*จบแล้วจ้า*HUG ❤ ยอดดวงใจ 'เขมราฐ' [Yaoi]

ตอนที่ 23 : HUG ยอดดวงใจที่ยี่สิบเอ็ด… พ่อคุณทูนหัว (เต็มดวง%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 894
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    2 ส.ค. 59




ยอดดวงใจที่ยี่สิบเอ็ดพ่อคุณทูนหัว

 

 

ผู้คนมากมาย เด็กนักเรียนต่างใส่เสื้อสีขาวสะอาดตาพร้อมรับวันเปิดเทอมจริงๆ เลยครับ ตอนนี้ผมกับคุณเขมกำลังยืนอยู่หน้าโรงเรียนคุณหนูกัน เปิดเทอมวันแรกผู้ปกครองแยะแยะเลย

ผมจำได้ เมื่อก่อนพ่อกับแม่ก็เคยมาส่งผมแบบนี้ แต่พอนานๆ เข้ามันกลับเปลี่ยนไป ความจำของผมมันเริ่มลบเลือน แม้ว่าผมจะทำอะไรได้เหมือนคนปกติทั่วๆ ไปก็ตาม แต่การจดจำกลับช้าลง จนสุดท้ายก็ถูกเพื่อนๆ แกล้ง พ่อกับแม่ก็สงสารเลยตัดสินใจไม่ให้ผมเรียนต่ออีก

“เข้ม”

“คะ ครับ”

“เรียกนานแล้ว รีบเข้าไปข้างในกันเถอะ” คุณเขมจับมือของผมก่อนจะเอื้อมไปจับมือคุณหนูแล้วพาเดินเข้าไปในโรงเรียน

“คุณพ่อน้องขุนเขาใช่ไหมคะ”

เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมา พอหันไปมองเธอก็ยืนมองพวกเราอยู่ก่อนแล้ว เธอเป็นคุณครูของที่นี่นั่นเองครับ

“ครับ”

“นี่จะเป็นรายละเอียดต่างๆ สำหรับภาคเรียนนี้นะคะ ส่วนห้องเรียนของน้องก็ ป. 1/3 เดินตรงไปห้องที่สามนะคะ คุณครูประจำชั้นรออยู่ค่ะ”

“ขอบคุณครับ” ผมยิ้มกับภาพที่ได้เห็น วันนี้คุณเขมน่ารักมากๆ เลยครับ เขาเดินจับมือผมกับคุณหนูไม่อายใครเลย แถมยังไม่สนใจคนอื่นอีกต่างหาก

“คุณเขมครับ” ก่อนจะเดินไปถึงห้องเรียนคุณหนู ผมกลับรู้สึกตื่นเต้นจนปวดฉี่ขึ้นมาซะงั้น

“หืม”

“เข้มปวดฉี่”

“จะให้พาไปไหม” คุณเขมกับคุณหนูจ้องหน้าผมทันที แต่ผมกลับยิ้มออกไปพร้อมส่ายหัว “คนมันเยอะ” คุณเขมพูดต่อ

“เข้มไปเองนะครับ เดี๋ยวจะรีบกลับมา”

“เอาโทรศัพท์ที่ให้ไว้มาด้วยใช่ไหม”

“เอามาครับ”

“ถ้าโทรไปต้องรีบรับสายนะ แล้วห้ามไปเดินเล่นที่อื่นเด็ดขาด” คำสั่งของคุณเขมเหมือนผมเป็นเด็กเลยครับ แต่ผมไม่ใช่สักหน่อย แถมที่โรงเรียนคนก็เยอะ

“เข้มไม่ใช่เด็กสักหน่อย”

“เข้มก็เหมือนเด็กนั่นแหละ”

“คุณเขมบ้า!” ผมเบะปากใส่คุณเขมก่อนจะนั่งยองๆ เพื่อคุยกับคุณหนู “เดี๋ยวพี่เข้มกลับมานะครับ”

“ครับผม” พวกเราแตะฝ่ามือเข้าหากันก่อนที่ผมจะเดินออกไปหาห้องน้ำ ถึงโรงเรียนมันจะไม่ใหญ่มากเท่าไหร่ แต่ด้วยจำนวนของนักเรียนและผู้ปกครองในวันนี้มันก็มากพอสมควร ผมภาวนาให้ตัวเองไม่เดินหลงทางก็แล้วกันครับ

 

