*จบแล้วจ้า*HUG ❤ ยอดดวงใจ 'เขมราฐ' [Yaoi]

ตอนที่ 10 : HUG ยอดดวงใจที่เเปด… ฉุด! (เต็มดวง%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    6 ก.ค. 59







ยอดดวงใจที่แปดฉุด!

 

 

หลังจากกลับมาถึงบ้าน เข้มก็บ่นผมใหญ่เลยครับ บ่นยิ่งกว่าลูกผมซะอีก แต่จะว่าไปผมไม่เคยพาขุนเขาไปที่คอกม้าด้วยซ้ำ มันนานมากแล้วที่เขาไม่ยอมออกไปไหนเลย เว้นซะแต่ว่าพลอยจะมารับไปอยู่ด้วยเท่านั้น

“เหมยหนวดฉันมันน่ากลัวเหรอ” ผมไล่เข้มให้ขึ้นไปอาบน้ำส่วนตัวเองก็เดินมานั่งรอที่ห้องนั่งเล่น พอเห็นเหมยผมก็รีบถามความเห็น

“คริ”

“หัวเราะอะไร”

“ทำไมถึงถามแบบนี้ละคะ” เหมยมองหน้าผมแล้วก็ยิ้ม เมื่อก่อนผมคงน่ากลัวมากสินะ

“เข้มบอกว่าฉันเหมือนตัวร้าย ยิ่งขี่เจ้ายักษ์ ก็ยิ่งน่ากลัว” ผมบอกตามตรงแถมยังลูบหนวดเคราของตัวเองไปด้วย ผมว่ามันก็เท่ออกจะตาย แต่เข้มกลับบอกเหมือนตัวร้าย

“เมื่อก่อนอาจจะใช่คะ แต่เดี๋ยวนี้ไม่แล้ว”

“เมื่อก่อนฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ”

“คุณเขมไม่รู้ตัวเหรอคะ” เหมยจ้องหน้าผมแล้วก็ยิ้มอยู่อย่างนั้น “คงเพราะมีน้องเข้มอยู่ด้วย ทุกวันนี้คุณเขมถึงทำตัวอ่อนโยนขึ้น”

“หมดกัน”

“อะไรคะ”

“ความโหดที่สร้างมายังไงละ” ผมส่ายหัวไปมาก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้อง พอเข้ามาในห้องเข้มก็อาบน้ำเสร็จแล้ว สระผมตัวครับ เดินหัวเปียกโชกไปทั่วห้องเชียว

“ทำไมไม่เช็ดผมให้แห้ง” เข้มมองหน้าผมก่อนจะย่นจมูกใส่แล้วเดินไปนั่งที่ปลายเตียง “ยังจะดื้ออีก” นอกจากจะไม่ฟังผมแล้วยังดื้อใส่ด้วยครับ จนผมต้องเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดผมให้แทน

เข้มเอาแต่สนใจทีวีตรงหน้ามากกว่าจะทำให้ผมที่หัวแห้งอีกครับ เขาดูตั้งใจทุกครั้งเลยครับ ช่องที่เข้มดูอยู่ในตอนนี้จะมีการสอนภาษาผ่านหน้าจอและก็มีอาจารย์ซึ่งจะสอนวิชาละครึ่งชั่วโมง เข้มก็นั่งดูทุกวันเชียวครับ เวลานี้สำหรับเขาเลยจริงๆ

“คุณเขมครับ ถ้าเข้มจะกลับไปเรียน พ่อกับแม่จะยอมไหม” เข้มเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมพร้อมกับคำถาม

“คงไม่...” ไม่ใช่แค่พ่อแม่เขาหรอกครับ แต่ผมนี่แหละที่จะไม่ยอม

“แย่จัง”

“อะไรที่ว่าแย่ ฉันก็บอกไปแล้วว่าจะช่วยสอน”

“แต่เข้มอยากมีเพื่อนนี่ครับ ถ้าไปเรียนหนังสือก็จะได้เจอเพื่อนเยอะๆ มันสนุกจะตายครับ” เข้มดูมีความสุขที่ได้พูดเสมอเลยครับ แต่ผมกลับไม่ค่อยชอบใจสักเท่าไหร่

