(BTS) KOOKV : F E S T I V A L ♡

ตอนที่ 23 : GOODBYE : TaCh!Ke!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,613
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    8 พ.ย. 59








GOODBYE

AUTHOR : TaCh!Ke!

RATE: PG-13

TALK : ควันหลงวันฮัลโลวีนค่ะ (แต่งไม่ทันนั้นเองจ้า) 555555

เจอกันครั้งที่สองแล้วกับวันฮัลโลวีนเนาะ อย่าช้าเลย...ไปอ่านกันเถอะ (ขออนุญาตแก้คำผิดพรุ่งนี้ค่ะ)

#ไรท์กุกวีสะท้านฟ้า /แปะแท็กตัวใหญ่โต

 

 

 

ก๊อก...ก๊อก...

 

“แทฮยองครับ...กลับห้องของเรากันเถอะ~”

เสียงเคาะประตูด้านหน้าห้องพักดังขึ้นในเวลาเที่ยงคืนของทุกวัน มันมักจะมาพร้อมๆกับน้ำเสียงเย็นเอื่อยของคนด้านนอกที่กำลังรอให้คิมแทฮยองออกไปหาอยู่ทุกค่ำคืน

จอนจองกุกคือชาย‘ตน’ นั้น

“จะ...จองกุก ได้โปรดเถอะ ฮือ... เรากลัวแล้ว”

ไม่มีทางไหนที่แทฮยองจะปฏิเสธชายผู้ซึ่งเคยรักมากที่สุดขณะยืนอยู่ด้านหลังประตูได้ ถึงแม้ว่าตัวเองนั้นจะอยู่ภายในห้องคนอื่นอย่างจีมินและยุนกิแต่จอนจองกุกก็สามารถที่จะนำพาร่างของเขาให้กลับไปที่รังรักหรือห้องที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอยู่ทุกค่ำคืน

“ออกมาเถอะ ผมอยากจะกอดคุณจะตายอยู่แล้ว~”

ความรู้สึกบางอย่างถูกจุดขึ้นกลางหัวใจ เป็นอีกวันที่แทฮยองไม่สามารถปฏิเสธคำร้องบอกนั้นได้ ถึงแม้ว่าเพื่อนหน้าใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันอย่างปาร์คจีมินและมินยุนกิจะกอดรัดร่างกายของเขาแน่นมากเพียงใดก็ตาม

“อย่าไปฟังสิ...อย่าไปฟังเขาแทฮยองอยู่กับพี่จะปลอดภัย...ใจแข็งเข้าไว้”

เจ้าของผิวซีดร้องบอกออกไปด้วยความเป็นห่วง ถึงแม้น้ำเสียงของเขาจะสั่นยากเกินจะควบคุมและรู้ว่าข้างหลังประตูบานนั้นไม่ใช่สิ่งที่มีชีวิตอยู่บนโลกต่อไปแล้วก็ตาม

“ฮึก...ไม่ได้!! จองกุกไม่ยอม...ขอโทษนะ แต่ปล่อยผมเถอะ ผม-...”

โครม!!!

ทั้งสามร่างที่นั่งยื้อยุดกันอยู่นั่นสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงทุบอย่างแรงจนรู้สึกถึงบานประตูและผนังสะเทือนสั่นไหวไปทั่วบริเวณ

จีมินที่นั่งสั่นงกมาเนิ่นนานหันมามองใบหน้าพี่ชายต่างแม่อย่างยุนกิด้วยแววตาตื่นตระหนก เหงื่อกาฬผุดขึ้นเต็มหน้าผากด้วยความหวาดกลัว สติที่มีเพียงน้อยนิดกำลังจะปิดตัวลงโดยสมบูรณ์

เขาอยู่ในอาการช็อคเต็มขั้น...ซึ่งไม่น่าต่างอะไรกับยุนกิหรือคนในอ้อมกอดสักนิด

กี่ครั้งแล้วที่ยื้อแทฮยองไว้แต่ก็ไม่สำเร็จ มันเป็นอย่างนี้มาเกือบหนึ่งอาทิตย์ตั้งแต่พวกเขาได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่อพาร์ตเมนต์แห่งนี้

พวกเขาสองพี่น้องได้เจอกับคิมแทฮยองและคนรักต่างภพตั้งแต่ย้ายมาอยู่วันแรก

มันไม่น่าจะเป็นปัญหาเลยถ้าพวกเขาไม่เห็นแก่ความสวยน่ารักของแทฮยองชายหนุ่มนักศึกษาปีสามของมหาลัยชื่อดังที่อยู่ในระแวกนี้ เพราะสิ่งนั้นเองที่ยอมลงทุนปกป้อง มันทำให้พวกเขาทนเห็นความเดือดร้อนของอีกฝ่ายไม่ได้...ถึงแม้จะกลัวเจ้าของเดิมแต่ก็ห่วงความสัมพันธ์ที่จะเกิดขึ้นอย่างแน่นอนในอนาคต

