*จบแล้วจ้า*HUG ❤ ยอดดวงใจ 'เขมราฐ' [Yaoi]

ตอนที่ 18 : HUG ยอดดวงใจที่สิบหก… รักก็คือรัก (เต็มดวง%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 983
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    21 ก.ค. 59



ยอดดวงใจที่สิบหกรักก็คือรัก

 

 

 

เขมราฐ

ตอนนี้ผมรู้สึกปวดเมื่อยไปหมดทั้งตัวเลยครับ เท่าที่จำได้ผมกับทศราชกำลังหนีลูกกระสุนปืนกันอยู่ แต่พอได้ยินเสียงตกใจของหมอนั่นพร้อมๆ กับเสียงรถที่พุ่งชนอะไรสักอย่าง หลังจากนั้นผมก็จำอะไรไม่ได้อีกเลยครับ

“ฟื้นแล้วเหรอคะ” พอตื่นขึ้นมาก็ได้ยินเสียงผู้หญิงใกล้ๆ ผมเพ่งมองจนแน่ใจว่าที่นี่คือโรงพยาบาล ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง

“ทางญาติของคุณมารอจนหลับกันไปทั้งคู่เลยนะคะ” เธอบอกกับผมก่อนจะเบี่ยงตัวหลบ และนั่นก็ทำให้ผมเห็นว่าเข้มกับขุนเขากำลังหลับกันอยู่ที่โซฟา

“ผมได้รับบาดเจ็บส่วนใหญ่บ้างไหมครับ”

“ไม่ค่ะ ที่สลบไปคงเพราะคุณพักผ่อนไม่เพียงพอ ตอนนี้ก็มีแค่แผลฟกช้ำจากภายนอกเท่านั้น ถ้าน้ำเกลือหมดขวดพักผ่อนอีกนิดก็กลับบ้านได้แล้วนะคะ”

“ขอบคุณครับ” พูดจบเธอก็เดินออกไป ผมเองก็รู้สึกดีขึ้นมามากแล้วจึงลุกขึ้นจากเตียง หยิบขวดน้ำเกลือมาถือเอาไว้ก่อนจะเดินไปหาเข้มกับขุนเขา

มันเป็นภาพที่ทำให้ผมยิ้มออกมาในทันที ภาพที่ผมไม่คิดว่าทั้งคู่จะกลับมารักกันแบบนี้อีกครั้ง ผมคิดว่าความรู้สึกดีๆ ระหว่างพวกเขาจะต่อกันไม่ติดซะแล้ว แต่พอได้เห็นแบบนี้ผมกลับดีใจ

“อือ...”

“ชู่ว!” เสียงเข้มดังขึ้นมาก่อนที่ดวงตาทั้งสองข้างจะเปิดกว้าง ผมเลยต้องรีบห้ามเอาไว้เพราะท่าทางขุนเขาจะยังหลับสบาย

“คะ คุณเขม”

“คิดถึงจังเลย”

“อื้อ” ถึงลูกจะหลับอยู่ใกล้ๆ แต่ความคิดถึงกลับทำให้ผมกดจูบหนักหน่วงที่ริมฝีปากของเข้มทันที

ตอนนี้ความรู้สึกมันตื้นตันใจมากๆ ทั้งคิดถึงและห่วงหาอาทรซะเหลือเกิน

“คะ คุณหนูหลับอยู่นะครับ”

จุ๊บ

ผมกดจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากเข้มอีกครั้งก่อนจะนั่งมองเขาและขุนเขาอยู่อย่างเดิม มือข้างหนึ่งเอื้อมไปขยี้หัวขุนเขาที่เอาแต่หลับไม่รู้เรื่อง ไม่ได้พักผ่อนมานานแค่ไหนแล้วนะ

พวกเราทั้งสามคนก็คงนอนไม่หลับพอๆ กันนั่นแหละครับ...

