*จบแล้วจ้า* HUG... อ้อมกอดทศราช [Yaoi+Mpreg] ❤

ตอนที่ 31 : บทพิเศษแถม ส่งท้าย HUG ความกลัวของทศราช [เต็มดวง%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,868
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    7 ส.ค. 59




บทพิเศษแถม ส่งท้าย HUG

ความกลัวของทศราช

 

 

“พี่ทศ!” น้ำเสียงของน้องธารที่เรียกชื่อผมมันฟังดูแปลกๆ จังเลยครับ มันไม่เหมือนเดิม ผมรู้สึกเหมือนรอยยิ้มของน้องธารในตอนนี้มันน่ากลัว

“ครับ”

“ธารจะกลับกรุงเทพฯ แล้ว”

“หืม! กลับกรุงเทพฯ กลับทำไมครับ” ผมตกใจมากเมื่อได้ยินประโยคเมื่อกี้ของน้องธาร

“ธารเบื่อที่นี่แล้ว”

“วะ ว่ายังไงนะครับ”

“ธารเบื่อแล้ว”

“แล้วลูกละครับ” น้องธารยิ้มให้ผมก่อนจะก้มลงไปหยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กขึ้นมาถือเอาไว้ น้องธารไม่ได้ตอบผมแต่กลับยิ้มให้แทนก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ผมเองก็ตกใจแต่ก็ไม่ลืมวิ่งตามออกไป

หมับ

“อย่าไปนะครับ อย่าทิ้งพี่ทศกับลูกไปนะครับ” ผมกอดน้องธารไว้จนแน่น แต่รู้สึกเหมือนอ้อมกอดมันจะหลวมไป น้องธารแกะมือผมออกก่อนจะขยับตัวหนีแล้วหันกลับมามอง ดวงตากลมโตจ้องมองผม แววตาของน้องธารมันไม่เหมือนเดิม

“น้องธาร”

“ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมแล้วครับ พี่ทศก็ยอมรับความจริงได้แล้ว”

“ลูกละครับ ใครจะดูแลลูก” ผมรีบถามออกไป

“พี่ทศก็ดูแลไปสิครับ”

“น้องธาร”

“ไปแล้วแล้วนะครับ” ผมอึ้งจนพูดอะไรไม่ถูกทุกอย่างมันแปลกไปหมดเลยครับ น้องธารยิ้มให้ผมก่อนจะเดินออกไปจากบ้านเรื่อยๆ เดินไปจนเกือบจะลับสายตาของผม

“น้องธาร” ผมตัดสินใจเรียกเขาเอาไว้อีกครั้ง น้องธารหยุดเดินก่อนจะหันกลับมามอง

รอยยิ้มของน้องธารในตอนนี้ ทำไมถึงน่ากลัวเหลือเกิน “ธารรักพี่ทศกับลูกมากนะครับ”

“ไม่! น้องธาร”

“พี่ทศครับ”

“ไม่! อย่าไป น้องธาร”

“พี่ทศ!

พรึบ

แฮ่ก ๆ

เสียงหอบหายใจถี่ๆ ของผมดังขึ้นมา แถมความตกใจเมื่อกี้มันยังไม่จางหายไปอีกครับ ตอนนี้ผมยอมรับเลยว่ากำลังกลัว

หมับ

แต่พอหันกลับไปเห็นน้องธารนั่งอยู่ข้างๆ ผมกลับกอดเขาไว้จนแน่น ผมกลัวมากๆ กลัวจนร้องไห้

“พี่ทศร้องไห้” น้องธารพูดออกมา น้ำตาของผมมันคงซึมเข้าไปสัมผัสกับร่างกายของน้องธารสินะ “ร้องไห้ทำไมครับ”

“เปล่าครับ”

“อย่าโกหกธารสิครับ เมื่อกี้พี่ทศฝันร้ายใข่ไหม” น้องธารรั้งตัวผมให้ออกห่างก่อนจะมองหน้ากัน

ผมน้องเห็นใบหน้าของน้องธารชัดเจนเลยครับ แถมตอนนี้มันยังไม่มืดอีกต่างหาก

“พี่แค่ฝันกลางวันไปนะครับ” ผมสาบานว่าจะไม่นอนกลางวันอีกแล้ว เพราะมันทำให้ผมรู้สึกกลัว