“อยู่กับฉันมันน่าเบื่อหรือไง”

“เอ๋!” พูดจบผมก็เดินหนีเลยครับ ผมกำลังโกรธสินะเพราะเข้มบอกอยากมีเพื่อนเยอะๆ แต่ผมอยากเก็บเขาไว้คนเดียวด้วยซ้ำไป แล้วเรื่องอะไรผมจะอยากให้เข้มมีเพื่อนด้วย เขามีแค่ผมคนเดียวก็เกินพอแล้วครับ

หงุดหงิดจริงๆ เลยครับ ผมเลยต้องใช้สายน้ำเย็นๆ ดับความร้อนรุ่มในตอนนี้ ผมอาบน้ำเกือบชั่วโมงในรอบหลายปี ผมยืนช่างใจอยู่นานว่าจะโกนหนวดดีไหม แต่อย่าเลยครับเพราะถึงยังไงเข้มก็ไม่ได้สนใจซะขนาดนั้น

ตอนนี้ผมกลายเป็นเขมราฐ ผู้ชายที่ติดเข้มไปซะแล้ว ติดหนักมากด้วยครับ...

 

“อะ อึก ฮือๆ” ผมเดินออกมาจากห้องน้ำโดยผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอว แต่ที่น่าตกใจไปมากกว่านั้นก็คือ เข้มนั่งร้องไห้สะอื้นอยู่นั่นเอง

“เข้ม”

“อะ อึก” น้ำเสียงต่อมาเหมือนพยายามจะกลั้นเสียงเอาไว้ “ขะ ขอโทษครับ” ผมว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิดนะครับ แล้วจะมาขอโทษผมทำไม

“ร้องไห้ทำไม หืม!” ผมเดินเข้าไปหาเข้มก่อนจะรั้งใบหน้าของเขาให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับผม ดวงตาทั้งสองข้างมันแดงก่ำเลยครับ ท่าทางจะนั่งร้องไห้ตั้งแต่ที่ผมเข้าไปอาบน้ำแล้ว

“อะ อึก บะ เบื่อเข้มเหรอครับ” คิ้วทั้งสองข้างของผมมันต้องขมวดเข้าหากันทันที คำไหนที่ว่าเบื่อ แล้วการกระทำไหนที่บ่งบอกแบบนั้นกัน

“เข้ม”

“ฮือๆ ทำไมชอบพูดจาใจร้ายแล้วเดินหนี ทำไมถึงชอบทำให้เข้มร้องไห้”

“ฉันผิด”

” เข้มไม่ตอบผม แต่กลับนั่งพยักหน้าให้แทน สรุปแล้วผมไม่ควรทำแบบนั้นกับเข้มสินะ เพราะมันผิด

“ถ้างั้นก็ขอโทษ”

“ฮือๆ”

“อ้าว! ฉันขอโทษไปแล้วนะเข้ม” ผมตกใจหนักกว่าเดิมอีกครับ ก่อนจะนั่งยองๆ ลงตรงหน้าเข้ม แล้วรั้งใบหน้าของเขาให้ขยับลงมาหาผมแทน “หรือต้องจูบก่อน”

“อ่ะ!” เข้มแสดงอาการตกใจออกมาได้น่ารักมากๆ เลยครับ ก่อนที่เจ้าตัวจะเบือนหน้าหนีแล้วหยุดเสียงสะอื้นเอาไว้ “ไม่ร้องแล้วครับ”

“ฉันไม่ได้เบื่อเข้มหรอกนะ ฉันต่างหากที่กลัวว่าเข้มจะเบื่อ ที่ต้องเดินหนีก็เพราะไม่อยากทำให้เข้มกลัว เวลาฉันโกรธมันน่ากลัวมากๆ เลยนะ” ผมยอมรับตรงๆ เลยครับ เข้มพิเศษทุกอย่างจนผมไม่กล้าทำอะไรรุนแรงกับเขา ผมเห็นแล้วว่าเวลาที่เข้มกลัว อะไรมันจะเกิดขึ้นบ้าง

หากทำไมให้เข้มรู้สึกแบบนั้นอีก เขาก็จะไม่ไว้ใจผมอีกเลย

“และฉันก็ไม่อยากให้เข้มไปเรียนหนังสือที่อื่นด้วย”

