*จบแล้วจ้า*HUG ❤ ยอดดวงใจ 'เขมราฐ' [Yaoi]

ตอนที่ 2 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,748
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    8 มิ.ย. 59





อันที่จริง... ผมเคยมีความรักที่ต้องสูญเสียมันไปแล้ว

รักที่ไม่คิดว่าวันหนึ่ง จะเดินจากไปโดยไม่คิดจะหวนกลับมาอีก

ความตายพรากหัวใจของผมไปอย่างไม่มีวันกลับ?

แต่แล้ว ในความโชคร้าย กลับมีแสงสว่างดวงใหม่ก้าวเข้ามา

แสงสว่างที่รอยยิ้มของเขา เหมือนกับใครอีกคนที่จากไป

ผมจะคิดว่านั่นคือโชคชะตาที่พากลับมา แม้ว่าบางครั้งผมจะไม่เคยดูแลรักษาก็ตาม

แต่ขึ้นชื่อว่า 'หัวใจ' ใครๆ ก็อยากรักษาให้มันเต้นอยู่ตลอดเวลา...

 

 ❤ 

 

___________________________

 

บทนำ

 

 

ผมชื่อ เข้ม ผมจำได้แค่ชื่อเล่นๆ แบบนี้ ส่วนชื่อจริงผมไม่แน่ใจสิครับเพราะเคยถามพ่อกับแม่หลายครั้งแล้ว ท่านมักจะบอกกับผมเสมอว่า

เอ็งจะถามไปทำไม ถึงบอกไปอีกเดี๋ยวก็ลืม

ผมเลยไม่ถามอีกครับ เมื่อก่อนครอบครัวของพวกเราอยู่ที่กรุงเทพฯ กัน เป็นเมืองหลวงใหญ่ๆ ผู้คนมากมาย สีสันก็เยอะแยะเต็มไปหมด แถมที่นั่นผมยังถูกแกล้งบ่อยๆ พอผมเรียนจบมอหก พ่อกับแม่ก็พาผมมาอยู่ที่เชียงใหม่ ซึ่งเป็นบ้านเก่าของคุณตาที่เพิ่งจะเสียไป พ่อกับแม่ทำงานอยู่ที่ไร่องุ่นใกล้ๆ เป็นไร่ของคุณทศราช แต่ผมมักจะเรียกเขาว่าลูกพี่ครับ เขาใจดีกับผมมาก แถมยังให้ผมไปคอยดูแลสวนหย่อมและสวนดอกไม้ที่รีสอร์ทของเขาด้วย

ผมดีใจและก็ชอบสุดๆ ไปเลย ถึงผมจะขี้ลืมจนถูกคนอื่นๆ แกล้งอยู่บ่อยครั้ง แต่คุณทศกลับไม่ถือสา แถมยังไม่ดุเวลาที่ผมหลงๆ ลืมๆ จนทำงานเขาเกือบพัง แต่พ่อกับแม่นี่สิครับ พวกท่านจะดุผมบ่อยๆ จนบางครั้งผมแอบเสียใจในปมด้อยของตัวเองโคตรๆ

ก็ผมความจำสั้นนี่ ดีแค่ไหนแล้วที่ผมไม่ลืมชื่อเล่นของตัวเอง...

เฮ้อ!

“เข้ม... เข้ม”

“ครับ ลูกพี่”

“เอาไวน์ขวดนี้ไปที่ไร่เขมราฐหน่อยสิ”

“ไม่เอา เข้มไม่ไปนะครับ”

“นายจะกลัวอะไรนัก ตั้งแต่ครั้งก่อนแล้ว” ลูกพี่จ้องหน้าผมเขม็งเลยครับ แต่ผมก็ไม่กล้าบอกอยู่ดีกว่าทำไมถึงไม่อยากไปที่ไร่นั่น

“กลัวเจ้าของไร่ครับ”

“ทำไม”

“ก็เขาไว้หนวดรุงรังเหมือนโจรเลยครับ แถมยังจ้องหน้าเข้มเขม็ง เหมือนจะกินเข้าไปทั้งตัวอีกด้วย”

“งั้นก็เอาดินทาตามตัวแล้วก็หน้าให้มอมแมมเข้าไว้สิ” ลูกพี่แนะนำผมยิ้มๆ มือที่เปื้อนดินอยู่ในตอนนี้ของผม เลยถูกละเลงลงที่หน้าตัวเองทันที

“เฮ้ย! ฉันล้อเล่น” ลูกพี่เอื้อมมือมารั้งแขนของผม แต่มันคงไม่ทันแล้วละครับ เพราะผมละเลงที่หน้าตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว “นายนี่มันจริงๆ เลยนะ”

“ก็ลูกพี่บอกให้เข้มทำนี่ครับ”