“แม่! เสียงตาหนูดังขึ้นมา ลูกขยับลงจากเตียงเล็กของตัวเองเดินเข้ามาหาผมกับน้องธาร ท่าทางของตาหนูก็เหมือนเพิ่งตื่น

อ๋อ! ผมจำได้ว่าก่อนหน้านี้พาลูกมานอนกลางวัน แล้วตัวเองดันเหนื่อยเลยนอนพักไปพร้อมๆ กับลูก แต่ที่ไหนได้กลับเป็นการนอนที่น่ากลัวมาก

“เรียกแม่อีกแล้ว” ตาหนูกับน้องธารกำลังเถียงกันใหญ่เลยครับ ตอนนี้ตาหนูก็ได้ขวบกว่าแล้ว หัดเดินจนเริ่มเก่งแถมยังเริ่มเรียกแม่ได้ชัดขึ้น แต่น้องธารมักจะสอนให้ลูกเรียกตัวเองว่าพ่อ “ไหนลองเรียกพ่อสิลูก”

“แม่!” ตาหนูก็ยังคงเรียกน้องธารว่าแม่อยู่ดี แถมเสียงยังดังฟังชัดอีกต่างหาก

“ไม่เอา เรียกพ่อสิครับ”

“น้องธารครับ เดี๋ยวลูกก็ร้องไห้ใส่หรอก” เรื่องฝันร้ายเอาไว้ก่อนก็แล้วกันเพราะตอนนี้มีเรื่องดีๆ ที่น่าทำกว่าเยอะ

“ธารก็อยากเป็นพ่อนะครับ”

“แม่นั่นแหละดีแล้ว”

“พี่ทศก็ให้ลูกเรียกแม่เองสิครับ แต่ธารจะให้ลูกเรียกพ่อบ้าง” เถียงผมใหญ่เลยครับก่อนจะขยับตัวไปอุ้มลูกขึ้นมานั่งบนเตียงด้วย

“ตาหนู ไหนลองเรียกพ่อสิครับ” น้องธารยังคงไม่ล้มเลิกความตั้งใจ แถมท่าทางของตาหนูเหมือนกำลังงงๆ ลูกขยับตัวหนีจากน้องธารเหมือนอยากร้องไห้ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามาหาผม ตาหนูกอดผมเอาไว้จนแน่น

“พ่อ” ตาหนูกอดผมพร้อมกับเรียกว่าพ่อ ผมหันไปมองหน้าน้องธารเจ้าตัวงอนใหญ่เลย สีหน้าเหมือนอยากร้องไห้

“ฮือ! ทำไมตาหนูไม่เรียกธารว่าพ่อบ้างละครับ”

“ก็น้องธารเป็นแม่”

“ธารก็อยากให้ลูกเรียกว่าพ่อนะครับ” น้องธารงอนผมขยับตัวลงจากเตียงเรียบร้อยแล้วครับ ตั้งแต่ตื่นจากฝันร้ายก่อนหน้านี้ ตอนนี้ผมก็รู้สึกหลอนไปหมดเลยครับ

“จะไปไหนครับ”

“เตรียมือค่ำครับ” น้องธารหันกลับมาตอบผม ก่อนจะพูดต่อ “ดูตาหนูด้วยนะครับ”

“ครับ” ผมกลัวว่าน้องธารจะพูดว่าเบื่อ กลัวไปหมด กลัวจนไม่อยากอยู่ห่างจากเขา

“ตาหนู เราไปช่วยแม่ทำกับข้าวกันนะครับ”

” ลูกยิ้มให้ผมก่อนจะกางแขนทั้งสองข้างออก คงอยากให้อุ้มสินะ ผมเลยอุ้มลูกขึ้นมาก่อนจะเดินตามน้องธารไปที่ครัว

เดี๋ยวนี้น้องธารทำอาหารเก่งขึ้นเยอะ แถมยังถูกปากผมทุกอย่าง เขาไปเรียนรู้มาจากแม่ครับ ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่ให้ผมสอน แต่ฝีมือแม่กับฝีมือน้องธารก็ใกล้เคียงกันมากๆ เลยครับ