“ทำไมละครับ”

“เพราะเข้มเป็นของฉัน ความรู้สึกที่หวงมากมันก็เลยเกิดขึ้น”

“หวง! หวงคืออะไรครับ” แววตาใสซื่อจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม แล้วผมต้องหาคำตอบและคำอธิบายยังไงมาสอนเข้มดี

“หวงคือไม่อยากให้ใครมาแย่งไป”

“เข้มก็เป็นแบบนั้น เข้มไม่ชอบให้คุณเขมไปยิ้มกับคนอื่น” ผมยิ้มกว้างออกมาทันที เข้มพูดจาได้ไร้เดียงสามากๆ เขาคงไม่เข้าใจมันจริงๆ หรอกมั้ง “หวงจริงๆ นะครับ”

“ครับ เชื่อแล้วแต่ฉันกับพลอยไม่ได้เป็นอะไรกัน เราเป็นแค่พี่น้องที่นับถือกันก็เท่านั้นเอง”

“เชื่อครับ”

“ทำไมคราวนี้เชื่อง่ายจังเลย”

“ก็คุณเขมพูดเองว่าเข้มเป็นของคุณ แล้วถ้าไม่เชื่อใจกันมันก็คงไม่ดีใช่ไหมครับ” มันเป็นคำตอบและคำถามที่ทำให้ผมอยากดึงเข้มเข้ามาจูบซะจริงๆ แต่เกรงว่าจะทำรุนแรงจนเขากลัว คงต้องค่อยเป็นค่อยไปนั่นแหละดีแล้ว

“โกนหนวดนะครับ”

“หืม! นี่ยังไม่ลืม”

“ทำไมเวลาเข้มขอถึงไม่ทำให้บ้างละครับ”

“คงไม่ชวนทะเลาะอีกใช่ไหม”

“แต่ถ้าไม่อยากโกนก็ไม่เป็นอะไรครับ คุณเขมรีบไปแต่งตัวเถอะ เดี๋ยวเข้มจะลงไปช่วยพี่เหมยเตรียมมื้อค่ำ” พูดจบก็ลุกหนีผมออกไปจากห้องเลยครับ ตอนนี้ผมเดาอารมณ์ของเข้มไม่ถูกจริงๆ แล้วนั่นงอนผมออกไปหรือเปล่า

 

รุ่งเช้า

เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบเที่ยงคืน เข้มไม่ยอมให้ผมนอนกอดเลยครับ เอาแต่ขยับหนีหรือไม่ก็เอาหมอนข้างมากั้นไว้แทน เขาบอกว่าไม่ชอบหนวดมันจั๊กกะจี้ แล้วหนวดผมมันผิดตรงไหน ทีเมื่อก่อนไม่เห็นจะบ่นอะไรสักคำ พอเรียกร้องได้กลับต่อต้านผมขึ้นมาซะงั้น เข้มนะเข้ม

ส่วนเช้านี้ก็ตื่นก่อนผมอีกครับ ไม่มีคำว่าปลุกสักคำ หลังจากที่นอนหลับสนิทมาหลายๆ คืนติดกัน มันกลับทำให้ผมหลับสบายจนไม่อยากตื่นเลยด้วยซ้ำ อันนี้ต้องขอบคุณเข้มเขาจริงๆ นั่นแหละครับ

“เหมยเข้มไปไหน”

“เอ๋! น้องเข้มบอกว่าคุณเขมอนุญาตให้กลับบ้านได้นะคะ” สีหน้าเหมยคือแปลกใจมาก แต่สีหน้าผมมันตอบไม่ยากเลย

เข้มหัดโกหกตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วผมพูดตอนไหนว่าอนุญาตให้กลับบ้านได้

“ฉันไม่ได้พูด!” ผมเน้นทุกคำจนเหมยต้องสะอึกไปเลยครับ “ไม่ได้เรื่องสักคน แค่เด็กคนเดียวโกหกยังจับไม่ได้ ไล่ไม่ทัน” ผมด่าคนอื่นไป แต่ตัวเองก็เป็นแบบนั้นครับ

