*จบแล้วจ้า*HUG ❤ ยอดดวงใจ 'เขมราฐ' [Yaoi]

ตอนที่ 12 : HUG ยอดดวงใจที่สิบ… ความรู้สึกของเข้ม (เต็มดวง%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,058
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    9 ก.ค. 59






ยอดดวงใจที่สิบความรู้สึกของเข้ม

 

 

วันนี้ผมตื่นตั้งแต่เช้าตรู่เลยครับ ก่อนจะลุกจากเตียงแล้วไปอาบน้ำ เข้มยังไม่ตื่นพออาบน้ำแต่งตัวเสร็จผมก็เดินลงไปข้างล่างเพื่อทำข้าวต้มให้เขากิน ผมไม่ได้ทำอาหารมานานมากแล้ว ไม่รู้ว่าฝีมือยังใช้ได้อยู่หรือเปล่า แต่ทำเขาไม่สบายหนักขนาดนี้คงต้องดูแลครับ

“คุณเขม” เหมยกับนาวที่กำลังยืนเตรียมของกันอยู่ในครัวพอเห็นหน้าผมก็ตกใจใหญ่เลยครับ

“ตกใจอะไร”

“กะ ก็วันนี้คุณเขมตื่นเช้าไปหรือเปล่าคะ” เหมยพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

“ปกติ” ผมตอบก่อนจะเดินเข้าไปเตรียมอุปกรณ์เพื่อทำข้าวต้ม

“จะทำอะไรคะ”

“ข้าวต้ม”

“เอ๋! ข้าวต้ม” เหมยตกใจทำไม หรือว่ามันมีอะไรน่าตื่นเต้น

“จะตกใจทำไม แล้วนี่หม้อสำหรับทำข้าวต้มอยู่ไหน”

“ยะ อยู่นี่ค่ะ” นาวหยิบหม้อสำหรับทำข้าวต้มยื่นมาให้ผมทันที น้ำเสียงก็ตกใจ

“ถ้ากลัวก็ออกไปทำอย่างอื่นก่อนก็ได้ ใช้ครัวเสร็จจะบอก”

“คะ ค่ะ” ทั้งคู่เดินออกไปพร้อมกันเลยครับ แค่ผมทำข้าวต้มจะตกใจกลัวอะไรนักหนา ผมไม่ได้ลงมาฆ่าใครสักหน่อย

ผมใช้เวลาอยู่นานพอสมควร ทำเสร็จท้องฟ้าก็สว่างจ้าแล้ว กลิ่นหอมกรุ่นเลยครับ ป่านนี้ไม่รู้ว่าเข้มตื่นหรือยัง ผมยกข้าวต้มใส่ถ้วยเล็กๆ ก่อนจะรินน้ำใส่แก้วแล้วยกขึ้นไปให้เข้มบนห้อง ผ่านหน้าเหมยกับนาวไป ทั้งคู่ก็มองผมแล้วคลี่ยิ้มบางๆ มันคือรอยยิ้มของคนที่กำลังอึ้งสินะ แต่ผมกลับลอบยิ้มบางๆ กับตัวเองก่อนจะเลิกสนใจแล้วเดินขึ้นห้องไป

“จะทำอะไรนะเข้ม” พอเข้ามาในห้องเข้มก็กำลังลุกขึ้นจากเตียงพอดี สีหน้าเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง ปากก็ไม่ซีดเท่าไหร่

“ปวดฉี่ครับ”

“รออยู่นั่นแหละ เดี๋ยวจะพาไป”

ผมวางข้าวต้มลงที่โต๊ะข้างหัวเตียงก่อนจะเข้าไปช่วยพยุงเข้มไปห้องน้ำ ส่วนขวดน้ำเกลือผมก็ให้เขาถือเอาไว้เอง วันนี้ช่วงสายๆ น้ำเกลือก็คงหมดขวด คุณหมอท่านก็จะเข้ามาตรวจอาการอีกทีพร้อมกับถอดสายน้ำเกลือให้

“ยะ ยืนไม่ไหวครับ” เข้มเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมแววตากำลังอ้อนวอนสุดๆ เลยครับ นี่ถ้าไม่ติดว่าไม่สบายผมจับจูบไปแล้ว

