GOT7 [#BNoir #BNyoung] Student President & The Bad Boy

ตอนที่ 4 : Chapter 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 96
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ส.ค. 60

PresidentBN




   "เปล่านะครับ คือ..เอ่อ"


   จินได้แต่อึกอัก...เขาไม่รู้ว่าควรบอกแม่ดีไหม ทั้งแม่และพ่อเขารู้จักไอซ์ ไอซ์เคยมากินข้าวที่บ้านของจินอยู่บ่อยครั้ง เขาทั้งสองคบกันพ่อแม่จินรู้ แต่พ่อแม่ฝั่งของไอซ์จินคิดว่าท่านคงไม่รู้ ขนาดแค่บ้านของไอซ์ จินยังไม่เคยแม้แต่จะก้าวเข้าไป เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับไอซ์เลย...


   "เอางี้ แม่จะไปทำกับข้าวก่อน ให้เวลาคิดคำพูดแล้วเดี๋ยวเราค่อยคุยกัน"


   "ครับ.."


   คุณแม่เอื้อมมือมาลูบหัวลูกชายคนเดียวของตนอย่างปลอบประโลมและยิ้มให้บางๆก่อนจะเดินเข้าห้องครัวไป


   จินรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก คุณพ่อคุณแม่มักทำแบบนี้เสมอเวลาที่เขาไม่มีเรื่องสบายใจ ครอบครัวของจินเป็นครอบครัวที่อบอุ่นทีเดียว ตั้งแต่เด็กจนโตคุณพ่อคุณแม่ไม่เคยตีจินเลยสักครั้งเดียว เพราะคุณพ่อคุณแม่ของจินไม่สอนลูกโดยการทำโทษ แต่จะใช้เหตุผลแทน พวกท่านอยากจะให้ลูกชายคนเดียวของตนโตไปตามวัยที่เหมาะสม ไม่อยากให้เครียดเกินไป พวกท่านจะทำให้จินรู้สึกอบอุ่นที่สุด


   บรรยากาศภายในโต๊ะอาหาร ไม่มีความกดดันใดๆเลยสักนิด แต่เงียบจนผิดปกติ มีเพียงเสียงช้อนสแตนเลสกระทบกับจานกระเบื้องเท่านั้น


   "ไหนจิน เล่าให้แม่เค้าฟังหน่อยสิ พ่อก็อยากรู้เหมือนกัน"


   คุณพ่อเป็นคนเปิดบทสนทนาขึ้นมาท่ามกลางความเงียบภายในโต๊ะอาหาร


   "ไอซ์เค้ามาบอกเลิกผมอะครับ...บอกว่าผมดีเกินไป"


   "ลูกก็เลยประชดด้วยการทำแบบนี้??"


   "ครับ..."


   คุณแม่ที่เงียบอยู่นานก็พูดขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจัง ทำเอาจินทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว


   "แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะว่าลูกจะทำตัวยังไง แม่ขอแค่ลูกอย่าทำให้คนอื่นเดือดร้อนก็พอ....หวังว่าจะไม่ทำให้แม่กับพ่อผิดหวังนะ"


  "ไม่ผิดหวังแน่นอนครับ"


   บรรยากาศบนโต๊ะอาหารกลับมามีสีสันอีกครั้ง ทั้งสามคนคุยกันตามประสาครอบครัว ต่างคนต่างเล่าว่าวันนี้ไปเจออะไรมาบ้าง เป็นบรรยากาศที่ดีเลยทีเดียว


   จินเพิ่งอาบน้ำเสร็จมาหมาดๆ เขาเดินไปนั่งหน้าคอมเพื่อเชคเฟซบุ๊คของตน แต่นั่งได้ไม่นานนักก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น เมื่อจินคลิกเข้าไปดู แจ้งเตือนได้ขึ้นว่า


   'Amantra JB ได้ส่งคำขอเป็นเพื่อนถึงคุณ'


   ทำไมจินจะไม่รู้ว่าเจ้าของเฟซบุ๊คคือใคร เมื่อจินเห็นดังนั้นเขาจึงปิดคอมทันที
   

   ผ่านไปสักพักก็มีเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของเขา จินคิดว่าต้องมาจากไอ้พี่ประธานบ้านั่นแน่ๆ จินพยายามที่จะเมินแต่ก็ทำไม่สำเร็จเพราะการแจ้งเตือนมันเด้งขึ้นรัวๆเลยน่ะสิ


