*จบแล้วจ้า*HUG ❤ ยอดดวงใจ 'เขมราฐ' [Yaoi]

ตอนที่ 26 : HUG ยอดดวงใจที่ยี่สิบสี่… ยอดดวงใจ…เขมราฐ (เต็มดวง%) THE END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 872
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    8 ส.ค. 59



ยอดดวงใจที่ยี่สิบสี่ยอดดวงใจเขมราฐ

 

 

งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นแบบเรียบง่าย ส่วนแขกที่มาร่วมงานก็เป็นพวกคนงานที่คอกม้าและไร่ของทศราชเท่านั้น ผมเองก็แต่งตัวตามสบาย ผมกลัวว่าถ้าหล่อไปมากกว่านี้เข้มตกใจแน่นอน

“พ่อผมหล่อหรือยังครับ” ขุนเขาใส่ชุดสูทสีขาวเนคไทผูกโบว์ที่คอเสื้อ หล่อเชียวครับ

“หล่อแล้ว”

“โห่! แล้วทำไมพ่อเหมือนคาวบอยเลยละครับ” ผมมองสำรวจตัวเองทันที แค่เสื้อเชิ้ตพับแขนธรรมดากางเกงขายาวและรองเท้าบูทเนี่ยนะ

“ตรงไหนครับ”

“ถ้าใส่หมวกไปด้วยจะเหมือนมากๆ เลยครับ”

“ฮาๆ แค่นี้เข้มก็รักพ่อจะแย่แล้ว อย่าหล่อไปมากกว่านี้เลย”

“หลงตัวเองนะครับ” ขุนเขาเบะปากใส่ผมก่อนจะเดินเข้ามาจับมือ ลูกผมปากร้ายไม่ต่างไปจากผมเลยครับ “พ่อมีความสุขไหมครับ”

“หืม! ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะ”

“อยากรู้ครับ”

“ที่สุดเลยก็ว่าได้ แล้วเราล่ะ” ผมยิ้มให้ขุนเขา มันคือรอยยิ้มที่ดีใจและยินดีที่สุด ผมยอมรับเลยว่าตื่นเต้น

“ผมก็ด้วยครับ ต่อจากนี้ไป พี่เข้มคงไม่ทิ้งพวกเราสองคนไปแล้วใช่ไหมครับ”

“แน่นอนว่าไม่ แต่ก่อนจะผ่านวันนี้ เราต้องช่วยพ่อด้วยนะ”

“ครับผม”

“งั้นลงไปที่งานเลี้ยงกันดีกว่า” ขุนเขากระชับฝ่ามือที่จับผมเอาไว้แน่นขึ้น ตอนนี้หัวใจเต้นแรงเหมือนกำลังจะระเบิดเลยครับ

ตื่นเต้นที่สุด

 

ตึงๆ ๆ ๆๆ

ตอนนี้เสียงเพลงดังกระหึ่มเลยครับ แขกที่มาร่วมงานก็เยอะพอสมควร แถมสถานที่จัดงานมี่ยังเป็นคนช่วยผมอีกต่างหาก พูดถึงมี่ป่านนี้แล้วเธอยังไม่โผล่มาเลยครับ

“อะแฮ่ม! สวัสดีค่ะสองพ่อลูก” มี่ตายยากมากๆ เลยครับ ผมเพิ่งนินทาไปเมื่อกี้นี้เอง

“สวัสดีครับ อามี่คนสวย” ขุนเขาเจ้าชู้แต่เด็กเลยครับ

“ค่ะ สุดหล่อ”

“มาแล้วเหรอ”

“ขอโทษทีนะคะ พอดีมี่กำลังเลือกชุดสวยๆ กับกล้องถ่ายรูปที่ดีที่สุดอยู่นะคะ” เธอชูกล้องที่สะพายอยู่ขึ้นมา

“พ่อครับ เดี๋ยวผมเข้าไปในงานก่อนนะ”

“ครับ” ผมบอกขุนเขาก่อนจะหันกลับไปสนใจมี่ “ไปคุยกันที่อื่นดีกว่า กลัวเข้มเดินมาเห็น”

“ค่ะ” มี่ยิ้มเยาะผมก่อนจะเดินตามมาคุยที่มุมหนึ่งของบ้าน เมื่อมั่นใจว่าห่างจากสายตาของคนอื่นไปแล้วมี่ก็หยิบกล่องแหวนขึ้นมาให้ผมทันที

