*จบแล้วจ้า*HUG ❤ ยอดดวงใจ 'เขมราฐ' [Yaoi]

ตอนที่ 3 : HUG ยอดดวงใจที่หนึ่ง… การเริ่มต้มของเข้ม (เต็มดวง%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,531
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    9 มิ.ย. 59





HUG ยอดดวงใจที่หนึ่งการเริ่มต้มของเข้ม

 

 

เข้ม

หวา...

ตื่นเต้นจังเลยครับเพราะวันนี้ผมต้องไปทำงานเป็นวันแรก ผมไม่ได้บอกพ่อกับแม่เลยครับ ส่วนลูกพี่คุณเขมราฐคงจะมาบอกแล้วเพราะเมื่อเช้าเขามีท่าที่เปลี่ยนไป แถมยังมองหน้าผมแล้วก็ยิ้มอีกต่างหาก นานๆ ลูกพี่จะยิ้มให้ผมรู้สึกแปลกใจยังไงก็ไม่รู้สิครับ แถมยังพูดจาแปลกๆ อีกต่างหาก

จำไว้นะเข้ม... ขึ้นชื่อว่าเขมราฐย่อมอันตรายต่อเด็กความจำสั้นอย่างนาย

คำพูดจาแปลกๆ แถมยังฝ่ามือหนาที่ขยี้ลงบนหัวของผมอีก ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจหรือพยายามอธิบายเหมือนให้ผมกลัวก็ตาม แต่อย่างหนึ่งที่มั่นใจก็คือ เข้มไม่เข้าใจอยู่ดีนั่นแหละครับ

ฮี่ ๆ

เสียงม้าร้องดังมาตั้งแต่ไกลเลยครับ ผมตื่นเต้นยังไงก็ไม่รู้สิเพราะผมไม่ค่อยชอบม้า มันชอบพยศและวิ่งไล่คนอื่นอยู่เรื่อย ผมจำมาจากในหนังเอานะครับ แต่ม้าที่คุณเขมราฐขี่มามันสวยมากๆ สีขาวสะอาดตา แถมแววตายังเหมือนกันทั้งเจ้านายและก็ม้าเลย

“ขึ้นมาสิ” น้ำเสียงดุดันไม่เคยเปลี่ยน แถมแววตาของเขายังน่ากลัวเหมือนเดิม แค่ลดน้อยลงไปบ้าง

“ผมเดินตามไปดีกว่าครับ” ผมไม่กล้าขึ้นไปนั่งหรอกครับ ดูสายตาที่เจ้าม้าตัวนี่มองผมสิ จ้องเหมือนต้องการประกาศจะเป็นศัตรูกันเลย

“เดินตาม”

“ครับ”

“ทำไม?”

“ผมไม่ชอบขี่ม้า” ผมเงยหน้าขึ้นไปสบตากับเขา บอกตามตรงผมกลัวโคตรๆ

“มันไม่ได้น่ากลัว หากฉันถูกใจใครมันก็เช่นกัน”

“แต่คุณไม่ชอบผม ไม่เสี่ยงดีกว่าครับ”

“งั้นก็ตามใจ” ผมจ้องหน้าเขาสลับกับม้า พอผมบอกว่าจะเดิน เขาก็ยอมและควบม้าออกไปเรื่อยๆ ทางไปบ้านเขา นอกจากทุ่งหญ้าเขียวขจีแล้ว ยังผ่านทุ่งดอกกระเจียวสีสันสดใสอีกต่างหาก

ตอนนี้ห้าโมงกว่าแล้ว ตะวันก็ใกล้จะลาลับขอบฟ้า เป็นภาพบรรยากาศที่สวยจนผมละสายตาออกไปไม่ได้เลย ผมไม่รู้ว่าขาทั้งสองข้างมันเผลอหยุดยืนอยู่กับที่ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่มันเป็นภาพบรรยากาศที่รู้สึกดีมากเลย

“จะยืนอยู่อีกนานไหม”

“อ๊ะ! ขอโทษครับ ผมแค่เห็นว่ามันสวย” ผมหันกลับไปมองคนที่กำลังนั่งอยู่บนหลังม้า ซึ่งตอนนี้แสงจากดวงตะวันที่กำลังจะลาลับขอบฟ้าสาดส่องมาที่เขาพอดี มันเป็นภาพจอมโจรเขมราฐเลยก็ว่าได้ หนวดพะรุงพะรังน่ากลัวของเขาสามารถตัดออกไปได้เลยละครับ ตอนนี้เขาเหมือนเจ้าชายขี่ม้าขาวซะมากกว่า

