*จบแล้วจ้า*HUG ❤ ยอดดวงใจ 'เขมราฐ' [Yaoi]

ตอนที่ 29 : ตอนพิเศษ ภาพถ่ายแห่งความทรงจำคือรอยยิ้มของเธอ (เต็มดวง%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 847
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    13 ส.ค. 59






ตอนพิเศษ ภาพถ่ายแห่งความทรงจำคือรอยยิ้มของเธอ

เขมราฐ

 

Rrrr

เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้นในเช้าวันใหม่ เบอร์ที่โทรเข้ามาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นมี่นั่นเอง หลังจากงานเลี้ยงวันนั้นเธอก็หลายไปพร้อมกับรูปถ่ายมากมาย

“สวัสดีครับ”

“เขมคะ” เสียงแบบนี้คงไม่ต้องพูดอะไรให้มากความละมั้ง เพราะมี่ต้องมีเรื่องที่จะมาขอร้องผมแน่นอน

“มีอะไร”

“น้ำเสียงเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเลยนะคะ”

“มี่!

“โอเคค่ะ มี่แค่จะโทรมาบอกว่าก่อนหน้านี้เผลอเอารูปคุณกับน้องเข้มไปลงบล็อก มี่สำนึกผิดจริงๆ นะคะ เลยจะโทรมาขอโทษและถ้าจะกรุณาเขมช่วยอนุญาตให้มี่ได้ถ่ายรูปน้องเข้มใหม่ได้ไหม” คนอย่างมี่ได้คืบจะเอาศอกสินะ

“รูปเมื่อตอนนั้นมันยังไม่พอเหรอ?” เสียงของมี่ขาดหายไปในทันที ผมรู้ว่าเธอกำลังใช้ความคิดอยู่ “ได้สิ”

“เอ๋! คุณไม่ได้โกหกมี่ใช่ไหมคะ” จากที่เงียบอยู่เมื่อกี้เธอกลับยอมพูดออกมาอีกครั้ง

“ถ้าคุณยอมรับข้อเสนอของผมได้”

“ข้อเสนออะไรกันคะ”

“ในรูปถ่ายต้องมีผมกับขุนเขารวมอยู่ด้วย” ผมไม่เคยคิดที่จะปิดบังและอยากยอมรับเสมอว่าต่อจากนี้ไปพวกเขาคือครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ผมไม่เคยสนใจคำพูดของคนอื่นเพราะมันไม่เคยทำให้เรามีความสุข นอกจากจะรู้สึกแย่ไปวันๆ

“ไม่มีปัญหาค่ะ ถ้างั้นพรุ่งนี้เจอกัน”

“ครับ”

ผมยิ้มกว้างอีกครั้งผมจะไม่โทษตัวเองที่เคยโง่และจะไม่เสียใจด้วยที่ครั้งหนึ่งเคยหลงรักใครบางคน จนไม่สนใจความรู้สึกของคนรอบข้าง แต่คนที่กลับมาทำให้ผมสนใจอีกครั้งกลับเป็นคนๆ เดียว ที่จะอยู่กับผมไปตลอดชีวิต

“คุณเขมครับ”

“ครับ”

“ยิ้มอะไร แล้วเมื่อกี้คุยกับใครครับ” เข้มเดินเข้ามาหาผม ในมือก็ถือแก้วกาแฟมาด้วย เป็นเมียที่น่ารักมากๆ เลยครับ แถมตอนจะหึงก็ไม่มีกั๊กให้เสียเวลา คิดอะไร รู้สึกยังไงก็พร้อมจะแสดงมันออกมาทันที

“มี่นะครับ เธออยากมาถ่ายรูปพวกเรา”

“เอ๋! ยอมแล้วเหรอครับ ปกติขี้หวงจะตายไป”

“แต่ตอนนี้ อยากให้ทุกๆ คนรู้แล้วว่าเขมราฐมีความสุขมากแค่ไหนและอยากให้พวกเขาได้เห็นเมียกับลูกที่น่ารักด้วย”

เพี๊ยะ

“คุณเขมบ้า” ผมรั้งเอวเข้มเข้ามาโอบกอดเอาไว้ พร้อมๆ กับที่ฝ่ามือเล็กซึ่งบรรจงฟาดลงมาที่แขนของผมด้วยแรงอันน้อยนิด เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกเขินในตอนนี้