ผมเดินอยู่ตั้งนานแล้ว แต่ยังไม่เจอห้องน้ำเลยครับ หรือว่ามันจะกว้างเกินไปสำหรับผม

แซ่กๆ

หันซ้ายหันขวาไม่มีใคร แต่พอกลับหลังหันผมดันเจอคุณลุงยืนกวาดใบไม้อยู่พอดี ผมเลยวิ่งเข้าไปหาท่านเพื่อถามทาง

“คุณลุงครับ”

“ว่าไงพ่อหนุ่ม”

“เอ่อ...ห้องน้ำไปทางไหนครับ” คุณลุงคลี่ยิ้มให้ผมก่อนจะชี้ไปยังห้องน้ำ

น่าอายจังเลยครับเพราะห้องน้ำมันอยู่ตรงหน้าผม

“ของผู้ชายฝั่งซ้ายมือนะพ่อหนุ่ม”

“ขอบคุณนะครับ” ผมยกมือไหว้ขอบคุณท่านก่อนจะรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำทันที ทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินไปล้างมือ พอได้ฉี่ก็โล่งเลยครับ

ผมออกมานานแล้ว กลัวว่าคุณเขมกับคุณหนูจะเป็นห่วงเลยรีบเดินกลับไป แต่ก็ยังเจอคุณลุงยืนกวาดขยะอยู่ ผมเลยเดินเข้าไปทักท่านอีกรอบ

“ขอบคุณอีกครั้งนะครับ”

“ไม่เป็นอะไรหรอกพ่อหนุ่ม”

“เอ่อ... คุณลุงครับคือ...”

“ลุงมั่นครับ ผมเอาน้ำกับขนมมาฝาก” ผมไม่ทันพูดจบเลยครับ ไม่รู้เสียงผู้ชายที่ไหนดังขึ้นมา พอหันกลับไปมองก็เห็นเขากำลังเดินตรงเข้ามา เครื่องแบบที่ใส่อยู่ก็เป็นชุดของคุณครู ท่าทางเขาจะเป็นครูของที่นี่สินะ

“ขอบคุณนะครับ”

“แล้วนี่ใครกันครับ ลูกลุงเหรอ?”

“ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่” ผมรีบโบกมือปฏิเสธแทน ก่อนจะพูดต่อเพราะท่าทางของเขายังคงงงๆ อยู่ “ผมแค่มาถามทางนะครับ แล้วตอนนี้ก็อยากรู้ด้วยว่าห้องเด็ก ป.1 ต้องเดินกลับไปทางไหนครับ”

“ฮาๆ งั้นเหรอครับ ผมต้องขอโทษด้วย ถ้างั้นให้ผมพากลับไปไหมครับ”

“ได้เหรอครับ”

“ได้สิ” ผมเจอคนใจดีเข้าแล้วครับ “ถ้างั้นผมไปก่อนนะลุง”

“ครับ”

เขาหันมายิ้มให้ผมก่อนจะเดินนำออกไป ผมก็เลยเดินตาม แต่ไม่กล้าเดินไปข้างๆ เลยตามหลังเขาไปแทน

“คุณครับ”

“ครับ”

“จะไปเดินตามหลังทำไมครับ”

“เข้มเดินตามหลังดีกว่าครับ”

“เข้ม ชื่อเข้มเหรอครับ” เขาถามไปยิ้มไป รอยยิ้มของเขาสดใสมากๆ เลยครับ ท่าทางพวกเด็กๆ ที่นี่จะต้องรักเขามากๆ แน่เลย “ชื่อไม่ค่อยเหมาะกับหน้าตาน่ารักๆ เลยนะครับ”

“ว่ายังไงนะครับ” เมื่อกี้ผมไม่ได้ยินประโยคต่อท้ายของเขาเลยถามย้ำอีกครั้ง แต่เขากลับยิ้มออกมาให้ผมแทน

“ไม่มีอะไรครับ ผมนพดลนะครับ หรือจะเรียกว่าครูดลก็ได้” เขาเปลี่ยนเรื่องคุยก่อนจะรีบแนะนำตัวเองให้ผมฟัง

“ครับ คุณครูดล อิอิ” ผมหัวเราะออกมาทันทีที่พูดชื่อของเขา นานแค่ไหนแล้วที่ผมไม่ได้เรียกคนอื่นว่าคุณครูแบบนี้ มันทำให้ผมต้องนึกถึงตัวเองตอนเด็กๆ เลยครับ

“เข้ม!

