*จบแล้วจ้า* HUG... อ้อมกอดทศราช [Yaoi+Mpreg] ❤

ตอนที่ 5 : HUG กอดครั้งที่สาม… พี่ทศจอมแรด [เต็มดวง%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,720
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    19 มิ.ย. 59




HUG กอดครั้งที่สามพี่ทศจอมแรด

 

 

ตึกตัก ตึกตัก

ทำไมเสียงหัวใจของผมต้องเต้นแรงเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของพี่ทศก้าวเข้ามาหา

“สร้างปัญหาอีกแล้วสินะ...น้องธาร” พี่ทศเรียกชื่อผมเสียงนิ่งมากครับ แถมน้ำเสียงเมื่อกี้เขายังกระซิบให้ผมได้ยินแค่คนเดียวอีก

“แกเป็นใคร?”

“ผมเป็นเจ้าของที่นี่ครับ ถ้าหากไม่เป็นการรบกวนมากนัก ผมเรียนเชิญพวกคุณทั้งคู่ออกไปด้วยนะครับ”

วิ้วๆ แปะๆ

เสียงปรบมือของลูกค้าดังขึ้นมาในทันทีที่พี่ทศพูดจบ ทำให้เจ้าตัวต้องอายและลากที่รักของตัวเองออกไปจากร้านแทบไม่ทัน ผมอดขำไม่ได้แต่ก็ไม่กล้าออกเสียงเพราะกลัวพี่ทศจะพูดจาประชดใส่อีก

“ผมต้องขอโทษลูกค้าทุกคนด้วยนะครับ”

ตอนนี้ลูกค้าแยกย้ายกันออกไปจนหมดแล้ว ส่วนพี่ทศก็หันไปสั่งงานลูกน้องเขาต่อ แล้วน้องธารละรีบหนีสิครับจะรอให้เขาด่าเหรอ? ระหว่างที่พี่ทศกำลังยืนสั่งงานและตักเตือนลูกน้องของเขาอยู่นั้นผมก็รีบเดินเลี่ยงออกมาอีกทางก่อนจะเดินหัวเราะออกมาเรื่อยๆ

“รู้จักธารธาราน้อยไปซะแล้ว”

ตุบ โอ๊ย!

เดินหัวเราะอยู่ดีๆ พอหันกลับมาอีกทีชนเข้ากับอะไรไม่รู้ แรงมากๆ ครับแถมผมยังล้มลงไปนั่งกองกับพื้นหญ้าอย่างจัง ผมรู้สึกเจ็บแปล๊บๆ ที่ฝ่ามือข้างขวามากๆ พอยกขึ้นมาดูก็เห็นเลือดออกด้วย

ฮือๆ

ฝ่ามือธารธาราจะเป็นแผลเป็นไหมเนี่ย?

“เป็นอะไรไหมครับ ผมต้องขอโทษด้วย” เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมาหลังจากที่ชนกับผมจนต้องลงไปนั่งกองกับพื้นแล้วได้แผล

“เจ็บ”

“เดี๋ยวผมช่วย” มือทั้งสองข้างยื่นมาตรงหน้าแต่ผมกลับไม่รู้ว่าต้องยื่นข้างไหนไปรั้งเอาไว้ดีเพราะฝ่ามือข้างขวามีแผลส่วนข้างซ้ายก็เจ็บ

หมับ

“โอ๊ย! ธารเจ็บ” คนที่หิ้วปีกผมให้ลุกขึ้นยืนไม่ใช่คนตรงหน้าแต่กลับเป็นคนด้านหลังที่เดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ไม่ต้องเดาหรอกครับว่ามือมารเมื่อกี้คือใคร?

พี่ทศชอบแกล้งผมและทำป่าเถื่อนใส่ผมเสมอ คนอย่างเขานะเหรอจะช่วยผมแบบอ่อนโยนไม่มีทาง

“คิดจะหนีพี่งั้นเหรอ?” พี่ทศรั้งผมให้หันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาพร้อมคำพูดเมื่อกี้

“ธารไม่ได้หนี”

“ก็เห็นอยู่ มาก่อเรื่องเอาไว้แล้วคิดจะหนีความผิดสินะ”

“พี่ทศ!” พี่ทศไม่เคยมองผมดีในสายตาเขาเลยไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม เขามักพูดจาใจร้ายเวลาที่ตัวเองโกรธ... “ถ้ามองว่าธารผิดก็อย่ามาสนใจสิครับ”

“ถ้าผิดก็ต้องถูกลงโทษ”