“แม่” ตาหนูเรียกน้องธารก่อนจะเดินเข้าไปหาเจ้าตัว ลูกยังเดินไม่แข็งเลยครับ

“ตาหนู ธารทำกับข้าวอยู่นะครับ” ดูๆ แทนตัวเองว่าธารกับลูกอีกแล้วครับ

“น้องธาร อย่าแทนตัวเองแบบนั้นสิครับ ลูกกำลังจำ”

“ก็ลูกไม่ยอมเรียกธารว่าพ่อบ้างนี่ครับ”

“เป็นแม่ก็ไม่เห็นแปลกเลยนี่ครับ”

“โธ่! พี่ทศก็พูดได้นี่ครับ ในเมื่อตอนนี้ตาหนูเรียกตัวเองว่าพ่อ” น้องธารหันกลับมาค้อนใส่ผมก่อนจะก้มลงไปนั่งคุยกับลูกต่อ “ตาหนูครับ ไปอยู่กับพ่อทศก่อนนะ เดี๋ยวแม่ธารจะทำกับข้าวอร่อยๆ ให้หนูกิน”

“ฮะ” ตาหนูยิ้มหวานให้น้องธารก่อนจะเดินกลับมาหาผม ลูกกางแขนทั้งสองข้างเพื่อให้ผมอุ้มด้วยครับ

“พาลูกไปนั่งรอข้างนอกดีกว่าครับ เดี๋ยวธารตามออกไป”

“ครับ” ตั้งแต่ความฝันแปลกๆ ตอนนั้นแล้วครับ ผมเลยไม่กล้าขัดใจอะไรนอกธารมาก ใครว่าผมไม่กลัวละครับ คนนิสัยไม่ดีที่ทำผิดไว้เยอะมันย่อมมีความกลัวติดตัวอยู่ดี

น้องธารให้โอกาสผมเสมอและไม่เคยโกรธผมได้นานๆ เลย ผมเคยถามเหตุผลเขาด้วยซ้ำแต่เพราะคำตอบมันเหมือนเดิม

“พี่ทศจะให้พวกเราทะเลาะกันไปนานๆ ทำไมครับ ธารรู้ว่าบางครั้งพี่ทศก็ทำผิดไปและโลเลมากๆ แต่พี่ทศก็ไม่เคยนอกใจธารนี่ครับ มีแต่ธารคิดไปเองฝ่ายเดียวและที่สำคัญ คนเราจะตายวันตายพรุ่งยังไม่รู้เลยครับ ถ้าทะเลาะกันแล้วยังอยู่ด้วยกัน ธารก็ยอม”

น้องธารทำให้ผมมั่นใจเสมอและมันก็ทำให้ความรักที่ผมมีต่อเขาเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

“อาหารพร้อมแล้วครับ” น้องธารที่กำลังใส่ผ้ากันเปื้อนอยู่มันดูน่ารักมากๆ เลยครับ มองเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อแถมยังยิ้มได้ตลอดเวลาอีกต่างหาก

“เดี๋ยวพี่ช่วย”

“ไม่ๆ พี่ทศดูลูกไปนั่นแหละครับ” น้องธารเกิดอยากเป็นแม่บ้านที่น่ารักขึ้นมาซะงั้น แต่เขากลับทำให้ผมกลัวกลัวว่าความฝันจะเป็นจริงเข้ามาทุกที

วันนี้น้องธารทำดีกับพรุ่ง แต่พรุ่งนี้อาจจะหายไปก็ได้มั้ง

“กินเยอะๆ นะครับ” น้องธารเดินกลับมาพร้อมกับข้าวที่ตักใส่จานของผมกับลูก

“น้องธารไม่กินเหรอครับ”

“ธารยังไม่หิวเลยครับ” น้องธารเงยหน้าขึ้นมามองผมสีหน้าก็ปกตินะครับ แต่รอยยิ้มของเขากลับทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ

“กินสักนิดก็ยังดีนะครับ”