   เมื่อปลดล๊อคหน้าจอโทรศัพท์มือถือแล้ว จินรู้สึกผิดคาดเพราะคนที่รัวแชทจนเมสเซนเจอร์แทบระเบิดไม่ใช่พี่ประธาน...แต่กลับกลายเป็นเพื่อนสนิทของเขา นาก























   จินอ่านข้อความที่นากส่งมาให้เขาก่อนจะปิดล๊อคหน้าจอโทรศัพท์มือถือ อ่านไม่ตอบ หยิ่งพอไหม 


   ความจริงแล้วจินก็ไม่ได้ถือโทษโกรธเพื่อนสนิทตัวเองที่ให้เฟซไอ้พี่ประธานหรอก อย่างที่นากบอก ถึงนากไม่ให้พี่ประธานมันก็ต้องหาเจอเองอยู่แล้ว ก็ชื่อเฟซเขามันก็แค่ชื่อจริง-นามสกุลภาษาไทย 


    มือบางจิ้มไปที่ชื่อเฟซบุ๊ค Amantra JB เขามองที่รูปโปรไฟล์ของเจ้าของเฟซบุ๊คแล้วก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้ หน้านี่ต้องดึงเบอร์ไหน จำเป็นต้องตึงขนาดนี้เลย??


    จินเลื่อนไทม์ไลน์ไปเรื่อยๆ เฟซบุ๊คของพี่เขาก็ไม่ค่อยมีอะไรนอกจากเปลี่ยนรูปโปรไฟล์ ส่วนใหญ่ก็จะมีแต่เพื่อนๆของเขาแท็กรูปและรุ่นน้องที่น่าจะอยู่โรงเรียนเดียวกันโพสท์สเตตัสเต็มหน้าไทมไลน์พี่ประธานไปหมด หลังจากนั้นจินก็ล็อคหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตนและปิดไฟเข้านอน





































   เช้าอันสดใสของวันนี้ จินในชุดนักเรียนเอกชนกางเกงน้ำเงินสั้นเต่อเดินลงบันไดมายังห้องครัวเพื่อมารอทานอาหารเช้าฝีมือผู้เป็นแม่ 


   คุณแม่สังเกตเห็นลูกชายของตนลงมาจากห้องนอนแล้วจึงยกอาหารไปวางไว้ตรงหน้าลูกชาย ทุกเช้าของจินเป็นแบบนี้เสมอ เขาแต่งตัวเตรียมไปโรงเรียนแล้วจึงลงมาทานอาหารเช้าของแม่ คุณพ่อของจินออกไปทำงานตั้งแต่เช้ามืด แต่ก็มีบางวันที่คุณพ่อไม่ต้องไปบริษัทตั้งแต่เช้ามืด ทั้งพ่อและแม่จะผลัดกันเป็นคนไปส่งจินที่โรงเรียน ที่บ้านจินมีรถสองคัน รถมอเตอร์ไซต์เป็นของคุณพ่อส่วนรถยนต์เป็นของคุณแม่ 


   "เอ้อจิน! วันนี้แม่ไม่ว่างไปส่งที่โรงเรียนนะ วันนี้ต้องรีบเข้าบริษัท เมื่อวานไม่ได้เข้าวันนี้เลยต้องรีบเข้าหน่อย นั่งรถเมล์ไปนะลูก"


   "อ่อ ครับ โอเคครับแม่"


กิ๊งก่อง!


   เสียงกริ่งหน้าบ้านดึงความสนใจของสองแม่ลูกได้เป็นอย่างดี ทั้งสองหยุดการกระทำเมื่อได้ยินเสียงและหันไปมองรั้วบ้านเป็นตาเดียว


   "ใครมาแต่เช้าเลยเนี่ย จินไปดูให้แม่หน่อย"


   จินวางช้อนซ้อมลงและลุกขึ้นเดินตรงไปยังประตูรั้วบ้าน เมื่อเขาเปิดประตูออกไปและมองไปยังคนที่กดกริ่งก็ต้องชะงัก จินเห็นไอ้พี่ประธานยืนอยู่หน้าบ้าน 


   "ใครมาอะลูก เพื่อนลูกหรอ??"


   คุณแม่มายืนด้านหลังจินตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เธอชะโงกหน้าออกไปมองแขกของบ้าน จินไม่ได้ตอบคำถามของแม่ สภาพจิตใจของจินเหมือนจะเออร์เรอร์กะทันหันเมื่อเห็นว่าใครมาบ้าน 


   ดูเหมือนว่ารู้ตัวอีกทีคุณแม่ก็ไปเปิดประตูรั้วให้ไอ้พี่ประธานแล้ว....