เสียงดุๆ ของคุณเขมดังขึ้นมาจากด้านหลังของผม พอหันกลับไปมองก็เห็นเขายืนจับมือคุณหนูอยู่

“คุณเขม” ผมรีบเดินเข้าไปหาเขาทันที สีหน้าไม่พอใจจังเลยครับหรือว่าผมทำอะไรผิดไปอีก

“บอกกี่ครั้งแล้ว โทรหาเมื่อไหร่ให้รีบรับสาย”

“เข้มไม่ได้ยินจริงๆ ครับ ขอโทษนะครับ”

“เอ่อ! ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ คือผมกำลังจะพาน้องเข้มไปส่งที่ห้องเรียนพอดี”

“น้องเข้ม! คุณเขมเรียกชื่อผมซ้ำด้วยน้ำเสียงสงสัยมากเลยครับ แต่ผมชอบจังตอนที่เขาเรียกผมว่าน้องเข้ม

“ครับ ถ้ายังไงผมต้องขอโทษคุณพ่อด้วยนะครับ”

“พ่อ! ผมจะแก้ตัวว่ายังไงดีครับ คุณเขมไม่ใช่พ่อของผมสักหน่อย

“พ่อครับ รีบกลับกันเถอะ ผมอยากไปดูการ์ตูนแล้ว” คุณหนูเหมือนจะรู้สถานการณ์ดีมากๆ เลยครับถึงได้รีบชวนคุณเขมกลับ

“ผมต้องขอโทษอีกครั้งนะครับ คุณพ่อ”

หมับ

“ขอบคุณนะครับ คุณครูดล” คุณเขมไม่ได้ตอบเขา แถมยังจับมือผมแล้วลากออกไป แต่ผมก็ยังหันกลับไปขอบคุณเขาอยู่ดี

คุณเขมลากทั้งผมแล้วก็คุณหนูกลับมาที่รถ พอมาถึงเขาก็เปิดประตูด้านหลังให้คุณหนู ส่วนผมเขาก็เปิดประตูหน้าให้แล้วผลักผมเข้าไปนั่งทันที อารมณ์คุณเขมตอนนี้มันหงุดหงิดมากๆ เลยครับ

ปึก!

เสียงปิดประตูรถดังสนั่นเลย เขาน่ากลัวจัง

บรืนน น นน

คุณเขมรีบขับรถออกจากโรงเรียนคุณหนูทันที เขาเงียบ ผมกับคุณหนูก็ด้วย ผมเลยต้องหันไปมองหน้าคุณหนูเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เขากลับยิ้มให้ผมแทน

“คุณเขมครับ” ผมเลยต้องลองเสี่ยงดูเพราะไม่อยากให้เขาโกรธ

“เงียบ!

“ทำไมดุจังเลยครับ”

เอี๊ยด!

คุณเขมเหยียบเบรคอย่างจัง ไม่ปรึกษากันเลยครับ ผมเกือบได้แผลแนะ พอเขาขับรถเข้าไปจอดข้างทางเสร็จก็หันมาเผชิญหน้ากับผม

“จู่ๆ มันก็มาเรียกฉันว่าพ่อ ถามหน่อยเข้มเป็นเมียหรือเป็นลูกกันแน่”

“คุณเขม ขุนเขาอยู่ด้วยนะครับ”

“ผมไม่ได้ยินอะไรเลยครับ” คุณหนูเจ้าเล่ห์มากเลยครับ เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดหูของตัวเองเอาไว้ แถมยังเบือนหน้าหนีไปทางอื่นอีกต่างหาก

“แล้วไปรู้จักกับมันได้ยังไง”

“เขาชื่อนพดลครับ แต่เขาอนุญาตให้เข้มเรียกคุณครูดล”

“เข้ม!

“คุณเขม อย่าดุสิครับ”

“อย่ามาพูดจาเหมือนกำลังอ้อน ตอนนี้ฉันกำลังโกรธ โกรธมากด้วย”

“...” ผมเงียบและนั่งจ้องหน้าคุณเขม กระพริบตาถี่ๆ มองเขาอยู่อย่างนั้น เขาไม่ได้โกรธผมจริงจังเหมือนน้ำเสียงหรอกครับ ผมยกแขนทั้งสองข้างขึ้นไปตรงหน้าของคุณเขมก่อนจะประคองใบหน้าดุๆ ของเขาเอาไว้

จุ๊บ

ผมขยับเข้าไปใกล้ๆ แล้วรั้งใบหน้าคุณเขมลงมา กดจูบเบาๆ ที่ปลายจมูกโด่งเป็นสันของเขาแทน

“พ่อคุณทูนหัวครับ” ผมพูดไปยิ้มไป ก่อนจะพูดย้ำอีกครั้ง “คุณเขมเป็นพ่อคุณทูนหัวของเข้ม”

“เข้ม”