“ขอโทษค่ะ”

“จะไปไหนก็ไป”

“ค่ะ”

ผมกลายเป็นคนอารมณ์เสียขึ้นมาทันที แค่เรื่องผมไม่ยอมโกนหนวดถึงขั้นหนีกลับบ้านเลยหรือยังไงกัน ให้มันรู้ไปสิว่าใครจะแน่กว่ากัน เขมราฐหรือเข้ม

 

บรืนน น นน

กลับไปได้ ก็ไปฉุดกลับมาได้เหมือนกัน ตามกลับดีๆ คงไม่ยอม งั้นก็ไปฉุดมาละกัน กลับมาเมื่อไหร่จะจัดการให้เข็ดเลยคอยดู

เอี๊ยด

พอขับรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้านของเข้ม ผมก็รีบเดินลงจากรถทันที เข้มซึ่งกำลังยืนคุยอยู่กับผู้ชายคนเดิมตอนนั้นก็มีสีหน้าตกใจ ท่าทางเหมือนกำลังจะวิ่งหนี ผมก็เลยต้องรีบวิ่งไปจับตัวเอาไว้

หมับ

ผมกอดเอวเข้มเอาไว้จนแน่นยกจนตัวลอย เสียงดังโหวกเหวกก็ตามมา

“ปล่อยเข้มนะครับ”

“ห้ามเข้ามายุ่ง!” ผมออกคำสั่งกับผู้ชายตรงหน้าก่อนจะอุ้มเข้มกลับไปที่รถ

“เข้ม” เรียกไปเถอะ ถึงเรียกผมก็ไม่ปล่อยเข้มไปอยู่ดี

ตุบ

“เจ็บ” เข้มนิ่วหน้าเจ็บปวดทันที แต่คนที่กำลังโกรธมันไม่สนใจหรอกครับ พูดจาดีๆ ไม่ฟังนักใช่ไหม งั้นก็จะไม่พูดมันแล้วครับ กระทำให้เห็นไปเลยละกัน “จะพาเข้มไปไหนครับ”

“ข่มขืน!” ผมขู่ออกไป

“คุณเขม”

“ห้ามลงมา!” ผมขึ้นเสียงดุจนเข้มสะดุ้ง “ไม่ได้จะพาไปฆ่าก็แล้วกัน”

” เข้มไม่ได้ตอบผม แต่กลับนั่งแบนปากดวงตาทั้งสองข้างก็เริ่มแดงก่ำ ผมไม่สนใจด้วยซ้ำก่อนจะปิดประตูรถแล้วเดินกลับไปนั่งที่คนขับ ก่อนจะขับรถออกไป ดีนะครับที่พ่อกับแม่เข้มไม่อยู่ ไม่งั้นผมไม่มีทางได้ฉุดเข้มกลับไปแบบนี้หรอก

“อะ อึก” นั่งสะอื้นใหญ่เลยครับ แต่ผมไม่มีทางสนใจอยู่แล้ว ตอนนี้กำลังโกรธและก็โกรธมากๆ ด้วย เข้มไม่ได้ทำอะไรผิด ผมนี่แหละที่ผิดเอง

“ลงมา” ผมไม่ได้ขับรถพาเข้มไปที่บ้าน แต่พาไปที่บ้านริมน้ำตกแทน รถเข้าไม่ถึงหรอกครับเราต้องเดินเท้าเข้าไปอีกประมาณห้าร้อยเมตร เข้มเองก็อิดออดไม่ยอมลงมาสักทีเอาแต่นั่งสะอื้นอยู่นั่นแหละ

หมับ

“คุณเขม” พูดจาดีๆ ไม่ฟังนัก ผมก็เลยกระชากลงจากรถแล้วอุ้มพาดบ่าเอาไว้ก่อนจะพาเดินไปที่บ้าน เข้มดิ้นใหญ่เลยครับ แต่เขาตัวเล็กนิดเดียว แบกของหนักกว่านี้ผมยังเคยทำมาแล้ว แค่เข้มผมรับมือไหว้อยู่แล้วครับ