“แค่ล้อเล่น รีบไปล้างหน้าซะ แล้วเอาไวนท์ไปที่ไร่เขมราฐได้แล้ว” ลูกพี่จ้องหน้าผมใหญ่เลยครับ เขากำลังหัวเราะผมสินะ “แล้วอย่าไปยิ้มให้โจรเห็นละ”

“ไปทั้งแบบนี้ดีกว่าครับ”

หมับ

“เฮ้ย! เข้ม” ผมรีบคว้าขวดไวน์ที่ลูกพี่ยื่นมาให้ มากอดเอาไว้ก่อนจะวิ่งไปที่น้ำตก เพราะตรงนั้นจะมีสะพานข้ามไปที่ไร่เขมราฐด้วย

ผมเดินเข้ามาในเขตอันตรายแล้วครับ ผมกลัวจริงๆ นั่นแหละ ก็เจ้าของไร่ดันทำตัวน่ากลัวเองทำไม นอกจากจะน่ากลัวแล้วยังชอบจ้องผมเขม็งเหมือนไม่ชอบขี้หน้ากันอีกต่างหาก

ฮี่ ๆ

และเจ้าเสียงน่ากลัวนี้แหละครับ ที่ทำให้ผมไม่อยากมาที่นี่สักเท่าไหร่

“นายมาทำอะไรแถวนี้” ผมหันกลับไปมองตามน้ำเสียงเอ่ยถามเมื่อกี้ทันที เวลาเจอสายตาดุๆ นี้ทีไร ผมจะตัวสั่นทุกทีเลยครับ

“ผะ...ผม เอา เฮ้ย! ลูกพี่บอกให้เอาไวน์ มาให้ครับ” ผมยื่นขวดไวน์ที่กอดอยู่ไปหาคนที่ขี้ม้าอยู่ตรงหน้า

ฮี่ ๆ

“อ๊ะ!

ตุบ เพล้ง!

ผมตกใจเสียงม้าเมื่อกี้จนล้มลงไปนั่งก้นจ้ำบ๊ะอยู่บนพื้นหญ้าสีเขียวขจี ร่างสูงกระโดดลงจากหลังม้าก่อนจะเหยียดตัวเต็มความสูง ส่วนสูงของเขาพอๆ กับลูกพี่เลยครับ แต่หน้าตาดุๆ ของเขาไม่เหมือนลูกพี่นะ

“แต่ตอนนี้มันแตกแล้ว”

“หวา จริงๆ ด้วย” พอเขาพูดแบบนั้น ผมก็หันไปมองขวดไวน์ที่ถืออยู่เมื่อกี้ ซึ่งบัดนี้มันลอยละลิ้วไปติดกับหินใกล้ๆ จนแตกกระจายไปแล้วครับ

หมับ

“จะทำอะไร”

“จะเก็บไงครับ”

“ใช้อะไรคิด มันแตกแล้วก็ช่างมัน” เขารั้งข้อมือผมเอาไว้ พร้อมกับน้ำเสียงดุๆ เมื่อกี้

“แบบนี้ลูกพี่ก็เล่นงานเข้มนะสิ” ผมจ้องหน้าเขา แววตาสั่นๆ เหมือนคนกำลังจะร้องไห้เลยครับ ก่อนจะหลุบตาต่ำเมื่อคิดได้ว่าไม่ควรจ้องตาเขานานๆ

“งั้นฉันจะช่วย”

“ช่วย!” ผมเงยหน้าขึ้นไปมองคนตรงหน้าอีกครั้ง ซึ่งบัดนี้เขานั่งยองๆ จ้องหน้าผมอยู่แล้ว

“แต่มีข้อแลกเปลี่ยน”

“อะไรครับ”

“นายต้องมาเลี้ยงลูกให้ฉัน”

“หา! ไม่ไหวหรอกครับ ตอนนี้ผมทำงานอยู่ที่สวนหย่อมแล้วก็ต้องดูแลรีสอร์ทให้ลูกพี่ด้วย”

“งานนั้นนายคงไม่ต้องทำทุกวันหรอก เดี๋ยวฉันจะคุยกับทศราชให้เอง” เขากำลังต่อรองกับผมใช่ไหม

“ถ้าผมไม่ตกลงละครับ”

“จ่ายค่าไวน์มาห้าหมื่น”

“หะ...ห้าหมื่น!” ผมตกใจจนแทบร้องไห้เลยทีเดียว ตอนนี้แค่ห้าบาทผมยังไม่มีติดตัวเลยครับ

“ทำไมมันแพงแบบนี้ละครับ”

“ไวน์ขวดนี้มันสำคัญมาก นายไม่รู้เหรอ? ว่าต้องใช้เวลาบ๋มตั้งหลายปีกว่าจะได้มา”

“...” ผมแบนปากจ้องหน้าเขาอยากร้องไห้มากๆ แถมยังส่ายหัวแทนคำตอบอีกต่างหาก

“ว่าไง ถ้าไม่ตกลง...”

