*จบแล้วจ้า*HUG ❤ ยอดดวงใจ 'เขมราฐ' [Yaoi]

ตอนที่ 24 : HUG ยอดดวงใจที่ยี่สิบสอง… เด็กขี้หึง (เต็มดวง%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 883
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    5 ส.ค. 59




ยอดดวงใจที่ยี่สิบสองเด็กขี้หึง

 

 

ตกเย็น

ขุนเขาดูดีอกดีใจใหญ่เลยครับที่ได้มาบ้านของเข้ม เจ้าตัวลงจากรถก่อนคนอื่น ผมเลือกมาบ้านเข้มตอนเย็นเพราะพ่อกับแม่เข้มคงเลิกงานพอดี

แต่พอมาถึงที่บ้านมันกลับเงียบ เข้มเลยทำหน้าที่พ่อครัวที่ดีและทำกับข้าวไว้รอพ่อแม่ ส่วนผมกับขุนเขาก็ถูกไล่ให้มานั่งรอในฐานะที่เป็นแขก

เข้มทำกับข้าวแค่ไม่กี่อย่าเองครับ แต่ละอย่างก็น่ากินทั้งนั้น อยู่กันแบบพอเพียงมากๆ  ผมเองก็ไม่เคยรังเกียจเพราะอาหารฝีมือเข้มมันอร่อยทุกอย่างอยู่แล้ว

“อ้าวเข้ม ไปไงมาไงเนี่ยลูก”

“สวัสดีครับ คุณเขมกับคุณหนูเขาอยากมาหาพ่อกับแม่นะครับ”

“เอ๋! คุณเขมมาเหรอลูก”

“ครับ”

“พ่อๆ แม่ดูดีไหมเนี่ย?” ผมกับขุนเขานั่งมองหน้ากัน สงสัยพ่อกับแม่เข้มจะกลับมาแล้ว ผมเลยชวนลูกออกไปดู ได้ยินเสียงแม่เข้มถามขึ้นพอดี

“สวยแล้วครับ” ผมรีบตอบแทนพ่อเข้ม แม่ท่านก็หันมามองหน้ายิ้มเขินๆ

“สวัสดีครับ วันนี้ผมกับลูกขอมาฝากท้องที่บ้านหน่อยนะครับ” ผมกับขุนเขายกมือไหว้พวกท่านตามมารยาท จนพ่อกับแม่เข้มเขินไม่กล้าสบตาซะดื้อๆ

พ่อกับแม่เข้มขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่กันก่อน ส่วนผมกับเข้มและขุนเขาก็มานั่งรอกันที่แคร่ไม้ไผ่แทน ที่นี่เขานั่งกินข้าวกันแบบนี้ครับ ได้บรรยากาศไปอีกแบบ

“คุณเขมจะกินได้ไหมครับ” น้ำเสียงเป็นห่วงเอ่ยออกมาจากปากของเข้ม “คุณหนูก็ด้วย”

“ไม่เรียกว่าพี่เขมแล้วเหรอครับ” ผมแกล้งแหย่เข้มออกไปจนเจ้าตัวนั่งเขิน

“ไม่แล้วครับ อายคนอื่นเขา”

“ทำไมล่ะ”

“พ่อครับ เลิกทำตัวหวานก่อนได้ไหม ผมเลี่ยน” เจ้าเด็กแสบพูดแทรกขึ้นมา ไม่รู้ว่าไปหมั่นไส้ผมมาจากไหน ขุนเขาชอบขัดจังหวะผมอยู่เรื่อยเลยครับ

พวกเราสามคนนั่งคุยกัน หยอกล้อกันไป จนพ่อกับแม่ของเข้มเดินออกมา มื้อค่ำดำเนินต่อไปอย่างมีความสุข พวกเราคุยกันถูกคอมากๆ แถมยังไม่ต้องมานั่งเกรงใจกันอีก พอกินข้าวเสร็จผมก็นั่งคุยกับพ่อแม่เข้มต่อ ส่วนเข้มกับขุนเขาก็ช่วยกันเก็บจานไปล้าง

ตอนนี้ผมรู้สึกโอเคที่สุดและมีความสุขที่สุดเลยครับ เมื่อก่อนมันอาจจะแย่ แต่ต่อจากนี้ไปมันไม่ใช่แล้ว

พวกเรานั่งคุยกันจนดึก ขุนเขาเองก็บ่นว่าง่วงผมเลยต้องขอตัวกลับแทน

“กลับดีๆ นะคะ”