มันทั้งน่าลุ้นและน่ากลัวไปพร้อมๆกัน

“ปล่อยเราเถอะ...เราต้องไปหาจองกุก เขาโกรธใหญ่แล้ว ฮึก”

ทั้งยุนกิและจีมินไม่รู้ว่าแทฮยองเอาแรงมาจากไหนถึงได้สะบัดเขาทั้งสองคนจนกระเด็นไปคนละทาง ก่อนเจ้าตัวจะวิ่งไปที่ประตูห้องซึ่งได้ยินเสียงข่วนเล็บทื่อๆลงบนผนังไม่หยุดหย่อน

“อย่าไป!!!”

ปัง!!

เสียงประตูปิดลงฉับเมื่อร่างคุ้นตาของเจ้าของห้องฝั่งตรงข้ามวิ่งหายเข้าไปในเงาดำทมิฬ ทั้งคู่ลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อสบสายตาเข้ากับอดีตเจ้าของหัวใจของแทฮยอง

สิ่งนั้นมันน่ากลัว...มันน่ากลัวเกินกว่าจะก้าวเท้าออกไปรั้งไว้ ร่างกายสั่นเทิ้มราวกับกำลังจะจับไข้...มันเป็นอีกวันแล้วที่พวกเขาไม่สามารถช่วยเหลือคิมแทฮยองได้...

“อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา”

พร้อมๆกับได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวที่ดังขึ้นทุกค่ำคืนในเวลาเที่ยงคืนห้านาทีของทุกวัน

 

 

แทฮยองตื่นมาบนเตียงหลังใหญ่ที่อยู่ในห้องของตัวเองที่เคยอาศัยอยู่กับคนรัก สิ่งที่เขาเห็นก่อนที่จะก้าวเข้าไปสู่ความดำมืดนั้นก็คือใบหน้าที่คุ้นเคยของจองกุกในครั้งที่มันยังหล่อเหลาติดตาและหัวใจมาโดยตลอด

ความรักของเราไม่สมควรจะจบลงด้วยการจากลา หรือแม้กระทั่งอยู่กันคนละเส้นแบ่งเขตสถานะ แทฮยองยังรักจอนจองกุกหมดหัวใจและก็เชื่อว่าอีกฝ่ายก็คงมีความรู้สึกไม่แตกต่างกัน...

แต่มันต่าง...ตรงที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันในที่ๆเหมาะสม

“แทฮยอง....แทฮยองอ่า ที่รัก~” น้ำเสียงเย็นเอื่อยๆดังขึ้นข้างใบหูจนเจ้าของชื่อรู้สึกถึงหัวใจที่สั่นไหวไม่เป็นจังหวะ  “อ่า...ผมถึงคุณจัง สุดที่รัก”

“ฮึก...ฮือออ ปะ...ปล่อยเราไปเถอะ เรากลัวแล้ว...”

“อยู่กับผู้ชายคนอื่นมีความสุขมากหนักหรือไง ห๊า!!”

แทฮยองส่งเสียงกรีดร้องอย่างหวาดกลัวเมื่อใบหน้าที่เคยหล่อเหลาแปรเปลี่ยนเป็นเหวอะหวะจนจำเค้าเดิมไม่ได้ กลิ่นคาวเลือดช้ำหนองลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ จนในที่สุดแทฮยองก็สัมผัสได้ถึงความเปียกแฉะของของเหลวที่แผ่กระจายอยู่ทั่วใบหน้า ดวงตากลวงโบ๋มีหนอนตัวใหญ่ชอนไชอยู่หลายสิบจนบางตัวก็ร่วงหล่นลงมาบนตัวของแทฮยองเต็มไปหมด

“อึก..อ่อก” ริมฝีปากที่เคยนุ่มหยุ่นบัดนี้เหลือเพียงกระดูกติดเศษชิ้นเนื้อ มันถูกประกบลงมาบนอวัยวะเดียวกันจนรู้สึกถึงความคลื่นไส้ในช่องท้อง เลือดสีดำช้ำจำนวนมากหลั่งไหลเข้าสู่โพรงปากจนสำลักและไอไม่หยุด “อึก...แค่กๆ”

“ดูนั้นสิ...แทฮยอง”