“เข้ม”

“ครับ ไปต่อเลยครับ” ผมคงมองหน้าเขาแล้วยิ้มไปละมั้ง น้ำเสียงไม่พอใจเลยเอ่ยออกมา

ตามทางเดินมีแต่ทุ่งหญ้าเขียวขจีแถมยังเป็นเส้นทางที่รกโคตรๆ เขาขี่ม้าอาจจะไม่เป็นอะไร แต่ผมนี่สิครับ ยอมเดินเท้าจนลืมคิดถึงความปลอดภัยของตัวเอง ผมใส่ขาสั้นมาด้วยสิครับ แถมเสื้อก็แขนสั้น

 

เพล้ง!

นี่ละมั้งเสียงแรกที่ผมสัมผัสได้ หลังจากที่สองฝ่าเท้ามายืนอยู่บนผืนดินของอาณาเขตเขมราฐ... เสียงเหมือนอะไรสักอย่างตกลงมาแตก คนที่ขี่ม้าอยู่ก็กระโดดลงมายืนข้างๆ ผม ก่อนจะเดินออกไปโดยที่ไม่รีรอผมเลยครับ

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น”

“พ่อครับ” น้ำเสียงเล็ก แต่มีพลังเรียกคนตรงหน้าของผม ก่อนที่ร่างเล็กจะวิ่งเข้ามากอดเขา

“สร้างเรื่องไว้อีกแล้วเหรอครับ” น้ำเสียงเมื่อกี้ทรงพลังมากๆ แต่พอคุยกับลูกเขากลับอ่อนโยน พอลองกวาดสายตามองไปรอบๆ พวกแม่บ้านก็ยืนตัวสั่นอยู่เลยครับ

“นั่นใครครับ” เด็กน้อยตรงหน้าชี้นิ้วมาทางผมก่อนที่สายตาดุๆ ของคุณเขมราฐจะหันมามองผมด้วย

“พี่เลี้ยงคนใหม่”

“สกปรก... ทำไมถึงเลอะเทอะแบบนั้นละครับ” ผมมองสำรวจตัวเองทันทีที่ถูกเด็กตรงหน้าพูดแบบนี้ใส่ ทำไมถึงปากร้ายแบบนี้นะ แล้วผมจะรับมือไหวเหรอครับ หลานของผมไม่ได้แสบขนาดนี้สักหน่อย

“ขุนเขา!” ผมรู้จักชื่อของเขาแล้วครับ

“ขอโทษครับ” พอถูกน้ำเสียงดุๆ เรียกชื่อตัวเองเข้าก็หงอยเลยครับ ผมไม่ได้โกรธหรือไม่พอใจที่เขาพูดแบบนี้หรอก เพราะมันเป็นเรื่องจริง

“เข้มมานี่สิ” คุณเขมราฐเรียกผมให้เข้าไปหา พอเข้าไปใกล้ๆ ผมก็นั่งยองลงข้างๆ เขา แต่ก็เว้นระยะห่างพอสมควร “เข้ามาอีก”

“แค่นี้ก็พอแล้วครับ”

“ฉันบอกให้เข้ามา” พอถูกดุผมก็ต้องรีบขยับตัวเข้าไปหาเขาอีกนิด

“ขุนเขา ต่อจากนี้ไปเข้มจะมาดูแลลูก ตั้งแต่ห้าโมงเย็นถึงเจ็ดโมงเช้า พ่อหวังว่าจะไม่มีเรื่องแย่ๆ แบบครั้งก่อนอีกนะ”

“ครับ”

“...” ผมนั่งฟังเงียบๆ เพราะไม่รู้ว่าต้องพูดอะไร รู้แค่ว่าตัวเองมีหน้าที่ต้องทำ

“ส่วนคนอื่นๆ ฉันก็หวังว่าจะไม่มีใครกรอกหูลูกชายฉันแบบผิดๆ อีกนะ”

“คะ...ค่ะ” ผมว่ามันคงไม่ง่ายอย่างที่คิดแล้วครับ

“ช่วงเช้าฉันจะมารับ”

“เอ๋! แล้วคุณจะไปไหนครับ” ผมเผลอพูดอะไรแปลกๆ ไปหรือเปล่าครับ ทำไมเขาถึงมองหน้าผมแบบนี้ “ขอโทษครับ”