“งั้นยืนพิงฉันไว้นะ เดี๋ยวช่วยถอดกางเกงให้”

“ครับ” ไม่มีคำว่าขัดขืนเลยครับ ท่าทางจะปวดฉี่หนักจริงๆ จะอายผมสักนิดก็ไม่มี แต่มาถึงขนาดนี้แล้วคงไม่ต้องอายหรอกครับ

พอฉี่เสร็จผมก็ทำความสะอาดให้ตามปกติก่อนจะใส่กางเกงให้เหมือนเดิม แล้วพยุงกลับมาที่เตียง สีหน้าแสดงอาการเจ็บปวดสุดๆ แต่กลับไม่พูดออกมา

“เจ็บไหม” ผมถามออกไป แต่เข้มกลับส่ายหัวแทน นอนไม่มีแรงยังส่ายหัวว่าไม่เจ็บอีก

เข้มนะเข้ม จะทำตัวน่ารักไปถึงเมื่อไหร่กัน?

“ถ้าเจ็บก็บอกสิ”

“ไม่เจ็บครับ” ปากเล็กขยับไปมา แต่น้ำเสียงกลับแหบพล่าซะเหลือเกิน “เข้มหิวน้ำ”

พอเข้มพูดแบบนี้ออกมา ผมก็หยิบแก้วน้ำที่เตรียมไว้ให้เขากินยายื่นไปตรงหน้าพร้อมกับหลอดทันที เข้มดื่มไปครึ่งแก้วแนะครับ

“ลุกนั่งไหวไหม จะได้กินข้าวต้มแล้วก็กินยา”

“ครับ” ผมช่วยพยุงเข้มให้นั่งพิงหัวเตียงก่อนจะนั่งลงข้างๆ แล้วยกถ้วยข้าวต้มมาถือเอาไว้เพื่อป้อนให้เขาแทน “เข้มกินเองก็ได้ครับ”

“อย่าดื้อสิ ฉันกำลังรับผิดชอบอยู่นะ”

“ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ครับ”

“คำนี้ฉันขอซื้อต่อไปหักกับค่าไวน์ได้ไหม? เลิกพูดสักทีว่าไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันรู้ตัวเองนะเข้ม”

“ขะ ขอโทษครับ” เข้มก้มหน้าหลุบตาต่ำไม่กล้าสบตาผมซะงั้น เมื่อกี้ผมดุไปเหรอ ก็ไม่นะ เพราะน้ำเสียงไม่ได้ดุดันขนาดนั้น

“พอแล้ว เลิกขอโทษกันสักที ที่พูดออกไปก็เพราะเป็นห่วงทั้งนั้น”

“ครับ”

“กินเยอะๆ นะ”

“ครับ”

หลังจากที่ดุกันไป เข้มก็ไม่ดื้อใส่อีกเลย แถมยังกินข้าวต้มจนหมดถ้วยอีกต่างหาก

“กินยาแล้วพักผ่อนต่อนะ จะได้หายป่วยไวๆ”

“ครับ” เวลาเข้มไม่ดื้อก็น่ารักดีนะครับ แต่ผมกลับรู้สึกเหมือนเขากำลังน้อยใจอยู่หรือเปล่า

“โกรธอะไรฉันหรือเปล่า”

“เอ๋! เปล่านะครับ” เข้มโบกมือปฏิเสธใหญ่เลยครับ ท่าทางก็ตื่นกลัว ทั้งๆ ที่ผมสมควรรู้สึกแบบนั้นมากกว่าอีก

“แล้วไป งั้นนอนคว่ำนะเดี๋ยวจะทายาให้”

“ทายาอะไรครับ”

“ตรงส่วนนั้นที่ก้น”

“หา! ไม่ไหวหรอกครับ เข้มไม่ได้เป็นอะไร” เข้มตกใจใหญ่เลยครับ สีหน้าที่มีเลือดฝาดก็เริ่มแดงระเรื้อขึ้นมา จนผมอดอมยิ้มกับท่าทางของเขาไม่ได้เลยจริงๆ

“อย่าดื้อ หมอท่านก็บอกอยู่ว่ามันมีแผลฉีกขาด”

“ไม่เอานะครับ เข้มทาเอง”

“อย่าดื้อ!