“งั้นก็ได้ครับ” น้องธารยอมทำตามคำขอของผมแล้วเดินกลับไปหยิบจานข้าวของตัวเองออกมาบ้าง ผมกับตาหนูนั่งข้างกัน ส่วนน้องธารก็นั่งฝั่งตรงข้ามลูกแทน เจ้าตัวก็จะคอยตักต้มจืดให้ลูกไปด้วย

เมื่อก่อนจะเป็นผมกับน้องธารที่ช่วยกันป้อนข้าวลูก แต่พอนานๆ เข้าผมก็อยากให้เขาลองกินเองดูบ้าง ถึงมันจะมีเปื้อนไปก็ตามแต่การได้เห็นพัฒนาการของลูกกลับเป็นเรื่องดีๆ

“อิ่มๆ” ตาหนูบอกผมก่อนจะมองหน้าเพื่อขอน้ำดื่ม ผมเองก็รีบหยิบให้ลูกทันที

“พี่ทศครับ ธารอิ่มแล้ว” พอดูแลลูกเสร็จ แม่ของลูกก็งอแงตามเลยครับ

“พาลูกไปที่ห้องก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวที่เหลือพี่จัดการเอง”

“ครับ” น้องธารรวบช้อนก่อนจะเดินอ้อมมาฝั่งผมแล้วอุ้มตาหนูกลับไปที่ห้อง ผมเองก็กินต่อไม่ไหวครับ แถมยังกินได้ไม่เยอะด้วย

ความกลัว มันทำให้เกิดความเครียดได้จริงๆ สินะเครียดจนต้องรีบรวบช้อนแล้วเก็บจานชามไปไว้ในครัวให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินตามน้องธารกับลูกไปในห้อง

แอ๊ด

พอเปิดเข้ามาในห้องกลับไม่มีใครอยู่บนเตียงเลยครับ “คริๆ” แต่เสียงหัวเราะของตาหนูกลับดังขึ้นมาจากห้องน้ำแทน

เฮ้อ!

นี่ผมคิดอะไรอยู่กันแน่นะครับ ทำไมถึงกลัวแบบนี้

ผมสลัดความกลัวทุกอย่างทิ้งไป รีบเดินไปถอดชุดที่ใส่อยู่ออกแล้วหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาพัดรอบเอว เดินตามสองแม่ลูกเข้าไปในห้องน้ำแทน “พี่อาบด้วยคนสิครับ”

ตาหนูกับน้องธารที่กำลังนั่งแช่น้ำในอ่างกันอยู่รีบหันมามองหน้าผมทันที

“ครับ” น้องธารตอบรับว่าง่ายเชียวครับ เจ้าตัวเองก็ขยับให้ผมเข้าไปนั่งในอ่างด้วย แล้วพวกเราสองคนก็ช่วยกันอาบน้ำให้ตาหนู

“คริๆ หะ หนาว” ตามหนูหัวเราะไป ปากสั่นไปเชียว แถมยังบอกว่าหนาวอีกต่างหาก

“น้องธารพาลูกขึ้นก่อนก็ได้ครับ”

“แล้วพี่ทศละครับ”

“เดี๋ยวพี่ตามออกไป”

จุ๊บ

น้องธารอุ้มลูกเอาไว้ แต่ก่อนจะกลับออกไปดันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ แล้วกดจูบเบาๆ ที่ข้างแก้มผมอีกต่างหาก จะทำตัวน่ารักไปถึงไหนกันนะ แค่นี้ผมก็รักจะแย่อยู่แล้วครับ

“มันคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง ก็แค่ความฝัน” ผมบ่นกับตัวเองแล้วรีบอาบน้ำให้เสร็จเรียบร้อย

“พี่ทศครับ ธารเตรียมชุดนอนไว้ให้แล้ว”

“ครับ” พอเดินออกมาจากห้องน้ำ เสียงของน้องธารที่กำลังแต่งตัวให้ลูกอยู่ก็ดังขึ้นมา เป็นเมียที่น่ารักจริงๆ เลยครับ

“ตาหนูเลี้ยงง่ายจริงๆ เลยนะครับ ช่วงหลังๆ มานี้แทบจะไม่กินนมแล้วด้วยซ้ำไป นี่ถ้าธารปล่อยให้อยู่กับพี่ทศแค่สองคน คงจะไม่ลำบากแน่เลย”