จุ๊บ

“ชื่นใจจังเลยครับ”

“เดี๋ยวเถอะ! แต่เช้าเลยนะครับ” เข้มเอียงตัวหนี แต่มันไม่ทันแล้วเพราะผมหอมแก้มเขาไปแล้ว ฟอดใหญ่ด้วยครับ

“งั้นให้หอมกลับ”

“ไม่เอาครับ”

“ฮาๆ ไม่หอมจริงๆ เหรอ งั้น” ผมชอบจังเวลาที่ได้แกล้งแหย่เข้ม เวลาเขาหึงสีหน้าที่แสดงออกมามักจะน่ารักเสมอ

“งั้นอะไรครับ ถ้าคิดจะให้คนอื่นมาหอมแก้ม เข้มไม่ยอมนะครับ”

“เมียใครเนี่ย? ขี้หวงที่หนึ่งเลย”

“เขมราฐไงครับ” จะไม่ให้ผมยิ้มได้ยังไงกัน เข้มไม่มีปกปิด เขาพร้อมจะพูดมันออกมาเสมอ เข้มไม่เคยอายและไม่เคยรู้สึกแย่ด้วย

ถ้าเมื่อก่อนผมยอมรับว่าเขากังวลบ้าง แต่พอย้ำเตือนและคอยบอกอยู่เสมอ เข้มก็ค่อยๆ จดจำแล้วซึมซับมันมาตลอด จนตอนนี้เลิกกังวลไปแล้วครับ

“พ่อ พี่เข้ม มาโชว์หวานกันแต่เช้าเลยนะครับ” ขุนเขาเดินงัวเงียออกมาที่นอกระเบียงบ้าน สีหน้าของเจ้าตัวเหมือนคนที่นอนหลับไม่พอเลยครับ

“ลูกก็ชอบมาขัดจังหวะแต่เช้าเหมือนกัน”

“โห่! ผมก็อยากกอดแม่นี่ครับ”

“ขุนเขา! สอนไม่จำเลยเข้มไม่ใช่แม่นะครับ” คนข้างกายผมรีบร้องประท้วงทันที เข้มมักจะเขินทุกครั้งที่ขุนเขาเรียกแทนตัวเขาว่าแม่ ผมเองก็รู้สึกชอบนะครับ

“ก็อยากให้เป็นนี่ครับ”

“ยิ่งโต ยิ่งแสบ” เข้มบ่นขุนเขาก่อนจะเดินหนีเข้าไปในบ้านแทน

“พ่อ พี่เข้มเขินน่ารักมากๆ เลยครับ” ขุนเขาเดินเข้ามาใกล้ๆ ผมพร้อมกับคำพูดประโยคเมื่อกี้ ขนาดลูกยังเห็นด้วยกับผมเลยครับ

“ใช่! แต่คนนี้ของพ่อ”

“ผมรู้แล้ว” ผมยิ้มให้ลูกก่อนจะเดินตามเข้มเข้าไปในบ้าน ผมหวังว่าสักวันขุนเขาจะเจอกับคนที่หัวใจบอกว่าใช่เหมือนผมนะครับ หรือไม่ลูกอาจจะเจอแล้วก็ได้ใครจะไปรู้ละครับ

 

……………………………..

 

เช้าวันใหม่

การยอมให้มี่ได้ทำอะไรตามใจชอบ มันไม่ใช่เรื่องดีสินะตั้งแต่เสื้อผ้ายันหน้าผมเลยครับ ผมอยากเปลี่ยนคำพูดใหม่ ตอนนั้นผมคิดอะไรอยู่ถึงได้ตอบตกลงมี่ไปนะ พอมาลองคิดๆ ดูอีกที

ผมอยากย้อนเวลา!

“เขมคะ ไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว” ถึงขั้นยอมนั่งให้ใครก็ไม่รู้โกนหนวด ไหนจะแต่งหน้าอีกต่างหาก ทำอย่างกับผมเป็นผู้หญิงไปได้ แต่มี่กลับบอกว่าจะยอมถ่ายทั้งหน้าตาไม่หล่องั้นเหรอ แล้วผมไม่หล่อตรงไหน ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้เข้มก็หึงจะตายอยู่แล้วครับ “ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยสิคะ”

“การยอมให้ใครก็ไม่รู้มาทำแบบนี้กับร่างกายของตัวเอง มันดีแค่ไหนแล้ว”