ตุบ

พอมาถึงบ้านพัก ผมก็โยนเข้มลงไปบนฟูกทันที ทำเหมือนเข้มเป็นกระสอบทรายเลยครับ แต่ฟูกมันหนาอยู่เข้มน่าจะไม่เจ็บมั้ง ก่อนจะเดินกลับไปปิดประตูบ้าน ที่นี่ไม่มีคนพลุกพล่านหรือจะพูดให้ถูกมีแค่ผมกับเข้มเท่านั้น

“ทำไมใจร้ายจัง” มันไม่ควรจะเป็นคำถามนะครับ

“เดี๋ยวนี้หัดเป็นเด็กชอบโกหกงั้นเหรอ?” ผมไม่สนใจคำถามของเข้ม แต่กลับตั้งคำถามออกไปแทน เข้มนั่งกอดเข่าตัวเองจ้องหน้าผมกระพริบตาถี่ๆ ท่าทางก็ตื่นกลัวผมอยู่ตลอดเวลา

“อะ อึก” จนสุดท้ายก็สะอื้นออกมาอีกจนได้ “ขะ ขอโทษครับ”

“ฉันไม่ต้องการคำขอโทษ แต่ต้องการคำตอบ” ผมขึ้นเสียงใส่เข้ม

“ฮือๆ”

“เข้ม! ผมแพ้น้ำตาเข้มครับ ยิ่งเขาร้องไห้ผมยิ่งใจอ่อน ผมก็เลยต้องทำโหดแล้วเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงโกรธจัด แต่ข้างในมันอ่อนยวบยาบไปหมดแล้ว

“อึก” เข้มสะดุ้งตัวสั่นใหญ่เลย ผมผิดไปแล้วครับ

“ฉันถาม”

“เข้มไม่อยากทำงานกับคุณเขมแล้ว ตอนนี้เข้มไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปลดหนี้ไปกี่บาท เข้มก็แค่ขอร้องให้พี่เอช่วยหางานให้ทำ” เข้มเริ่มอธิบายน้ำเสียงสั่นๆ พี่เอที่ว่าคือไอ้หมอนั่นที่ผมเจอหรือเปล่า “พี่เอโทรมาบอกว่าหางานให้ได้แล้ว เข้มก็เลยกลับบ้านไปคุยกับเขา ถ้าขอดีๆ คุณเขมก็คงไม่ยอม ส่วนเรื่องโกหกพี่เหมย ก็เพราะกลัวว่าเขาจะไปบอกคุณเขม”

“ทำงานกับฉัน มันลำบากใจขนาดนั้นเลยเหรอ” ผมตั้งคำถามด้วยเสียงเบาหวิว ผมไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ครับและไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าเข้มจะอยากหนีไปจากผมขนาดนี้ ผมมันโจรป่าอย่างที่ธารธาราว่าไว้จริงๆ งั้นเหรอ ทำไมเข้มถึงได้กลัวที่จะอยู่ใกล้ๆ ผมนัก

” เข้มไม่ได้ตอบผม แต่กลับส่ายหัวไปมาแทน ผมไม่เข้าใจหรอกครับว่ามันคือคำตอบแบบไหนกัน

“หึ! ถ้าไม่อยากทำงานกับฉันขนาดนั้น ฉันก็จะไม่ห้ามอีกแล้ว ส่วนเรื่องเงินค่าไวน์ฉันจะยกให้ ถือซะว่าเป็นค่าเสียเวลา”

โคตรรู้สึกแย่เลยครับ วันนี้เขมราฐผู้ชายอายุสามสิบห้าปีที่หลงรักเด็กอย่างเข้มเข้า ทำไมถึงได้รู้สึกผิดหวังแบบนี้ ผมไม่เคยรู้สึกแย่อย่างนี้มาก่อนเลยครับ มันคือความรู้สึกผิดหวังอย่างถึงที่สุด

เสียใจจนร่างกายไม่มีเรี่ยวแรงเลยครับ ขนาดที่ว่าจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่ประตูบ้านยังลำบาก หัวใจเต้นตุบตับมันเจ็บแปล๊บๆ ยังไงก็ไม่รู้สิ รู้สึกแปลกๆ หรือว่าไม่เคยเจ็บมาก่อน ก็ไม่นะ ตอนที่รู้ว่าฟ้าใสไม่ได้รักผม ทำไมมันถึงไม่เจ็บเท่ากับเข้มบอกว่าไม่อยากทำงานกับผมละครับ