“ธารไม่ผิด!” ผมเถียงเสียงแข็งเลยทีเดียว ในเมื่อตัวเองไม่ผิดทำไมผมต้องยอมรับด้วย

“ขอโทษนะครับที่ต้องขัดจังหวะ” เสียงของคนที่ชนผมเมื่อกี้ดังขึ้นมา พี่ทศเลยเลิกมองหน้าผมก่อนจะเอียงตัวไปมองคนด้านหลังของผมแทน

“เพียงดิน”

“ครับ” ผู้ชายที่พี่ทศเรียกว่าเพียงดินน่าจะอายุมากกว่าผมหรือรุ่นราวคราวเดียวกับผมนี่แหละครับ แต่คงไม่เท่าพี่ทศหรอกมั้ง

“นายมาทำอะไรที่ไร่ของฉัน” นอกจากจะพูดจาใจร้ายกับผมแล้ว ยังพูดจาไม่เป็นมิตรกับใครเลย

ตอนนี้พี่ทศเปลี่ยนจากจับหัวไหล่มาเป็นข้อมือของผมแทน แถมยังรั้งผมให้ขยับตามเขาเพื่อที่จะไปยืนคุยกับคนที่ชื่อเพียงดินอีกต่างหาก

“แค่เดินผ่านรั้วเข้ามาไม่ยากหรอกครับ พอดีพ่อฝากให้มาเชิญคุณไปกินมื้อค่ำที่บ้านวันนี้นะครับ” น้ำเสียงของเขานอกจากจะไม่โกรธพี่ทศแล้วยังพูดจาดีกว่าอีกต่างหาก ต่างจากพี่ทศทั้งโหดร้ายและป่าเถื่อนสุดๆ ไปเลย

“ฉัน

“พ่อท่านหวังว่าคุณจะไม่ปฏิเสธ” พอถูกพูดดักคอขึ้นมาซะก่อนพี่ทศก็เงียบทันที

“ฉันจะไป”

“เจอกันตอนทุ่มตรงนะครับ” พี่ทศไม่ได้ตอบกลับอะไรออกไปอีกนอกจากจะจ้องหน้าเขม็งไปหาเขาแทน

“ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้คุณได้แผลเมื่อสักครู่”

“แผลเมื่อกี้ผมไม่เจ็บหรอกครับ จะเจ็บเพราะถูกยักษ์กระชากนี่แหละ” ผมตอบเขากลับไปแบบนั้นแต่สายตากลับเงยหน้าขึ้นไปจ้องพี่ทศ เขาเองก็มองผมด้วยเช่นกันในเมื่อผมดันพูดว่าเขาเป็นยักษ์ออกไปซะดังนี่ครับ

“คริๆ” น้ำเสียงหัวเราะขบขันของคุณเพียงดินดังขึ้นมาทำให้พี่ทศต้องทำหน้าดุใส่ผมกว่าเดิมอีกครับ

“สมน้ำหน้า”

“ถ้าพี่ทศไม่มายุ่งธารคงไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้หรอก” พอเจอคำพูดเมื่อกี้ของพี่ทศไป ธารธาราโหมดไม่ยอมคนก็เกิดขึ้นมาทันที

“พี่ไปยุ่งตอนไหน ถ้าน้องธารไม่หาเรื่องใส่ตัวคงไม่เจ็บแบบนี้หรอกครับ”

“ธารไม่ได้หาเรื่องใส่ตัว ธารอยู่ของธารดีๆ ผู้หญิงคนนั้นต่างหากที่มายุ่ง” คราวนี้ธารธาราฉบับเต็มเลยครับ โกรธหน้าดำหน้าแดงหมดเลยแถมยังไม่ยอมคนอีกต่างหาก ผมไม่ชอบให้คนอื่นมายืนด่าปาวๆ แบบนี้หรอกครับ ยิ่งเป็นพี่ทศยิ่งไม่ชอบกันไปใหญ่

“ก็เห็นอยู่ว่าเรื่องมันเป็นมายังไง”

“เห็นกับตาตัวเองแล้วเหรอครับ”

” คราวนี้พี่ทศเงียบทันทีเมื่อผมถามแบบนั้นออกไป ผมไม่อยากร้องไห้หรอกนะทำไมผมต้องร้องไห้ด้วย ผมก็แค่ไม่ชอบพี่ทศเป็นคนเดียวที่ไม่เคยเชื่อใจผมเลยไม่พยายามด้วยซ้ำแถมยังคิดว่าผมเป็นเด็กนิสัยไม่ดีในสายตาของเขาอยู่ตลอดเวลา