“หืม! ทิ้งน้องธารจะไปไหนครับ” ผมว่าจะไม่กลัวแล้วนะครับ แต่พอน้องธารพูดแบบนี้ออกมา หัวใจมันก็เต้นแรงทันที

“เอ่อพี่ทศครับ ธารเจ็บ” ผมคงเขย่าตัวเขาแรงไปมั้งครับ เจ้าตัวถึงได้รีบพูดห้าม แถมตาหนูยังนั่งมองผมกับน้องธารสลับกันเชียว ลูกคงสงสัยละมั้งว่าพ่อกับแม่เล่นอะไรกันอยู่

“ขอโทษครับ พี่แค่ตกใจ”

“ตกใจทำไมครับ ธารแค่พูดสมมติเอง”

“อย่าพูดแบบนี้อีกนะครับ พี่กลัว

น้องธารมองหน้าผมงงๆ ก่อนจะหันไปสนใจตาหนูต่อ ตอนนี้น้องธารแต่งตัวให้ลูกเสร็จเรียบร้อยแล้ว และเตรียมเข้านอนด้วยครับ

แต่ลูกเพิ่งตื่น กว่าจะนอนก็คงดึก

“ดูการ์ตูนกันไหมครับ”

“เอ๋! เอางั้นเหรอครับ”

“ลูกเพิ่งตื่น คงยังไม่ง่วงหรอกครับ”

“งั้นก็ได้ครับ” พอได้ยินเสียงตอบรับของน้องธาร ผมก็รีบลงจากเตียงเดินไปหาทีวี หยิบแผ่นการ์ตูนที่ลูกชอบดูบ่อยๆ ขึ้นมาเปิดให้เจ้าตัวทันที

ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ผมแค่ไม่อยากนอนก็เท่านั้นเอง ผมกลัวว่าน้องธารจะหายไป

หาวๆ

ทั้งลูก ทั้งแม่ของลูก นั่งหาวกันวอดๆ เลยครับ แต่ผมกลับยังไม่ง่วง ผมไม่อยากนอนด้วยซ้ำไป หันไปมองทั้งคู่ทีไรก็เหมือนจะหลับกันไปทุกที ตาหนูนั่งบนตักน้องธารท่าทางก็กำลังจะหลับส่วนน้องธารหลับไปเรียบร้อยแล้วครับ

“พ่อ นอน” ตาหนูลุกจากตักน้องธารแล้วขยับเข้ามาหาผมแทน ลูกพูดได้แค่บางคำเท่านั้นและส่วนมากจะเป็นพยางค์เดียวซะส่วนใหญ่

“ง่วงแล้วเหรอครับ”

” ตาหนูไม่ได้ตอบอะไร แต่แววตาของลูกมันกลับตอบคำถามแทน ผมเลยต้องยอมตัดใจแล้วอุ้มลูกไปนอนที่เตียงเล็กๆ ของเจ้าตัวแทน พอหัวถึงหมอนได้กอดตุ๊กตาก็หลับเลยครับ อะไรจะหลับง่ายขนาดนั้น

จัดการให้ลูกเข้านอนเสร็จเรียบร้อย ผมก็เดินกลับไปที่ทีวีก่อนจะปิดการ์ตูน

เฮ้อ!

“คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง” ผมมองทั้งสองคนสลับกันไปมา ในใจก็หวิวๆ

“พี่ทศครับ อยากกอดแล้ว” น้ำเสียงงัวเงียของน้องธารดังขึ้นมา ผมเองก็เลิกคิดเรื่องก่อนหน้านี้ทันที เดินอ้อมไปปิดไฟในห้องแล้วกลับไปหาน้องธารที่เตียง “อย่าถอนหายใจบ่อยๆ สิครับ” น้องธารขยับเข้ามากอดผมพร้อมกับคำพูดประโยคเมื่อกี้

นอนก็นอนครับ มันคงไม่มีอะไรจริงๆ นั่นแหละ

 

