*จบแล้วจ้า*HUG ❤ ยอดดวงใจ 'เขมราฐ' [Yaoi]

ตอนที่ 25 : HUG ยอดดวงใจที่ยี่สิบสาม… เกี่ยวก้อยสัญญา (เต็มดวง%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 768
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    7 ส.ค. 59





ยอดดวงใจที่ยี่สิบสามเกี่ยวก้อยสัญญา

 

 

ผมพาเข้มกลับบ้านมาตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้วเพราะแดดมันเริ่มร้อนแถมเจ้าตัวยังบ่น ตอนนี้ก็ยังบ่นครับเพราะผมไม่ได้หัดให้เขาขี่ม้าเลย

“คุณเขมบ้า บ้าๆ ที่สุด” นั่งด่าผมว่าบ้าอยู่หลายชั่วโมงแล้วครับ ด่าผมก็จริงแต่สายตาก็ยังคงสนใจหน้าจอทีวีในตอนนี้ไปด้วย

“เข้มครับ หิวไหม”

“ไม่ครับ” ตอบผมแต่ไม่ยอมมองหน้ากัน

“อยู่บ้านกับพวกเหมยและนาวได้ใช่ไหมครับ อีกเดี๋ยวขุนเขาคงกลับมาจากโรงเรียนแล้ว”

“จะไปไหนครับ” เข้มยอมหันกลับมาสบตากับผม ดีใจครับ แต่ก็ไม่อยากบอกว่าจะไปไหนอยู่ดี

“นัดกับมี่เอาไว้ จะเข้าไปในเมืองนะครับ” ผมยังไม่ได้นัดหรอกครับ เอาไว้ค่อยโทรไปชวนก็แล้วกัน ตอนนี้ผมมีเรื่องที่อยากทำอยู่มากๆ และตั้งใจจะทำด้วย

“แต่มันจะเย็นแล้วนะครับ”

“ไม่ดึกหรอก”

จุ๊บ

ผมกดจูบเบาๆ ที่หน้าผากของเข้มก่อนจะเดินออกจากห้อง สีหน้าเข้มเหมือนไม่อยากให้ผมไป แต่ผมคิดเอาไว้แล้ว ผมอยากซื้อแหวนให้เข้มสักวง ไม่รู้ว่าเขาจะชอบไหมแต่ตั้งใจเอาไว้นานแล้วครับ ผมไม่แน่ใจว่าคิดผิดหรือเปล่าที่ชวนมี่ไปช่วยเลือก แต่ผู้หญิงน่าจะรู้อะไรมากกว่าผู้ชาย

ตู๊ด ๆ

ผมกดโทรหามี่รอสายอยู่นานเลยครับ แต่เธอก็กดรับสายก่อนที่มันจะตัดไป

“สวัสดีค่ะ คุณเขมราฐ” เสียงมี่ใสแจ๋วเลยครับ

“มีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อยนะ”

“ไม่คิดจะถามกันก่อนเหรอคะ บางทีมี่อาจจะไม่ว่างก็ได้” เธอมีข้อต่อรองกับผมเสมอสินะ

“ฉันก็หวังไว้เช่นกัน บางทีอาจจะยอมอนุญาตให้เธอถ่ายรูป”

“เอ๋! มี่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าไม่มีอะไรทำพอดี งั้นพวกเราเจอกันที่ไหนดีคะ” มี่เธอหัวใจเหลือเกินครับ

“ไม่ค่อยรีบเลยนะครับ”

“แหมๆ เรื่องแบบนี้ต้องรีบไว้ก่อนค่ะ ใครๆ ก็รู้ว่าผู้ชายอย่างเขมราฐไม่เคยโกหก” มี่หัวเราะเยาะเย้ยผมผ่านสายโทรศัพท์ ผมยอมรับว่าตอนนี้เธอกำลังได้เปรียบ

“เจอกันที่ห้างฯ xxx ผมกำลังจะออกไป”

“ฉันรอที่ร้านเดิมนะคะ”

