#คนสวยอย่างจีน่า ยังทิ้งกันได้ลง [GOT7]

ตอนที่ 1 : 08 ตัดสินใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    2 ก.พ. 61

08 ตัดสินใจ






            เสียงออดดังขึ้นเมื่อถึงเวลาเลิกเรียน เมื่ออาจารย์สั่งเลิกเรียนนักเรียนหลายๆคนในห้องเรียนของมัธยมศึกษาปีที่4/1 ต่างก็เก็บข้าวของของตนเองเตรียมกลับบ้าน

        แต่ผิดกับนักเรียนสี่คนนี้ พวกเขานั่งเรียนอยู่ด้านหลังห้อง


        เป็นตรรกะของหลายๆคนที่ว่า เด็กหลังห้องเท่ากับเด็กเกเร แต่ตรรกะนี้ใช้ไม่ได้กับพวกเขา


         "ไม่กลับบ้านกันหรอวะมึง รอไรกัน"


          เด็กหนุ่มตัวสูงนาม 'ยุคลา' เอ่ยถามเพื่อนๆของเขาด้วยความสงสัย เพราะตอนนี้เด็กนักเรียนคนอื่นๆได้ออกจากห้องเรียนกันหมดแล้ว


          เหลือเพียงแค่พวกเขาสี่คน...


          "มึงลืมไปหรอว่ามีซ้อมเต้นอะ ยุค"


          'ยศพัทธ์' หรือ 'แจนนี่' ที่นั่งอยู่ข้างๆ 'จินณพัต' เอ่ยปากตอบคำถามคลายความสงสัยของยุคลา


            ใช่...พวกเขามีซ้อมเต้นประกอบการแสดงละครเวทีภายในงานของโรงเรียน เนื่องจากว่านักแสดงนั้นขาดคน และรุ่นพี่สายรหัสของพวกเขามีหน้าที่รับผิดชอบงานนี้ พวกเขาจึงต้องหยิบยื่นน้ำใจเพื่อช่วย ถึงแม้จะไม่เต็มใจก็ตาม


            "เออดิกูลืมนะเนี่ย แล้วไม่ไปซ้อมกันอะ พวกไอ้แจ็คน่าจะรออยู่ ใกล้เดธไลน์แล้วนะเว้ย"


           กำหนดการของงานโรงเรียนจะเกิดขึ้นหลังจากนี้เพียงแค่หนึ่งสัปดาห์ ซึ่งใกล้กำหนดการเข้ามาทุกทีๆตามที่ยุคลาเอ่ย


          และยุคลาก็ต้องตัดสินใจเลือก 'เจ้าของหัวใจ' ของเขาภายในหนึ่งสัปดาห์หลังจากนี้เช่นกัน..


           "ไม่ต้องรีบหรอกกูขี้เกียจ ยังไงก็เต้นได้แล้วไม่ใช่หรอ เหลือแค่เก็บรายละเอียดเอง"


           กันต์พิมุกต์ที่นั่งเล่นโทรศัพท์มือถือเอ่ยปากตอบยุคลาด้วยความเบื่อหน่าย เขาเบื่อการซ้อมเต้นนี่ที่สุดแล้ว แต่ยังดีที่ยังได้เจอคนที่เขาชอบนั่นก็คือ เจตฐา ถ้าไม่มีเจตฐา กันต์พิมุกต์ก็ไม่คิดจะทำงานนี้อย่างแน่นอน


            "ทำมาเป็นพูดอ่ะอีแบม วันนี้พวกมึงโดดไม่รอดหรอก พี่บอมเค้าจะมาหากูอยู่ดี"


           จินณพัตที่นั่งเงียบอยู่พูดขึ้นมาต่อหน้าเพื่อนๆอย่างดื้อๆ ถึงแม้จะนั่งกันหน้าเข้าหาเพื่อนด้านหลัง แต่ตาก็จ้องมองอยู่ที่โทรศัพท์มือถือเพราะว่ากำลังแชทกับใครบางคนอยู่


           เพราะแบบนั้นจินณพัตจึงไม่เห็น…



           ไม่เห็นสีหน้าของยุคลาว่าไม่พอใจแค่ไหน…



           ยุคลากำลังร้อน...