“ขอบใจนะ”

“เพื่อนจะได้เมียทั้งที ใครบ้างจะไม่อยากช่วยล่ะคะ” มี่ยิ้มให้ผมก่อนจะยื่นมาจับมือผมเอาไว้ “มี่ดีใจนะคะที่วันนี้คุณจะมีความสุขสักที อะไรที่มันผ่านไปแล้ว ก็แค่บทเรียน วันนี้และวันต่อๆ ไป มี่ขอให้คุณกับน้องเข้มมีความสุขมากๆ”

“ผมยังไม่ได้แต่งงานครับ”

“อวยพรไว้ก่อนสิคะ มี่ว่าเราเข้าไปในงานกันดีกว่าค่ะ” มี่ยิ้มให้ผมก่อนจะปล่อยมือแล้วเดินเข้าไปในงาน ผมเองก็ยืนมองกล่องแหวนอยู่สักพักก่อนจะเก็บมันไว้ในกระเป๋ากางเกงแทน

วันนี้แล้วสินะ วันที่ผมรอคอย...

“เข้มจะยอมไหมนะ” ผมผ่อนลมหายใจเพื่อให้กำลังใจตัวเองก่อนจะเดินตามมี่เข้าไปในงานด้วย

 

เข้ม

ผมเดินกลับมาที่งานเลี้ยงพร้อมพ่อกับแม่ คุณเขมบอกว่าจะจัดงานวันเกิด แต่ก็ไม่ยอมบอกว่าวันเกิดใคร ส่วนพ่อกับแม่ท่านก็ยิ้มตลอดเวลาที่มองหน้าผม สีหน้าและท่าทางของพวกท่านกำลังทำให้ผมเขิน

“พ่อกับแม่ยิ้มอะไรครับ”

“ดีใจนะ” แม่ตอบผม แต่ท่านก็ยังคงยิ้มอยู่ดี

“ดีใจอะไรครับ เข้มเริ่มงงแล้ว”

“เอ็งไม่ต้องรู้หรอกเข้ม” พ่อพูดสมทบขึ้นมาอีกคน แต่กลับทำให้ผมอยากรู้มากกว่าเดิม “ยังจะมองอยู่อีก ไปตามหาคุณเขมได้แล้ว”

“ครับ” สุดท้ายผมก็ต้องยอมแล้วก็เดินไปตามหาคุณเขมตามที่พ่อบอก ในงานเลี้ยงตอนนี้มีคนไม่เยอะครับแต่เสียงเพลงดังมากๆ เลย

ผมอยากรู้จริงๆ ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของใคร

ตุบ

“หวา” ผมเดินไม่ระวังไปชนกับใครเข้าก็ไม่รู้ครับ แต่พอก้มลงไปมองคนที่ล้มก็เห็นว่าเป็นคุณหนู “คุณหนู”

“อ้าว! พี่เข้ม”

“เจ็บไหมครับ” ผมก้มลงไปช่วยพยุงคุณหนูลุกขึ้น “ขอโทษ”

“ขอโทษทำไมครับ ผมดีใจไปหน่อยก็เลยวิ่งไม่ระวัง”

“ดีใจอะไรครับ”

“ก็พ่อจะอุ๊บ” คุณหนูไม่ยอมพูดให้จบ พอเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมเขาก็พยายามหลบสายตา

“คุณเขมทำไมครับ”

“เอ่อ! ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับพี่เข้มนะครับ”

“คุย”

“ใช่ครับ” คุณหนูขยับเข้ามายืนใกล้ๆ เอื้อมมือข้างหนึ่งของเขามาจับมือของผมเอาไว้แล้วลากให้เดินตามเขาไปที่สวนด้านหลังแทน

“มีอะไรจะคุยกับเข้มเหรอครับ”

“พี่เข้มรักพ่อไหม?” คำถามของคุณหนูทำให้ผมอึ้งไปเลยครับ

“ทำไมถามแบบนี้ละครับหรือว่าจะโกรธเข้ม”

“อย่าคิดมากสิครับ ผมไม่ได้โกรธ พวกเราตกลงกันรู้เรื่องแล้วนี่ครับ” คุณหนูกระชับฝ่ามือที่จับเอาไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม คำถามเมื่อกี้ของเขาทำให้ผมกลัวจริงๆ นะครับ