“อืม” สายถูกตัดไปแล้ว ตอนนี้ความรู้สึกของผมมันอัดแน่นไปหมดแล้ว ผมโอเคสำหรับทุกอย่างและหวังด้วยว่าทุกอย่างจะโอเคสำหรับผมเสมอ

ใบหน้าของเข้มคือสิ่งเดียวที่ผมนึกขึ้นได้ ผมจะไม่ยอมปล่อยเขาไปอีกแล้ว

บรืนน น นน

รถแล่นออกจากตัวบ้านของผมด้วยความรู้สึกมากมาย วันหนึ่งผมเคยกลัวและผิดหวัง แต่วันนี้ผมไม่จำเป็นต้องกลัวอีกแล้วเพราะผมเชื่อเสมอว่าเข้มจะไม่ทำร้ายผมแน่นอน เว้นซะแต่ว่าผมจะเป็นคนทำร้ายตัวเองแทน

ตอนนี้ผมขับรถมาถึงสถานที่ที่นัดกับมี่เอาไว้เรียบร้อยแล้ว และกำลังใจจดใจจ่อกับการเดินไปหาเธอด้วยครับ สถานที่นัดหมายก็คือร้านกาแฟเจ้าประจำของพวกเราสมัยเรียนนั่นเอง

“เขม” เสียงมี่เรียกชื่อผมดังมาก เธอไม่อายคนอื่นๆ ในร้านเลยครับ ผมยิ้มและส่ายหัวให้กับความกล้าบ้าบิ่นของมี่ก่อนจะเดินเข้าไปหาเธอ “จะกินอะไรก่อนไหม”

“ยังไม่หิวนะ รีบไปซื้อของกันเถอะ”

“อะไรจะรีบขนาดนั้นคะ”

“ไม่อยากให้เข้มกับขุนเขารอนาน”

“อ๋อ! ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง เก็บท้องไว้กินที่บ้านว่างั้น”

ท่าทางของมี่ในตอนนี้เหมือนกำลังแกล้งผมอยู่เลยครับ ทั้งๆ ที่รู้ว่าผมรีบแต่เจ้าตัวกลับไม่ยอมลุกขึ้นจากเก้าอี้สักที

“มี่”

“คุณจะรีบไปไหนคะ ร้านมันไม่หายไปไหนหรอก”

“ผมไม่อยากทิ้งเข้มกับขุนเขาไว้ที่บ้านนานๆ เข้าใจไหม”

“เอ๋! เดี๋ยวนี้คุณหัดพูดจาน่ารักแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ หรือเพราะน้องเข้ม”

“ยุ่ง!

“ชิส์!” มี่เบะปากใส่ผมก่อนจะลุกขึ้นยืน เธอเดินนำออกไปโดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ

ผมเองก็เดินตามไปติดๆ จนมาถึงร้านแหวน เจ้าของร้านเป็นเพื่อนกับสามีของเธอ การต้อนรับเลยเป็นไปด้วยดี มี่จัดแจงทุกอย่างให้ผมเรียบร้อยเลยครับ

“ลองเลือกดูนะคะ”

“ผมอยากได้แบบธรรมดา ไม่หรูหรามาก ผมกลัวว่าเข้มจะไม่ยอมรับไว้”

“อิอิ ถ้างั้นก็เอาแบบเกลี้ยงสิคะ แล้วก็สลักชื่อลงไปแทน”

“ผมคงต้องบอกเขาว่าซื้อมาจากตลาด ราคาแค่ไม่ถึงร้อยสินะ” ผมพูดขึ้นมาลอยๆ ก่อนจะหยิบแหวนเกลี้ยงสองสามวงขึ้นมาสำรวจดู แต่เพราะมันเกลี้ยงเลยไม่ต้องดูอะไรมาก แค่ดูขนาดก็พอ