“ขอบคุณนะครับ ไว้วันหลังมากินข้าวที่นี่อีกนะครับ”

“ผมจะมาบ่อยๆ เลยครับ” ขุนเขาเลื่อนกระจกรถด้านหลังลงมาก่อนจะตอบคำถามพ่อแม่เข้ม เจ้าตัวดูอารมณ์ดีกว่าใครๆ เลยครับ

บรืนน น นน

อาหารมื้อนี้ผ่านไป จนหัวใจผมมันเบิกบานไปพร้อมๆ กันเลยครับ

“ยิ้มอะไรครับ” คนข้างๆ ถามผม แววตาอยากรู้มากๆ

“ความลับนะ”

“เดี๋ยวนี้คุณเขมหัดมีความลับกับเข้มเหรอครับ” เข้มพูดจาเกินเด็กอีกแล้วครับ แต่ผมก็ไม่เคยโกรธเขานอกจากจะรู้สึกดี

“มีไม่ได้เหรอ”

“ไม่ได้สิครับ มีอะไรก็ต้องบอกกัน”

“รักเข้ม”

“เอ๋!

“รักเข้มยังไงครับ” เข้มทำหน้าเซ็งๆ ใส่ผมก่อนจะหันไปมองทางอื่นแทน ผมรู้ว่าเข้มเขินถึงได้ทำแบบนี้

หลังจากที่เงียบกันมาตลอดทาง ผมก็ขับรถมาถึงบ้าน แต่เจ้าตัวแสบกลับหลับไปซะแล้ว

“คุณหนูหลับไปซะแล้ว” เข้มบอกกับผมก่อนจะมองไปยังขุนเขาที่นอนหลับอยู่บนรถ

“เดี๋ยวพี่อุ้มไปนอนเอง”

“เอ๋!

“มีอะไรเหรอ” ผมขมวดคิ้วจ้องหน้าเข้ม เมื่อกี้ผมพูดอะไรผิดไปงั้นเหรอ ทำไมเข้มถึงอุทานออกมาละครับ

“แทนตัวเองว่าพี่ น่ารักจังเลยครับ”

จุ๊บ

ผมยื่นหน้าเข้าไปกดจูบเบาๆ ที่ปากของเข้มทันที “อย่าลืมให้รางวัลก่อนนอนนะครับ”

“คุณเขมหื่น” เข้มยู่หน้าใส่ผมก่อนจะเดินหนีขึ้นไปบนบ้าน ส่วนผมก็ต้องอุ้มเจ้าเด็กแสบตามขึ้นไปด้วย

“อือ” ขุนเขางัวเงียขึ้นมาแต่ก็ไม่ยอมตื่น ไม่รู้ว่าแกล้งหลับหรือเปล่า แต่ท่าทางจะหลับสบายเชียวครับ

“ฝันดีนะครับ” ผ้าห่มผืนหนาถูกรั้งขึ้นไปคลุมร่างให้เด็กแสบพร้อมกับน้ำเสียงบอกฝันดีของผม นานแค่ไหนแล้วที่ผมไม่ได้ดูแลลูกแบบนี้ เมื่อก่อนผมคงเป็นพ่อที่แย่มากๆ สินะ

“ฝันดีครับพ่อ ผมรักพ่อนะครับ”

“พ่อก็รักเรา”

เสียงตอบกลับของผมจบลงพร้อมๆ กับเสียงประตูห้องลูกที่ถูกปิด ตออนนี้หัวใจของผมมันไม่มีรอยร้าวอีกแล้ว และทุกๆ อย่างมันก็จะดีขึ้นไปอีก

แอ๊ด

ผมเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง ไม่เห็นเข้มอยู่บนเตียงแต่กลับได้ยินเสียงน้ำจากห้องน้ำแทน ผมยิ้มหื่นๆ ก่อนจะรีบถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด แล้วเดินตามเข้มเข้าไปในห้องน้ำ เข้มหันมามองหน้าผมก่อนจะยิ้มให้

“วันนี้ห้ามทำอะไรนะครับ” มีคำสั่งเด็ดขาดออกมาทันที ผมว่าแล้วทำไมเข้มถึงยิ้ม

“ดักคอกันซะแล้ว”

“พรุ่งนี้เข้มอยากไปที่คอกม้า เข้มอยากหัดขี่ม้า” เข้มกอดคอผมเอาไว้ด้วยสองแขนเล็ก ถามหน่อยเถอะว่าใครมันจะไปอดใจไหวบ้าง ยั่วกันขนาดนี้แล้วยังสั่งว่าห้ามทำอะไรอีก