   "สวัสดีครับคุณน้า ผมมาหาจิณกรณ์อะครับ"


   "ห้ะ...อ่อ เข้ามาในบ้านก่อนไหมจ้ะ??"


   คุณแม่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเมื่อคนที่เธอคิดว่าน่าจะเป็นเพื่อนกับลูกชายตัวเองเรียกชื่อจริงกันซะเต็มยศ สมัยนี้ยังมีคนที่เรียกชื่อจริงเพื่อนๆอยู่อีกหรอลูก..


   จินเดินตามผู้เป็นแม่มายังหน้าบ้าน รู้สึกแปลกใจไม่น้อยเลยที่อยู่ดีๆก็มีอริมาบุกบ้านเนี่ย กูจะไม่โดนปาหินเข้าบ้านใช่ไหม จินได้แต่ยิ้มเจื่อนๆให้แขก 


   "ไม่เป็นไรครับคุณน้า วันนี้ผมมารับจิณกรณ์ไปโรงเรียนครับ...อ่า หลังจากนี้ผมจะคอยรับคอยส่งทุกวันเลย"


   "ทำทำไม เพื่ออะไรเนี่ย??" 


   จินเป็นคนถามคำถามออกไป ตอนนี้จินรู้สึกว่ามันมืดแปดด้านไปหมด...บ้าเอ๊ยย ใครมันจะอยากให้อริไปส่งโรงเรียนว้ะะ 


   "จำไม่ได้หรอว่าครูเขาสั่งพี่ว่าอะไรน้องจิณกรณ์??"


   เจบียิ้มมุมปากเก็กๆแบบที่ชอบทำ ถ้าสาวๆมาเห็นก็คงจะระทวยกันไปทั้งบริเวณ แต่โทษที นายจิณกรณ์รู้สึกแหยงมากกว่า 


   "ใครก็ได้อธิบายแม่ที..."


   "คืองี้ครับคุณน้า เมื่อวานนี้เนี่ยจิณกรณ์เข้าแต่งกายผิดระเบียบครับ คุณครูก็เลยฝากผมที่เป็นประธานนักเรียนมาช่วยดูแลน้องเขาหน่อยอะครับ"


   "อะไรวะ ผมก็ไม่ได้โดนคนเดียวป้ะ?? ไอ้นากไอ้แบมมันก็โดนไปตามประคบประหงมพวกมันนู่นดิ"


   นายจิณกรณ์เริ่มจะหัวร้อนแล้ว มีเรื่องให้หงุดหงิดแต่เช้าแบบนี้ วันนี้คงไม่ใช่วันของเขา และคงไม่ใช่วันของเขาตั้งแต่มาเจออริตัวเองมากดกริ่งหน้าบ้าน


   เจบีถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะพูดต่อ เขาเริ่มจะหมดความอดทนกับเด็กตรงหน้าแล้ว ถ้าไม่เกรงใจแม่ของไอ้เด็กนี่เขาคงด่าไปแล้ว


   "จิน..แม่ว่าไปกับเพื่อนดีกว่าไหมลูก ไหนๆวันนี้แม่ก็ไม่ว่างส่งอยู่แล้วก็ไปเถอะ"


   "เอางั้นก็ได้ครับ...."


   จินเห็นว่าแม่เขาขอหรอกถึงจะยอมไปโรงเรียนกับอริตัวเอง เขาเดินเข้าไปด้านในบ้านเพื่อจะไปหยิบกระเป๋านักเรียนของตน เมื่อเดินออกมาจินก็เห็นอีกคนขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซต์และใส่หมวกกันน๊อคเตรียมพร้อมแล้ว เจบียื่นหมวกกันน๊อคให้จินก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์ 
 

   "จิณกรณ์--"


   "เลิกเรียกชื่อจริงเถอะครับ"


   "แล้วชื่อเล่นว่าอะไร??"
   

   "จิน"


   "พี่ชื่อเจบี"


   "รู้แล้ว"


   "รู้ได้ไง??"


   "นี่ ไม่รู้ตัวเลยรึไงว่าตัวเองดังในโรงเรียนจะตาย!"