“เพราะธารเป็นแบบนี้สินะ นิสัยไม่ดี ชอบอาละวาด เอาแต่ใจตัวเองแล้วก็งี่เง่า พี่ทศถึงไม่เคยมองธารดีๆ สักครั้ง ถ้าไม่ชอบกันก็ไม่ต้องมายุ่งกับธารสิ” ผมระบายคำพูดมากมายออกไปจนลืมสนใจไปว่าตอนนี้พวกเราไม่ได้ยืนทะเลาะกันอยู่สองคน ในเมื่ออิมเมจของผมสำหรับสายตาพี่ทศมันเป็นแบบนี้มาตลอด ถ้างั้นผมก็คงไม่ต้องสนใจสินะ “เกลียดพี่ทศ” ผมออกแรงผลักเขาทันทีที่พูดประโยคเมื่อกี้จบ ประโยคเป็นครั้งที่สองสินะที่ผมเอ่ยออกไปกับเขาแต่ครั้งนี้มันรู้สึกเสียใจจริงๆ

ผมแย่ขนาดนั้นเลยรึไง?

ผมอยากหนี อยากกลับบ้าน ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วด้วยซ้ำไปทำไมป๊าต้องใจร้ายกับผมแบบนี้ด้วย


ทศราช

ผมพูดแรงไปหรือเปล่า? แต่เมื่อกี้คำพูดมากมายของน้องธารมันอธิบายได้ดีเลยว่าเจ้าตัวโกรธผม

“คุณทำเขาโกรธ”

“อย่ามายุ่ง!” ผมลืมไปได้ยังไงว่าเพียงดินยังยืนอยู่ หลังจากที่พาลใส่เด็กคนนี้เสร็จผมก็เดินกลับไปที่ซุ้มของฝากทันที

เมื่อกี้น้องธารถามว่าผมเห็นกับตาตัวเองเหรอ? ผมก็ตอบได้ว่าไม่ แต่เพราะผู้หญิงคนนั้นเป็นคนเดียวกันกับที่น้องธารเพิ่งจะมีเรื่องทะเลาะไปในร้านกาแฟ อะไรหลายๆ อย่างคงเหมือนที่เจ้าตัวเขาระบายออกมานั่นแหละครับ

“เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น” ผมเดินเข้ามาถามพนักงานใหม่อีกครั้ง พวกเธอดูจะตกใจมากเป็นพิเศษเลยครับเพราะก่อนหน้านี้ก็ถูกผมตักเตือนไปแล้วครั้งหนึ่ง

“ลูกค้าผู้หญิงที่เดินเข้ามาทีหลังเกิดทะเลาะกันกับคุณธารธาราที่ยืนดูไวน์อยู่ก่อนแล้วนะคะ” พอได้รับคำตอบจริงๆ ผมแทบลืมหายใจ ดันอารมณ์เสียใส่น้องธารไปซะเยอะเลยครับ

ตายๆ งานนี้ทศราชคงได้สิ้นชื่อแน่นอน

เมื่อตาสว่างผมก็รีบวิ่งออกไปตามหาน้องธารทันที เดินออกไปทั้งๆ ที่ยังโกรธอยู่แบบนั้นมีหวังได้เตลิดไปไหนไกลแน่นอน ยิ่งไม่คุ้นเคยกับที่นี่อยู่ด้วย ทั้งคุณลุง พ่อและแม่ได้ฆ่าผมทิ้งแน่ๆ ถ้าปล่อยให้น้องธารเป็นอะไรไป

“ไอ้เข้ม! เข้มเข้ม!

“ครับลูกพี่”

“เมื่อกี้นายเห็นผู้ชายตัวเล็กๆ ผิวขาวๆ เหมือนผู้หญิงไว้ผมสั้นประบ่าเดินผ่านมาแถวนี้หรือเปล่า”

“เอ๋! ใช่คนนั้นหรือเปล่าครับลูกพี่” เข้มมันชี้ปลายนิ้วของตัวเองไปทางน้องธารที่กำลังยืนอยู่ตรงริมน้ำตก ผมลืมไปซะสนิทเลยว่าที่ไร่มีน้ำตกไหลผ่านด้วยแถมตรงที่น้องธารยืนอยู่ยังอันตรายอีกต่างหาก ถ้ารู้ว่าต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นผมจะสั่งให้คนมากั้นไว้ตั้งแต่แรก

คนอื่นเขาไม่เดินมาหรอกครับเพราะรู้ดี เว้นแต่น้องธารที่ยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่สักเท่าไหร่?