“ไม่ครับ เข้มจะทาเอง” ตอนแรกผมคิดว่าเข้มจะร้องไห้ใส่ แต่เปล่าเลยเข้มกลับขึ้นเสียงใส่ผมซะงั้น

“เฮ้อ! ก็ได้ แต่ต้องทาให้ฉันดูนะ ถึงจะเชื่อว่าทาแล้ว”

“ฮือ!” เสียงครางเหมือนอยากร้องไห้เลยครับ สีหน้าก็บ่งบอกอย่างชัดเจน

“เข้ม”

“มันก็ไม่ต่างกันนี่ครับ”

“เลือกเอาสิ ระหว่างให้ฉันทากับเข้มทาเอง” ผมเองก็ยังเจ้าเล่ห์เหมือนเดิม

“ทาเองครับ” เข้มเลือกจนได้ ผมเลยหยิบตลับยาเล็กๆ ยื่นไปตรงหน้าเขา เข้มมีสีหน้ากลืนไม่เข้า คายไม่ออกอย่างชัดเจนเลยครับ “จะจ้องทำไมครับ”

“เพื่อความมั่นใจ”

“แต่เข้มไม่มั่นใจ หลับตาสิครับ”

“เลิกพูดมาก แล้วถอดกางเกงทายาซะ”

” เข้มไม่ตอบผม ก่อนจะเม้มปากเข้าหากันจนแน่น แต่สุดท้ายก็ยอมถอดกางเกงออก

“เข้ม”

“อ่ะ! จะเสียงดังทำไมครับ เข้มตกใจ” เข้มสะดุ้งสุดตัวจนเกือบล้มคะมำลงไปที่เตียง ผมเห็นท่าทางของเข้มแล้วมันขัดใจจริงๆ เลยครับ

“ลุกขึ้นยืน แล้วถอดกางเกงให้ดี” ผมออกคำสั่งดุๆ เข้มเองก็ยอมทำตาม ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วถอดกางเกงออก ทั้งข้างนอกและขั้นใน แต่เข้มถอดไว้แค่หัวเข่าเท่านั้น ผมมองไม่เห็นอะไรหรอกครับเพราะเสื้อที่เขาใส่อยู่มันปิดไว้จนหมด

ผมไม่ได้หื่นนะครับ แต่ท่าทางของเข้มมันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ

เข้มล้มตัวลงนั่งช้าๆ ก่อนจะเปลี่ยนท่าเป็นนั่งคุกเข่าแทน ส่วนขาทั้งสองข้างก็ถูกกางออกให้กว้างขึ้นเพื่อที่เขาจะทายาได้ถนัด

“ทาเองได้แน่นะ”

“ดะ ได้สิครับ” ผมเอาแต่จ้องไม่วางตาเลยครับ เข้มเองก็เอาแต่จ้องหน้าผมกลับ มืออีกข้างที่ถือตลับยาอยู่ก็สั่นเป็นเจ้าข้าวเชียว

“อ่ะ! อูยยย” เข้มสูดปากน้ำเสียงชวนให้คิดลึกจริงๆ เลยครับ สีหน้ากับคำพูดก่อนหน้ามันช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

บอกผมว่าไม่เจ็บ แต่ท่าทางตอนนี้มันกลับไม่ใช่!

“เข้ม!

“โอ๊ย!” ผมเรียกชื่อเข้มเสียงดังมากจนเจ้าตัวตกใจ การทรงตัวเลยโอนเอนจนผมต้องรีบเข้าไปรับเอาไว้ “ใจร้าย” น้ำเสียงเบาหวิวตัดพ้อผมทันที

“ฉันทาให้เอง” สุดท้ายผมก็ทนดูต่อไปไม่ได้ ก่อนจะบังคับให้เขายื่นตลับยามาให้แล้วเป็นฝ่ายทาเอง

เข้มสั่นในอ้อมกอดผมใหญ่เลยครับ เขากอดเอวผมไว้จนแน่นใบหน้าที่ซุกลงมาตรงอกของผมก็ร้องครางออกมาด้วย