“จะ เจ็บไหมครับ” น้ำเสียงของเข้มสั่นเชียวครับ

“ตอนนี้เริ่มหายแล้ว”

“ไม่ได้โกหกนะครับ”

“จะโกหกทำไมครับ เห็นเมียกับลูกรักกัน อะไรๆ มันก็หายเป็นปริดทิ้งเลยครับ” ผมพูดไปยิ้มไป แต่เข้มกลับหลบสายตาผมทันที

“พูดอะไรนะครับ เดี๋ยวคุณหนูก็ได้ยินเข้าหรอก” เข้มเอ่ยกับผมเสียงเบาหวิวเลยครับ คงจะเขินสินะ...

“ฉันดีใจนะ ดีใจมากๆ ที่เข้มกับขุนเขากลับมาดีกันแล้ว”

“คุณเขมก็ใจร้ายนะครับ จู่ๆ ก็หายไป รู้ไหมว่าเข้มเป็นห่วง คุณหนูก็ด้วย”

“ขอโทษ”

“ไม่ยกโทษให้ง่ายๆ หรอกนะครับ ทำคนอื่นเขาร้องไห้แล้วจะมาขอโทษอย่างเดียวงั้นเหรอ?”

“ทำไมเจอกันรอบนี้ เข้มของฉันถึงดุขึ้น”

“คุณเขม”

“อือ...” เสียงขุนเขางอแงขึ้นมาซะงั้น สงสัยผมกับเข้มจะเถียงกันดังไปหน่อย

“เพราะคุณเขมนั่นแหละ เห็นไหมครับ คุณหนูตื่นเลย”

“ฉันผิดอีกแล้ว”

“เคยทำอะไรถูกด้วยเหรอครับ” เดี๋ยวนี้เข้มปากร้ายขึ้นเยอะเลยครับ ไม่รู้ว่าใครสั่งใครสอนมาแบบนี้

“ครับๆ ผิดไปแล้ว”

“พ่อกับพี่เข้มทะเลาะอะไรกันครับ” ขุนเขาขยับตัวลุกขึ้นนั่งขยี้ตาไปด้วย ท่าทางจะยังไม่อยากตื่นมากกว่ามั้ง

“เรื่องของผู้ใหญ่นะครับ”

“ชิส์! ถึงยังไงผมก็ไม่ยอมยกพี่เข้มให้พ่อง่ายๆ หรอกนะครับ” กลับมาเป็นขุนเขาคนเดิมแล้วสินะ

“ไม่กลัวพี่เข้มแย่งพ่อไปแล้วเหรอ”

“กลัวครับ... กลัวพ่อแย่งพี่เข้มไปมากกว่า” ขุนเขาขยับเข้าไปกอดเอวเข้มเอาไว้จนแน่น ทำเอาผมหน้าเหวอไปเลยครับ ไม่เคยคิดมาก่อนว่าลูกผมจะเจ้าเล่ห์ตั้งแต่เด็กอย่างนี้

 

ช่วงนี้ขุนเขากับเข้มเข้ากันได้ดีกว่าเมื่อก่อนอีกครับ ขนาดว่าตอนนี้จะกลับบ้านแล้วยังกอดเข้มแน่นไม่ยอมปล่อยเลยจริงๆ ก่อนหน้านี้ผมก็โทรให้เหมยส่งคนมารับขุนเขากลับบ้าน เด็กคนนี้กลัวเลือดเลยไม่ชอบอยู่โรงพยาบาลนานๆ

“พี่เข้มไม่กลับไปนอนกับผมจริงๆ เหรอครับ”

“เอ่อ

แค่ก แค่ก

ผมก็กลายเป็นคนสำออยลงไปซะงั้น จนเข้มกับขุนเขาต้องรีบหันกลับมามอง

“เป็นอะไรไหมครับ” เข้มถามผมน้ำเสียงห่วงใยเชียวครับ

“เจ็บหน้าอก” เข้มรีบเดินเข้ามาหาผมทันที ปล่อยให้ขุนเขายืนงงอยู่เลยครับ ลูกแอบหรี่ตามาจ้องหน้าผมใหญ่เลย สีหน้าก็เหมือนกำลังหมั่นไส้ผมด้วยครับ