ผมไม่รอให้น้องธารคิดอะไรบ้าๆ หรอกครับ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหาเจ้าตัวทันที

“น้องธาร” พอได้ยินเสียงผมเรียกชื่อก็หันกลับมามอง แววตาบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัดเลยทีเดียว ผมหยุดยืนอยู่กับที่ก่อนจะค่อยๆ ก้าวทีละก้าวเข้าไปหาน้องธารแทนการวิ่งอย่างเมื่อกี้เพราะกลัวว่าเจ้าตัวจะตกใจและพลาดท่าตกลงไปในน้ำ

“อย่าเข้ามานะ”

“พี่ขอโทษ” ในเมื่อผมทำผิดก่อนก็ต้องพูดขอโทษสินะ ถ้าผมไม่ยอมพูดแบบนี้ออกไปรับรองได้ว่าน้องธารคงไม่อยากให้ผมเข้าใกล้แน่นอน “กลับบ้านกันดีกว่าครับ” ผมหว่านล้อมแบบสุดๆ เลยครับแต่น้องธารกลับไม่ยอมเดินออกมาจากริมน้ำตกสักที

“อย่ามายุ่งกับผม!” น้องธารโกรธจนของขึ้นเลยทีเดียว แถมยังแทนตัวเองว่าผม

“พี่ขอโทษแล้วไงครับ”

“ขอโทษเหรอ? คิดว่าตัวเองเป็นใครกันครับ ทียืนด่าคนอื่นปาวๆ เมื่อกี้ทำไมไม่รู้สึกอะไรบ้าง คิดว่าแค่ขอโทษแล้วมันจะกลับมารู้สึกดีงั้นเหรอ” น้องธารของผมอยู่ในโหมดไม่พร้อมรับฟังใครเลยสินะ แต่จะโทษเขาก็ไม่ได้เพราะผมไม่ยอมฟังน้องธารก่อนเอง

“พี่ทศขอโทษนะครับน้องธาร”

” น้องธารเงียบไปอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงขอโทษของผม แบบว่าอ้อนสุดๆ แล้ว ขอร้องเถอะช่วยเดินออกมาห่างๆ จากริมน้ำตกหน่อยจะได้ไหม

ระหว่างที่น้องธารก้มหน้าเงียบผมก็ค่อยๆ ขยับขาเข้าไปหาเขาทีละก้าว เหมือนเจ้าตัวจะรู้มั้งครับถึงได้ขยับหนีทันที ทำเอาหัวใจผมแทบวาย

“อ๊ะ!

“น้องธาร” แต่แล้วหัวใจผมมันก็เกือบวายจริงๆ นั่นแหละครับ เมื่อเห็นน้องธารอุทานออกมาเหมือนตกใจอะไรสักอย่างแถมท่าทางของเขาเหมือนกำลังจะตกลงไปในน้ำ จนผมต้องเป็นพระเอกที่ดีแล้วก็รีบวิ่งเข้าไปคว้าเอวน้องธารเอาไว้ได้ทันท่วงที ไม่งั้นได้ตกลงไปเล่นน้ำกันทั้งคู่แน่ๆ

ตุบ!

ถามว่าเจ็บไหม? มันก็เจ็บนั่นแหละครับที่จู่ๆ ก็ล้มลงไปนอนอยู่บนพื้นหญ้าซะเต็มแรงแถมยังมีร่างของน้องธารล้มทับอยู่อีก ถึงจะไม่หนักมากแต่แรงเมื่อกี้ก็ทำให้ผมเจ็บข้อศอกข้างขวาที่กอดเอวน้องธารอยู่มากเลยทีเดียว

“เป็นอะไรไหมครับ” พอรวบรวมสติได้ผมก็รีบถามคนในอ้อมกอดทันที น้องธารก็เหมือนจะได้สติละมั้งถึงเอาแต่ออกแรงดิ้นไปมาจนผมรู้สึกเจ็บแผลที่ได้รับบาดเจ็บมา

โอ๊ย!