“ใช่ไหมครับ ขุนเขา” ผมหันไปมองหน้าสบตาคุณหนูก่อนจะถามความเห็น

“ครับผม”

“คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะหายโกรธงั้นเหรอ? ไม่มีทาง” คุณเขมรีบเบือนหน้าหนีก่อนจะหันกลับไปขับรถต่อ แต่ผมกลับรู้สึกดี ตอนนี้ไม่มีอะไรคาใจแล้วครับ

“รักคุณเขมนะครับ”

“แล้วผมละครับ”

“ขุนเขาก็รักครับ”

“เย้ๆ”

ผมไม่แน่ใจว่าตัวเองเคยพูดแบบนี้ออกไปหรือเปล่า แต่ตอนนี้ความรู้สึกต่างๆ มันไม่ต้องเก็บเอาไว้แล้วครับ ทุกอย่างมันดีและดีขึ้นไปเรื่อยๆ แล้ว

แค่นี้ผมก็สุขใจแล้วครับ...

 

เขมราฐ

ความรู้สึกของผมในตอนนี้งั้นเหรอ? เข้มบอกว่าปวดฉี่ขอไปเข้าห้องน้ำ แต่เขาไปนานจนผมเป็นห่วง ตอนนั้นทำอะไรไม่ได้เพราะครูประจำชั้นของขุนเขายังพูดรายละเอียดไม่จบ แต่พอจบผมก็รีบลากลูกออกไปตามหาเข้มทันที

สิ่งที่ได้เจอพร้อมๆ กับเข้มนั่นก็คือ... ไอ้หมอนั่นมันเป็นใคร? ผมหึงจนเลือดขึ้นหน้าเลยครับ หึงมากๆ เลยด้วย

ที่หนักไปกว่านั้น มันเรียกผมว่าพ่อ! พ่องั้นเหรอ? อยากเถียงมากครับว่าผัวเข้ม แต่กลัวเขาจะเขินและคนก็เยอะด้วย ผมเลยทำได้แค่ไม่พอใจ

แต่สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกดีนั่นก็คือ เข้มพยายามอธิบาย การขับรถของผมเกือบจะเสียหลักเมื่อเข้มบอกว่ารักผม...

ตึกตัก ตึกตัก

หัวใจมันเต้นแรงโคตรๆ เลยครับ ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เลย ตอนนี้มันโหวงเหวงเหมือนที่เข้มเคยเป็นเลยครับ พอขับรถมาถึงบ้านเข้มก็ลงไปเปิดประตูรถให้ขุนเขาก่อนจะพากันเดินขึ้นไปด้านบน

ในทุกๆ วัน ผมอยากให้มันเป็นแบบนี้ตลอดไป...

“ขุนเขา ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”

“ครับ” ผมเดินตามขึ้นมาด้านบน เห็นเข้มกับขุนเขากำลังนั่งคุยกันกระหนุงกระหนิงเชียวครับ แถมเด็กขี้อวดยังเอาหนังสือเรียนมาให้เข้มดูอีกต่างหาก ผมกลัวจริงๆ ว่าเข้มจะพูดเรื่องเรียนอีก

“เข้ม” ผมเดินเข้าไปนั่งข้างๆ ก่อนจะเรียกชื่อเขาเอาไว้ เข้มเองก็เลิกสนใจหนังสือของขุนเขา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมแทน “ที่ฉันไม่อยากให้เข้มเรียนหนังสือต่อ เพราะเป็นห่วง แต่ถ้าเข้มอยากรู้อะไรก็ถามเพราะฉันจะคอยสอนเอง”

“ขอบคุณนะครับ เข้มเข้าใจแล้ว แต่ว่า...”

“แต่...แต่อะไรครับ” ผมจ้องหน้าเข้มที่เอาแต่นั่งยิ้ม

“คุณเขมลองเรียกเข้มว่า น้องเข้ม อีกได้ไหมครับ”

“หา!

“นะครับ เรียกให้ฟังหน่อยสิ” จะให้ผมเรียกได้ยังไงละครับ ในเมื่อผมเขิน อันที่จริงก็อยากเรียกนั่นแหละครับ แต่ผมเขิน

“น้องเข้ม” แต่สุดท้ายผมก็แพ้ลูกอ้อนของเข้มจนต้องยอมเรียกเขา

“อิอิ! แล้วก็แทนตัวเองว่าพี่เขมด้วยสิครับ”

“เข้ม! ได้คืบจะเอาศอกเหรอ”