“บ่นเหรอคะ คุณตกลงเองแท้ๆ”

“ผมถูกล่อลวง”

“ใครจะไปล่อลวงคุณได้ รีบไปแต่งตัวได้แล้ว น้องเข้มกับน้องขุนเขาออกไปรอคุณที่หน้าบ้านกันแล้วนะคะ” ผมเบะปากไม่สบอารมณ์ก่อนจะยอมเดินไปแต่งตัว ขนาดเสื้อผ้ายังไม่มีสิทธิ์เลือกเองเลยครับ

มี่สั่งให้คนจัดการทุกอย่างเลยจริงๆ พอแต่งตัวเสร็จผมก็เดินตามลงไปด้านล่าง แต่กลับไม่มีใครอยู่แล้ว มีแค่เหมยกับนาวที่ยืนรอกันอยู่

“คนอื่นๆ ล่ะ”

“ไปที่ชิงช้ากันแล้วนะคะ” เหมยตอบคำถามผม พอได้รับคำตอบผมก็พยักหน้าและเดินตามออกไป แต่กลับต้องหยุดชะงักเมื่อคิดอะไรดีๆ ขึ้นมาได้

“เหมย นาว”

“ค่ะ”

“รีบตามไปถ่ายรูปด้วยนะ เพราะถึงยังไงพวกเธอสองคนก็เปรียบเสมือนครอบครัว”

“เอ๋!” ผมไม่ได้รอฟังอะไรต่อ แต่กลับเดินออกไปเรื่อยๆ ผมยิ้มงั้นเหรอ? ผมเองยังแปลกใจเลยครับ

ผมเดินมาถึงชิงช้าก็เห็นมี่กำลังยืนถ่ายรูปขุนเขาอยู่ ส่วนเข้มก็ยืนมอง พอมี่ถ่ายเสร็จก็หันกลับมามองเข้ม ผมกับเธอเลยได้สบตากันและเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ขาทั้งสองข้างของผมมันเดินไปหยุดอยู่ด้านหลังของเข้มพอดี

จุ๊บ

“หวาคุณเขม” ผมเดินเข้าไปกอดเอวเข้มแล้วขมโยหอมแก้มทันที เจ้าตัวที่ยืนหันหลังหัวเราะอยู่ก็ตกใจใหญ่เลยครับ แต่ผมไม่แน่ใจว่ามี่จะแอบถ่ายรูปทันหรือเปล่า เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าพวกเราใส่เสื้อเหมือนกันด้วย

“ได้ถ่ายไว้ไหม?” ผมเหงยหน้าขึ้นไปถามมี่ เธอยิ้มให้พร้อมกับกล้องที่ชูไปมา

“เรียบร้อยค่ะ”

“คุณเขม เจ้าเล่ห์” เข้มผละออกจากอ้อมกอดของผมแล้วหันกลับมาทำหน้าดุๆ ใส่ แต่ผมกลับบีบจมูกเขาเล่นไปมาแทน

ทุกอย่างมันย้ำเตือนอยู่เสมอว่าคนตรงหน้าคือความสุข

“เรามาเริ่มถ่ายกันดีกว่าค่ะ ทำตัวตามสบายที่สุด อย่าสนใจว่ามีกล้องอยู่นะคะ”

“ครับ” ขุนเขาตอบรับก่อนจะเดินมาลากเข้มไปนั่งที่ชิงช้า ส่วนผมก็ยืนมองอยู่ตลอด เข้มและขุนเขาต่างก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ผมดีใจที่วันนี้มาถึงภาพถ่ายทุกภาพมันคือความทรงจำที่สวยงามเสมอ

“คุณเขมครับ เข้ามายืนข้างๆ เข้มสิ” เข้มที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ขุนเขาเรียกผมให้เข้าไปหาเขาทันที ผมเองก็ทำตัวตามปกติอย่างที่มี่บอกเอาไว้

ไม่ว่าจะเป็นเข้มหรือขุนเขา ทั้งคู่ต่างยิ้มและหัวเราะออกมาด้วยใจจริงๆ สินะ

เสียงกดชัตเตอร์ยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ แดดร้อนแค่ไหนก็ไม่ใช่ปัญหาเพราะภาพที่เป็นธรรมชาติที่สุด คือภาพที่สวยงามมากเช่นกัน