ถามใจตัวเองดู การทำแบบนี้ มันจะทำให้ผมอดทนได้สักกี่น้ำกัน

“อื้อ” เข้มร้องครางออกมาทันทีเมื่อผมแตะปลายนิ้วลงไปที่บริเวณแผลของเขา น้ำเสียงทั้งสั่นทั้งอยากร้องไห้ ผมเองก็ไม่อยากแกล้งเขามากก่อนจะรีบทายาให้จนเสร็จแล้วก็ใส่กางเกงให้ด้วย

“คราวหลังห้ามดื้ออีกนะ”

” เข้มไม่ตอบผมก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วรั้งผ้าห่มขึ้นไปคลุมปิดหน้าตัวเองเอาไว้แทน เขากำลังเขินสินะ แต่ผมกลับขำตัวเอง

ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้ให้ใครเลย และไม่เคยคิดด้วยว่าจะทำแบบนี้ได้

ให้ตายเถอะ! นี่นายเป็นอะไรไปซะแล้วเขมราฐ

 

ตกบ่าย

หลังจากถูกบังคับให้ทายาต่อหน้าผม แต่สุดท้ายกลับพลาดและกลายเป็นผมที่ทาให้แทน (อันที่จริงผมแกล้งแหย่เขาก่อนครับ) เข้มก็ไม่ยอมเข้าใกล้ผมอีกเลย ไม่ยอมมองหน้ากันด้วยซ้ำไป พอคุณหมอมาถอดสายน้ำเกลือให้แล้วถามไถ่อาการจนละเอียด ท่านก็บอกว่าเริ่มฟื้นตัวดีขึ้นมากแล้ว แต่ท่านก็ยังจัดยาแก้ไข้ตั้งไว้ให้ด้วย

“เข้ม” ตอนนี้คุณหมอกลับไปแล้วในห้องก็เลยเหลือแค่ผมกับเข้ม เจ้าตัวก็ยังคงไม่ยอมเข้าใกล้ผมหรือให้ผมเข้าใกล้อยู่ดี

“มีอะไรครับ” น้ำเสียงก็โคตรห่างเหินเหลือเกิน

“จะไม่เข้าใกล้ฉันอีกหรือยังไง”

“เปล่านี่ครับ”

“แค่ฉันทายาที่ตั้งนั้นของก้นให้ ต้องโกรธขนาดนี้เลยเหรอ?” ผมถามตรงๆ เข้มก็นั่งจ้องหน้าผมเขม็งเลย ก่อนจะเบือนหน้าหนี ผมคิดว่าเข้มคงกำลังเขินอยู่

“คุณเขม!” เข้มเรียกชื่อผมน้ำเสียงแข็งๆ ใส่ แต่กลับไม่ยอมมองหน้ากัน “เข้มจะลงไปข้างล่างนะครับ”

“หายดีแล้วเหรอ ถ้าเดินไม่ไหวก็อย่าฝืน”

“ไม่เจ็บเท่าไหร่แล้วครับ”

“หืม!” ประโยคเมื่อกี้คงเผลอพูดออกมาสินะ แต่พอถูกผมจับได้ไล่ทันเข้าหน่อยถึงกับเงียบเลยครับ

“เอ่อ...”

“ห้ามโกหกกันอีก เจ็บก็บอกว่าเจ็บ ไม่ชอบก็บอก ไม่พอใจก็พูดออกมาให้หมด อย่าทำแบบนี้อีก”

“คุณเขม”

“เข้าใจไหม?” เข้มสะดุ้งโหยงเลยครับ ผมเองก็เผลอขึ้นเสียงไปหน่อย

“คะ ครับ เข้าใจแล้ว จะไม่ทำอีกแล้วครับ”

“สัญญา” ผมยื่นนิ้วก้อยข้างขวาไปตรงหน้าเข้ม เจ้าตัวเองก็จ้องหน้าผมงงๆ เชียวครับ “เกี่ยวก้อย”

“ครับ” เข้มคลี่ยิ้มออกมาทันที

“อยู่บ้านกับพวกเหมยและนาวได้ใช่ไหม?”