           ชื่อของจักรพลมันก็เหมือนชนวนจุดระเบิดอารมณ์ของยุคลาชั้นดี แค่พูดชื่อนี้ขึ้นก็สามารถทำให้คนที่ยิ้มๆอยู่กลับมีอารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นมาได้เสียอย่างนั้น




#คนสวยอย่างจีน่า




            ขณะเดียวกันจักรพลก็ส่งข้อความไปหาจินณพัตว่าให้รออยู่ที่ห้องเรียนสักพัก เพราะตัวเขาโดนคุณครูเรียกใช้งาน เสร็จแล้วจะรีบขึ้นไปหาที่ห้องเรียน


            "จีน่า มึงกับพี่บอมนี่ยังไงกันวะ" ยุคลาเอ่ยถามขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ เขากำลังข่มอารมณ์ร้อนเอาไว้ในใจอย่างหนัก


          จินณพัตละสายตาจากโทรศัพท์ เงยหน้าขึ้นเพื่อสบตากับยุคลา...จินณพัตรู้ดี สีหน้าแบบนั้นคือยุคลากำลังไม่พอใจ


          ต้องขยี้...


          "คนคุยไง" จินณพัตตอบหน้าซื่อตาใส เขาต้องการจะปั่นอารมณ์ของยุคลาให้สุด จินณพัตไม่ใช่คนดีขนาดนั้น ขนาดที่โดนนอกใจแล้วปล่อยเขาไปมีความสุขกับคนที่รักง่ายๆ


          จินณพัตก็คน...จินณพัตก็มีความรู้สึก


          ในวันนั้น วันที่รู้ว่ายุคลาคบกับเขาเพียงแค่เพราะแก้เหงา แก้เบื่อ อารมณ์ชั่ววูบหรืออะไรก็ตาม จินณพัตเสียใจร้องไห้ไปหลายน้ำตา...แค่นี้ก็ว่าแย่แล้ว แต่ที่แย่กว่านั้นคือเขาโดนยุคลานอกใจไปชอบคนอื่น


          แล้วคนอื่นที่ว่า...ก็คือยศพัทธ์ เพื่อนรักของเขา


          แล้วจินณพัตควรจะทำอย่างไร


          ก็คงไม่พ้นทำตัวเป็นนางเอกในละครหลังข่าว


          ‘ยุค..จีน่าว่าเราเลิกกันเถอะ’


          ‘เดี๋ยวจีน่าจะช่วยยุคเรื่องแจนนี่ด้วย’


          จินณพัตบอกเลิกยุคลาทั้งน้ำตา เขาได้แต่หวังว่าการที่ช่วยยุคลาจีบเพื่อนรักของเขา จะทำให้ลืมยุคลาได้ในเร็ววัน


           แต่จินณพัตคิดผิด การที่ต้องเจอหน้ากันทุกวัน ติดต่อกันทุกวันแบบนี้มันกลับทำให้ลืมยากยิ่งกว่าเดิม เผลอๆกับถลำลึกเข้าไปยิ่งกว่าเดิมเสียอีกด้วยซ้ำ




           ยุคลากำมือแน่น จิกเล็บลงบนฝ่ามือของตนเองเพื่อระบายความขุ่นเคือง เขาไม่อยากทำร้ายคนตรงหน้า ถึงจะยังเลิกกันไปนานแล้วแต่เขาก็ยังแคร์ทุกอย่างที่เป็นจินณพัตอยู่ ยุคลาสับสนในตัวเอง เขาก็แค่ไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกกับใครมากกว่ากัน ระหว่าง จินณพัต และ ยศพัทธ์