“ก็เข้มเป็นผู้ชาย”

“ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่ครับ แฟนอาทศก็เป็นผู้ชาย แถมยังมีน้องได้ด้วย” คุณหนูเป็นคนฉลาดสินะ เขาถึงพูดออกมาแบบนี้

“มันจะดีจริงๆ เหรอครับ”

“ผมนะโอเค แต่พี่เข้มต้องสัญญานะครับ พี่เข้มจะไม่ทิ้งพ่อกับขุนเขา”

“ไม่ทิ้งหรอกครับ”

“พ่อรักพี่เข้มมากนะ” ผมเห็นสีหน้าของคุณหนูชัดเจนมากเลยครับ แววตาของเขามันสะท้อนแต่ความรู้สึกดีๆ ออกมาให้กับผม

“คุณเขมก็รักขุนเขานะครับ”

“ผมรู้ครับ”

“เอ่อแล้วสรุปวันนี้ วันเกิดขุนเขาไหมครับ”

“รู้แล้วต้องเหยียบเอาไว้นะครับ” คุณหนูคลี่ยิ้มบางๆ ให้กับผมก่อนที่เขาจะรั้งตัวผมให้ก้มลงไปหา “พ่อจะสวมแหวนให้พี่เข้มครับ”

“เอ๋!

“วันนี้ไม่ใช่วันเกิดของผมหรอกครับ แต่พ่อจัดงานเลี้ยงนี้ขึ้นมาเพื่อพี่เข้มเลยนะครับ”

“เพื่อเข้ม”

ตึกตัก ตึกตัก

ทำไมหัวใจของผมถึงเต้นแรงหรือเพราะเรื่องราวตรงหน้าในตอนนี้มันมหัศจรรย์จนเกินไป

“ไม่ว่าจะยังไง พี่เข้มห้ามโกรธพ่อนะครับ ขุนเขาเองก็ไม่อยากโกหกพี่เข้มด้วย”

“คุณเขมเจ้าเล่ห์จังเลยครับ”

“ถ้างั้นพี่เข้มก็ต้องทำเหมือนไม่รู้ไม่ชี้นะครับ แล้วก็ไปรอพ่อที่ชิงช้า”

“ทำไมต้องไปรอที่นั่นครับ”

“พี่เข้มย่อมต้องรู้สิครับ ที่ตรงนั้นมันพิเศษมากๆ ไม่ใช่เหรอ? ทุกอย่างที่พ่อทำก็เพื่อพี่เข้มทั้งนั้น ขุนเขาเองก็มีความสุขที่เห็นพ่อยิ้ม” นี่หรือเปล่า ความรู้สึกดีของคุณหนู ตลอดเวลาที่พูดออกมา คุณหนูก็จะเอาแต่ยิ้มจนผมพลอยดีใจไปด้วย

“ยอมเล่นด้วยก็ได้ครับ”

“อิอิ ถ้างั้นผมเข้าไปในงานก่อนนะครับ อย่าลืมมาเล่าให้ฟังนะ”

“โอเคครับ”

คุณหนูวิ่งกลับเข้าไปในงานเรียบร้อยแล้ว ส่วนผมก็เดินไปที่ชิงช้าตามที่เขาบอกเอาไว้ พอรู้แบบนี้กลับตื่นเต้นมากๆ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะเก็บอาการเอาไว้ได้นานแค่ไหน

ทำไมคูณเขมต้องทำอะไรให้ยุ่งยากด้วยนะ แต่ทุกอย่างที่เขาทำมันก็ดูน่ารักไปหมดเลยครับ บางทีคุณเขมอาจจะเขินคนอื่นๆ ก็ได้

หวา นั่นมันคุณเขมกับคุณมี่นี่ครับ แล้วทำไมต้องจับมือกันด้วย แถมยังยิ้มให้กันอย่างมีความสุข จากที่ดีใจอยู่เมื่อกี้ผมกลับรู้สึกแปลกๆ อีกแล้ว ทำไมหัวใจต้องเต้นแรง แล้วทำไมต้องไม่ชอบด้วย ผมคงเป็นเด็กจริงๆ นั่นแหละครับ

ผมกะว่าจะไม่งอนเขาแล้วนะครับ แต่ทำไมความรู้สึกแบบนี้ถึงห้ามยากจัง ถ้าเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ สักวันคุณเขมต้องบอกว่าผมทำตัวไม่น่ารักแน่ๆ

“ไม่ๆ อย่าคิดมากสิเข้ม” ผมให้กำลังใจตัวเองก่อนจะรีบถอยหลังแล้วเดินต่อไปที่ชิงช้าแทน ผมจะไม่คิดมากและจะเชื่อใจคุณเขมด้วย

เฮ้อ!