 

ก๊อก ก๊อก

เสียงประตูห้องดังขึ้นมาพร้อมกับเหมย ผมลอบยิ้มเลยครับ จะไม่ให้ยิ้มได้ยังไงละในเมื่อขุนเขากำลังจะกลับบ้านแล้ว

“ถ้างั้นผมกลับแล้วนะครับพ่อ รีบๆ หายนะครับ”

“กลับดีๆ ละ” พอทุกคนกลับไปกันหมดแล้ว บรรยากาศในห้องมันก็เริ่มต้องสร้างความอบอุ่นครับ

หมับ

“อ่ะ! คุณเขม” ผมกอดเอวเข้มไว้จนแน่น ท่าทางเจ้าตัวจะตกใจครับ

“คิดถึงมากๆ เลยรู้ไหม”

“อึดอัดนะครับ” เข้มคงเขินมั้งครับ

 

ผ่านไปหลายชั่วโมง

เข้มดูแลผมดีมากๆ เลยครับ จนพยาบาลเข้ามาถอดสายน้ำเกลือออกให้ ร่างกายผมไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว มีแค่แผลฟกช้ำ แต่ก็ยังมีจุกอยู่บ้าง เข้มเขาขอร้องให้ผมอยู่ที่โรงพยาบาลต่อสักหน่อย หากดีขึ้นแล้วจริงๆ ค่อยกลับ อันที่จริงผมอยากกลับตอนนี้ด้วยซ้ำไป ไม่อยากทิ้งขุนเขาให้อยู่บ้านกับพวกเหมย มีแค่เด็กกับผู้หญิงมันก็คงไม่ปลอดภัยอยู่ดี

“เข้ม”

“ครับ”

“ไปเยี่ยมทศราชกัน”

“เอ๋! คุณทศก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอครับ”

“อืม! ไปกันเถอะ” เข้มเดินเข้ามาพยุงผมก่อนจะพาไปที่ห้องของทศราช หมอนั่นอยู่ห่างจากผมไม่กี่ห้องเอง พอเดินมาใกล้จะถึงก็เจอเพียงดินพอดี สีหน้าท่าทางก็ไม่ค่อยดีเลยแต่ผมคงเข้าไปยุ่งมากไม่ได้ละมั้ง

พอเข้าไปด้านใน สีหน้าทศราชก็ดีขึ้นมากแล้ว คงจะกลับมาซ่าได้เหมือนเดิมแล้วมั้ง เราคุยกันเรื่องคุณเผ่าเพราะตอนนี้ทางตำรวจกำลังล้อมจับอยู่ แต่พอเปลี่ยนมาเป็นเรื่องของผมเท่านั้นแหละครับ งานเข้าเขมราฐอย่างจังเพราะเข้มโกรธที่ผมไม่ยอมนอนที่โรงพยาบาล

ผมเปล่าดื้อนะครับ แต่ผมเป็นห่วงลูกจริงๆ เข้มไม่เคยพูดจาแบบนี้ และไม่เคยทำให้ผมรู้สึกว่าเขากำลังโกรธหนักขนาดนี้มาก่อนเลยครับ นี่ถ้าไม่รีบตามไปง้อมีหวังเข้มคงโกรธผมจริงจังแน่นอน

“เข้ม”

“ปล่อยครับ” ผมรีบวิ่งเข้าไปจับแขนเข้มเอาไว้ เดี๋ยวนี้เก่งขึ้นนะครับ กล้าหือกับผมทุกอย่างเลย

“เดี๋ยวนี้หัดดื้อเหรอ”

“ก็คุณเขมดื้อก่อนนี่ครับ” เข้มตะโกนกลับมาเสียงดังมากๆ จนผมต้องรีบลากเขากลับมาที่ห้องพักของตัวเอง

“ที่นี่โรงพยาบาลนะเข้ม อย่าส่งเสียงดังสิ”

“เพราะใครละครับ”

“โอเค ฉันผิดเองก็ได้ แต่ฉันเป็นห่วงขุนเขาจริงๆ นะ เรากลับบ้านกันเถอะ”