            ช่วงที่เขาคบกับจินณพัต เขาก็แค่เหงาที่จินณพัตมีเวลาให้บ้างไม่มีให้บ้าง ยุคลาพยายามทำความเข้าใจกับงานของจินณพัต เพราะว่าจินณพัตต้องออกงานสังคมกับพ่อแม่บ่อย แต่ผู้ชายอย่างยุคลาจะไปทนได้อย่างไร สำหรับคนขี้ม่ออย่างยุคลาก็ต้องหาคนคุยแก้เหงาตามสัญชาตญาณ แต่มันหวยดันมาลงที่ยศพัทธ์...แค่นั้นเอง


           

             ทั้งสองก็ต่างรู้ว่ายุคลามีจินณพัตอยู่แล้ว ช่วงแรกยศพัทธ์ก็ยอมคุยด้วยเป็นปกติเหมือนเพื่อนติดต่อกัน แต่มีอยู่วันหนึ่ง ยุคลาดันหลุดพูดประโยคหนึ่งออกมาหลังจากนั้นยศพัทธ์ก็พยายามเลี่ยงยุคลามาโดยตลอด



             "จีน่า พี่มาแล้วๆ ขอโทษที่ช้านะ" จักรพลทะเล่อทะล่าเข้ามาในห้องเรียนโดยไม่ได้สังเกตยุคลาเลยแม้แต่น้อย


             ขณะเดียวกันที่จักรพลก้าวเท้าเข้ามาหาจินณพัต ยุคลารีบพุ่งตัวไปประชันหน้าจักรพลทันที ทั้งสองจ้องกันอย่างไม่วางตา จนเป็นฝ่ายยุคลาที่ยกมือกระชากคอเสื้อของจักรพลอย่างรุนแรง


             "เห้ย!!ใจเย็นกันก่อนๆ!!" กันต์พิมุกต์ตะโกนอย่างตกใจเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ซึ่งผิดกับจินณพัตและยศพัทธ์ที่ทำเพียงแค่มองหน้ากันอย่างเข้าใจ


             ก็อย่างที่เขากล่าวกัน เพื่อนสนิทที่แค่มองตากันก็รู้ใจ


             จินณพัตและยศพัทธ์น่ะ..เป็นเพื่อนกันตั้งแต่รุ่นแม่แล้ว


             "มึงจะเอายังไงกับกูวะ!! ไอ้เหี้ยบอม!!" น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของยุคลาดึงความสนใจของกันต์พิมุกต์ได้ว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่าง แต่เหมือนมันมืดแปดด้านไปหมด กระทั่งเหลือบไปเห็นแถบแจ้งเตือนในโทรศัพท์จึงทำการส่งข้อความไลน์ไปในกลุ่มสายรหัส


             เผื่อว่าเจตฐากับมาร์คจะช่วยอะไรได้บ้าง


            "กูต้องถามมึงมากกว่าว่ามึงจะเอายังไง มึงใหญ่มาจากไหนหรอจะมีเมียสองคน" จักรพลตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆและแข็งกระด้าง เขาโมโหความโลเลของยุคลา ถ้าเป็นคนอื่นเขาก็ไม่สนใจหรอก แต่คนในตัวเลือกของยุคลาดันมีจินณพัต คนที่เขาชอบมาตั้งนานเป็นแรมปี


          จักรพลก็แค่คิดว่า..จินณพัตต้องเป็นผู้เลือก ไม่ใช่เป็นตัวเลือกของผู้ชายเฮงซวยอย่างยุคลา


          "แล้วมึงมาที่นี่ทำไมไอ้บอม!!"


          "กูจะมาขอจีน่าเป็นแฟนไง!! จะได้หลุดพ้นจากคนเหี้ยๆอย่างมึงสักทีไอ้ยุค!!!!"