รุ่งเช้า

จิ๊บๆ

“อือน้องธารครับ” เสียงนกตัวน้อยๆ ร้องดังขึ้นมาตั้งแต่เช้าเลยครับ ส่วนผมก็อยากอ้อนคนข้างๆ ด้วยเหมือนกัน มือหนาข้างหนึ่งพยายามคว้าตัวน้องธารเข้ามากอด แต่กลับต้องแปลกใจเมื่อผมคว้าได้แค่หมอนข้าง “น้องธาร”

ตึกตัก ตึกตัก

ตอนนี้ผมคิดว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ด้วยซ้ำ น้องธารไม่อยู่ในห้อง ตาหนูก็ด้วย ทั้งคู่หายออกไปจากห้องตั้งแต่เช้าเลยครับ หัวใจมันก็เต้นแรงจนต้องรีบลุกขึ้นจากเตียงแล้วออกไปตามหา

“น้องธาร” ผมเรียกหาน้องธารลั่นบ้านเลยครับ แต่กลับไม่ได้ยินเสียงตอบกลับมาสักที ตอนนี้ความกลัวมันกลับมาอีกแล้วครับ “น้อง

“มีอะไรครับพี่ทศ” ผมกำลังจะเรียกน้องธารอีกครั้ง แต่เจ้าตัวกลับโผล่ออกมาจากหลังบ้านพอดี อุ้มลูกอยู่ด้วยครับ

“หายไปไหนมาครับ”

“พาลูกไปเดินเล่นมาครับ แล้วตาหนูก็สะดุดล้มจนมือเปื้อน ธารเลยพาไปล้าง” น้องธารเดินอุ้มลูกกลับมาหาผมที่ยืนมองอยู่ตรงบันไดบ้าน “ทำไมเหงื่อท่วมแบบนั้นละครับ”

“คราวหลังจะไปไหนก็ปลุกพี่ด้วยสิครับ”

“ช่วงนี้พี่ทศเหนื่อยๆ ธารไม่อยากกวนและอีกอย่างมันก็ไม่ได้หนักหนาอะไรนี่ครับ”

“แต่พี่

“พี่ทศเป็นอะไรไปครับ แปลกๆ ตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็นแล้ว ธารถามก็ไม่ยอมบอก”

“ถ้าพี่บอก น้องธารจะหัวเราะไหม” ผมขยับขาก้าวเท้าลงไปหาน้องธารที่ยืนอุ้มลูกอยู่ด้านล่าง

โฮ่งๆ

เสียงไอ้หลงก็ร้องตะโกนขึ้นมา น้องธารจึงปล่อยตาหนูลง “บอกอะไรครับ” น้องธารหันกลับมามองหน้าผมเลิกคิ้วสูงเพื่อรอฟัง

“จู่ๆ พี่ก็ฝันว่าน้องธารจะกลับไปอยู่กรุงเทพฯ น้องธารบอกว่าเบื่อที่นี่แล้ว”

“โธ่! พี่ทศครับ นั่นแค่ความฝัน ธารเคยบอกไปตั้งหลายครั้งแล้วนี่ครับ” น้องธารขยับเข้ามาหาผมสองมือเล็กรั้งใบหน้าที่ชื่นไปด้วยเม็ดเหงื่อของผมเอาไว้ รอยยิ้มหวานๆ ของคนตรงหน้าไม่สามารถทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นได้เลยครับ “ธารจะไม่ไปไหน จะอยู่กับพี่ทศและตาหนูที่นี่ตลอดไป โอเคไหมครับ”

“แต่พี่

“มันแค่ความฝันนะครับ”

โฮ่งๆ

“คริๆ” เสียงร้องของไอ้หลงกับเสียงหัวเราะของตาหนูดังขัดขึ้นมาทันที “หลงๆ” ตาหนูยืนมองหลงแล้วก็หัวเราะไปด้วย ส่วนหลงมันก็ดีใจเหมือนมีเพื่อนเล่นเพิ่ม

“เห็นไหมครับ ตาหนูชอบที่นี่ ชอบหลง พี่ทศคิดว่าธารจะใจร้ายขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