แล้วทำไม มันถึงห้ามใจยากจังละครับ

 

เขมราฐ

บรรยากาศในงานเลี้ยงตอนนี้มีแต่ความอบอุ่นครับ แขกทุกคนที่ผมเดินผ่านก็ต่างร่วมยินดีด้วย เพราะพวกเขารู้ว่างานวันนี้ผมจัดขึ้นเพื่ออะไร

“สวัสดีครับพี่เขม” เสียงของทศราชดังขึ้นมา ข้างกายก็มีธารธารายืนอยู่ด้วย

“แล้วตาหนูล่ะ”

“พ่อกับแม่ช่วยดูให้นะครับ ท่านฝากมาแสดงความยินดีด้วย”

“อืม”

“ต่อไปนี้อย่าทำให้เข้มร้องไห้อีกนะครับ ธารยินดีด้วย วันนี้คุณโจรป่าเป็นผู้ชายที่โชคดีสุดๆ ไปเลย” ธารธาราอวยพรผมได้น่ารักมากเลยครับและคำว่าคุณโจรป่าก็ไม่เคยหายไปไหนด้วย

“ขอบคุณครับ คนสวย”

“หวา! ห้ามเรียกแบบนี้สิครับ”

“ฮาๆ พี่เขมเขาก็พูดถูก”

“พี่ทศ เดี๋ยวเถอะ!” ทั้งคู่เป็นคนรักที่เหมาะสมกันมากเลยครับ ต่อไปผมคงเป็นเหมือนทศราชกับธารธาราสินะ

“พี่ขอไปคุยกับพ่อแม่ของเข้มก่อนนะ”

“ครับ” ระหว่างที่ยืนคุยกับทั้งคู่ผมก็หันไปเห็นพ่อกับแม่ของเข้มพอดี แต่เจ้าตัวกลับไม่ยืนอยู่ด้วย ผมเลยเดินเข้าไปคุยกับพวกท่านแทน

“สวัสดีครับ พ่อแม่แล้วนี่เข้มไปไหนครับ” พ่อกับแม่เข้มหันกลับมามองหน้าผมพร้อมทั้งยกมือไหว้ด้วย “คราวหลังไม่ต้องไหว้แล้วนะครับ”

“ไม่ได้หรอกครับ พวกเราเกรงใจ”

“ผมมากกว่าครับ ต่อไปนี้พวกเราคงเป็นทองแผ่นเดียวกันแล้วครับ” พ่อกับแม่เข้มมองหน้าผมแล้วยิ้ม ไม่ใช่ว่าพวกท่านไม่รู้ครับ แต่ผมยังไม่ได้พูดอะไรให้เป็นทางการเลย วันนี้ก็ตั้งใจไว้แล้วด้วย “เราไปนั่งคุยกันดีกว่าครับ” ผมยิ้มก่อนจะเดินนำไปนั่งที่โต๊ะ พวกท่านทั้งคู่ก็เดินตามมาด้วย

“คุณเขมจะคุยเรื่องเข้มเหรอคะ”

“ครับ ก็อย่างที่ผมเคยเกริ่นๆ ไว้บ้างแล้ว ตอนนี้ผมพร้อมแล้วละครับ” พ่อกับแม่เข้มหันหน้าเข้าหากันก่อนจะหันกลับมายิ้มให้ผมทั้งคู่

ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าพวกท่านจะโอเคหรือเปล่า?