มันไม่ได้มากมายถึงกับทนไม่ได้หรอกครับ แต่จุดอ่อนของน้องธารในความใจแข็งก็ตรงที่แพ้ความออดแอดของผมละมั้ง ถ้ารู้ว่าคนๆ นั้นเจ็บเพราะช่วยตัวเองไว้แล้วละก็ น้องธารจะรู้สึกผิดมากๆ เลย ที่ผมรู้เพราะตอนเด็กๆ เคยช่วยน้องธารเอาไว้จนตัวเองได้แผลแถมมันยังเป็นรอยแผลเป็นมาจนถึงทุกวันนี้เลยด้วย

“พี่ทศ” ผมทายผิดซะที่ไหนครับ การอ้อนน้องธารไม่ใช่เรื่องยากสำหรับทศราช แต่การง้อน้องธารต่างหากที่ยากสุดๆ สำหรับผม

“พี่เจ็บจังเลยครับ” ถ้าได้ทีก็ต้องรีบอ้อนเข้าไว้เพราะจะได้หาทางกลบเกลือนความผิดก่อนหน้านี้ด้วย

“จะเจ็บ พี่ทศได้แผลตรงไหนเหรอครับ” น้องธารดูตกใจมากๆ จนในใจผมตอนนี้อดขำไม่ได้ แต่กลับต้องทำหน้าเจ็บปวดเอาไว้แทน

คนสวยของพี่ทศพี่ทศขอโทษนะครับที่ต้องเล่นแบบนี้แต่มันอดไม่ได้จริงๆ

“ข้อศอกครับ ไม่รู้มันจะหักหรือเปล่า” ผมก็ช่างคิดนะครับ มันก็แค่ถลอกแล้วก็เจ็บนิดหน่อยเองแต่น้องธารไม่ค่อยชอบเลือดแล้วก็รอยแผลเป็นสักเท่าไหร่

แมะ

หืม!

คนสวยของพี่ทศร้องไห้ซะงั้น? รู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้สิครับแต่จะทำยังไงได้ในเมื่อตอนนี้ผมเดินมาไกลแล้ว น้ำตาไหลเป็นทางเลยแต่กลับไม่ส่งเสียงร้องไห้สะอื้นออกมา

“ลูกพี่เกิดอะไรขึ้นครับ”

คนกำลังได้ที่แต่ดันมีมารมาผจญเนี่ยนะ? เดี๋ยวเถอะเดี๋ยวก็ส่งไปให้โจรป่าจัดการซะหรอก

“มาครับเดี๋ยวเข้มช่วยพยุง” ผมอยากแหกปากด่ามันมากๆ แต่กลับทำไม่ได้เพราะกลัวว่าน้องธารจะสงสัย ได้แต่ร้องโอดครวญเหมือนคนเจ็บปวดแทน

“โอ๊ย! เข้มเบาๆ แขนจะหัก” เข้มมันตัวเล็กกว่าผมเป็นไหนๆ ครับ ถึงจะดูอ้วนกว่าน้องธารก็ตาม ถ้าผมเจ็บหนักจริงๆ มันแบกไม่ไหวหรอก

“ครับๆ งั้นไปโรงพยาบาลไหมครับ” นอกจากจะไม่ฉลาดแล้วยังตื่นตูมกว่าน้องธารอีกครับ

“ไม่ต้อง! พากลับไปที่ห้องทำงานก็พอ” ผมแอบขึ้นเสียงก่อนจะเบาลงเมื่อเห็นสายตาของน้องธารจ้องมาที่ผมกับเข้ม

“ครับ” เข้มช่วยพยุงผมเดินไปที่ห้องทำงานทันที พอหันกลับไปมองผมก็เห็นน้องธารเดินหน้าเศร้าตามมาไม่ห่างเลย สงสารจังครับแต่ช่วยไม่ได้จริงๆ

“ส่งฉันเสร็จนายรีบกลับออกไปเลยนะ” เข้มทำหน้าหมางงอีกแล้วครับ ผมจะไม่สงสัยเลยว่าทำไมโจรป่าถึงชอบหน้าเอ๋อๆ ของเด็กคนนี้

“คะ

“ไม่ต้องปากโป้งไปละ”

“อ๋อ! ที่แท้ก็อยากอ้อนสาวนี่เอง” ผมจะปล่อยใหมันคิดไปก็แล้วกันครับว่าน้องธารเป็นผู้หญิง

“เออ!