ตอนนี้พวกเหมยกับนาวก็เข้ามาอยู่ในภาพถ่ายเดียวกันด้วย ขุนเขาเองก็เข้าไปนั่งใกล้ๆ พวกเธอบนเสื่อที่วางอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ทันที ส่วนผมกับเข้มก็นั่งกันอยู่ตรงชิงช้าแทน

“ขอบคุณนะเข้ม” ผมมองหน้าเข้มพร้อมกับฝ่ามือที่กุมมือเล็กเอาไว้ด้วย เข้มยิ้มให้ผมก่อนจะพยักหน้า ดวงตากลมโตเริ่มเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาและรอยยิ้มบนใบหน้า ภาพตรงหน้าคือความประทับใจที่สุดสำหรับผมแล้วจริงๆ ครับ

“เข้มมีวันนี้เพราะคุณเขม ขอบคุณที่เลือกเข้ม”

“หนึ่งปีที่ผ่านมา มันก็ยืนยันได้แล้วว่าฉันรักเข้มมากแค่ไหน” ผมขยี้หัวเข้มไปมาเพื่อปลอบใจเขา “อย่าร้องไห้สิครับ”

“เข้มดีใจ คุณเขมคือทุกอย่างของเข้ม” เข้มออกแรงบีบที่ปลายนิ้วมือของผมไปด้วย หยาดน้ำตาของเขาก็คงเป็นคำตอบอีกอย่างหนึ่งเช่นกัน

“เข้มไม่เคยพูดว่าเจ็บ ไม่เคยโกรธฉันได้นาน ไม่เคยไม่รักฉันฉันไม่ขอสัญญาอะไร แต่อยากจะแสดงออกด้วยการกระทำมากกว่า ถ้าวันไหนที่ฉันทำผิด ผู้ชายนิสัยไม่ดีคนนี้ก็อยากให้เข้มยกโทษให้”

“อะ อึกคุณเขมชอบทำให้เข้มร้องไห้ตลอดเวลาเลยนะครับ”

“ถ้าไม่ทำให้เข้มร้องไห้ ก็ไม่ใช่เขมราฐสิครับ”

“เกี้ยวก้อยได้ไหมครับ”

“ได้สิ” เข้มยื่นนิ้วก้อยข้างซ้ายของเขามาตรงหน้าผม ส่วนผมก็ยื่นของตัวเองไปเกี้ยวก้อยกับเขาเช่นกัน รอยยิ้มและความประทับใจทุกอย่างมันคือคำตอบของหัวใจแล้วสินะ

แชะ!

“น่ารักมากเลยนะคะ” เสียงกดชัตเตอร์ดังขึ้นมาใกล้ๆ ผมไม่ได้โกรธแต่กลับยิ้มออกไปเป็นคำตอบ “มี่เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เอง เวลาที่คุณยิ้มให้ความรู้สึกเหมือนทุ่งดอกกระเจียวที่กำลังบานสะพรั่งอยู่ในตอนนี้เลยจริงๆ” มี่เหมือนพูดคนเดียวเลยครับ หลังจากที่ถ่ายรูปผมกับเข้มเสร็จเธอก็เดินไปถ่ายรูปขุนเขาเหมยและนาวต่อ

ภาพสุดท้ายของวันนี้ ก็คงเป็นรูปที่พวกเราถ่ายรวมกันละมั้ง

 

“คุณเขมดูอะไรอยู่ครับ”

หลายวันต่อมา มี่ก็ส่งภาพที่ถ่ายทั้งหมดมาให้ผมดู ภาพทุกภาพที่เธอถ่ายออกมามันให้ความรู้สึกมีความหมายเสมอเลยครับ และคงชอบที่สุดก็คือภาพที่เข้มร้องไห้แล้วยิ้มไปด้วยละมั้ง

“ภาพที่มี่ถ่ายนะครับ”

“เข้มดูด้วยได้ไหม” เข้มขยับเข้ามานั่งข้างๆ ผมไม่ได้ตอบแต่กลับรั้งเขาขึ้นมานั่งบนตักแทน “สวยจังเลยครับ”

“เข้มก็สวย”

“อย่าชมแบบนี้สิครับ ผู้ชายเขาไม่สวยกันนะครับ” เข้มหันกลับมามองหน้าผมที่นั่งมองเขาอยู่ก่อนแล้ว พวงแก้มทั้งสองข้างแดงเหมือนลูกมะเขือเทศเลยครับ “แล้วขุนเขาไปไหนครับ”