เข้มนิ้วเล็กกว่าผมเป็นเท่าตัว แต่ผมก็แอบวัดไว้แล้วเลยส่งให้พนักงานเลือกขนาดของเข้มมาให้ดู เมื่อเลือกเสร็จผมก็สั่งให้ทางร้านสลักชื่อลงไปด้วย รวมไปถึงวงของผม

หลังจากสั่งทำแหวนเสร็จผมกับมี่ก็เดินออกมาจากร้าน แหวนที่สั่งจะได้อีกทีก็อาทิตย์หน้า มี่เธออาสาจะเอาไปให้ผมที่บ้านเอง

“ขอบคุณที่มาช่วยเลือกละกัน”

“มี่ไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ คุณเลือกเองทั้งนั้น”

“งั้นเหรอ”

“น่าอิจฉาน้องเข้มนะคะ มี่ยินดีด้วยที่คุณกำลังจะมีความสุขสักที แล้วขุนเขาว่ายังไงบ้างคะ” ผมกับมี่สบตากันทันที ผมรู้ว่าเธอหมายถึงเรื่องอะไร

“ขุนเขาโอเค”

“แล้วเรื่องที่ว่าขุนเขาไม่ใช่...”

“มันเป็นแค่อดีตไปแล้ว ตอนนี้จะใช่หรือไม่ใช่ก็ตาม ขุนเขาก็ยังคงเป็นลูกชายคนเดียวของเขมราฐ”

“อิอิ ฉันดีใจแทนเจ้าตัวจริงๆ มีพ่อถึงสองคนในเวลาเดียวกัน”

“...” ผมจ้องหน้ามี่พร้อมรอยยิ้ม ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงด่าเธอกลับไปแล้วครับ แต่ตอนนี้มันกลับเปลี่ยนไป ผมไม่ใช่เขมราฐคนใจร้ายอีกแล้ว

“งั้นเราแยกกันตรงนี้เลยนะคะ ส่วนเรื่องแหวน เสร็จเมื่อไหร่มี่จะพาไปให้ถึงบ้านเลยค่ะ”

“ขอบคุณครับ”

ผมกับมี่แยกกันที่ลานจอดรถ เธอเดินกลับไปที่รถของตัวเองส่วนผมก็เช่นกัน ตอนนี้ความรู้สึกในหัวใจมันกระชุ่มกระชวยอย่างบอกไม่ถูกเลยครับ

บรืนน น นน

มันเป็นการเดินทางที่ไม่มีที่สิ้นสุด มีแต่ค่อยๆ เดินไปเรื่อยๆ จนถึงวันสุดท้ายของพวกเราสินะ

 

ผมใช้เวลาขับรถกลับบ้านแค่ไม่นาน กลับมาถึงมันก็เย็นแล้ว พอเดินกลับขึ้นไปด้านบนเห็นเข้มกับขุนเขากำลังนั่งสอนการบ้านกันอยู่ เข้มเนี่ยนะสอนการบ้าน แต่มันคงไม่ยากหรอกมั้งถึงได้ช่วยกันแบบนี้

“ทำอะไรกันครับ เด็กๆ” ผมรู้นะครับ แต่ก็ยังถามอยู่ดี

“พ่อ” ขุนเขาเรียกผมเสียงดังลั่นเชียวครับ ส่วนเข้มก็นั่งยิ้มแล้วมองมาทางผมแทน

ผมเดินเข้าไปหาทั้งคู่ก่อนจะนั่งลงใกล้ๆ “วันนี้มีการบ้านเหรอ” ผมถามก่อนจะก้มลงไปดูสมุดการบ้านของขุนเขา

“ใช่ครับ พี่เข้มกำลังสอนอยู่ คุณครูบอกให้วาดรูปพร้อมกับเขียนชื่อผลไม้ที่เราวาดลงไปด้วยครับ” ขุนเขายื่นสมุดมาตรงหน้าผม