“สักนิดก็ไม่ได้เหรอครับ”

“ไม่ได้ครับ คุณเขมทำทีไร เข้มสลบไปทุกทีเลย” เข้มพูดจาอ้อนๆ ผมก็ไม่อยากทำให้เขาสลบหรอกนะครับ แต่มันอดใจไม่ไหวจริงๆ

“เข้ม”

“เข้มอาบน้ำเสร็จแล้ว คุณเขมก็รีบอาบนะครับ เข้มอยากนอนกอดแล้ว”

จุ๊บ

เข้มเขย่งปลายเท้าขึ้นมาจูบที่ปลายคางของผมพร้อมกับรอยยิ้มหวานๆ มันเป็นการยั่วที่ทำให้ผมแทบคลั่งตาย

ผมทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าจัดการตัวเองสินะ เข้มนะเข้ม เล่นยั่วกันแล้วไม่ยอมให้ทำอะไร มันใช้ได้ที่ไหน

“เด็กบ้า” น่าอายชะมัดเลยครับ ทำไมผมต้องมาช่วยตัวเองด้วย ผมเคยทำแบบนี้ซะเมื่อไหร่กัน

 

ผมเดินกลับมาที่เตียง แต่เข้มหลับไปซะแล้ว เขาทำหน้าที่เมียได้เป็นอย่างดีเลยครับ เตรียมชุดนอนไว้ให้ผมด้วย ผมยิ้มให้กับภาพที่ได้เห็นก่อนจะหยิบชุดนอนมาใส่แล้วเดินกลับไปหาเข้มที่เตียง เอื้อมมือข้างหนึ่งไปปิดไฟที่หัวเตียงก่อนจะขยับขึ้นไปนอนข้างๆ เขา

เข้มขยับเข้ามาใกล้ๆ ผมพร้อมทั้งกอดเอาไว้จนแน่น

“ฝันดีนะครับ”

“ฝันดีครับ”

ผมกอดตอบเข้มก่อนจะหลับตาลง ถึงจะเหนื่อยแต่ความสุขมันมีมากกว่า ผมดีใจที่วันนี้ได้เข้มกลับคืนมา ผมยังคิดไม่ออกเลย ถ้าตอนนั้นเข้มไม่ยอมยกโทษให้ผมและกลับมา ตอนนี้ผมจะยังมีความสุขหรือเปล่า

 

รุ่งเช้า

ผมตื่นเช้าในรอบหลายวันที่ผ่านมา ตั้งใจมากครับว่าจะกอดเข้มให้แน่นๆ สักหน่อย แต่กลับคว้าได้แค่หมอนข้าง พอลุกขึ้นกวาดสายตามองไปรอบๆ เข้มก็ไม่อยู่ในห้องซะแล้ว สงสัยจะลุกไปแต่งตัวให้ขุนเขาแน่นอน ถึงจะได้นอนกอด ได้จูบ แต่เข้มก็ยังปลีกเวลาไปดูแลขุนเขาอยู่ดี

เดี๋ยวจะจับมาตีก้นให้เข็ด!

“พี่เข้มครับ จุ๊บแก้มด้วยสิ”

หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จผมก็เดินออกจากห้อง สองเท้าก้าวเดินไปเรื่อยๆ แต่หูมันกลับได้ยินน้ำเสียงของขุนเขาซะก่อน

อะแฮ่มๆ

“เกินไปแล้วมั้ง” ผมกอดอกมองหน้าลูกกับเมียที่กำลังหวานกันแต่เช้า เข้มเองก็น่าตีก้นนัก ยอมทำตามที่ขุนเขาพูดอย่างง่ายดายเลยครับ

“พ่อชอบขัดจังหวะตลอดเลย”

“นั่นเมียพ่อ รีบไปโรงเรียนได้แล้ว” วันนี้ขุนเขาต้องไปเรียนหนังสือวันแรก บ้านก็จะเงียบลงไปทันที

“รถยังไม่มารับเลยนะครับ”

ปี๊นๆ

“นั่นไง เสียงรถโรงเรียนบีบแตรแล้ว” ผมยิ้มขำ และขอบคุณเสียงแตร่เมื่อกี้มากๆ

“ชิส์! งั้นผมไปโรงเรียนก่อนนะครับ เจอกันตอนเย็น”

“ตั้งใจเรียนนะครับ”