“เอ๋! จะไปไหนครับ”

“จะไปขี่เจ้ายักษ์สำรวจแถวๆ นี้สักหน่อย” เข้มขมวดคิ้วสงสัยขึ้นมาซะดื้อๆ เลยครับ ปากก็เหมือนจะขยับพร้อมกับคำถาม

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“ไม่มีอะไรหรอกครับ เย็นๆ ถึงจะกลับ ว่าจะเลยไปที่คอกม้าด้วย”

“ครับ”

จุ๊บ

ช่วงนี้ผมฉวยโอกาสได้เต็มที่เลยครับ กดจูบเบาๆ ที่หน้าผากของเข้ม ขยี้หัวเล่นไปมาเพื่อปลอบใจด้วยก่อนจะเดินออกจากห้อง ผมกลัวว่าจะอดใจไม่ไหวแล้วทำมากกว่าจูบหน้าผากนะสิ

 

เข้ม

อะไรที่ว่าแน่นอน กลับไม่เป็นแบบนั้นเสมอไป ตอนนี้ผมรู้สึกตื้นตันใจ หัวใจมันหวิวๆ เหมือนจะระเบิดออกมาเลยครับ เอาแต่ยิ้มกับตัวเองตลอดเวลา แถมตอนทำอะไรแปลกๆ กับคุณเขมยังรู้สึกกลัว แต่พอเวลาผ่านไปมันกลับรู้สึกโหวงเหวงที่ช่องท้อง

ผมไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยครับ คุณเขมเองก็บอกว่าห้ามไปทำแบบนี้กับใคร ถ้าอยากทำก็บอกเขาเดี๋ยวจะช่วยเอง แล้วผมจะไปอยากทำแบบนั้น ทำไม?

ตอนนี้ก็รู้สึกดีขึ้นมามากแล้ว หลังจากที่รู้สึกเจ็บไปหมดทั้งตัว มันแปลกไปหมดเลยครับ

“น้องเข้ม”

“ครับ”

“หายดีแล้วใช่ไหมคะ” พี่เหมยเดินเข้ามาจับข้อมือทั้งสองข้างของผมก่อนจะหมุนตัวผมให้หันไปตามแรงของเขา

“เข้มมึนหัวครับ”

“โอ๊ะ! ขอโทษค่ะ”

“เข้มดีขึ้นมากแล้วครับ วันนี้พี่เหมยมีอะไรให้เข้มช่วยไหม” พี่เหมยมองหน้าผมแล้วเอาแต่ยิ้มอย่างเดียว ผมเองก็รู้สึกแปลกๆ เลยก้มมองสำรวจตัวเองทันที “เข้มมีอะไรแปลกๆ หรือเปล่าครับ”

“ไม่มีค่ะ ถึงมีพี่เหมยก็ไม่กล้าใช้งานน้องเข้มหรอกนะคะ”

“ทำไมละครับ”

“กลัวคุณเขมดุ”

“เขาจะดุทำไมครับ”

“ก็... ไม่พูดดีกว่าค่ะ ถ้างั้นพี่เหมยขอตัวก่อนนะคะ” พูดจบพี่เหมยก็เดินออกไปจากบ้านทันที ส่วนผมก็ยืนงงอยู่ที่เดิมหลายนาที

พี่เหมยไม่ยอมใช้งานผมเลยครับ พอเดินไปหาพี่นาวเขาก็บอกว่าไม่มีเหมือนกัน สุดท้ายผมก็เลยออกไปเดินเล่นแทนหรือว่าจะไปหาคุณธารดี หลายวันมานี้ไม่ได้เจอเขาเลย

ผมเดินยิ้มดีใจไปทางสวนด้านหลัง แต่พอเห็นทุ่งดอกกระเจียวที่กำลังบานสะพรั่งมันทำให้ผมต้องหยุดเดินแล้วหันไปสนใจแทน ผมไม่เคยมาแถวนี้เลยครับ อยากแอบมาเดินเล่นนานแล้วแต่คุณเขมชอบดุ ตอนนี้เขาไม่อยู่ผมเลยถือโอกาสซะเลย