“แล้วกลมๆ นี่มันผลไม้อะไรครับ” ผมชี้ไปยังผลไม้ลูกกลมๆ ข้อแรก

“องุ่นครับ” ขุนเขาตอบหนักแน่นมากๆ เลยครับ

“องุ่นมันลูกใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ แล้วองุ่นมันเป็นพวงไม่ใช่เหรอครับ” ขุนเขากับเข้มมองหน้าสบตากันทันที ส่วนผมก็ทำหน้าลำบากใจเพราะดันปากไวไปหน่อย

“พี่เข้มบอกว่ามันลูกใหญ่ๆ นี่ครับ”

“ฮาๆ งั้นเหรอ? พ่อเพิ่งจะเคยเห็นองุ่นลูกใหญ่ขนาดนี้ครั้งแรก”

“ขำทำไมครับ” เข้มเบะปากใส่ผมทันทีเมื่อคำถามของเขาจบลง สีหน้าของเข้มตอนนี้อธิบายยากมากๆ เลยครับ ไม่รู้ว่ากำลังอายหรืองอนกันแน่

“ขอโทษๆ” ผมรีบแก้ตัวทันที ไม่อยากให้เข้มรู้สึกแย่กับคำพูดและเสียงหัวเราะของผมเมื่อกี้

“ไม่ยกโทษให้ครับ ชอบทำให้รู้สึกแย่อยู่เรื่อยเลย” จู่ๆ เข้มก็เข้าโหมดนี้ซะงั้น ช่วงนี้อารมณ์เขาเปลี่ยนแปลงบ่อยมากๆ จนผมตามไม่ทัน

“อ้าว!” เข้มมาไม้ไหนอีกครับเนี่ย ทำไมท่าทางน่ากลัวจัง “โกรธอะไรอีกครับ”

“ไหนว่าไปแค่ไม่นานครับ”

“โธ่! เข้ม”

“คนนิสัยไม่ดี”

“พ่อครับ พี่เข้มครับ อย่าเพิ่งทะเลาะกันสิครับ มาช่วยสอนขุนเขาคิดการบ้านดีกว่า” นี่ถ้าลูกไม่ห้าม ผมกับเข้มก็คงนั่งเถียงกันต่อไป

ผมอึดอัดนะเนี่ย ช่วงนี้เข้มเปลี่ยนไปตลอดเลยครับ จะพูดหรือทำอะไรก็อย่าทำให้เขาโกรธเด็ดขาด ไม่งั้นเข้มจะเป็นเหมือนตอนนี้ที่ไม่ยอมสนใจผมเลย

“เย้ๆ เสร็จแล้ว”

“งั้นก็ขึ้นไปอาบน้ำได้แล้วครับ จะได้ลงมากินข้าวเย็นกัน”

“ครับผม” ขุนเขารีบเก็บอุปรกรณ์ของตัวเองใส่กระเป๋าแล้วแบกกลับไปที่ห้อง ส่วนเข้มก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ผมก็ด้วยครับ

“เข้ม”

“เข้มขอตัวนะครับ”

เข้มรีบตัดบทก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินกลับไปที่ห้องแทน ผมมองตามตลอด ไม่ค่อยเข้าใจเขาสักเท่าไหร่ แต่ก็ลุกตามไปด้วยไม่อยากปล่อยให้เข้มต้องงอนนานๆ เพราะกลัวว่ามันจะกลายเป็นดินพอกหางหมู

แอ๊ด

ผมผลักประตูเข้าไปในห้องเห็นเข้มกำลังนั่งอยู่บนเตียง หน้างอนๆ เชียวครับ

“เข้มครับ”

“...” ไม่สนใจผมเลยครับ แถมยังเชิดใส่ แล้วหันหน้าหนีแทน

“โกรธอะไรพี่เขมครับ” ผมไม่กล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าลูกหรอกครับ กลัวว่าจะถูกแซว

“ไม่ต้องมาพูดจาหวานเลยครับ”

“แล้วต้องพูดแบบไหนถึงจะถูกใจเข้มละครับ”