” เขาไม่ได้ตอบอะไรผม แต่กลับเดินออกไปจากที่ตรงนี้ทันที ผมรู้สึกเหมือนเขาเป็นคนที่ชอบเก็บตัวเงียบยังไงก็ไม่รู้สิครับ

ซ่า

“นี่แนะๆ สกปรก ไปไกลๆ เลยนะ”

“หวา! เปียกหมดแล้วครับ” พอลับสายตาของเขา เด็กผู้ชายที่ท่าทางสุภาพนอบน้อมกลับกลายเป็นเด็กตัวร้ายอีกครั้ง แถมยังถือสายยางที่วางอยู่ตรงพุ้มไม้ขึ้นมาฉีดใส่ผมเต็มแรงเลยครับ

“ฉันไม่อยากได้พี่เลี้ยงคนใหม่”

“ผมไปไม่ได้หรอกครับ จนกว่าจะทำงานของวันนี้เสร็จ”

“น่ารำคาญ อย่ามายุ่งกับฉัน” ถ้าเขาเป็นหลานของผม คงถูกจับมาตีก้นแล้วครับ แต่เพราะไม่ใช่และผมก็ไม่กล้าเข้าใกล้คุณขุนเขาด้วย ถึงจะเป็นแค่เด็กแต่ก็น่ากลัวเหมือนกัน

“พอแล้วค่ะคุณหนู”

“เธออยากโดนอีกคนเหรอ?”

“อย่าค่ะ”

“นี่แนะๆ ออกไปไกลๆ เลยนะ” ทั้งผมและพี่คนที่เข้ามาห้ามกลับถูกสายน้ำฉีดใส่จนเปียกชุ่มไปหมดทั้งตัว แถมน้ำยังเย็นอีกต่างหาก แถมพวกเราทั้งคู่ก็นั่งกอดกันกลมเพราะความหนาวของสายน้ำเมื่อกี้

“เป็นอะไรไหมค่ะ”

“ไม่น่าเข้ามาช่วยเข้มเลย” ผมบอกกับพี่สาวตรงหน้า ปากก็พลอยสั่นไปด้วย ผมไม่ค่อยชอบสายน้ำเย็นๆ เพราะร่างกายผมไม่ค่อยแข็งแรง หากโดนน้ำเข้าไปมากๆ และเปียกโชกไปทั้งตัวแบบนี้ก็จะไม่สบายง่าย ผมเลยถูกห้ามไม่ให้ไปเล่นที่น้ำตกสักเท่าไหร่ ถึงจะชอบมากแค่ไหนก็ตาม

“หนาวเหรอค่ะ ไปค่ะเดี๋ยวพี่เหมยจะพาไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”

“แต่เข้มไม่มี”

“พี่มีค่ะ ของพ่อพี่เอง” พี่เหมยบอกกับผมก่อนจะพาเดินมาทางด้านหลังของตัวบ้านหลังใหญ่ ตลอดทางเดินผมกอดตัวเองอยู่อย่างนั้นเพราะความหนาว

“เข้มรออยู่ตรงนี้นะ”

“ครับ”

ผมนั่งยองๆ กอดเข่าตัวเอง รู้สึกสั่นไปหมดเลยครับ

“เข้ม”

“ครับ”

“รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะนะ ห้องน้ำเดินไปอีกร้อยเมตรก็จะถึง”

“ขอบคุณนะครับพี่เหมย”

“เปลี่ยนเสร็จเอาผ้าที่เปียกมานี่นะ”

“ครับ” ผมยิ้มให้พี่เหมยก่อนจะเดินไปตามทางที่เขาบอก ถึงผมจะเป็นพวกที่ไม่ชอบจำเส้นทางเดินสักเท่าไหร่ก็ตาม แต่เพราะมันแค่ร้อยเมตรคงไม่เป็นปัญหาสำหรับการเดินทางกลับมาของผมหรอกครับ

เมื่อเดินมาถึงห้องน้ำผมก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า มันเป็นชุดหม้อฮ่อมเก่าๆ แต่ไม่ใช่ปัญหาสำหรับผมเลย แถมยังใส่พอดีอีกต่างหากครับ แสดงว่าพ่อของพี่เหมยต้องตัวเล็กเท่าๆ กับผมแน่นอน