           จบคำพูดของจักรพลแล้วนั้น...ยุคลาได้ปล่อยหมัดเข้าใส่ที่ใบหน้าของจักรพลในทันที ถึงแม้ว่าการที่เขาทำแบบนี้จะโดนจินณพัตเกลียดก็ตามที แต่บันดาลโทสะได้กลบความกลัวไปจนหมดสิ้นแล้ว


            จักรพลเป็นคนไม่ยอมคน คนที่เขาจะยอมให้มีเพียงแค่จินณพัตเพียงคนเดียวเท่านั้น เมื่อโดนปล่อยหมัดมาจากคนที่ไม่ชอบหน้าแบบนี้ เป็นธรรมดาที่ต้องมีสวนคืนกันบ้างตามประสาลูกผู้ชาย แลกหมัดกันตัวตัว


          

             ในขณะที่กันต์พิมุกต์ดูกระวนกระวายว่าจะทำยังไงให้ผู้ชายทั้งสองคนหยุดทะเลาะกัน ซึ่งผิดกับจินณพัตและยศพัทธ์ที่ดูนิ่งเฉยราวกับว่าเรื่องตรงหน้าเป็นเรื่องปกติเสียอย่างนั้น


              "แจนนี่กูไม่ชอบว่ะ" จินณพัตเอ่ยขึ้นมาก่อน เขาไม่ชอบอะไรร้ายแรงแบบนี้เลย


              "จีน่า มึงจำเรื่องตอนนั้นได้ปะ ที่มึงเอาโทรศัพท์ยุคไปเล่นแล้วเจออะ"


              "ยุคก็ไม่ได้ผิด...แค่ยุคไม่พอ" จินณพัตเหยียดยิ้มใส่ภาพผู้ชายต่อยกันตรงหน้าพลางถอนหายใจ วันที่จินณพัตรู้ว่าโดนนอกใจ เขาขอโทรศัพท์ของยุคลามาเล่น แต่ดันมีแจ้งเตือนของแอพลิเคชั่นดังขึ้นมาพอดี จินณพัตจึงถือวิสาสะเข้าไปดู จึงทำให้รู้ว่าลับหลังจินณพัตนั้น ยุคลาแอบคุยกับคนอื่น นอกจากจะไม่ได้มีแค่คนเดียวแล้ว หนึ่งในนั้นมีเพื่อนรักของเขาอยู่ด้วย นั่นก็คือยศพัทธ์


               "ไปบอกครูกันจีน่า"


#คนสวยอย่างจีน่า


               "ถือว่าเป็นความผิดครั้งแรก พวกเธอทั้งสองคนจะโดนหักคะแนนพฤติกรรมยี่สิบคะแนน..และในระหว่างนี้ถ้าพวกเธอมีเรื่องทะเลาะวิวาทอีกจะต้องทำทัณฑ์บน เอาใบตัดคะแนนไปเขียนข้อหาทะเลาะวิวาทและเชิญกลับบ้านได้ค่ะ"


               คุณครูฝ่ายปกครองกล่าวโทษทั้งหมดและยื่นใบตัดคะแนนให้กับจักรพลและยุคลา


               จินณพัตและยศพัทธ์ไปแจ้งคุณครูฝ่ายปกครองว่ามีคนทะเลาะวิวาทกันบนอาคารเรียนเรียบร้อยแล้วจึงกลับขึ้นไปบนอาคารอีกครั้งกับคุณครูฝ่ายปกครอง


               เมื่อขึ้นไปถึงแล้วก็พบว่าเจตฐาและมาร์คกำลังจับจักรพลและยุคลาแยกกันอยู่โดยมีกันต์พิมุกต์ยืนสั่นหวาดกลัวอยู่ข้างๆ


               เห็นดังนั้นแล้วคุณครูฝ่ายปกครองจึงรีบเข้าไปจัดการความวุ่นวายและพาตัวจักรพลและยุคลามายังห้องปกครองส่วนเจตฐาและมาร์คกลับบ้านไปก่อน


               เมื่อทั้งคู่เขียนใบตัดคะแนนส่งเรียบร้อยจึงหยิบกระเป๋าและทุกคนต่างแยกย้ายกันเดินทางกลับบ้าน และนัดซ้อมเต้นต้องถูกยกเลิกไปก่อน


                "ไอ้ยุค เมื่อไหร่มึงจะเลิกโลเล" จักรพลพูดขึ้นขณะพากันเดินไปห้องพยาบาลเพื่อทำแผล


                "วันที่มึงเลิกป๊อดไงไอ้บอม"



#คนสวยอย่างจีน่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น