“ไม่ต้องพูดเลยครับ ตอนนี้เข้มกำลังโกรธอยู่” เข้มหันกลับมาบอกผม น้ำเสียงดุกว่าครั้งไหนๆ

“พี่เขมผิดอะไรครับ”

“คุณเขมชอบทำให้เข้มต้องรอนาน ไม่ได้แอบไปไหนต่อใช่ไหมครับ” ผมรู้แล้วครับว่าเข้มโกรธอะไร เขาคงหึงผมแน่นอนเพราะก่อนหน้านี้ที่คอกม้าเข้มก็แสดงอาการแบบนี้ให้เห็นมาแล้วครับ

“หึงเหรอ”

“คุณเขมเป็นของเข้มไม่ใช่เหรอครับ หรือว่าเป็นของคนอื่นด้วย”

จุ๊บ

ผมรั้งต้นคอเข้มเข้ามากอดเอาไว้ก่อนจะกดจูบแผ่วเบาที่ริมฝีปากของเขา เข้มขัดขืนผมแล้วขยับตัวหนีทันที มันเป็นการต่อต้านที่น่ารักมากๆ เลยครับ

“ใครจะมาแย่งฉันไปจากเข้มได้ล่ะ คงไม่มีหรอก”

“โกหก คุณเขมชอบทำให้เข้มกลัว”

“ฟังนะเข้ม! ถึงเมื่อก่อนฉันจะเป็นคนนิสัยไม่ดี แต่ต่อจากนี้ไปมันจะไม่ใช่”

“สัญญานะครับ” เข้มยอมอ่อนลงบ้าง เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นมาตรงหน้าผมพร้อมกับนิ้วก้อยที่กำลังชูอยู่

“สัญญาครับ” ผมเกี่ยวก้อยสัญญากับเข้มทันที เจ้าตัวยิ้มดีใจแล้วโผล่เข้ากอดผมจนแน่น

จุ๊บๆ

จู่ๆ เข้มก็กดจูบที่ซอกคอของผมซ้ำไปซ้ำมาอยู่เรื่อยๆ พอจูบที่คอเสร็จเขาก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมารั้งใบหน้าของผมแล้วจูบวนอยู่อย่างนั้น ผมเองก็อยากห้ามนะครับ แต่แบบนี้ก็น่ารักไปอีกแบบ

“เดี๋ยวๆ เข้ม” ผมควรตัดใจแล้วรีบห้ามดีกว่าครับ กลัวว่ามันจะไม่จบแค่นี้

“ไม่”

“พอแล้ว เลิกจูบได้แล้ว เดี๋ยวมันก็ไม่จบที่จูบหรอกครับ”

“เข้มเหมือนเด็กขี้อิจฉาเลยใช่ไหมครับ”

“หา! พูดเอง เออเองได้ด้วยเหรอครับ” ผมยื่นมือทั้งสองข้างไปรั้งใบหน้าของเข้มเอาไว้แทน ปลายนิ้วโป้งก็ลูบแก้มเข้มไปด้วย แววตาสั่นระริกเหมือนจะร้องไห้ออกมาเลยครับ

“เข้มแค่หวง”

“เข้มหวงได้ ฉันอนุญาต และห้ามคิดมากด้วย ฉันไม่อยากให้เข้มเป็นเหมือนตอนนั้นอีก”

“คุณเขมจะไม่เบื่อเข้มใช่ไหมครับ”

“ฉันเหรอจะเบื่อเข้ม ไม่มีทางหรอกนะ”

“ฮือๆ” สุดท้ายเข้มก็ร้องไห้ออกมา เข้มโผล่เข้ากอดผมอีกครั้ง เขาร้องไห้สะอื้นออกมาหนักกว่าเดิม ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าเพราะอะไร ถึงมันจะเป็นคำพูดเดิมๆ คำถามเดิมๆ แต่ถ้าเป็นเข้มผมก็อยากจะอธิบายให้เขาเข้าใจอยู่ตลอดนั่นแหละครับ

“เข้ม”

“ฮือๆ”