ผมไม่น่ายอมเข้มตั้งแต่แรกเลยครับ แค่เรียกเขาว่าน้องเข้มก็เขินจะแย่อยู่แล้ว นี่อะไร ผมต้องเรียกแทนตัวเองว่าพี่อีกงั้นเหรอ? เพราะปกติผมจะแทนตัวเองว่าฉันกับเข้ม แล้วเรียกแทนเขาแค่ชื่อเท่านั้น

“ถ้าไม่ได้ ก็เป็นเป็นอะไรครับ เข้มแค่อยากให้คุณเขมพูดเหมือนคุณทศกับคุณธาร”

“จะงอนอีกแล้วเหรอ”

“เปล่าครับ”

“...” เข้มขยับตัวหนีผมทันที วัยต่อต้านขั้นสูงสุดเลยครับ ไม่รู้ว่าไปเรียนรู้มาจากไหนนักหนา ผมตามแทบไม่ทันเลย

“น้องเข้มครับ พี่เขมขอโทษ อย่างอนเลยนะครับ คนดี”

“...” ผมพูดอะไรออกไปเนี่ย? พูดไปก็เขินไป ทำไมผมถึงหน้าหนาอย่างนี้ ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เลย ทำไมต้องยอมเข้มอยู่เสมอ

หมับ

แต่มันก็คุ้มนะครับเพราะเข้มโผล่เข้ามากอดผมทันที มันคือการอ้อนที่น่ารักมากๆ และผมก็ชอบด้วย

“น้องเข้ม”

“ครับ”

“กลับบ้านกันนะครับ พี่เขมอยากไปกินข้าวกับพ่อแม่น้องเข้ม”

“อิอิ! คุณเขมครับ น้ำเสียงมันแข็งทื่อเลย พูดแบบเดิมก็ได้นะครับ” เข้มผละออกจากตัวผม แต่ก็ยังจ้องหน้าอยู่ เข้มยิ้มพลางหัวเราะไปด้วย ท่าทางของเขาเหมือนยารักษาอาการบาดเจ็บชนิดหนึ่งเลยครับ

“แบบนี้แหละดีด้วย เข้มก็ต้องเรียกฉันว่าพี่ด้วยนะ อย่าเรียกคุณอีก มันฟังดูห่างไกล”

“เอ๋! ได้เหรอครับ”

“สำหรับเข้ม ได้เสมอ”

“พ่อครับ พี่เข้มครับ ทำอะไรไม่หัดเกรงใจผมเลยนะครับ” เสียงตัวแสบดังขึ้นมาก่อนที่จะเดินเข้ามาหาพวกเรา ขุนเขาเลือกที่จะเดินเข้าไปหาเข้มก่อนจะกอดเอวเล็กเอาไว้แทน “ผมก็อยากกอดพี่เข้มนะครับ”

“อิอิ”

“ไม่ได้ คนนี้พ่อหวง”

“ผมก็หวงนะครับ”

หมับ

เข้มขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะจัดตัวเองให้ไปนั่งลงตรงกลางแทน แล้วกางแขนทั้งสองข้างออกพร้อมทั้งกอดรอบเอวผมกับขุนเขาเอาไว้

“แบบนี้โอเคกว่าเยอะเลยครับ” ทั้งผมและขุนเขาต่างมองหน้ากันก่อนจะกอดตอบเข้มทันที ขุนเขาจะกอดเอวส่วนผมก็กอดรอบคอแทน ผมได้เปรียบครับเพราะสามารถจูบเข้มได้ด้วย

จุ๊บ

“พ่อขี้โกง”

“ลูกก็กอดเอวไปสิ”

“ชิส์! ขี้โกงตลอดเลย”

เสียงหัวเราะดังลั่นบ้านเลยครับ มันเป็นการหัวเราะที่มีความสุขมากๆ ตอนนี้ผมมีพร้อมทุกอย่างแล้ว ความสุขของเขมราฐ...

 

 


____________________________________________

ด้วยความน่ารักของเข้ม เรื่องมันเลยเรื่อยๆ 555555555

อ้าว! สวัสดีครับพ่อ... ผัวคะ ผัวววว


อีก 3 ตอนก็จะจบแล้วนะคะ มันอาจจะเรื่อยๆ ในแต่ละตอนจะไปเป็นขั้นๆ (เหรออออออออ)

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #72 C.Clover (@khun_mali) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 17:06
    แอร้ยยยย ครอบครัวสุขสันต์แล้วจ้า 5555 น่ารักที่สุด
    #72
    0
  2. #71 rinsa5 (@rinsa5) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 06:48
    เขินขั้นสุดดดดด>\\\\<
    #71
    0
  3. #70 MhengBp (@MhengBp) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 20:46
    พี่เขมมมมม><
    #70
    0