“งั้นผมขอถามในฐานะพ่อนะครับ”

“ผมยินดีครับ”

“เข้มมันเป็นผู้ชาย คุณเขมจะโอเคกับลูกของผมใช่ไหมครับ” คำถามของพ่อถือว่าดีเลยทีเดียวและผมก็พร้อมที่จะตอบด้วยครับ

“ผมเลือกแล้วครับและก็ไม่เปลี่ยนใจด้วย”

“คุณเขมจะไม่ลำบากทีหลังเหรอคะ” แม่ถามขึ้นมาอีกคน ทั้งคู่ดูเป็นห่วงผมมากๆ เลยครับ แต่ผมก็ไม่แคร์อยู่แล้ว

“แม่กับพ่อไม่ต้องคิดมากไปหรอกครับ ผมตัดสินใจดีแล้วและขุนเขาก็ยินยอมด้วย ทั้งผมแล้วก็ลูกอยากให้เข้มมาอยู่กับพวกเราตลอดไป แต่ถ้าพ่อกับแม่ไม่รังเกียจผมก็อยากให้มาอยู่ที่บ้านด้วยนะครับ ผมอยากดูแลท่านทั้งสองด้วย”

“พวกเราต้องขอบคุณ คุณเขมมากๆ เลยนะคะ เข้มมันโชคดีมากจริงๆ” แม่ยกมือไหว้ขอบคุณผมพร้อมๆ กับพ่อ ส่วนผมก็รีบรับไหว้พวกท่านทันที แม่พูดไปร้องไห้ไป นี่ละมั้งความรู้สึกดีใจและหยาดน้ำตาของคนเป็นแม่

“ส่วนเรื่องมาอยู่ที่นี่ พวกเราสองคนคงต้องขอปฏิเสธครับ”

“ทำไมละครับ”

“แค่รู้ว่าเข้มมันอยู่ดีกินดีและมีคนที่รักแบบนี้ คนเป็นพ่อแม่อย่างพวกเราสองคนก็มีความสุขแล้วครับ” พ่อรีบอธิบายออกมาน้ำเสียงของท่านก็ยินดีอย่างที่พูดเอาไว้จริงๆ นั่นแหละครับ

“พวกเรายังอยากทำงานที่ไร่คุณทศอยู่นะครับ”

“แต่ถ้ามีอะไรที่อยากให้ผมช่วย ต้องรีบบอกนะครับ”

“ครับ/ค่ะ” ทั้งพ่อและแม่ของเข้มต่างตอบรับออกมาพร้อมกัน พวกเราเลยนั่งคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง ผมเองก็ขอตัวไปตามหาเข้ม เพราะพวกท่านบอกว่าเข้มออกไปตามหาผมจนป่านนี้ไม่รู้หนีหายไปไหนแล้วครับ

เสียงเพลงยังคงดังอยู่เรื่อยๆ ผมเองก็เดินตามหาเข้มไปทั่วแต่กลับไม่เจอ พอนึกขึ้นได้ว่าเข้มอาจจะเดินไปที่ชิงช้าเลยรีบเดินตามไปทันที ผมเดาถูกจริงๆ ด้วยครับ เจ้าตัวนั่งเงียบอยู่ที่ชิงช้าคนเดียว

เมื่อก่อนมันไม่มีไฟหรอกครับ แต่เพราะเข้มกับขุนเขาชอบมาเที่ยวเล่นและกลับบ้านกันเย็นๆ เสมอ ผมเลยสั่งให้คนงานเดินสายไฟตามทางเดินให้ ทุกอย่างเลยสว่างทั่วไปหมด

“เข้ม” เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมก่อนจะรีบหลบสายตาทันที วันนี้เข้มแต่งตัวน่ารักมากเลยครับ เป็นชุดเอี้ยมที่เคยใส่ตอนนั้น ด้านในก็เป็นเสื้อเชิ้ตลายสก็อตสีสดใส แต่รองเท้ากลับธรรมดา

ผมว่าอะไรที่เป็นเข้มมันก็น่ารักหมดแหละครับ

“งอนอะไรครับ” เข้มไม่ยอมคุยกับผมเลยครับ เอาแต่เงียบ ผมเลยต้องเดินเข้าไปหาแล้วรั้งเขาให้ลุกขึ้นยืนก่อนที่ตัวเองจะนั่งลงแล้วรั้งเข้มขึ้นมานั่งบนตักแทน

“ทำอะไรครับ”

“ก็เข้มงอน พี่ก็กำลังง้อไงครับ”

“ปล่อยเข้ม” ผมไม่อายที่จะแทนตัวเองว่าพี่กับเข้มด้วยซ้ำ แต่เจ้าตัวไม่รู้งอนอะไรผมนักหนา

“งอนอะไรครับ ถ้าไม่บอก พี่ก็ไม่รู้หรอกนะครับ”

“ไม่ต้องมาพูดจาแบบนี้เลยครับ เข้มไม่ชอบ”

