ไหล่เองก็ห่อจนตัวแทบจะหดเหลือสามนิ้ว หน้ากลมก้มชิดจนเกือบติดคาง ตัวสั่นน้อยๆ ตามมาด้วยเสียงสะอื้นในลำคอ

 

            ..อย่าบอกนะว่า..

 

          ฮึก..!”

            เฮ้ย ร้องทำไม!ไฟตาโต แค่ขู่เฉยๆ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกลัวจริง

            ไม่ได้ร้อง

            ไม่ได้ร้องตรงไหนก็เห็นๆ อยู่

            นี่เหงื่อ

            เหงื่อบ้านป้าใครไหลจากตาฟะ?!

 

            สองมือเล็กปัดป่าย พยายามปาดน้ำตาที่หยดแหมะๆ ออกจากตาแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเลย เสียงสะอื้นดังจนน่าสงสาร “..ทำไมไม่ยอมกลับเล่า อุตส่าห์มาตามแล้วก็กลับสิ”


            ก็บอกว่าไม่รู้จักไงโว้ย!


            ไฟเถียงกลับในใจ เงอะๆ งะๆ ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ทำไมตนถึงใจหายนักเมื่อได้เห็นน้ำตาของคนตรงหน้า มือน้อยเอื้อมมาดึงปลายเสื้อเขาไว้ มันกำลังสั่นตอนที่พูด “โกรธที่เค้าบอกว่าไม่คิดถึงเหรอ..”

            ตากลมช้อนขึ้นมองออดอ้อน ไม่ได้ใช้น้ำเสียงอวดดีอีกแล้ว

            “ถ้าเค้าบอกว่าคิดถึง..จะกลับไปด้วยกันไหม..?

 

            ตึก

            ไฟชะงัก เผลอใจเต้นขึ้นมาวูบหนึ่ง

 

          “ไฟ..”

 

            ชื่อเรียกนั้นบ่งบอกว่าอีกคนรู้เรื่องของเขาจริงๆ คนถูกเรียกกลืนน้ำลาย ไม่รู้ทำไมถึงอยากกอดเด็กคนนี้ขึ้นมา มันคงเป็นความรู้สึกคล้ายกับเวลาเอ็นดูสัตว์เลี้ยงกระมัง มือใหญ่เอื้อมออกไปโดยไม่รู้ตัว หากก่อนที่นิ้วจะทันได้สัมผัสลงบนแก้มใส

 

            Rrrrr Rrrrrrr

 

            เสียงโทรศัพท์เข้าก็เรียกสติเขาไว้ได้ก่อน

            ไฟตกใจรีบชักมือกลับ เกือบไปแล้วตู! คิดจะทำอะไรวะ คุกนะเฟ้ยคุก!

 

            “เดี๋ยวค่อยคุย” เขาบอกรีบๆ หันหลังไปอีกทางไม่ยอมมองใบหน้าน่ารัก เดินดุ่มไปหยิบโทรศัพท์ด้วยอาการหัวใจยังไม่สงบนัก ก่อนจะต้องชะงักไปเมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอ

 

          ลม

            อดีตคนรัก..ไม่สิ อดีตคู่นอนของเขา

 

            ใช่ คู่นอน

            ลมไม่เคยรักไฟ เหมือนกับที่ไฟไม่เคยรักลม พวกเขาอยู่ด้วยกันเพียงเพราะร่างกาย ก่อนจะเลิกกันเมื่อหลายเดือนก่อน เป็นเพราะเขาละเมิด 'กฏ' ข้อนั้นของอีกฝ่าย กฏ..ที่คู่นอนทุกคนของลมรู้ดี กฎ..ที่ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถทำลายมันได้


            เขาสูดลมหายใจ ตื่นเต้นนิดหน่อยตอนที่กดรับ ว่าไ-

            [ไฟ!]

            น้ำเสียงที่แทรกขึ้นมาฟังดูร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็น เสียงลมหายใจเองก็แรงผิดปกติ ไฟประหลาดใจ ยังไม่ทันถาม ประโยคต่อมาของลมทำให้เข้าใจได้ทันที [ฟู..ฟูหายไป..]


            ว่าไงนะ!”


            ไฟเสียงดัง ถ้วยฟูคือชื่อของแมวที่ลมเลี้ยง แมวที่เขามักเรียกมันว่าอ้วนฟู เพราะตัวกลมๆ และขนฟูๆ ของมัน ถ้วยฟูถูกเลี้ยงมาด้วยระบบปิด มันไม่เคยออกไปไหนนอกจากคลินิกสัตว์ อย่าว่าแต่รถหรือผู้คนเลย แม้แต่แมวตัวอื่นมันยังแทบไม่เคยเจอด้วยซ้ำ แล้วจะออกไปตัวเดียวได้อย่างไร?


            ในใจเต้นรัวขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว..กลัวว่าสัตว์ตัวน้อยจะได้รับอันตราย เขาถามรายละเอียดจากปลายสายที่ยังคงโวยวายไม่รู้ศัพท์ บอกให้ใจเย็นทั้งที่ตนเองก็ไม่ต่าง เขาวางสาย บอกลมว่าจะลองหาแถวนี้ จากคำพูดของลม..ไม่แน่ว่าบางทีถ้วยฟูอาจจะอยากมาหาเขา


            “เจ้าทาส..”


            อีกคนในห้องที่เกือบถูกลืมเรียกตอนที่เห็นสีหน้าไม่สู้ดีของเขา ไฟหันไปตามเสียง แม้จะยังติดใจเรื่องของเด็กคนนี้แต่เขาไม่มีเวลาคิดมากนัก เรื่องของถ้วยฟูสำคัญมากกว่าสำหรับเขา


            มือใหญ่คว้าแขนนุ่มไว้ ตัดสินใจในทันที เขาลากอีกฝ่ายออกมานอกประตู ล็อกห้องให้เรียบร้อย ไม่ลืมกำชับหนักแน่น


            โทษที ฉันมีธุระต้องไปทำ ไม่มีเวลาเล่นกับนาย

            ทำอะไร

            ตามหาแมว

 



            TBC.


            เอาใจช่วยให้น้องเสือ(?)พาทาสกลับบ้านให้ได้นะคะ 55555555

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #5 ATENNILE (@ATENNILE) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 00:23
    โว้ยถ้วยฟูทำไมเป็นคนได้น่าสนใจมาก
    #5
    0
  2. #4 iiiypkszz (@iiiypkszz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 21:41
    ฮื้อ น้องน่ารักมากๆเลย ฮื้อ อยากบีบแก้มมมม
    #4
    0