“ขอบคุณนะครับพี่เหมย” พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จผมก็เดินกลับมาที่เดิมพร้อมกับคำขอบคุณ จากที่เปียกเหมือนผมเมื่อกี้ พี่เหมยก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเหมือนกันครับ

“เดี๋ยวพี่จะซักตากไว้ให้นะคะ”

“ขอบคุณครับ เข้มต้องไปทำงานแล้ว”

“ขึ้นไปที่เรือนใหญ่ต้องระวังนะคะ”

“ทำไมครับ” ผมมองหน้าพี่เหมยแววตาของเขาเป็นกังวลมากๆ เลยครับ

“คุณหนูไม่ค่อยชอบพี่เลี้ยงหรอกค่ะ คนก่อนๆ ก็ถูกแกล้งจนลาออกไปซะหมด บางคนก็คิดจะจับคุณเขมราฐด้วยซ้ำไป แต่ก็ถูกคุณหนูจัดการจนต้องลาออกไปเอง” ได้ยินเรื่องความแสบของเขาแล้ว ผมกลับกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ทัน

มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอครับ?

เฮ้อ!

ตอนนี้ผมเดินมาถึงเรือนใหญ่แล้วครับ ผมถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะเดินขึ้นไปด้านบน พอขึ้นมาได้พวกสาวใช้ก็มองผมใหญ่เลย พวกเธอเป็นคนของคุณหนูขุนเขาครับ ผมจำได้เพราะก่อนหน้านี้ยังช่วยเขาฉีดน้ำใส่ผมกับพี่เหมยอยู่เลย

หวา

ทำไมมันรกแบบนี้ ของเล่นเต็มพื้นไปหมดเลยครับ พวกสาวใช้ทั้งสองคนก็เอาแต่ยืนมอง ส่วนคุณหนูก็เหมือนต้องการแกล้งผม เขานั่งโยนของเล่นลงพื้นไปทีละชิ้นๆ แถมยังเกลื่อนพื้นบ้านไปหมด

“เก็บสิ” คุณหนูบอกกับผมก่อนจะนั่งมอง เป็นแค่เด็กแต่ทำไมถึงไม่มีมารยาทเอาซะเลย

“อย่าขว้างของทิ้งสิครับ” ผมคลานเข้าไปตรงหน้าก่อนจะค่อยๆ เก็บของเล่นใส่ตะกร้าที่วางอยู่ข้างๆ ตัวเอง

เก็บชิ้นนี้เสร็จ ก็ไปเก็บอีกชิ้น พอฝั่งนี้สะอาดเรียบร้อย ก็ต้องไปอีกฟังอีกแต่ทว่าเสียงของเล่นตกเกลื่อนพื้นอีกแล้วครับ

“พวกพี่ทำอะไรครับ” ผมหันกลับมามองก็เห็นสาวใช้คนหนึ่งกำลังเทของเล่นลงพื้น

“คุณหนูค่ะ ไปกินมื้อค่ำกันดีกว่าค่ะ” จู่ๆ เธอก็พาคุณหนูออกไป ทั้งสองคนเอาแต่หัวเราะ ส่วนผมก็ต้องเก็บของตามหลัง

พอเก็บเสร็จผมก็ไปจัดเข้าที่ก่อนจะเดินตามที่โต๊ะโต๊ะอาหาร เสียงหัวเราะดังสนั่นเลยครับ เมื่อเดินเข้าไปถึงก็เห็นคุณหนูกำลังเทน้ำแกงลงพื้น

“ทำอะไรนะครับ แบบนี้ก็เสียดายของแย่” ผมว่าก่อนจะวิ่งเข้าไปห้าม

“โอ๊ย!” เสียงร้องดังขึ้นมาทันที ผมแค่จับมือเขาเบาๆ เองนะครับ

ผลัก ตุบ

สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาผลักผมจนล้มลงไปนั่งกองกับพื้น ทำเอาข้อมือผมพลิกไปเลยครับ แต่มันแค่ภายนอกสินะเพราะผมต้องอดทน

“ทำอะไรคุณหนูนะ ฉันจะฟ้องคุณเขม เป็นอะไรไหมค่ะคุณหนู” เธอด่าผมก่อนจะหันไปมองหน้าคุณหนูนิสัยไม่ดี ผมแค่จับมือเขา แต่ทำไมเธอต้องมาผลักผมแบบนี้ด้วย

“ผมไม่ได้ทำอะไรนะครับ”

“โกหก!