“ร้องไห้บ่อยไปแล้วนะ เดี๋ยวเขาก็คิดว่าฉันรังแกเข้มกันพอดี”

“ปะ เปล่านะครับ เข้มร้องไห้เอง เข้มดีใจที่คุณเขมไม่รังเกียจเข้ม”

“ทำไมฉันต้องรังเกียจเข้มด้วย เข้มออกจะน่ารักและฉันก็รักเข้มมากๆ ด้วยนะ”

“ขอบคุณนะครับ” ผมยอมรับในทุกๆ อย่าง วันนี้ผมแพ้ให้กับหัวใจของเข้มแล้วครับ แพ้หมดทั้งใจ “เข้มก็รักคุณเขม”

“อะแฮ่มๆ แล้วผมละครับ” เจ้าเด็กตัวแสบ เจ้าลูกชายขี้อิจฉา

“ขุนเขาก็รัก” เข้มขยับตัวออกห่างจากผมก่อนจะกางแขนทั้งสองข้างออก สายตาของเข้มก็มองตรงไปยังขุนเขา “มากอดหน่อยสิครับ”

หมับ

ขุนเขาไม่มีปฏิเสธเลยครับ รีบโผล่เข้ากอดเข้มทันที ส่วนผมก็นั่งอิจฉาไปสิครับ แต่การได้เห็นทั้งสองคนรักกันและกอดกันจนแน่นแบบนี้ มันก็มีความสุขมากแล้ว

แค่นี้ผมก็มีพร้อมแล้วครับ...

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...

ความรู้สึกที่ว่าไวแล้ว วันเวลายังไวกว่าโกหกอีกครับ เมื่อเช้ามี่โทรมาบอกผมว่าได้แหวนมาแล้ว เดี๋ยววันนี้ช่วงเย็นๆ จะเอามาให้ ผมเองก็ตั้งใจเอาไว้ว่าจะจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ที่บ้าน ฉลองทุกอย่าง ผมเชิญใครไม่เยอะด้วยซ้ำ แค่พ่อแม่เข้ม บ้านทศราชแล้วก็พวกคนดูแลม้าเท่านั้น

ผมตั้งใจจะให้งานนี้เป็นสักขีพยานระหว่างผมกับเข้ม ผมหวังว่ามันจะผ่านไปได้ด้วยดีนะครับ

“เข้ม”

“ครับ”

“เดี๋ยววันนี้กลับบ้านไปตามพ่อกับแม่มาที่นี่ด้วยนะ” ผมยังไม่ได้เชิญพวกท่านเลยครับ แค่โทรไปเปิดทางไว้เท่านั้น และก็ขออนุญาตเจ้านายพวกท่านเรียบร้อยแล้ว

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“จะจัดงานวันเกิดนะ”

“เอ๋! วันเกิด ของใครครับ” ผมจะบอกว่ายังไงดีละครับ ในเมื่อวันเกิดของผมมันอีกสองเดือนข้างหน้า ส่วนวันนี้ก็เกิดอยากจะกินเฉยๆ

“ความลับ”

“มีความลับอีกแล้ว”

“รับรองว่าเซอร์ไพร์สแน่นอนครับ อย่าลืมแต่งตัวน่ารักๆ กลับมานะครับ”

“คุณเขมเจ้าเล่ห์”

“ไม่เจ้าเล่ห์ แล้วจะได้เข้มมาเหรอ” ผมหยิกแก้มเข้มเล่นไปมาแล้วกดจูบแผ่วเบาที่ริมฝีปาก เข้มรีบเด้งตัวหนีผมทันที

“เดี๋ยวคนอื่นมาเห็น”

“จะอายทำไมครับ”

“คุณเขมน่าไม่อาย งั้นเข้มกลับบ้านเลยดีกว่าครับ” ตอนแรกเหมือนไม่อยากจะกลับและสงสัย แต่พอคุยไปคุยมาดันอยากกลับบ้านซะแล้ว

“ให้ไปส่งไหม”