หมับ

“ฮือๆ” ผมอยากเดินหนีนะครับ แต่มันไม่มีแรงที่จะเปิดประตูจนร่างกายรู้สึกได้ถึงแรงกอดกระชับที่แน่นขึ้นจากด้านหลัง เข้มนั่นเอง เขาวิ่งเข้ามากอดผมพร้อมกับร้องไห้สะอื้นหนักขึ้นเรื่อยๆ

” ผมไม่มีแรงจะขยับปากเลยครับ

“ขอโทษ ฮือๆ ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ คุณเขมกำลังเข้าใจเข้มผิด” เข้มไม่สมควรจะพูดอะไรต่ออีกนะครับ เพราะเขาจะทำให้ผมรู้สึกสมเพชตัวเอง

“ปล่อยเถอะ ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว” ผมแกะมือเข้มที่กอดรัดตัวเองอยู่ออกก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาแดงก่ำกำลังจ้องมองผม ใบหน้าเล็กๆ ก็ส่ายไปมาเหมือนอยากอธิบาย

“ฉันยอมแพ้แล้ว” ขามันไม่มีแรงขึ้นมาเฉียบพลันจนต้องนั่งลงกับพื้นบ้านหลังพิงประตูเอาไว้แทน เข้มเองก็นั่งยองๆ มองหน้าผมเช่นกัน มองแล้วก็ร้องไห้

“ฮือๆ ไม่เอา ไม่ชอบแบบนี้”

“เข้ม! พอเถอะ”

“อะ อึก คะ คุณเขมกำลังเข้าใจเข้มผิด” ผมไม่เคยอยากทำร้ายเขา ผมไม่เคยอยากเห็นน้ำตาของเขา สิ่งเดียวที่ผมอยากเห็นนั่นก็คือรอยยิ้มจากใบหน้าของเข้มเท่านั้น

แขนที่ไร้เรี่ยวแรง ฝ่ามือที่กำลังสั่นยื่นไปตรงหน้าเข้มก่อนจะรั้งใบหน้าเขาเอาไว้ เข้มร้องไห้จนตัวสั่นไปหมด แต่ก็ไม่ยอมเดินหนีผมไปเหมือนอยากอธิบายอะไรอีกมากมาย

“ฉันผิดเอง”

“ไม่ใช่นะครับ”

“เข้มไม่ได้อยากจะอยู่กับฉันหรือขุนเขาตลอดไปสินะ” ผมกำลังทำร้ายตัวเองอยู่หรือเปล่า ผมเข้าใจทศราชแล้วครับ นี่สินะความรัก

พอลองมองดีๆ พอลองเปิดใจ แต่ทำไมสุดท้ายถึงรู้สึกเจ็บปวด

“อยากสิครับ”

“แล้วทำไมถึงพูดว่าไม่อยากทำงานกับฉัน”

“เข้มรู้สึกแปลกๆ เข้มกลัว ฮือๆ” เข้มเอาแต่ส่ายหัวไปมาพร้อมกับคำอธิบายของเขา เด็กไร้เดียงสาของผมกำลังกลัวอะไรอยู่งั้นเหรอ

“กลัว”

“เข้มใจเต้นแรง กลัวว่ามันจะระเบิด เข้มชอบให้คุณเขมกอด แต่เข้มกลัวว่าจะทำให้คุณเขมรำคาญ เข้มหวงคุณเขม แต่ถ้าหวงมากเราก็ไม่อยากให้ใครมาแย่งไป อะ อึก เข้มไม่อยากให้คุณหนูโกรธ เข้มเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณหนูถึงหวงคุณเขมมากแบบนี้ เข้มอยากอยู่กับคุณเขมและคุณหนูตลอดไป”

หมับ

คำอธิบายที่ผมไม่ต้องพูดอะไรออกไปอีกนอกจากจะรั้งเข้มเข้ามากอดเอาไว้จนแน่น ผมเข้าใจแล้วครับ เข้าใจทุกอย่างแล้ว

“เด็กโง่”

“ฮือๆ”