“พอแล้ว” คุณหนูนิสัยไม่ดีพูดดุออกมาก่อนจะจ้องหน้าผม แววตาของเขาเหมือนคุณเขมเลยครับ “ไปเอาผ้ามาเช็ดสิ” คุณหนูสั่งผมก่อนจะหันกลับไปกินข้าวต่อ ผมถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะเดินไปหาผ้ามาเช็ดคราบน้ำแกงที่หกบนพื้น

ผมถูกรับน้องงั้นเหรอ? อย่างที่พี่เหมยบอกไว้จริงๆ เลยครับ

“โอ๊ย!” ผมก้มเช็ดน้ำแกงอยู่ดีๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนมีอะไรร้อนๆ ราดลงที่หลังมือของตัวเอง พอเงยหน้าขึ้นไปมองก็เห็นว่าคุณหนูนิสัยไม่ดีกำลังเทน้ำร้อนๆ ลงบนมือของผม ตอนนี้หลังมือผมแดงไปหมดแล้วครับ

“แดง เปรี้ยว พาฉันไปอาบน้ำได้แล้ว” นอกจากจะนิสัยไม่ดี ยังไม่มีสัมมาคาราวะอีกครับ ถึงจะเป็นเจ้านายแต่ก็ควรแทนคนอื่นว่าพี่บ้าง ทำไมเขาถึงได้ทำตัวแย่แบบนี้นะ

“น้องเข้ม เจ็บไหมค่ะ” พี่เหมยวิ่งเข้ามาหาผมก่อนจะช่วยพยุงให้ลุกขึ้น “นาวไปหายามาทาให้เข้มเร็วเข้า”

“ค่ะ” พี่เหมยกับพี่ที่ชื่อนาวน่าจะอยู่ข้างเดียวกับผมนะครับ

ตอนนี้พี่เหมยพาผมมานั่งอยู่ที่นอกระเบียงบ้านก่อนที่จะช่วยทายาให้ มันแสบมากๆ เลยครับ

“เจ็บ” ผมเผลออุทานออกมาซะงั้น จนพี่เหมยชะงักไป

“มาวันแรกก็โดนซะแล้ว แบบนี้จะไหวเหรอค่ะ”

“ต้องไหวสิครับ เข้มมีข้อตกลงกับคุณเขมราฐอยู่ ถึงยังไงก็ต้องไหวครับ แค่นี้ไม่เป็นอะไรหรอกครับ”

“เมื่อกี้ตอนล้ม พี่เห็นเราแสดงอาการออกมา ข้อมือเจ็บใช่ไหม”

พี่เหมยจ้องหน้าผมเหมือนกำลังจับผิด พอถูกจ้องนานๆ ผมเลยพยักหน้าแทนคำตอบ พี่เหมยถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะยื่นมือมาจับข้อมือข้างที่เจ็บของผมขึ้นไปทายาให้

“ถ้าเป็นไปได้ อยู่ห่างๆ คุณหนูไว้นะเข้ม”

“แต่เขาจ้างเข้มมาดูแลคุณหนู”

“คุณหนูไม่ค่อยยอมรับใครง่ายๆ หรอกนะ ส่วนสองคนนั้นเดี๋ยวก็ถูกไล่ให้ออกมา” พี่เหมยคงอยู่ที่นี่มานานสินะ แต่ผมก็จะอดทนเพราะถึงยังไงผมก็อยากรักษาสัญญา

“เข้มไม่เป็นอะไรหรอกครับ ขอบคุณนะครับสำหรับยาที่ทาให้ งั้นเข้มขอตัวก่อนนะครับ”

ผมยกมือไหว้พี่เหมยก่อนจะเดินออกมา ถึงยังไงผมก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้สำเร็จสินะ เดี๋ยววันนี้มันก็ผ่านไปครับ

 

ผมเดินขึ้นไปชั้นบน แม้จะไม่รู้ว่าห้องคุณหนูอยู่ไหนก็ตาม แต่พอขึ้นมาจนสุดบันไดก็เห็นสาวใช้ก่อนหน้านี้วิ่งออกมาจากห้องของคุณหนู พวกเธอทั้งคู่ต่างเปียกปอนกันไปหมดเลยครับ หนึ่งในนั้นวิ่งชนผมก่อนจะลงไปด้านล่าง เท่านี้ผมก็รู้แล้วว่าเขาอยู่ห้องไหน