“วันหยุดแบบนี้ คงไม่พ้นบ้านทศราชหรอกครับ”

“ขุนเขาติดตาหนูจังเลยนะครับ”

“ก็เหมือนที่ฉันติดเข้มในตอนนี้ไงล่ะ” ผมกอดเอวเข้มไว้แน่นกว่าเดิม ถ้าปกติพวกเราอยู่ข้างนอกกันเข้มไม่มีทางอ้อนผมแบบนี้แน่นอน แต่เพราะตอนนี้พวกเรานั่งอยู่ในห้อง เข้มถึงยอมให้ผมกอดรัดอยู่อย่างนี้ตลอด

“จะยอมเหรอครับ คุณทศหวงตาหนูมากๆ”

“อย่าห่วงไปเลย ขุนเขาคือลูกของผู้ชายเจ้าเล่ห์”

“ไม่ขอเถียงครับ”

“ฮาๆ เราไปขี้ม้าเล่นกันไหม”

“เอ๋! แต่ช่วงนี้เจ้ายักษ์ติดลูก” เข้มขยับลงจากตักผมก่อนจะหันกลับมาสบตากัน เข้มก็พูดถูกที่เจ้ายักษ์มันติดลูก

“แต่ถ้าเข้มเรียก มันคงมา”

“อยู่ตั้งไกล มันจะได้ยินเหรอครับ”

“เราก็เดินไปเรียกมันสิครับ”

“ก็ได้ครับ” เข้มยอมเดินตามผมลงไปด้านล่างก่อนจะเดินต่อไปที่คอกม้า ตั้งแต่ที่เจ้ายักษ์มีลูกมันก็ไม่ยอมเดินมาที่บ้านผมอีกเลย ยกเว้นว่าพวกเราจะไปหามันเอง

ฮี่ๆ

พอมาถึงคอกม้าก็ได้ยินเสียงพ่อขี้หวงดังขึ้น มันไม่ยอมให้ใครเข้าไปใกล้ๆ ลูกกับเมียเลย

“มันดุจังเลยครับ” เข้มหันกลับมามองหน้าผมพร้อมกับคำพูดประโยคเมื่อกี้ สีหน้าก็เหมือนคนที่กำลังกลัวและไม่ยอมเดินต่อ

“อย่ากลัวไปเลยครับ”

“เข้มไม่ชอบ เวลาที่ยักษ์ดุ”

“เข้มก็บอกมันสิครับ”

“มันคงไม่ฟังเข้ม” วันนี้ที่คอกม้าปิดครับ เลยมีแต่คนงานดูแลม้าเท่านั้น ส่วนพื้นที่ของเจ้ายักษ์ก็กลายเป็นเขตหวงห้ามไปแทน เข้มไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้ๆ ด้วยซ้ำจนผมต้องจับมือเขาแล้วพาเดินเข้าไปแทน

ฮี่ๆ

เจ้ายักษ์ยังคงร้องดังขึ้นมา ท่าทางของมันดูดีใจมากกว่าน่ากลัวอีกครับ แต่เข้มคงมองไม่ออก

“คุณเขม ยักษ์ดุ” เข้มเงยหน้าขึ้นมาสบตาผม ขาทั้งสองข้างก็ไม่ยอมขยับเข้าไปใกล้ๆ อีกเลย

เสียงฟึดฟัดของเจ้ายักษ์ดังขึ้นมาเรื่อยๆ พร้อมกับขาของมันที่ขยับเข้ามาหาผมกับเข้ม แต่คนข้างๆ กลับกลัวจนหลบไปอยู่ด้านหลังผมแทน

“ขอโทษนะเข้ม”

“เอ๋! คุณเขม” เข้มอุทานออกมาแถมยังตกใจที่จู่ๆ ผมก็ขยับหนี เข้มยืนตัวสั่นแววตาเหมือนอยากร้องไห้เลยครับ จนเจ้ายักษ์เดินเข้าไปใกล้ๆ เขา มันไม่ได้ทำอะไรเข้มด้วยซ้ำแต่กลับพยายามดันตัวเข้มให้เข้าไปใกล้ๆ ลูกกับเมียของมันแทน