“อยากทำอะไรก็เชิญครับ” เข้มพูดจบก็เบือนหน้าหนีผมเลยครับ เขาคงงอนผมไปเรียบร้อยแล้วครับ

 

หลังจากงอนผมไปเรียบร้อย แต่ก็ยังยอมไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้ผมนะครับ ไหนจะโทรเรียกให้รถมารับอีกต่างหาก

ไม่รู้ว่าโกรธหรือห่วงมากกว่ากัน

 

แต่พอกลับมาถึงบ้าน เข้มกลับไม่ยอมคุยกับผมสักคำเลยครับ เอาแต่เดินหนี ดีนะครับที่เดินหนีกลับไปที่ห้อง ผมเลยเดินตามขึ้นไปได้ เข้มจัดเตียงนอนให้ผมก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปเพื่อเตรียมน้ำให้อาบ ไหนจะจัดยาก่อนอาหารมาวางไว้ใกล้ๆ อีก

แต่การที่เข้มทำอะไรเงียบๆ แบบนี้ มันกลับน่ากลัวไปนะครับ

“เข้ม”

“ครับ”

“จะงอนอะไรนักหนา”

“ขนาดตัวเอง คุณยังไม่รัก แล้วจะให้ใครมารักครับ” ยิ่งนับวัน เข้มยิ่งปากร้ายขึ้น แถมคำพูดคำจายังฉะฉานบาดหัวใจของผมเหลือเกิน

“ก็เข้มยังไงละ”

“เข้มไม่รัก!

“หา!

“เข้มจะไม่รักคนนิสัยไม่ดีอย่างคุณเขม” เข้มเถียงกลับมาเสียงแข็งเลยครับ ทำเอาผมเหวอไปเลยครับ

“ไม่รักจริงๆ เหรอ” ผมเดินเข้าไปใกล้ๆ ทำตัววอแวใส่จนเข้มต้องทำหน้าดุ ผมเองก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ เข้มไม่ได้น่ากลัวเลยครับแต่มันกลับน่ารักมากกว่าอีก

“อย่ามายุ่งกับเข้ม”

“โห่! ทำไมใจร้ายจังเลย”

“ใครกันแน่ที่ใจร้ายก่อนกัน เข้มไม่สบาย คุณหนูก็ด้วย แต่คุณเขมกลับหายไป จริงๆ แล้วก็เบื่อสินะครับ แล้วก็อยากจะทิ้งกันด้วย” เข้มมาเป็นชุดเลยครับ ผมแค่อยากให้เข้มกับขุนเขาปรับความเข้าใจกันเอง “ใช่สิ! ก็เข้มไม่น่ารักนี่ครับ คุณเขมเลยไม่อยากอยู่ใกล้ๆ เข้มมันก็แค่เด็กปัญญาอ่อน”

“หืม!” มาเป็นชุดจนผมตั้งตัวไม่ทันเลยครับ แล้วใครว่าเข้มปัญญาอ่อนกัน “ฉันพูดตรงไหนว่าเข้มปัญญาอ่อน”

“เข้มพูดเองครับ เพราะคุณเขมทำให้เข้มคิด”

“อย่าคิดแบบนั้นสิ ฉันไม่เคยคิดเลยนะ”

ดีนะครับที่พวกเราทะเลาะกันในห้อง ไม่สิครับ เรากำลังเถียงกันมากกว่า

“เข้มจะไปนอนกับคุณหนู คุณเขมห้ามตามไปนะครับ”

“เฮ้ย! ทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปได้ละ”

“...” เข้มเดินหนีผมออกไปข้างนอกแล้วครับ เขมราฐเซ็ง ทำไมอารมณ์ของเข้มถึงแปรปรวนอย่างนี้

ผมนอนกลิ้งอยู่บนเตียงคนเดียว นอนไปนอนมากลับรู้สึกง่วง ท่าทางร่างกายมันยังไม่เข้าที่เข้าทางจริงๆ ด้วยสิครับ แถมตัวเองก็คงแก่ลงแล้วมั้ง มันถึงได้รู้สึกเหนื่อยง่ายๆ แบบนี้