ผมไม่ได้เข้าไปด้านในหรอกครับ รออยู่ด้านนอกเท่านั้นเอง รอจนกว่าเขาจะหลับ

ถึงผมจะมีหน้าที่ดูแลเขา แต่ถ้าจะเข้าไปเลยมีหวังต้องเปียกเหมือนสองคนนั้นแน่ๆ ผมเลยรออยู่ด้านนอกดีกว่าครับ รอจนเผลลอหลับไปหน้าห้อง มาตื่นอีกทีก็ตอนเกือบสว่าง ผมนอนหลับทั้งอย่างนี้งั้นเหรอ?

น่าจะใช่นะครับ เพราะตอนนี้รู้สึกเมื่อยมากๆ แต่ผมก็ต้องเข้าไปด้านในอยู่ดี ผมเดินเข้ามาเงียบๆ เพราะห้องไม่ได้ล็อกครับ เข้ามาก็เห็นคุณหนูยังนอนหลับอยู่ ผมก็เดินเลี่ยงไปที่ห้องน้ำ ผมเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้เขาอาบ แถมยังจัดของในห้องน้ำที่กระจัดกระจายให้เรียบร้อยเหมือนเดิม พอเสร็จผมก็ออกมาจัดด้านนอกต่อผมทำทุกอย่างในห้องให้เบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ พอเสร็จผมก็ลงไปเตรียมมื้อเช้าไว้รอทันที

“อ้าวเข้ม ทำไมตื่นเช้าจัง” ผมเดินลงมาด้านล่างก็เจอพี่เหมยอยู่ในครัวพอดีเลยครับ เขากำลังเตรียมของอยู่เลย

“เข้มตื่นนานแล้วครับ พอตื่นก็ไปเตรียน้ำอุ่นไว้รอคุณหนูตื่นขึ้นอาบ ตอนนี้ก็กะว่าจะลงมาทำข้าวต้มให้นะครับ” ผมตอบพี่เหมยยิ้มๆ

“ทำเป็นเหรอเรา”

“เป็นสิครับ ทำอร่อยด้วย แม่ชอบบอกแบบนี้เสมอ”

“ถ้างั้นก็ลองดู หากคุณหนูชอบ เธอจะได้ยอมรับเข้มเร็วๆ ไง”

“ขอบคุณนะครับ” พี่เหมยเปิดทางให้ผมทันที พอเห็นอุปกรณ์ที่วางอยู่ผมก็หยิบเท่าที่จำเป็นมาเท่านั้น ก่อนจะเลือกเอาไว้เพื่อทำข้าวต้มให้คุณหนู

ผมทำข้าวต้มปลาครับ ส่วนพี่เหมยตอนนี้เดินออกไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ห้องครัวเลยเป็นของผมคนเดียว ผมใช้เวลาทำอยู่เกือบชั่วโมงเลยพอเสร็จพี่เหมยก็เดินกลับมา

“กลิ่นหอมจังเลยเข้ม”

“ข้าวต้มปลานะครับ ไม่รู้จะชอบไหม?”

“เอ่อพี่ลืมบอกไปนะ คุณหนูแพ้อาหารทะเลนะเข้ม”

“เข้มจะจำไว้ครับ”

“อย่าลืมเชียวละ งั้นที่เหลือพี่จัดการเอง นี่ก็ใกล้ได้เวลาเลิกงานแล้ว” พี่เหมยเดินเข้ามาหาผมก่อนจะยื่นถุงกระดาษมาให้ “ส่วนนี่เสื้อผ้า พี่กลับไปเอามาให้แนะ”

“ขอบคุณนะครับ เดี๋ยวชุดนี้เข้มซักให้”

“จ้า”

“งั้นเข้มกลับก่อนนะครับ ไม่อยากให้คุณเขมรอ”

“กลับดีๆ เข้ม”

“สวัสดีครับ” ผมยกมือไหว้พี่เหมยก่อนจะเดินลงไปจากบ้าน ตอนนี้ก็ใกล้จะเจ็ดโมงเช้าแล้ว ผมก็เลยต้องไปรอคุณเขมที่อยู่หน้าบ้าน