ผมเดินรับลมเข้าไปที่ทุ่งดอกกระเจียวเรื่อยๆ พอเดินเข้าไปก็เห็นต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ผมเดินเข้าไปยังต้นไม้ต้นนั้นและสิ่งที่ได้เห็นกลับทำให้ผมรู้สึกประหลาดใจ ตรงต้นไม้มีชิงช้าเก่าๆ อยู่ด้วยครับ แต่ท่าทางไม่ได้ใช้งานมานานมันเลยผุพังไปแล้ว

“สถานที่สวยๆ แบบนี้ ทำไมคุณเขมถึงไม่ชอบให้เข้ามานะ” ผมยืนบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ

“อยากพาคุณเขมกับคุณหนูมานั่งเล่นที่นี่จังเลย” พอคิดถึงหน้าของพวกเขาสองคนผมก็มีความสุข ผมเดินไปหย่อนก้นลงนั่งที่พื้นหญ้าใต้ต้นไม้ทันที

สายลมเย็นๆ ที่กำลังพัดผ่านไปจนใบไม้ปลิวไสวไปทั่วทุ่ง มันให้ความรู้สึกดีมากๆ เลยครับ ดีจนง่วงนอนเลยครับ

“หาวๆ” ผมนั่งหาวออกมาซะงั้น เพราะลมเย็นๆ ที่พัดอยู่นี่แหละครับ

อบอุ่นจัง...

ฝ่ามือข้างหนึ่งยื่นขึ้นไปตรงหน้า สัมผัสได้แค่ลมเย็นๆ ตอนนี้ร่างกายมันรู้สึกสดชื่นจังเลยครับ

ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะโชคดีและมีความสุขแบบนี้ ผมกลัวมาตลอดว่าคุณเขมจะใจร้ายหรือไม่ก็เป็นเจ้านายที่ใช้งานผมหนักๆ ผมกลัวคุณหนูเพราะวันแรกที่เจอกันเขาทำตัวใจร้ายกับผม แต่พอวันต่อไปคุณหนูกลับเปลี่ยนไป

ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีประโยชน์ขนาดนี้ ไม่ว่าจะไปที่ไหนหรือลองทำอะไร คนอื่นๆ จะห้ามไปซะหมด ส่วนพ่อกับแม่ก็เป็นห่วงกลัวว่าผมจะไปสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นเขา ถ้าตอนนั้นไม่มีคุณทศช่วยและยอมให้ผมไปทำงานที่สวนหย่อมของเขา วันนี้ผมก็คงไม่ได้มานอนรับลมเย็นๆ อยู่ใต้ต้นไม้ต้นนี้สินะ

“คุณเขม” ผมเรียกชื่อเขาแล้วยิ้ม

“คุณหนู” ผมรู้สึกว่าพวกเราเหมือนกัน แต่คุณหนูก็โชคดีกว่าผมเหลือเกิน

“เข้ม ขอบคุณนะครับ หาวๆ” ตอนนี้รู้สึกง่วงนอนมากๆ เลยครับ

ผมไม่อยากคิดว่าตัวเองเป็นปมด้อยอีกแล้ว เพราะยังมีอีกหลายๆ คนที่เป็นห่วงและเห็นว่าผมมีประโยชน์สำหรับเขา และที่พ่อกับแม่ทำไปทั้งหมดก็เพราะพวกเขาเป็นห่วงผมสินะ ผมรักพ่อกับแม่จังเลยครับ

พริวว ว วว

 

 

 


______________________________________

TBC


พยายามแล้ว แต่ลากได้เท่านี้ 55555555

จุ๊บ ^^


เรื่องนี้อาจจะมีประมาณ 20 ตอนนะคะ...

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #40 Momay_447 (@momay_447go) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 14:29
    เขัมหนูน่าเอ็นดูมากลูกก
    #40
    0
  2. #39 jasuhimo (@jah084427) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 21:33
    ชอบเข้มจังน่ารักดี ชอบๆ
    #39
    0
  3. #38 C.Clover (@khun_mali) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 00:17
    เข้มมม เข้มจะมาหลับตรงนี้ไม่ได้นะ เด๋วเข้มจะโดนดุนะ งืออออ
    #38
    0
  4. #37 ชอบ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 21:59
    รอค้าน่ารักดี
    #37
    0