พักหลังๆ มานี้ผมไม่ได้สนใจเจ้ายักษ์มันเลย แถมยังพาไปไว้ที่คอกม้าแล้วด้วย เอาไว้ร่างกายหายดีเมื่อไหร่ค่อยไปขี่มันก็แล้วกัน ผมเองก็กลัวว่ามันจะหงอยแล้วกลายเป็นม้านิสัยไม่ดีไปอีก เมื่อก่อนที่ได้มันมาก็เพราะฟ้าใส ผมเองก็ฝึกอยู่ตั้งนานกว่ามันจะยอมเชื่อง แต่มันกลับเป็นม้าที่ไม่ยอมเข้าใกล้ใครง่ายๆ เลยครับ ต้องคุมอยู่ตลอดเวลา แต่พอเริ่มดีขึ้นมันก็เริ่มไว้ใจคนอื่นและยอมให้เข้าใกล้ แต่จะไม่ยอมให้ใครขี่ง่ายๆ ผมเองยังแปลกใจเลยที่มันยอมให้เข้มขี่... ท่าทางมันจะรู้สึกได้อย่างผมมั้งครับ

 

แอ๊ด

เสียงประตูห้องของผมถูกผลักเข้ามาพร้อมกับขุนเขาที่ยืนจ้องเขม็งอยู่ตรงหน้าผมในตอนนี้

“พ่อ”

“ครับ”

“พ่อทำอะไรพี่เข้มครับ” ขุนเขาเดินตรงมาทางผมก่อนจะกระโดดขึ้นมานั่งบนเตียง ผมเลยขยับตัวลุกขึ้นนั่งแทน

“พ่อเปล่า”

“แต่พี่เข้มร้องไห้”

“หา!

“หาอะไรครับ ร้องไห้ใหญ่เลย พ่อต้องทำอะไรพี่เข้มแน่ๆ เลย” ขุนเขาจ้องผมเขม็งเลยครับ เดี๋ยวนี้เข้มมีอิทธิพลสำหรับผมกับขุนเขาซะจริงๆ เลยครับ

“พ่อไม่ได้ทำอะไรนะครับ”

“ไม่รู้ละ? พ่อต้องไปขอโทษพี่เข้ม”

“เขาบอกเองว่าจะนอนกับเรา”

“พ่อยอมเหรอครับ” คำถามของขุนเขาทำให้ผมต้องเงียบไปทันที ผมเองก็อยากบอกว่าไม่ยอมครับ แต่ตอนนั้นเถียงเข้มไมทัน

“ไม่ยอม”

“แล้วปล่อยไปทำไม”

“ก็เขาอยากไป”

“พ่อนิสัยไม่ดี”

“เดี๋ยว!” พอขุนเขาจะลุกออกไปจากเตียงผมก็รีบร้องห้ามไว้ ผมเองก็ถึงเวลาที่ต้องคุยกับลูกแบบจริงจังแล้วสินะ “พ่อมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย”

“ครับ”

“รู้หรือเปล่าว่าพ่อกับพี่เข้มไม่เหมือนเดิมกันแล้ว”

“ไม่ครับ” ขุนเขาพูดพร้อมกับส่ายหัวไปมา แต่แววตาไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

“ถ้าพ่อบอกว่ารักพี่เข้มละ”

“พี่เข้มเป็นผู้ชายนะครับ ผู้ชายด้วยกัน สามารถรักกันได้เหรอครับ” ขุนเขาถามผมด้วยแววตาของเด็กที่กำลังสงสัย

“ความรักมันไม่เกี่ยงเพศหรืออายุหรอกนะ ถ้าเรามั่นใจว่ารัก มันก็คือรัก”

“เอ๋! งั้นผมก็รักพี่เข้มสินะครับ”

“หึ! เจ้าเด็กแก่แดด” ผมขยี้หัวขุนเขาไปมา ตอนแรกคิดว่าลูกจะไม่เข้าใจซะอีก แต่มันกลับง่ายกว่าที่คิดไว้อีกครับ “ไม่โกรธพ่อใช่ไหม?”