ฮี่ ๆ

เขามาตรงต่อเวลามากๆ เลยครับ แถมยังขี่เจ้าม้าสีขาวตัวเดิมมาอีกต่างหาก แต่เขาขี่มาไม่ถึงผมหรอกครับ เขาหยุดอยู่ตรงต้นไม้ก่อนจะปล่อยให้มันหาหญ้าแถวๆ นั้นกิน ส่วนตัวเองก็เดินเข้ามาหาผมแทน

“เป็นไง ทำงานวันแรก”

“สบายมากครับ”

“หืม! ตอนมาไม่ได้ใส่ชุดนี้นี่”

“อ๋อ! พอดีอาบน้ำนะครับ พี่เหมยก็เลยให้ชุดนี้มาใส่แทน” ผมโกหกออกไปคำโตเลยครับ แต่มันไม่ได้ร้ายแรงอะไรมาก แถมผมยังไม่ใช่คนขี้ฟ้องด้วย

“เดี๋ยวฉันเดินไปส่งละกัน”

“คุณเขมไม่ขี่ม้าเหรอครับ”

“ไม่ละ? ว่าจะเดินไปดูรอบๆ นี้ด้วย รีบไปกันเถอะ สายกว่านี้เดี๋ยวมันจะร้อนเปล่าๆ นะ” คุณเขมบอกกับผมก่อนจะเดินนำหน้าออกไป ผมเองก็พยายามเป็นอย่างมากที่จะไม่ให้เขาเห็นรอยแดงที่หลังมือ

ผมไม่ใช่เด็กขี้ฟ้องสักหน่อย

“ไว้เย็นนี้จะมารับนะ”

“วันนี้หักไปหนึ่งพันบาทถ้วนนะครับ” ผมรีบท้วงทันที ทำเอาคุณเขมต้องหัวเราะออกมาเลยครับ “ถ้างั้นเข้มไปนะครับ สวัสดีครับ”

“เดี๋ยวเข้ม” จู่ๆ คุณเขมก็เรียกชื่อผมแล้วรั้งข้อมือไปจับเอาไว้จนแน่น “นี่ไปโดนอะไรมา”

“เข้มซุ่มซ่ามเองแหละ ปล่อยได้แล้ว เดี๋ยวเข้มไปทำงานที่รีสอร์ทลูกพี่สาย”

“เข้ม!

“เข้มซุ่มซ่ามจริงๆ ครับ” ผมพยายามบิดข้อมือตัวเองหนีสุดกำลัง พอมันหลุดออกมาได้ ผมก็รีบวิ่งหนีออกมาทันทีเลยครับ

พยายามหลบแทบตาย แต่ดันมาพลาดตอนจบ

เฮ้อ! จบไปอีกหนึ่งวันสินะครับ

 

 



 

 ____________________

T B C...

เนื้อหาอาจมีการเปลี่ยนแปลง

ดองไว้แค่ตอนที่หนึ่งก่อนนะคะ ที่เหลืออยู่ในสมุด...

เป็นนักเรียนค่ะ ต้องเขียนใส่สมุดแทน


ช่วงเดดไลน์ ไอสูรย์อ๋องน้อย เลยไม่ได้อัพเรื่องอื่นๆ ที่อัพได้คือปั่นไว้แล้ว

ปั่นมาราธอนค่ะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #102 InLove (@yingjung55) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 21:44
    นังเด็กแสบบบ
    #102
    0
  2. #26 XXXXXX (@magachtan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 23:01
    ขุนเขาเด็กดื้อ สงสารน้องเข้ม ;_;
    #26
    0
  3. #6 C.Clover (@khun_mali) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 23:56
    น้องเข้มสู้ๆ น้า พี่เชียร์น้องเข้มอยู่ คุณเขมคะ นี่กพจะทำงานดึกยันเช้าไม่สนลูกเลยเหรอคะเนี่ย หึยยยย ขุนเขาจ๊ะหนูต้องรีบดีรีบรักพี่เข้มนะจ๊ะ นี่มันว่าที่แม่แกนะเนี่ย เจ้าเด็ดคนนี้นี่นิสัยไม่ดีจริงๆ #ทีมน้องเข้มความจำสั้น
    #6
    0
  4. #5 ning (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 20:22
    เฮ้ออ คุณเขมมม สงสารเข้มง่ะ



    ยังไงก็จะรอน้าา ไรท์
    #5
    0
  5. #4 bear17 (@ninebear) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 19:27
    สงสารเข้มมมมมม
    #4
    0