หลังจากเข้มช่วยพยุงคนสำออยอย่างผมมาส่งที่ห้องทำงานเรียบร้อย ผมก็ออกเสียงไล่มันเบาๆ เพราะไม่อยากให้น้องธารได้ยิน เจ้าตัวยืนมองหน้าผมท่าทางกล้าๆ กลัวๆ ที่จะเดินเข้ามาหามากเลยครับ น้องธารคงกำลังยืนสำนึกผิดอยู่แน่นอน

น้องธารไม่ได้ทำอะไรผิดหรอกครับ ผมเองต่างหากที่อยากสำออยแกล้งเขามากไปหน่อย

“น้องธาร”

“พี่ทศ ธารขอโทษ” นานๆ จะได้ยินน้องธารพูดคำนี้ ชื่นใจครับแต่ก็นึกละอายใจนิดหน่อย

“เข้ามาหาพี่หน่อยสิครับ” ผมเรียกน้องธารให้เดินเข้ามาหาตัวเองที่นั่งอยู่ตรงโซฟา น้องธารเองก็ไม่ยอมเดินเข้ามาหาผมเลยครับ

โอ๊ย

สำออยเข้าไว้ทศราช

“พี่ทศ” คราวนี้น้องธารรีบกรู่เข้ามาหาผมทันทีเลยครับ แต่ก็ไม่ยอมถูกตัวผมแถมยังขยับออกไปห่างจากตัวผมมากๆ “เจ็บไหม” เสียงเหมือนคนอยากร้องไห้อีกแล้วครับ

“ไม่เจ็บครับ ไหนพี่ขอดูมือหน่อยสิครับ”

“เอ๋!” น้องธารมองหน้าผมงงๆ ก่อนจะก้มหน้าลงไปมองฝ่ามือของตัวเอง “หวา...” แต่แล้วน้ำเสียงน่ารักๆ ก็เอ่ยออกมาอีกครั้ง

“ลืมไปหรือเปล่าครับว่าตัวเองก็มีแผล”

“ของธารไม่ได้น่ากลัวเหมือนของพี่ทศนี่ครับ”

สงสัยคงตกใจจนลืมกลัวไปหมดแล้ว น้องธารขยับเข้ามาหาผมหลังจากที่นั่งห่างอยู่นาน ดวงตากลมโตคู่เล็กแววตาสีดำสนิทเอียงคอลงไปมองที่ข้อศอกผมทันที ปลายนิ้วเล็กยื่นมาจิ้มที่บริเวณรอยถลอกจนผมเผลอร้องอุทานออกไปซะงั้น

“โอ๊ย” ผมแค่แสบๆ คันๆ ครับ

“เจ็บเหรอครับ”

“เปล่า พี่แค่ตกใจ” อันนี้ทศราชควรได้รางวัลใช่ไหมครับ

“ธารทำแผลไม่เป็นหรอกนะครับ” น้องธารเงยหน้าขึ้นมาสบตาผม

“งั้นจะทำไงละครับ”

“เดี๋ยวธารไปตามคนอื่นมาให้นะครับ”

“แต่พี่อยากให้น้องธารทำมากกว่า”

“มั่นใจเหรอครับ” ผมไม่มั่นใจหรอกครับ แต่มันไม่ได้ใกล้ตายอย่างที่สำออยเอาไว้ แค่อยากนั่งมองหน้าเวลาที่น้องธารตั้งใจทำอะไรสักอย่างมากกว่าครับ

“กล่องปฐมพยาบาลอยู่บนโต๊ะตรงมุมหน้าต่างนะครับ” ผมชี้ไปยังปลายทางแทนคำตอบที่น้องธารถามเมื่อกี้ เพราะนั่นหมายถึงผมมั่นใจที่จะให้เขาทำแผลให้ยังไงละครับ

น้องธารลุกขึ้นไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมาตามที่ผมบอก ก่อนจะกลับมานั่งข้างผมเหมือนเดิมแล้วตั้งใจจะทำแผลให้ ท่าทางของน้องธารเหมือนคนไม่เคยทำแผลให้ใครจริงๆ นั่นแหละครับ นอกจากจะดูเก้ๆ กังๆ แล้วสีหน้าก็เหมือนจะตื่นตระหนกอยู่ตลอดเวลาอีกต่างหาก น้องธารหยิบสำลีกับแอลกอฮอร์ขึ้นมาก่อนจะชุบมันพอเหมาะแล้วเอื้อมมือข้างหนึ่งมาจับแขนข้างที่เจ็บของผมไปตรงหน้า ผมเห็นว่ามือน้องธารสั่นด้วยครับ

“พี่ไม่เจ็บหรอกครับ”

“...” น้องธารเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง สำลีที่ถืออยู่ในมือค่อยๆ กดซับลงมาที่รอยแผลถลอกของผม