   บทสนทนาจบลงแค่นั้น เจบีไม่ได้ตอบอะไรจินและจินก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ 


   เมื่อจินขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซต์เรียบร้อยแล้วเจบีก็ออกรถทันที ตลอดการเดินทางมีแต่ความเงียบ ไม่มีใครปริปากออกมา มีเพียงแค่เสียงลมที่พัดผ่าน






































   เจบีขับรถเข้ามาจอดในลานจอดรถของโรงเรียน จังหวะเดียวกันนากที่นั่งอยู่ในรถส่วนตัวที่ผู้ปกครองขับมาส่งก็เหลือบไปเห็น...นากเห็นเจบี แต่ที่น่าสงสัยมากกว่านั้นคือคนที่ซ้อนท้ายเจบีต่างหาก ถึงจะใส่หมวกกันน๊อคอยู่แต่ทำไมนากจะจำไม่ได้ว่านั่นน่ะ...


   จิณกรณ์เพื่อนของเจตพลคนนี้ไง 


   เรื่องนี้ต้องถึงหูกันต์พิมุกต์


   เรื่องนี้ต้องถึงหูเพื่อนๆห้องม.4/1 


   เพราะฉายาของเขาคือ...นากรู้ โลกรู้ 


   "แจน"


   "..."


   "แจนเว้ยย!!"


   "ห้ะ..อะไรนะ"


   "เหม่อไรวะเนี่ย ถึงแล้วก็รีบๆลงรถเร็ว จะรีบไปมหาลัย"


   แจน หรือ นากเบ้ปากใส่ผู้เป็นพี่ของตน ที่จำใจขับรถมาส่งเขาถึงโรงเรียนเนื่องจากผู้เป็นพ่อบังคับมา 


   ความจริงแล้วชื่อเล่นจริงๆของนากคือ แจน เป็นชื่อที่แม่ของเขาตั้งให้เพื่อให้สอดคล้องกับชื่อของพี่ที่ชื่อ เจฟ แต่แจนคิดว่ามันเหมือนผู้หญิงเลยไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เขาจึงให้เพื่อนซี้ทั้งสองของเขาช่วยคิดชื่อใหม่ แบมแบมจึงเสนอชื่อ นาก  เพราะว่าแจนหน้าเหมือนตัวนากนั่นเอง 


   ส่วนตัวของนากก็โอเคกับชื่อนี้และปัจจุบันมีแค่คนในครอบครัวเท่านั้นที่เรียกว่าแจน นอกจากครอบครัวแล้วนากก็จะให้คนสำคัญเท่านั้นที่เรียกตนว่า แจน 


   นากเอี้ยวตัวไปหยิบจาคอปที่เบาะด้านหลังก่อนจะรีบเปิดประตูลงรถ แต่ก็ไม่ลืมที่จะชูนิ้วกลางใส่พี่ชายของตนก่อนปิดประตูรถหนี 


   เมื่อพี่ชายของนากขับรถออกไปจนพ้นประตูโรงเรียนแล้วนากจึงรีบวิ่งขึ้นอาคารเรียนทันที เรื่องที่จินซ้อนท้ายพี่เจบีมาโรงเรียนนี่ต้องรีบเอาไปโม้กับแบมแบม แต่เมื่อนากเดินมาถึงหน้าห้องเรียนเขาก็เห็นเจบีกับจินเหมือนกำลังจะคุยอะไรกันอยู่


   "จริงๆพี่ไม่ต้องมาส่งผมที่ห้องก็ได้นะ"


   "ไม่เป็นไร ครูเขาบอกให้พี่ดูแลพี่ต้องทำหน้าที่พี่ให้ดีสิ"


   "มันก็ไม่จำเป็นต้องตามติดขนาดเนี้ยะ!"


   "จำเป็นดิ"


   ตอนนี้จินกำลังจะประสาทกินเพราะยืนเถียงกับเจบีมาหลายนาทีแล้ว มาส่งโรงเรียนทุกวันว่าลำบากใจแล้ว...ยังอุตส่าห์ใจดีมาส่งที่ห้องเรียนทุกวันอีก จริงๆไม่ใช่อะไรหรอก แค่ไม่อยากตกไปเป็นขี้ปากของพวกขี้เม้าท์ ขี้นินทา ตั้งแต่ไอ้พี่เจบีนี่ขับรถเข้าประตูโรงเรียนจนเดินมาถึงห้องเรียนก็เห็นซุบซิบกันมาตลอดทาง 


   "เห้ย! สองคนนี้เป็นแฟนกันหรอ!"