“ไม่เป็นอะไรครับ เดี๋ยวเข้มเดินลัดไปก็ได้”

“ระวังตัวด้วยนะ”

“ครับ”

เข้มเดินกลับบ้านเขาไปแล้ว ส่วนผมก็รีบกลับขึ้นไปด้านบนก่อนจะวิ่งไปที่ห้องของลูกแทน พอขุนเขาเห็นหน้าผมเจ้าตัวก็มองแบบงงๆ เชียวครับ

“พ่อหนีอะไรมาครับ” ผมไม่ได้หนีหรอกครับ แต่สงสัยจะแก่แล้วมันเลยหอบไปหน่อย

“พ่อมีเรื่องอยากให้เราช่วย”

“อะไรครับ”

“ช่วยเป็นเจ้าของวันเกิดให้หน่อยสิ”

“หา! แต่วันเกิดของผมมันอีกตั้งหลายเดือนนะครับ” ขุนเขาตกใจใหญ่เลยครับ ผมเลยขยับขึ้นไปนั่งบนเตียงกับลูกก่อนจะรั้งเจ้าตัวให้หันกลับมามอง

“พ่อจะสวมแหวนให้พี่เข้ม แต่เขาคงไม่ยอมง่ายๆ พ่อเลยจะจัดงานเลี้ยงฉลองแทน แต่พ่อดันไปบอกเขาว่าจะจัดงานวันเกิดนะ”

“พ่อ!

“นะครับ พ่อขอร้อง” ใครว่าเขมราฐไม่มีมุมนี้ละครับ มุมที่ต้องมานั่งขอร้องลูกเนี่ย

“แล้วทำไม พ่อไม่บอกพี่เข้มไปตรงๆ ละครับ”

“คิดว่าเข้มจะยอมสวมง่ายๆ ไหม”

“ไม่ครับ”

“นั่นแหละ พ่อเลยต้องทำแบบอ้อมๆ ถือว่าช่วยๆ กันหน่อยนะครับ พี่เข้มจะได้ไม่หนีหายไปไหนอีก”

“พ่อเจ้าเล่ห์จะตาย แค่นี้พี่เข้มก็ไม่กล้าหนีไปไหนแล้วครับ”

“ตกลงจะช่วยไหมเนี่ย นั่งประชดกันจัง”

“ช่วยก็ได้ครับ ถ้าพ่อตกลงว่าจะซื้อโมเดลรถที่ผมอยากได้ให้” เจ้าเล่ห์ไม่มีใครเกินขุนเขาเลยจริงๆ ผมยอมก็ได้ครับ

“ตกลง”

“เย้ๆ งั้นพ่อเตรียวตัวรอรับเมียได้เลยครับ”

ผมต้องขอบคุณลูกสินะครับ แถมคำพูดประโยคเมื่อกี้ มันควรออกมาจากปากของลูกผมงั้นเหรอ แต่ก็ช่างเถอะเพราะเจ้าตัวบอกเองว่าให้ผมรอรับเมียได้เลย

ไม่ได้ด้วยเล่ห์ ก็ต้องได้ด้วยกลของขุนเขานี่แหละครับ

อยากรู้จริงๆ ถ้าเข้มรู้ความจริง เขาจะโกรธผมไหม? แต่ผมทำไปทั้งหมดก็เพื่อเข้มนะครับ เพื่อเข้มจริงๆ ครับ

 

 

 



 ________________________________________

การคิดชื่อตอน มันเป็นอะไรที่ลำบากอย่างแรงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง


ช่วยบอกหน่อย ว่าแบบนี้มันโอเคไหม?

แต่แต่งจบไปแล้ว 5555555555 ถ้าไม่โอเค ไม่รู้เปลี่ยนทันไหม?

แต่อยากให้มันโอเคที่สุด #ตอนหน้าจบแล้วนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

107 ความคิดเห็น

  1. #76 Bff pli (@happytodaylylaln) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 15:33
    รอ ><~~
    #76
    0