“คนนิสัยไม่ดีแบบพี่ ทำผิดมาเยอะ มันก็ต้องกลัวเป็นเรื่องธรรมดา”

“คนเรามันผิดพลาดกันได้ไม่ใช่เหรอครับ ธารไม่ใช่คนแย่ๆ ที่มองโลกในแง่ร้ายเสมอไปหรอกและธารก็เคยทำตัวแย่ๆ มาแล้วเหมือนกัน ทำไมพวกเราไม่ลืมมันไปสักทีละครับ”

“มันลืมยากนี่ครับ”

“พี่ทศครับ มันมีแค่เรา ไม่ใช่ว่าเราต้องอยู่กับความรู้สึกของคนอื่นตลอดไป ธารอยากให้พี่ทศมองแค่ธารกับตาหนู ถึงพี่ทศจะทำตัวแย่ ใจร้ายไปบ้างก็ตาม แต่ก็ไม่เคยทำให้ธารผิดหวังไม่ใช่เหรอครับ ตาหนูก็คงคิดแบบนี้เข้าใจธารไหม”

“เข้าใจแล้วครับ พี่ขอโทษ”

หมับ

น้องธารโผล่เข้ามากอดผมทันที ไม่มีคำพูดอะไรออกมาอีก มีแค่อ้อมกอดของเขาเท่านั้น

“กอดๆ พ่อ แม่” เสียงตาหนูดังขึ้นมาพร้อมกับสองขาเล็กที่กำลังก้าวมาหาผมกับน้องธารเรื่อยๆ ข้างๆ ก็มีหลงเดินตามอยู่ติดๆ แต่พอเจ้าตัวจะล้ม เหมือนหลงมันรู้เลยครับรีบนอนลงแล้วให้ตาหนูล้มใส่ซะงั้น

“ลูกคงชอบนะครับ ธารว่าปล่อยให้เล่นสักหน่อยดีกว่า จะได้จับอาบน้ำทีเดียวเลย”

“ครับ” ตอนนี้น้องธารว่าอะไร ผมก็ว่าตามหมดแล้วครับ ผมจะไม่เถียงพ่อว่าผู้ชายตระกูลนี้ยอมเมีย ขนาดในฝันคำพูดเมียยังน่ากลัวเลยครับ ทำเอาหลอนอยู่นาน





_____________________________________________

อาจมีคำผิด ไว้จะตามแก้อีกทีนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

193 ความคิดเห็น

  1. #172 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 22:53
    พี่ทศเป็นคุณพ่อขี้มโน
    #172
    0
  2. #130 LYNIN (@kaam_tui) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 16:51
    โถ่ พ่อทศของเจ๊ 55555555
    #130
    0
  3. #129 .หวังบัว (@open2001) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 15:14
    จบแล้วหรออ กำลังน่ารักมุ้งมิ้งกันเลย
    #129
    0
  4. #125 Fah_Freedom (@Fah_Freedom) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 21:42
    จากที่อ่านข้อมูลเบื้องต้นมานี่ลังเลนิดหน่อยนะคะว่าจะอ่านรึเปล่าเพราะว่าส่วนตัวไม่ค่อยชอบนิยายที่ผู้ชายท้องได้ คิดไปคิดมาก็เลยลองข้ามมาอ่านตอนสุดท้ายดู ความรู้สึกที่ได้คือ เฮ้ยย! มันน่ารักอ่ะ มันทำให้ยิ้มได้อ่ะ ถึงจะไม่ค่อยชอบแต่มันสนุกดีอ่ะ ฮ่าๆๆๆๆ เอาเป็นว่าเค้าติดตามอยู่น๊าาาาาา
    #125
    0
  5. #123 Muchima Love (@131245) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 18:53
    คนเขียนจะลบตอนไหมอะ เราพึ่งมาอ่านตอนแรกเองอะ
    TT
    #123
    2
    • #123-1 __lovely__ (@__lovely__) (จากตอนที่ 31)
      24 กรกฎาคม 2559 / 18:57
      ไม่ลบจ้า
      #123-1
    • #123-2 Muchima Love (@131245) (จากตอนที่ 31)
      24 กรกฎาคม 2559 / 22:50
      โล่งอกไปที
      #123-2