“อ้าว! ไหนตอนแรกชอบละครับ”

“ตอนนี้ไม่ชอบแล้ว ไม่ชอบๆ ไม่ชอบ” เข้มตะโกนออกมาดังก้องไปทั่วเลยครับ แต่บริเวณนี้ไม่มีคนเดินมาหรอก

“เข้ม”

“อะ อึก ไม่ชอบ” ร้องไห้อีกจนได้ครับ ผมไปทำอะไรผิดไว้ตอนไหน

“โกรธอะไรฉัน ทำไมถึงร้องไห้อีกแล้ว” ผมก็อยากแทนตัวเองว่าพี่เหมือนก่อนหน้านี้ แต่เข้มบอกว่าไม่ชอบ ผมเลยต้องพูดแบบเดิมครับ

“คุณเขมเป็นของเข้ม...เข้มก็บอกอยู่ตลอด ทำไมคุณเขมต้องทำใจดีกับคนอื่นด้วย ถ้าเข้มไปจับมือคนอื่นบ้าง คุณเขมก็จะไม่ว่าอะไรเข้มใช่ไหมครับ” มาถึงตอนนี้ผมคงไม่ต้องเดาแล้วครับ เข้มคงเดินไปเห็นตอนที่ผมกับมี่จับมือกันแน่นอน ไม่งั้นคงไม่งอนขนาดนี้หรอกครับ

“มี่เป็นเพื่อนนะครับ เธอมีครอบครัวแล้ว”

“เข้มรู้ครับ”

“แล้วทำไมถึงโกรธละครับ” ผมยื่นปลายนิ้วไปเกลี่ยน้ำตาให้กับเข้ม แต่เจ้าตัวกลับไม่ยอมและเบือนหน้าหนี

“เข้มต้องเลิกรักคุณเขมก่อนไหมครับ”

“หา!

“ถ้าเข้มรักคุณเขมมากๆ เข้มก็ขี้หวง แล้วคุณเขมอาจจะไม่ชอบ เข้มก็ไม่ชอบตัวเองที่เป็นแบบนี้...เข้มก็แค่กลัว”

“เด็กโง่! ใครบอกว่าฉันไม่ชอบ ชอบมากๆ เลยต่างหาก”

“แต่เข้มทำตัวไม่น่ารัก”

“เข้มน่ารักเสมอ” ผมเลื่อนปลายนิ้วไปจับปลายจมูกเข้มแทนก่อนจะส่ายไปมาจนเจ้าตัวต้องจับมือผมเอาไว้

“อย่าทำแบบนี้กับใครนะครับ”

“สัญญาว่าเข้มคนเดียว”

“ฮือๆ”

“อ้าว! สัญญาแล้วนะครับ”

“คุณเขมไม่เบื่อเข้มเหรอ? เข้มขี้หวง”

“ฉันก็ขี้หวงและขี้หึงมากๆ ด้วย ถ้าเข้มจะงอนก็ต้องฟังฉันอธิบายก่อนนะ ห้ามงอนไปเอง” เข้มสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วพยักหน้าเป็นคำตอบให้กับผม

“วันนี้ฉันมีของจะให้ด้วย”

“อะไรครับ” พอเคลียร์กันเสร็จเรียบร้อย มันก็เข้าทางผมเลยครับ บรรยากาศก็เป็นใจสุดๆ ไปเลย

ผมยิ้มให้เข้มล้วงมือเข้าไปหยิบกล่องแหวนออกมาจากกระเป๋ากางเกง เข้มนั่งมองผมตลอดเลยครับ สีหน้าและท่าทางก็ตื่นเต้นเชียว เหมือนเด็กกำลังรอลุ้นเลยครับ

“เข้ม ต่อไปนี้เข้มกับเขมราฐจะเป็นคนๆ เดียวกันแล้วนะครับ”

“อะไรครับ”

“แหวน พี่ตั้งใจสั่งทำให้พวกเราสองคน” ผมเปลี่ยนสรรพนามอีกแล้วครับ อยากโรแมนติกบ้าง แต่ไม่รู้ว่าเข้มจะชอบหรือเปล่า

“วันนี้ไม่ได้จัดงานวันเกิดอย่างที่บอกสินะครับ” จู่ๆ เข้มก็ถามออกมา แต่แววตาของเขากลับไม่เปลี่ยนไปจากเดิม

“หืม!