“โกรธทำไมครับ ถ้าพ่อมีความสุข ผมก็ต้องมีความสุขสิครับ”

“แล้วโกรธพี่เข้มไหม”

“ตอนแรกโกรธครับ กลัวเขามาแย่งพ่อไป แต่ตอนนี้ไม่โกรธแล้ว เพราะกลัวว่าพ่อจะมาแย่งพี่เข้มไปมากกว่าอีกครับ” ก่อนหน้านี้ขุนเขาก็พูดแบบนี้ครับ แต่ผมไม่คิดว่าลูกจะนึกจริงจังขนาดนี้

“เด็กแสบ”

“เราคงต้องแย่งกันแล้วครับ” ขุนเขาประกาศสงครามกับผมขึ้นมาซะดื้อๆ เลยครับ

“แต่ก่อนจะแย่ง ผมเป็นลูกผู้ชายพอ เพราะฉะนั้นพ่อต้องไปง้อพี่เข้มก่อน”

“หืม!

“ไม่งั้นผมจะยึดเขาไว้คนเดียวจริงๆ นะครับ”

นี่ใช่ขุนเขาตัวจริงเสียงจริงสินะ ผมไม่แปลกใจเลยจริงๆ ถึงไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่ความเจ้าเล่ห์นี่คงถ่ายทอดกันได้ด้วยความรู้สึกสินะ

“ผมไฟเขียวนะครับ”

“เจ้าเด็กแก่แดด” ผมหัวเราะรวนก่อนจะลุกจากเตียงแล้วเดินไปที่ห้องของขุนเขาแทน

อายลูกไหมละ? จู่ๆ ก็ต้องให้ลูกมาสอนแบบนี้ มันใช่ซะที่ไหนกัน

 

แอ๊ด

ผมไม่เคาะประตูด้วยซ้ำ พอเดินมาถึงหน้าห้องขุนเขาก็เปิดเข้าไปเลย เข้มเองพอเห็นว่าประตูถูกผลักเข้าไปก็หันมาจ้องตาแป๋วเลย ดวงตาทั้งสองข้างมันแดงก่ำไปหมด คงผ่านการร้องไห้มาหนักพอสมควร

“คุณเขม”

“ครับ”

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“ขุนเขาบอกว่าเข้มร้องไห้ เพราะฉันใช่ไหม?” ผมเดินตรงเข้าไปหาเข้มก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งข้างๆ เขา แต่เข้มกลับขยับตัวหนีผม

“เปล่าครับ เข้มแค่คัดจมูก”

“คัดจมูกจนตาแดงก่ำแบบนี้เลยเหรอ” ผมยื่นมือข้างหนึ่งไปรั้งปลายคางของเข้มเอาไว้ แต่เจ้าตัวก็ยังขัดขืนอยู่ดี “จะดิ้นทำไมนักหนา เดี๋ยวก็จับปล้ำซะหรอก”

“คุณเขม”

“ฉันตั้งใจจะมาง้อนะ”

“เขาง้อกันด้วยการขู่เหรอครับ”

“ฉันก็เป็นอยู่แบบนี้แหละเข้ม จะให้ยอมอย่างเดียวก็คงไม่ได้ แต่ถ้าไม่ให้ทำอะไรเลยก็ยังไม่ได้อีก” ผมกำลังสับสนสินะ เพราะอะไรที่เกี่ยวกับเข้มหรือหมายถึงเข้ม ผมมักจะยอมเสมอแม้ว่าอยากทำเป็นใจร้ายมากกว่าก็ตาม

“คุณเขมจะเอายังไงกันแน่ครับ”

“ง้อ”

“นี่คือง้อแล้วใช่ไหมครับ”

“ฉันรักเข้มนะ”

“...” ผมพูดออกไปตรงๆ เลยครับ เข้มเองก็นั่งอึ้งไปเลย ดวงตาคู่เล็กที่พึ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักจ้องผมเขม็ง