“ฉันขอโทษ ขอโทษที่เข้าใจผิด ขอโทษที่ทำให้ร้องไห้ขอโทษที่ทำให้กลัว”

“เข้มจะไม่โกหกอีกแล้ว” เข้มร้องไห้สะอื้นกอดตอบผมจนแน่น

“หวงของฉันกับขุนเขามันต่างกันนะเข้ม”

“ฮือๆ” เข้มไม่ยอมปล่อยมือที่กอดผมอยู่ออกด้วยซ้ำ จนผมต้องเป็นฝ่ายพูดต่อเพราะไม่เช่นนั้นเข้มจะไม่ยอมหยุดร้องไห้

“ขุนเขาหวงเพราะไม่อยากรู้สึกโดดเดี่ยวหรือถูกแย่งความรักไป แต่ที่ฉันหวงเพราะไม่อยากให้เข้มรู้สึกอยากรักใครมากกว่าฉัน หรือแม้แต่อยากจะพึ่งพาใครมากกว่าฉัน”

“ฮือๆ” ผมไม่ได้เสียใจ แต่กำลังดีใจ ผมยิ้มออกมาจนได้ ยิ้มที่โคตรมีความสุข

“ฉันคือคนเดียวที่เข้มอยากจะอยู่ใกล้ๆ และพึ่งพาที่สุดหรือเปล่า”

“ครับ” เสียงสะอื้นตอบกลับมา

“งั้นก็จำไว้นะ สำหรับฉันเข้มสำคัญไม่แพ้ขุนเขาเลย”

“คะ คุณหนูจะเกลียดเข้มไหมครับ” เข้มผละออกจากผม ดวงตาแดงก่ำที่กำลังสั่นไหวอยู่ จ้องมองผมไม่ยอมเบือนหน้าหนีเลยครับ

“ขุนเขาก็รักเข้มเหมือนที่ฉันรัก” เข้มคลี่ยิ้มบางๆ ออกมาทันที นี่แหละครับรอยยิ้มที่ผมอยากจะเห็นมันตลอดไป

จุ๊บ

และก็เป็นสิ่งเดียวที่ผมห้ามใจตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ด้วย

“จูบเข้มทำไม”

“จูบเพราะอยากจูบ เพราะคนตรงหน้าคือเข้ม” ผมรั้งใบหน้าของเข้มเอาไว้ด้วยฝ่ามือทั้งสองข้างก่อนจะก้มหน้าเข้าไปหาเขาจนหน้าผากของเราสองคนแตะกัน “ถ้าวันนี้ฉันห้ามใจตัวเองไม่ได้ ก็อย่ามาโทษว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน”

“เอ๋! อื้อคุณเขม”

 

 



_______________________________________

TBC

ถถถถถถถถถถ คุณเขม พ่อยอดชายของแป้ง พ่อแพ้น้ำตาน้องเข้ม พ่อไม่เหมาะกับหนวดเคราที่แป้งสร้างมาเลยจริงๆ

ส่วนน้องเข้ม หนูไม่ต้องกลัวนะลูก เพราะสามีที่หนูจะได้มีพร้อมทุกอย่างและรักหนูมากด้วย


ตอนหน้าเจอกันค่ะ ^^

จุ๊บ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #34 C.Clover (@khun_mali) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 23:09
    แอร้ย >< ว๊ายๆๆๆ เค้ากำลังจะได้เสียกันตอนต่อไปใช่มั้ยค่ะ งือออ #กัดผ้าห่มรอเลยจ้า น้องเข้มน่ารักหนูน้อยไม่เข้าใจว่านี่คือรัก กลัวขุนเขาโกรธด้วย
    #34
    0
  2. #33 June Sayamon (@junesym96) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 00:51
    รอรอรอรอนุ้งเข้มขี้งอน
    #33
    0
  3. #32 C.Clover (@khun_mali) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 19:49
    ตายๆๆๆ คุณกิตติคะ เค้าบอกเป็นของกันและกันแล้วค่ะคุณกิตติ แอร้ยยยย ><
    #32
    0
  4. #31 ชอบ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 13:46
    น่ารักค่ะไรทนะที่ลงให้วันนี้
    #31
    0