“ขุนเขาบอกเข้มหมดแล้วครับ” เข้มสารภาพออกมาตรงๆ จนผมหน้าถอดสีไปเลยครับ ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะโอเคหรือเปล่า

“โกรธไหม”

“ดีใจครับ คุณหนูบอกว่าอย่าโกรธคุณเขม แต่เข้มว่าคุณเขมเจ้าเล่ห์มากๆ เลย” เข้มตอบยิ้มๆ ทำเอาผมโล่งอกไปเลยทีเดียว

“งั้นต่อเลยนะครับ” ในเมื่อเข้มไม่โกรธ ผมก็ไม่จำเป็นต้องกั๊กอีกแล้วครับ

“เอ๋!” ผมอุ้มเข้มให้ลุกขึ้นยืนก่อนที่ตัวเองจะเดินอ้อมไปนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าเขา เข้มยืนงงใหญ่เลยครับ

“เรามาอยู่ด้วยกันตลอดไปนะครับ” เข้มร้องไห้อีกแล้วครับ แถมเจ้าตัวยังนั่งยองๆ ลงตรงหน้าผมอีกต่างหาก

“คะ คุณเขม”

“พี่เขมสิครับ”

“เข้มไม่ชิน เข้มชอบเรียกแบบนี้มากกว่า” เข้มยื่นมือมารั้งใบหน้าของผมเอาไว้ มือเขาสั่นมากเลยครับ “ตรงหน้าเข้มตอนนี้ ใช่คุณเขมจริงๆ ใช่ไหมครับ”

“ครับ”

“เข้มไม่ได้ฝันไปใช่ไหม คุณเขมของเข้มจริงๆ สินะครับ”

หมับ

เข้มโผล่เข้มากอดผมจนพวกเราเกือบล้มลงไปทั้งคู่เลยครับ ดีนะครับที่การทรงตัวของผมมันยังดีอยู่ “ตกลงไหมครับ”

“ครับ” พอเข้มตอบตกลงผมก็รีบผละออกจากอ้อมกอดของเขา แล้วรั้งฝ่ามือข้างซ้ายของเข้มมาจับเอาไว้ทันที

แหวนที่ถูกสั่งทำขึ้นเพื่อเข้ม ตอนนี้กำลังถูกผมหยิบมันออกมาแล้วบรรจงสวมลงไปบนนิ้วนางข้างซ้ายของเขา มันพอดีมากๆ ผมกะไว้ไม่มีผิดจริงๆ เลยครับ

“ต่อไปก็ตาเข้มบ้าง” ผมยื่นแหวนวงของตัวเองไปให้เข้มถือเอาไว้ เจ้าตัวเองก็รับไปถือก่อนจะรั้งมือข้างซ้ายของผมไป แล้วค่อยๆ สวมแหวนให้ เข้มมือสั่นกว่าเดิมอีกครับพอสวมแหวนเสร็จเจ้าตัวก็ก้มลงไปใกล้ๆ กับหลังมือของผมทันที

จุ๊บ

วินาทีต่อจากนั้นที่ริมฝีปากเย็นเฉียบสัมผัสกับหลังมือส่วนที่สวมแหวนอยู่ หัวใจของผมก็เต้นแรง

เข้มแย่งซีนผมจังๆ เลยครับ

“เข้ม ทำอะไร”

“เข้มเคยเห็นในหนังครับ ถ้าสวมแหวนเสร็จ พระเอกจะทำแบบนี้”

“แต่เข้มไม่ใช่พระเอก”

“ทำไมละครับ ก็เข้มเป็นผู้ชาย เข้มก็เป็นพระเอกได้สิครับ”

“แต่พระเอก เขาไม่ถูกพระเอกจับทำเมียหรอกนะครับ”

“เอ๋! อื้อ...” ผมไม่รอให้เข้มได้พูดอะไรต่อ รีบรั้งเขาเข้มมาหาตัวเองพร้อมทั้งกดจูบอย่างแผ่วเบา

เข้มจะเป็นพระเอกได้ยังไงครับ ในเมื่อตำแหน่งนี้ผมเป็นอยู่แล้ว

“คุณเขม”

“ที่นี้ก็สมบูรณ์แบบแล้วนะครับ ขอบคุณนะที่วันนั้นเข้มเดินเข้ามาในดงโจรป่า เพราะวันนี้มันทำให้โจรป่าได้เจอกับรักแท้”