“อย่าถามว่าทำไมถึงรัก แต่ถ้ามีเข้มอยู่ข้างๆ ฉันก็ไม่รู้สึกต้องการอะไรอีกแล้ว”

หมับ

เข้มกระโจนเข้ามาโอบกอดผมทันที กอดแน่นมากๆ เลยครับ จนผมต้องกอดตอบเขาเอาไว้

“ฮือๆ”

“อ้าว! ร้องไห้ทำไม”

“คุณเขมรู้ไหมครับ? ใครๆ ก็ไม่เคยพูดว่ารักเข้มเลย ถึงพ่อกับแม่ท่านจะพูดแบบนั้น แต่ความรู้สึกที่คนอื่นพูดออกมามันกลับต่างกัน” เข้มพูดกับผมน้ำเสียงสะอื้นเชียวครับ ไหนจะอ้อมกอดที่แน่นขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าไม่อยากปล่อยไปไหน เข้มทำให้ผมยิ้ม เพราะมีเขาผมถึงมีความรู้สึกในหลายๆ อย่าง

“แล้วความรักจากฉันมันดีหรือเปล่า?”

“ฮือๆ ดะ ดีครับ อะ อึก ดีที่สุด... ตอนนี้เข้มตื่นเต้นมากเลยครับ หัวใจมันเต้นตุบตับไปหมดเลย เข้มกลัวว่ามันจะระเบิดออกมาจัง”

“ฮาๆ เด็กโง่! มันไม่ถึงขนาดนั้นหรอกนะ”

“คุณเขมบ้า”

“จูบนะ”

“อื้อ” จูบก็คือจูบครับ เพราะตอนนี้ผมอยากจูบ เข้มทำตัวน่ารักมากเลยครับ ร้องไห้แต่ก็ไม่ยอมปล่อยอ้อมกอดออกจากผมเลย

ผมไม่แน่ใจว่าตัวเองจะผ่านเรื่องร้ายๆ ไปหรือยัง แต่ผมขอได้ไหม? อย่าพรากความสุขไปจากผมอีกเลยครับ




__________________________________

มีคำผิดสะกิดไว้นะคะ ค่อยแก้ให้ ^^

เข้มก็ยังคงร้องไห้ต่อไป...


TBC

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #60 rinsa5 (@rinsa5) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 23:11
    เขิลลลลลลลล-//-
    #60
    0
  2. #59 C.Clover (@khun_mali) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 22:58
    ดีใจๆ อย่างน้อยน้องขุนก็ยอมรับพี่เข้ม และคุณเขมก็เป็นผู้ชายที่น่ารักมากๆๆๆ อิจฉาเข้มแรงมาก
    #59
    0
  3. #58 June Sayamon (@junesym96) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 22:18
    เข้มนี้ร้องไห้เป็นงานอดิเรกสินะ
    #58
    0
  4. #57 MhengBp (@MhengBp) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 22:06
    เราชอบที่ไรท์ให้ท้วงถ้ามีคำผิดเนี่ยชอบจริงๆนะ หลายเรื่องที่เลิกอ่านและเลิกติดตามเพราะใช้ภาษาผิดๆอ่านแล้วมันหงุดหงิด นักเขียนบางคนนี่ผิดบานแต่ท้วงไม่ได้เลยวีนไปอี๊ก
    เราว่านักเขียนก็เหมือนแบบอย่างของนักอ่านอ่ะจะเขียนให้คนอ่านก็ต้องเขียนให้ถูกเป็นตัวอย่างที่ดี????????????????????
    #57
    1
    • #57-1 __lovely__ (@__lovely__) (จากตอนที่ 18)
      21 กรกฎาคม 2559 / 22:44
      ขอบคุณนะคะ แป้งอยากให้มีคนท้วงมากกว่า จะได้รู้ว่าต้องแก้ตรงไหน แต่บางทีอาจจะไม่ได้แก้เลย เพราะเวลา ขอบคุณอีกครั้งนะคะ
      #57-1