แสบโคตรๆ ครับ แต่ไม่อยากร้องสำออยกลัวน้องธารจะตกใจอีก แค่นี้ผมก็ทำให้เจ้าตัวตกใจแทบแย่แล้วครับ น้องธารค่อยๆ ทำแผลให้ผมอย่างเบามือมากๆ พอล้างแผลเสร็จก็เอายาแดงมาทาให้ตามที่ผมแนะนำ ทำอยู่นานหลายนาทีเลยแต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี

“เสร็จแล้วครับ” ทั้งๆ ที่บอกว่าทำไม่เป็นแต่ภาพที่ผมเห็นมันไม่ใช่แบบนั้นเลยครับ “แต่ตรงข้อศอกธารไม่กล้าปิดแผล”

“ไม่ต้องปิดหรอกครับ” ผมยกแขนของตัวเองขึ้นมาดู น้องธารเอาแอลกอฮอร์ล้างแผลให้ผมจนทั่วบริเวณ เสร็จก็เอายาแดงทาบางๆ แต่ส่วนข้อศอกเยอะหน่อย “ขอบคุณนะครับ”

“ธารขอโทษนะครับที่ดื้อ แถมยังไม่ฟังพี่ทศอีก” น้องธารพูดเสียงอ่อนเลยทีเดียว ผมไม่ได้เจ็บใกล้ตายขนาดนั้นแค่อยากแกล้งเขาซะมากกว่าแต่พอเห็นน้องธารเป็นแบบนี้ผมก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที

“ไหนพี่ขอดูมือหน่อยสิครับ”

“มือ”

“ใช่ครับ ยื่นมาสิ” ผมยื่นมือไปรอรับมือน้องธาร คนตรงหน้ามองผมแบบงงๆ แต่เวลาที่ทำหน้ามึนนี่ก็ดูน่าขำไปอีกแบบนะครับ “เจ็บไหม”

“ธารลืมไปแล้วด้วยซ้ำ แบบนี้ฝ่ามือธารจะเป็นแผลเป็นไหมครับ” น้องธารพูดเหมือนอยากร้องไห้เลยครับ เจ้าตัวไม่ค่อยชอบรอยแผลเป็นอยู่แล้วด้วย

“ไม่หรอกครับ เดี๋ยวพี่พาไปล้างแผลกับน้ำก่อนก็แล้วกันนะ ดูสิเลือดแห้งหมดแล้ว” ผมรั้งข้อมือน้องธารให้ลุกขึ้นก่อนจะพาเดินไปที่อ่างล้างหน้าในห้องน้ำ

ซ่า

“หวา! พี่ทศเบาๆ สิครับ” น้องธารตกใจดิ้นพร่านเลยทีเดียว

“อย่าดิ้นสิครับ”

“ธารแสบ” ผมทั้งล้างจะใช้มือขัดไปด้วยเพราะเลือดมันติดหนึบอยู่เลยทีเดียว “เจ็บนะครับ พี่ทศป่าเถื่อน” น้องธารมองค้อนผมใหญ่เลย

“เสร็จแล้วครับ เดี๋ยวออกไปฆ่าเชื้อกับแอลกอฮอร์ต่อนะครับ”

“ไม่เอา! ไม่ทำแผลแล้ว พี่ทศมือหนักจะตาย”

“ไม่กลัวเป็นแผลเป็นเหรอครับ”

“กลัวสิครับ”

“ถ้ากลัวก็อย่าดื้อ”

“ก็...” ผมไม่ฟังที่น้องธารพูดอีกก่อนจะลากเขาออกจากห้องน้ำแล้วจับให้นั่งลงเพื่อที่จะทำแผลให้เสร็จเรียบร้อย

“โอ๊ย! พี่ทศมันแสบนะครับ” น้องธารร้องไห้โฮเลยทีเดียว แถมยังจิกตาใส่ผมอีกต่างหาก ผมเลยไม่สนใจรีบทำแผลให้เขาจนเสร็จ

“หิวรึยังครับ”

“ไม่”

“แต่วันนี้ยังไม่ได้กินอะไรเลยนะครับ”

“เมื่อเช้าอาเดือนเอานมอุ่นมาให้ธารกินแล้ว” เถียงหน้าตายมากๆ ผมจะไม่สงสัยเลยว่าทำไมน้องธารถึงผอมแบบนี้

“แค่นั้นจะอิ่มเหรอครับ”

“มีขนมปังใส่แยมด้วย ตอนที่นั่งรอพี่ทศก็สั่งโกโก้ปั่นกินไปแล้ว” ธารธาราพ่อยอดมนุษย์นักเถียงแห่งปี เถียงจนผมอยากยอมแพ้

“น้องธาร”

“ก็ธารไม่หิวนี่ครับ” สำหรับผมน้องธารเป็นคนดื้อเงียบมากๆ แต่เขาคงเป็นกับผมแค่คนเดียวละมั้ง เพราะเวลาอยู่ต่อหน้าพ่อกับแม่ว่าง่ายมากๆ

“เดี๋ยวพี่จะพาไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่”

“เอ๋!