“ครับผม” เจ้าลูกตัวแสบกอดเข้มก่อนจะเดินลงไปด้านล่าง แถมยังหันมาแลบลิ้นใส่ผมอีกนะครับ คิดว่าแค่นี้ผมจะสนเหรอ? เพราะผมได้เปรียบกว่าตรงที่อยู่กับเข้มทั้งวัน

“หิวหรือยังครับ” เข้มเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับคำถาม

“ปกติจะกินแค่กาแฟ แต่กลัวเข้มโกรธ งั้นเราไปกินข้าวเช้ากันดีกว่า ช่วงสายๆ จะได้ไปที่คอกม้ากัน”

“ครับ” ผมกลายเป็นคนแก่ติดเด็กไปตั้งแต่เมื่อไหร่แล้ว ก็เข้มอยากทำตัวน่ารักก่อนทำไม

เข้มจัดแจงทุกอย่างให้ผมเรียบร้อย เหมยกับนาวแทบจะไม่ต้องทำอะไรกันเลย ผมยิ้มให้เข้มก่อนจะนั่งจ้องหน้าเขาแล้วก็กินมื้อเช้าไปด้วย

“คุณเขมครับ”

“หืม!

“เมื่อวันก่อน เข้มได้ยินเขาประกาศรับสมัครด้วยครับ” เอาอีกแล้วครับ เข้มกำลังหาเรื่องชวนผมทะเลาะอีกแล้ว ใครหน้าไหนมันกล้ามาประกาศให้เข้มได้ยินกันนะ ผมจะได้เอาปืนไปจ่อหัวมันแทน

“เหรอครับ”

“เข้มว่า

เคล้ง!

ผมรีบรวบช้อนแล้วก็วางลงทันที จนเกิดเสียงดังสนั่น เข้มตกใจจนสะดุ้งเลยครับ ผมรีบหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มก่อนจะเลื่อนเก้าอี้แล้วลุกหนีออกมา

จะนั่งอยู่ทำไม เดี๋ยวก็ทะเลาะกันอีกหรอก

“คุณเขม” เสียงเข้มเรียกผมดังมาจากด้านหลัง แต่ผมกลับไม่สนใจก่อนจะรีบเดินลงจากบ้าน “เดี๋ยวสิครับ” ผมก็ยังคงเดินหนีต่อไปเรื่อยๆ

โอ๊ย!

แต่กลับต้องหยุดเดินเมื่อเข้มร้องตะโกนขึ้นมา หัวใจผมมันกระตุกวูบเลย แล้วหันกลับไปมอง เข้มนั่งอยู่ที่ราวบันไดทางขึ้นบ้าน สีหน้าของเขาเหมือนกำลังจะร้องไห้ ผมนี่ตกใจสุดๆ ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปหา

“เข้ม”

“ครับ”

“เกิดอะไรขึ้น แล้วเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ผมตกใจมากรีบมองสำรวจไปทั่วร่างกายของเข้ม แต่กลับไม่เห็นอะไรผิดปกติเลย

“คริๆ” เข้มนั่งยิ้มและหัวเราะ จนผมแปลกใจแล้วเงยหน้าขึ้นไปสบตาเขา

“อะไร”

“เป็นห่วงเหรอครับ”

“หมายความว่ายังไง คงไม่ได้หลอกกันใช่ไหม” จากตกใจกลับไม่พอใจ เข้มแสบมากเลยครับ เขาไปเรียนรู้วิธีหลอกคนอื่นมาจากไหน

“เข้มรู้ว่าคุณเขมอาจจะโกรธ แต่ถ้าเข้มไม่ทำแบบนี้คุณเขมก็จะไม่หยุดเดิน”

“มันไม่สนุกหรอกนะเข้ม”

“เข้มไม่อยากทะเลาะกับคุณเขมนี่ครับ อย่าเดินหนีเข้มอีกได้ไหม เข้มไม่ชอบ” เข้มลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินอ้อมไปด้านหลังของผมแล้วทิ้งตัวลงมา “เข้มอยากขี่หลัง”

เฮ้อ!

ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วยอมให้เข้มขี่หลัง ผมโกรธนั่นแหละครับ แต่เป็นห่วงมากกว่า

“คราวหลังอย่าเล่นแบบนี้อีก” ผมเอ็ดเข้มเสียงเบา

“เข้มขอโทษครับ”

“งั้นไปที่คอกม้ากันเลยนะ”

“ครับ” เข้มกอดคอผมเอาไว้จนแน่น ดูเอาเถอะว่าผมเป็นห่วงเขามากแค่ไหน แล้วยังมีหน้ามาแกล้งกันอีก “เข้มไม่ได้อยากไปทำงานหรอกนะครับ แค่อยากมีเรื่องมาคุยกับคุณเขมเท่านั้นเอง”

“ถึงจะอยากคุยกันยังไง ก็ห้ามเอาเรื่องสมัครงานมาคุยอีก”

“จะไม่ทำอีกแล้วครับ”

จุ๊บ

เข้มยื่นหน้ามาหาผมกดจูบที่ข้างแก้มเบาๆ แต่มันโดนหูมากกว่าอีกครับ เขาไม่รู้ตัวเลยรึไงว่ากำลังทำตัวน่ารักใส่ผม

 

ผมแบกเข้มขี่หลังมาจนถึงคอกม้า วันนี้มีคนไม่เยอะเท่าไหร่ ช่วงหลังๆ ผมจะเปิดกว้างให้คนเข้ามาหัดขี่ม้าบ่อยขึ้น ผมให้หัดฟรีไม่คิดตังค์เพราะไม่รู้จะเอาไปใช้ที่ไหนนักหนา

“โอ๊ย! เสียงร้องดังขึ้นมาจากด้านหน้าผมวางเข้มลงก่อนจะรีบวิ่งไปดู ผู้หญิงคนหนึ่งเกิดลงจากหลังม้าแล้วพลาดท่าไหนก็ไม่รู้ครับ เธอล้มลงไปนั่งกองกับพื้นทันที

“เป็นอะไรไหมครับ” ผมรีบเข้าไปดูพร้อมๆ กับคนอื่นที่กำลังมุงดู

“เจ็บข้อเท้านะคะ”

“ทนหน่อยนะ เดี๋ยวผมจะอุ้มไปนั่งที่เก้าอี้”

“ขอบคุณค่ะ” ผมก้มลงไปอุ้มเธอขึ้นมา

หญิงสาวรีบกอดคอผมเอาไว้จนแน่นเลยครับ ก่อนจะเดินออกไปผมก็หันไปมองหน้าเข้มด้วย จ้องผมใหญ่เลย แถมยังทำหน้าไม่พอใจ ผมมองออกครับแต่คนอื่นคงมองไม่ออก อยู่กับเข้มมาตั้งนานใครบ้างจะไม่รู้ว่าเขาคิดหรือรู้สึกอะไร

ผมอุ้มเธอไปนั่งที่เก้าอี้ แล้วก้มลงไปดูข้อเท้าให้

“โอ๊ย! เจ็บค่ะ”

“สงสัยข้อเท้าจะแพลงนะครับ” ผมเงยหน้าขึ้นไปมองเธอพร้อมคำตอบ

“ที่รัก เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลัง ผมหันไปมองแล้วขยับตัวออกห่างเพื่อให้ผู้ชายคนนี้เข้าไปดูเธอใกล้ๆ “เจ็บตรงไหนบ้างครับ”

“ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ คุณเขาช่วยเอาไว้” เธอตอบคำถามคนรักพร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งมาให้ผม

“ขอบคุณมากนะครับ”

“ไม่เป็นอะไรครับ ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” ทั้งคู่ยิ้มให้ผมก่อนจะช่วยกันดูแล มันเป็นภาพที่ดีมากๆ เลย

ผมเดินกลับไปหาเข้มที่ยืนมองอยู่ตลอดสีหน้าของเขามันไม่โอเคเลยครับ เข้มจ้องหน้าผมแววตาสั่วไหวเชียว

“เข้ม”

“คนเจ้าชู้”

“หืม! เจ้าชู้” เข้มไม่รอให้ผมอธิบายรีบเดินหนีออกไปทันที ผมเลยต้องรีบเดินตามไปด้วย

หมับ

“จะรีบเดินไปไหน” ผมรั้งข้อมือเข้มเอาไว้ แต่เจ้าตัวกลับไม่ยอมให้ผมจับมือ “โกรธอะไรกันอีกครับ”

“คุณเขมเป็นของเข้ม เข้มไม่ชอบให้ทำแบบเมื่อกี้ เข้ม อุ๊บ...” เข้มตะโกนออกมาดังมากๆ ต่อหน้าและสายตาใครอีกหลายๆ คน ผมว่าพวกเขาคงได้ยินนะครับ นี่ถ้าผมไม่รีบยกมือขึ้นไปปิดปากเข้มเอาไว้ เจ้าตัวคงตะโกนดังขึ้นเรื่อยๆ แน่นอน