“หวา” เข้มเผลออุทานออกมาซะน่ารักเชียว “ยักษ์เดี๋ยวสิ” ถ้าเป็นคนอื่นมันคงไล่ตะเพิดไปแล้วครับ แต่เพราะเป็นเข้มมันถึงอยากอวดลูกกับเมียให้เห็น ตั้งแต่ที่ได้ขาวนิลมาผมก็ไม่เคยพาเข้มมาที่นี่ด้วยซ้ำ

“คุณเขม”

“เห็นไหม มันไม่ได้น่ากลัวเลย”

“สำลี” เข้มเรียกชื่อม้าที่เขาตั้งเอาไว้ทันที สำลีเองก็ชอบครับ หางของมันส่ายไปมาเชียว

ฮี่ๆ

สำลีขานรับฝ่ามือของเข้มที่กำลังลูบหัวมันทันที “อิอิ สำลีน่ารักจังเลยครับ มันกำลังดูดนมแม่อยู่ด้วย” เห็นแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ครับ เข้มน่ารักและเป็นธรรมชาติมากๆ

หลังจากเข้มดีอกดีใจที่ได้เห็นสำลีดูดนมแม่อยู่พักใหญ่ ตอนนี้เจ้าตัวก็ยอมขึ้นมานั่งบนหลังเจ้ายักษ์พร้อมกับผมเรียบร้อยแล้ว

ภาพดวงตะวันที่ใกล้จะลาลับขอบฟ้า ไปพร้อมๆ กับเสียงหัวเราะที่ดังกึงก้องไปทั่วทั้งอาณาบริเวณ มันสะท้อนอยู่ในดวงตาของผมตลอดเวลาผมคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดสินะ

ใครจะไปรู้ว่าเด็กซื่อบื้อในวันนั้น จะกลายเป็นหัวใจอีกครึ่งหนึ่งของผมในวันนี้

โชคชะตาไม่เคยทำร้ายใคร แต่โชคชะตาคือสิ่งที่กำหนดให้ผมและเข้มได้มาเจอกันและรักกันตลอดไป



_____________________________________________

...จบแล้วนะคะ...

หยุดอัพแล้ว ฮาาาาาา ไปเรื่องอื่นต่อ

นิยาย HUG ทั้งสามเรื่อง แป้งจะรวมเล่นนะคะ

แต่คงใช้เวลาอีกนาน แป้งไม่ได้ทำเอง ทำกับ สนพ.

ขอบคุณที่ตามอ่านเรื่องที่ 2 จนจบ


ขอบคุณที่ให้กำลังใจกัน

แป้งไม่รู้ว่ามันดีหรือเปล่า แต่ก็ดีใจที่วันนี้ลากมันมาจนถึงจุดหมาย


ขอบคุณ ขอบคุณและก็ขอบคุณค่ะ

แป้งเปียก

2016-08-13

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #105 JB_TT (@manatchanun_jb) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 17:04
    สนุกมากๆเลยค่ะ ไรท์แต่งนิยายดีๆแบบนี้มาให้อ่านอีกนะค่ะ
    #105
    0
  2. #100 1234_DuncAn (@1234_DuncAn) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 18:08
    ขอบคุณที่แต่งนิยายเรื่องนี้มาให้อ่านนะคะคุณไรท์ ^^
    #100
    0
  3. #96 butterflyma (@butterflyma) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 12:37
    ,สนุกมากเลยขอบคุณ
    ที่แต่งนิยายสนุกๆให้อ่านนร๊าา
    #96
    0
  4. #95 พัณณพัฒน์ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 09:45
    จบแล้วน่ารักจัง ว่าแต่น้องขุนเขาติดตาหนูลูกทศราฐ อยาบอกนะคุ่กันตอนโต
    #95
    0
  5. #94 C.Clover (@khun_mali) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 22:51
    ครอบครัวนี้น่ารักที่สุด ในที่สุดความสุขก็มาอยู่กับทุกคน ยินดีกับคุณเขม น้องเข้ม และขุนเขา ที่มีครอบครัวที่ดีที่รักกันขนาดนี้ จบแล้วก็แอบใจหาย ขอบคุณไรท์มากจ้า
    #94
    0
  6. #93 Bff pli (@happytodaylylaln) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 20:42
    รออออ><~
    #93
    0
  7. #92 MhengBp (@MhengBp) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 19:52
    รอๆๆๆ><
    #92
    0
  8. #91 nong lee (@nong_lee094) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 19:51
    รอค้าาาาาาา
    #91
    0