“พี่ทศเดี๋ยวสิครับ”

ผมไม่สนใจเสียงน้องธารด้วยซ้ำรีบลากเจ้าตัวออกมาจากห้องทำงานทันที พาไปอาบที่บ้านพักผมก็แล้วกัน

“ทศขา!

สองขาหยุดชะงักทันทีที่หูทั้งสองข้างมันได้ยินเสียงเรียกแสบแก้วหูดังขึ้นมา ผมหันหลังกลับไปมองหน้าน้องธารก่อนจะเอียงคอมองเลยไปยังต้นเสียงของผู้หญิงคนหนึ่ง



_______________________

ส่งฟีดแบคด้วยนะคะๆๆๆ

#เดี๋ยวเจอพี่ทศสายแรดแล้วจะหนาววววววววววววว

ฮาาาาาาาาาาาา

น้องธารก็สู้ไม่ได้ค่ะ ^^


#อัพตอนนี้เสร็จ หยุดพักครึ่งเดือน แป้งจะอ่านหนังสือสอบป่าไม้ค่ะ

...ขอให้ได้ ขอให้โดน ฮาาาาาาาาาา

จะตั้งใจแล้วววววววววว พ่อขอไว้ _/\_


 ____________________________________________________

แป้งไม่รู้ว่าคติในการอ่านนิยายของแต่ละคนมันเป็นยังไง

แต่แป้งแต่งตามที่ตัวเองชอบและก็ดีใจที่คนอื่นๆ ชอบด้วย เหมือนกับเราเข้าใจและรักอะไรที่เหมือนๆ กัน ไม่ได้ยึดติดหรือต้องให้จินตนาการนั้นๆ เหมือนจริง

นิยายเป็นเพียง จินตนาการของคนเขียนเท่านั้น...

เรื่องนี้ผู้ชายท้องได้ มันก็พอๆ กับความรักรูปแบบหนึ่งที่ผู้ชายกับผู้ชายรักกันแค่ความเป็นจริงพวกเขามีลูกไม่ได้ แต่เทคโนโลยีหรืออะไรหลายๆ อย่างที่สามารถสร้างให้พวกเขาได้ไง ฮาาาาา

แต่อันนี้เราก็แค่สร้างด้วยจินตนาการภายใต้คำว่า 'นิยาย'

แน่นอนว่าคนที่ชอบก็มี และที่ไม่ชอบก็มี แต่เราไม่จำเป็นต้องก้าวก่ายสิทธิ์ของคนเหล่านั้นแค่ทำในสิ่งที่เราชอบและพอใจก็พอแล้ว...

เราไม่สามารถแคร์คนทุกคนได้ แต่เราสามารถแคร์คนที่พร้อมจะเข้าใจเราได้ทุกๆ คนไม่ใช่เหรอค่ะ?


อันนี้ไม่ได้ดราม่า แค่มุมมองของแป้งในการแต่งนิยายแนวนี้...

คนเรา ชอบอะไรไม่เหมือนกันอยู่แล้ว ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

193 ความคิดเห็น

  1. #179 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 21:41
    ชะนีมาๆๆๆ
    #179
    0
  2. #148 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 06:58
    นางเป็นใคร
    #148
    0
  3. #134 InLove (@yingjung55) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 23:04
    ความเส้แสร้งนี้พี่ทศได้มาแต่ใด55555 คนที่มานี่ต้องเป็นยัยแฟนเก่าแน่ๆเบย
    #134
    0
  4. #106 watashihana (@imkoreaisting) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 09:46
    มีความอ่อยนะรู้ยัง5555
    #106
    0
  5. #65 YoY (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 21:06
    ใครมา??? 😟😟
    #65
    0
  6. #27 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 23:15
    ใครมาอีกล่ะเนี่ย จะสวีทกันสักหน่อยไม่ได้เลย
    #27
    0
  7. #13 cathy p (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 23:39
    แต่งๆมาเทอะ ขอให้ได้ขอให้โดนหนะนะ
    #13
    0