“อ่อยๆ อือๆ” เข้มดิ้นใหญ่เลยครับ จนผมต้องรีบอุ้มเขาพาดบ่าเอาไว้ ผมอุ้มเข้มมาหยุดยืนอยู่ตรงเจ้ายักษ์ ผมไม่ได้ขังมันไว้เหมือนม้าตัวอื่นๆ เปิดกว้างให้เป็นอิสระด้วยซ้ำเพราะผมรู้ว่ามันไม่หนีไปไหนแน่นอน

“เงียบ!” เข้มสะดุ้งสุดตัวเลยครับ แถมยังแบนปากใส่ผมอีกต่างหาก

“...”

ฮี่ ๆ

เจ้ายักษ์ร้องดีใจใหญ่เลยครับ เข้มเองก็ขยับหนีผมก่อนจะไปยืนข้างๆ เจ้ายักษ์กว่าเดิม

“ขอโทษ”

“...” วัยต่อต้านขึ้นมาซะงั้น เมื่อกี้ผมก็เผลอขึ้นเสียงใส่ไปด้วยครับ

“น้องเข้มครับ พี่เขมขอโทษนะครับ ยกโทษให้พี่เขมนะ...ขอโทษจริงๆ ครับ” คราวนี้เข้มยอมหันกลับมามองหน้ากัน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ผมเองก็เขินเป็นเหมือนกันนะครับ จู่ๆ ก็ต้องแทนตัวเองว่าพี่แล้วเรียกเข้มว่าน้อง ผมหวังว่าเข้มจะไม่โกรธ

“ไม่ยกโทษให้เหรอครับ”

หมับ

เข้มโผล่เข้ามากอดผมเอาไว้จนแน่น ผมนึกว่าเขาจะไม่ยกโทษให้ซะอีก เดี๋ยวนี้จะทำอะไรหรือพูดอะไรก็ห้ามให้กระทบกระเทือนจิตใจเข้มเด็ดขาด เพราะผมมีชนักติดหลังอยู่

“คุณเขมบ้า” เข้มซุกหน้าเข้ามาหาตัวผมส่ายหัวไปมาด้วยครับ มันเป็นภาพที่ดีโคตรๆ เลย

“น้ำมูก น้ำตาไหลหมดแล้ว”

“เข้มไม่ได้ร้องไห้สักหน่อย” เข้มผละออกไปจากตัวผมพร้อมกับน้ำเสียงที่เอ่ยเถียงกลับมา “คุณเขมคิดไปเอง”

“เหรอครับ”

“คุณเขมบ้า”

“บ้ารักเข้มด้วยนะครับ” ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ กะว่าจะจูบปากเขาสักหน่อย แต่เข้มกลับไหวตัวทันแล้วรีบขยับหนี

“ยักษ์ เราไปเดินเล่นกันดีกว่า” เข้มพูดกับม้าก่อนจะลูบหน้ามันแล้วเดินนำออกไป ทั้งม้า ทั้งเมีย เข้ากันได้ดีเหลือเกินครับ

ผมเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เอง เจ้ายักษ์มันเริ่มติดเข้มอีกตัวแล้ว

ฮี่ๆ

น้ำเสียงของมันเหมือนเยาะเย้ยผมเลยครับ มันหันมามองหน้าผมด้วยก่อนจะเดินเทียบเคียงไปข้างๆ เข้ม

หนอย!

เจ้าม้าบ้า เดี๋ยวนี้กล้าเยาะเย้ยผมด้วยครับ...



_________________________

ยังตรวจไม่ละเอียดนะ ช่วงนี้เปื่อย ฮาาาาาาาาา

เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือ ถ้ามันน่าเบื่อก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ แต่ทนอ่านไปสักนิด จะจบแล้วอีก 2 ตอน

^^


ขอบคุณนะคะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #75 C.Clover (@khun_mali) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 21:41
    5555 คุณเขมแพ้ม้าแล้วล่ะค่ะ น้องเข้มกะขุนเขาน่ารักมาก
    #75
    0
  2. #74 MhengBp (@MhengBp) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 21:22
    ึุคุณเขมอ่ะติดนิสัยชอบตะคอกเดี๋ยวจะโดนตบปาก เราหวงน้องลูกเรา
    #74
    0
  3. #73 nong lee (@nong_lee094) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 20:41
    มาต่อเร็วๆๆน่าาา รออยู่ ไรท์สู้ๆๆๆ
    #73
    0