“คุณจะจ้างผมเท่าไหร่ครับ”

“นายทำงานตั้งแต่ห้าโมงเย็นจนถึงเจ็ดโมงเช้า ฉันจะจ้างวันละหนึ่งพันบาทถ้วน นายก็ลองคูณไปสิว่าต้องทำงานกี่วันถึงจะใช้หนี้ค่าไวน์ห้าหมื่นครบ” ผมนั่งคิดทบทวนแล้วก็นับนิ้วมือตัวเองไปด้วย แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ผมความจำสั้น แถมยังไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ในการจดจำอะไรอีกต่างหาก

“ผมไม่รู้”

“หืม!

“แค่คุณไม่บอกลูกพี่ ผมรับปากว่าจะทำงานที่คุณจ้าง แต่คุณต้องเป็นคนนับให้ผมนะครับ”

“ทำไมฉันต้องนับ”

“ผมขี้ลืม ถึงนับไปก็ไม่รู้ว่าจะหลงๆ ลืมๆ หรือเปล่า คุณไม่กลัวผมโกงเหรอครับ”

“ซื่อบื้อ! คำพูดประโยคนี้ลอยออกมาจากปากของคนตรงหน้า ก่อนที่ฝ่ามือหนาของเขาจะวางลงบนหัวของผม ขยี้ไปมาเหมือนผมเป็นเด็ก

“เริ่มงานพรุ่งนี้ 5 โมงเย็น ต้องจดไว้ไหม”

“ผมจะจำไว้ครับ”

“ถ้าจำทางมาไร่ฉันได้ ก็คงจำเวลาทำงานได้สินะ”

“ครับ”

“ถ้างั้นพรุ่งนี้ฉันจะมารอรับที่นี่ และจนกว่าจะครบกำหนดข้อตกลงของพวกเราสองคน”

“เกี่ยวก้อยสัญญานะครับ คุณต้องมารับเข้มทุกวันนะ”

“ฉันจะมารับและมาส่งตรงนี้ทุกวัน ตกลงไหม?”

“ครับ” ผมกับคุณเขมราฐเกี่ยวก้อยสัญญากันเป็นที่เรียบร้อย งานเลี้ยงเด็กคงไม่ยากเกินไปหรอกครับ เพราะตอนอยู่บ้านผมก็เคยช่วยเลี้ยงหลาน แถมเด็กยังน่ารักอีกต่างหาก

“อย่าลืมไปบอกลูกพี่นะครับ งั้นผมกลับก่อนนะครับ”

“อืม” ผมโบกมือบ๊ายบายเขาเหมือนเป็นการบอกลาก่อนจะวิ่งกลับไปที่ไร่ของลูกพี่ แต่ก็ไม่ลืมปิดประตูรั้วไว้เช่นเดิม

อย่างน้อยๆ ผมก็จะได้ทำตัวมีประโยชน์ขึ้นมาบ้างแล้วสินะ

 

 


______________________________________________

TBC ...

อัพฉลองให้ตัวเอง ปั่นน้องธารใกล้จบแล้ว

ปั่นไม่ลืมหูลืมตา มันเพลินดี 555555

เดี๋ยวไว้ใกล้จบจริงๆ ค่อยต่อเข้มให้นะคะ เพราะเรื่องนี้แป้งยังไม่ได้แต่งไว้เลย พล็อตมาซึ่งๆ หน้า ไม่มีล่วงหน้าค่ะ

คนอื่นๆ อาจคิดพล็อตไว้นาน แต่ของแป้ง แต่งตามอารมณ์และความชอบของตัวเองล้วนๆ

มีคนบอกมา ถ้าอยากทำอะไร ให้ทำในทางที่เราชอบและถนัด อย่าไปฝืนทำอะไรที่ไม่ใช่ เพราะมันอาจจะไปไม่รอด ฮาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เราคงเหมาะกับแนวใสๆ มั้งค่ะ ^^


ขอบคุณค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #101 InLove (@yingjung55) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 21:36
    เข้มนั้ลลัคค
    #101
    0
  2. #53 ปาล์ม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 07:06
    เข้มน่าร้ากกก
    #53
    0
  3. #25 XXXXXX (@magachtan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 22:57
    เพิ่งเจอเรื่องนี้ น่าติดตามค่ะ >_<
    #25
    0
  4. #3 ning (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 21:44
    ชอบบบ ^^
    #3
    0
  5. #2 crazy123 (@crazygirl42) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 17:08
    ปูเสื่อรอ~
    #2
    0