“ต้องขอบคุณ คุณทศและไวน์ขวดนั้นนะครับ”

“นั่นสินะ! งั้นพวกเราเข้าไปในงานกันดีกว่า ป่านนี้ทุกคนคงตามหากันแย่” มันไม่ใช่งานวันเกิดอีกแล้ว แต่มันเป็นงานเลี้ยงของผมกับเข้มแทน

“ครับ”

ผมจับมือเข้มเดินกลับเข้าไปในงานทันที ทุกสายตาก็มองพวกเราแล้วคลี่ยิ้มออกมาแทน ส่วนมี่ก็กดชัตเตอร์รัวเลยครับ เธอคงชอบที่ตัวเองได้ถ่ายรูปแบบนี้

ภาพขุนเขาที่กำลังวิ่งเล่นคือภาพที่ทำให้ผมต้องยิ้มแล้วก็หัวเราะ ทศราชกับธารธาราที่ยืนหยอกล้อกันอีก ไหนจะพ่อแม่ของเข้มที่มองมาทางพวกเราแล้วยิ้มทั้งน้ำตา

สำหรับผม ตอนนี้มันโอเคและดีที่สุดแล้ว ผมไม่สนใจว่าวันข้างหน้ามันจะเป็นยังไง ผมขอแค่วันนี้และต่อจากนี้ไป ผมจะยังมีเข้มและขุนเขาอยู่ข้างกายตลอดไปก็พอแล้ว

ขอบคุณที่พาพวกเขาสองคนมาให้ผม...

“เข้มรักคุณเขมนะครับ”

“รักเช่นกันครับ”

พวกเราสองคนจับมือกันอยู่อย่างนี้ เดินไปรอบๆ งาน เสียงเพลงและเสียงโห่ร้องด้วยความยินดีดังขึ้นมาเรื่อยๆ ท้องฟ้าและสายตาของผู้คนเหล่านี้จงเป็นพยาน

วันนี้ เขมราฐได้หัวใจที่คู่ควรมาครอบครองแล้วครับยอดดวงใจของเขมราฐตลอดไป

 

 

 

 

 

 ____________________________________________

โอเค เป็นที่แน่นอนว่าจบแล้ว

รวมๆ แต่งมาสองเดือนกว่า อะไรจะไวป่านแหวกทางเดินเรื่องอื่นขนาดนี้นะเนี่ย!!!!!!

ฮาาาาาาาาาาาาาาา


ช่วยบอกหน่อยว่ามันโอเคไหม?

แป้งจะได้ส่งไปผสมผสานต่อ 55555555555555555555555


เหลือบทส่งท้าย กับ ตอนพิเศษ 2 ตอน

ขอบคุณไว้ ณ โอกาสนี้นะคะ



ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้มาตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่คิดว่าจะแต่งจบด้วยซ้ำ

HUG#2 แล้วนะคะ เหลือคู่สุดท้าย ไม่รู้เลยว่าจะออกมาแนวไหน ^^




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #81 HamandLuhan (@mfgcdjnf) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 05:44
    สวยงามตามท้องเรื่อง คู่นี้น่ารัก ชอบๆ รออ่านตอนพิเศษนะคะ
    #81
    0
  2. #80 Fah_Freedom (@Fah_Freedom) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 19:40
    รอนะค๊าาาา ( จะมีเรื่องของขุนเขากับทัดฟ้ารึเปล่าน๊าา~ ) ฮะๆๆๆ อย่าสนใจเม้นต์นี้ค่ะ
    #80
    0
  3. #79 June Sayamon (@junesym96) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 01:03
    มีความสุขน้ำตาไหล
    #79
    0
  4. #78 MhengBp (@MhengBp) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 00:52
    ง่าจบแล้ว
    #78
    0
  5. #77 C.Clover (@khun_mali) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 00:37
    ยินดีกับน้องเข้มและพี่เขมจ้า ดีใจเหมือนส่งลูกถึงฝั่งแล้ว ... พี่เขมน่ารักมาก ต่อไปนี้ก็มีแต่ความสุขกันแล้วนะ เย้ๆๆ ... ขอบคุณไรท์มากๆ นะคะ ที่แต่งนิยายสนุกๆ น่ารักๆ แบบนี้มาให้อ่านขอบคุณจริงๆ จ้า
    #77
    0