   นากวิ่งเข้ามาแทรกกลางระหว่างจินและเจบีพร้อมกับตะโกนเสียงดังตามนิสัย แต่คำถามที่ถามมานั้นทำเอาจินต้องหันไปถลึงตาใส่นากทันที 


   "แฟนพ่อมึงดิวะ เดี๋ยวโบก"


   จินทำเป็นง้างมือเตรียมจะโบก เมื่อนากเห็นแบบนั้นจึงยกมือกุมหัวโดยสัญชาตญาณ ซึ่งมันดูตลกมากๆ จินเห็นการกระทำของนากแล้วได้แต่หัวเราะ 


   "ขำไรวะแม่ง เข้าห้องและ"


   นากอายม้วนไปเลยเมื่อโดนเพื่อนสนิทของตนแกล้ง ทำให้ใบหน้าของนากเริ่มขึ้นสีแดงๆบางๆก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องเรียนไป โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าเจบีมองการกระทำนั้นด้วยสายตาสื่อความหมายบางอย่าง..


   "เพื่อนชื่อไรอะ"


   "นาก..ทำไมหรอ??"


   "เปล่านี่ ก็เห็นน่ารักดี พี่ไปละ ตั้งใจเรียน อย่าลืมรับแอดพี่ด้วย"


   "อือ"


   เจบีแค่แกล้งถามชื่อนากไปเท่านั้น ความจริงแล้วเจบีรู้จักนากอยู่แล้ว เพราะเมื่อวานนี้ที่เจบีไปขอเฟซบุ๊คของจินมาจากนากและฝากนากไปย้ำกำชับว่าให้จินรับแอดตนด้วย แต่จินก็ไม่ได้รู้สึกเอะใจทั้งๆที่เมื่อคืนนากก็มาย้ำตนแล้วว่าพี่เจบีให้รับแอดด้วย ยอมคนเรา


   "คุณประธานจับปลาสองมือหรอคร้าบบบบบบบบ!!"


   เมื่อเจบีก้าวขาเข้ามาด้านในห้องคณะสภานักเรียนก็ได้ยินเสียงเอ่ยแซวของแจ็คทันที บางทีเขาก็รำคาญเหมือนกัน ไม่รู้แซวอะไรนักหนา งานการไม่ทำ


   "จับปลาเหี้ยอะไร บ้านกูไม่ได้ทำประมง ฟาย"


   เจบีชูนิ้วกลางใส่เพื่อนซี้พร้อมเบ้ปากใส่ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานของประธานนักเรียน 


   "ทำมาเป็นวีนไอ้บี มึงยังไงเนี่ย เมื่อวานก็แชทกับอีกคน วันนี้ก็มาโรงเรียนกับอีกคน"


   ยูละมือจากกองเอกสารเพื่อเดินมาแซวคุณประธานนักเรียน เจบีละสายตาจากโทรศัพท์มือถือและส่งสายตาดุๆใส่เพื่อนๆของเขา 


   "กูก็เข้าใจนะว่ามึงหล่อถึงจะหล่อไม่เท่ากูก็เถอะ แต่อย่าทำแบบนี้เลยว่ะมันไม่ดี"


   "มึงก็อีกตัวไอ้มาร์ค วันนี้พวกมึงนี่สามัคคีรุมกูกันจังวะ" 


   ทั้งสามหัวเราะให้กับคำพูดและสีหน้าตัดพ้อของคุณประธานนักเรียน ซึ่งนานๆครั้งจะเห็นเพราะปกติเขาชอบเก๊กหน้าขรึมมากกว่า แต่เสียงแจ้งเตือนที่ดังมาจากโทรศัพท์มือถือของเขานั้นทำให้เขาแอบอมยิ้ม เขาล็อคหน้าจอโทรศัพท์มือถือและวางคว่ำหน้าจอไว้กับโต๊ะ 


   จิณกรณ์ ลิขิตเจริญกุล ได้ตอบรับคำขอเป็นเพื่อนของคุณแล้ว 









#PresidentBN


@_theJpan



กรี๊ด มาอัพแล้ววววว  หายไปนานเว่อ แต่ช่วงนี้คงนานๆทีอัพนะคะ เนื่องจากว่าเราใกล้สอบแล้ว ติดซ้อมเต้น และภารกิจอีกมากมายรุมเร้า แต่ก็จะพยายามไม่อู้ด้วยนะคะ55555 ขอบคุณที่อ่านฟิคของเรา

5 ความคิดเห็น

  1. #4 look79 (@0902252711) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 15:17
    ชอบอ่า ชอบตรง
    'เรื่องนี้ต้องถึงหูกันต์พิมุกต์
    เรื่องนี้ต้องถึงหุเพื่แนๆห้องม.4/1
    เพราะฉายาเขาคือ...นากรู้ โลกรู้ ' อ่าาา 555
    #4
    0