ร่างขึ้นอืดส่งกลิ่นเหม็นเน่าปรากฎขึ้นในกรอบสายตา รอยแผลกรีดลึกจนมองเห็นกระดูกสีขาวบนข้อมือนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจ้าของศพคงทำร้ายตัวเองเป็นแน่แท้ เสื้อผ้าสีขาวบัดนี้กลายเป็นสีดำคล้ำ ร่างกายบวมเป่งเพราะถูกปล่อยทิ้งไว้เป็นเวลาหลายวันแล้ว

“มองดูสิ...มองดูให้เต็มตาแทฮยอง” ใบหน้าของแทฮยองถูกผลักให้อยู่เสมอกับศพชายหนุ่มที่นอนอยู่เคียงข้าง น้ำตาของเขาไหลพรากเมื่อสบสายตาเข้ากับดวงตาเบิกโพลงที่เริ่มหลุดร่วงออกจากเบ้าตามการเน่าเปื่อยของธรรมชาติ “เห็นอะไรไหม”

“ฮึก...ฮือออ มะ...ไม่จองกุก”

สภาพศพที่นอนอยู่เคียงนั้นนั้นทำให้แทฮยองหวาดกลัวไปหมด

เขากลัว...กลัวเหลือเกิน

“อย่ากลัวไปเลยแทฮยองอ่า~ เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป~”

 

 

ออด...ออด

“แทฮยอง!!”

การปรากฎตัวของแทฮยองมักจะพร้อมๆกับออดที่ดังขึ้นในเวลาเดิมๆหลังจากที่เจ้าตัวได้บอกว่าเรียนภาคค่ำที่มหาวิทยาลัยเสร็จแล้ว

ยุนกิจ้องมองเวลาที่เดินเป็นวงกลมของนาฬิกาที่ติดไว้บนฝาผนังห้อง ห้าทุ่มสามสิบสองนาทีแล้ว อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมง‘คนรักเก่า’ของแทฮยองจะมาตามกลับไปที่ห้องเหมือนกับทุกๆวัน....

เหมือนที่แทฮยองมาเคาะห้องของเขากว่าสองอาทิตย์แล้วเช่นกัน

“ขอโทษนะพี่ยุนกิ จีมิน...ที่มารบกวนตลอดเลย”

“ไม่เลย...ไม่ต้องเกรงใจเราแทฮยอง เข้ามาก่อนสิ” จีมินร้องทักพลางคว้าข้อมือของคนตัวผอมซึ่งยืนทำหน้าหงอยอยู่หน้าประตูให้เข้ามาภายในห้อง “มือเย็นเชียว ข้างนอกหนาวมากใช่ไหม...”

จีมินผละเดินออกไปที่ห้องครัวเพื่อชงโกโก้อุ่นๆให้แทฮยองสักแก้วหลังจากที่ทิ้งให้นั่งรอบนโซฟาในห้องรับแขก ส่วนยุนกินั้นได้ทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้างคนหน้าหวานที่ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกจากดวงตาช้าๆ ฝ่ามือขาวซีดวางทาบทับลงบนหลังมือของแทฮยองเพื่อให้กำลังใจ

“ย้ายไปอยู่กับเพื่อนดีไหมแทฮยอง...ย้ายไปเลยเขาจะได้หาไม่เจอ”

“ฮึก...ฮือ ไม่ได้...จองกุกติดตามผมไปทุกๆที่”

เจ้าของร่างผอมร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร ยุนกิพยักหน้ารับกับคำพูดของแทฮยอง...เขาเข้าใจดีว่ามันอาจจะเป็นการรบกวนเพื่อนสนิทที่มักจะไปอาศัยอยู่ด้วยในช่วงกลางวันตามคำบอกเล่า

“อย่าร้องไห้เลย...” ยุนกิไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงมีใจยึดติดกับแทฮยองมากทั้งๆที่เรารู้จักกันได้ไม่นาน มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกจริงๆ กระทั่งยังไม่เกรงกลัวสิ่งลี้ลับที่ประสบอยู่ในทุกวัน...“พี่ขอโทษที่ปกป้องเราไม่ได้นะ”

“ไม่เลยครับ...พี่ยุนกิ ผมต่างหากที่มารบกวนตลอด”

แทฮยองส่ายหน้าหวือ ฝ่ามือสอดประสานเข้ากับคนแก่กว่าก่อนยกมันขึ้นมากอบกุมเอาไว้แน่น เขาเข้าใจทั้งคู่ดี... เพราะถ้าไม่มียุนกิและจีมินเขาจะต้องเหงาแน่ๆ

และใช่...แทฮยองรับมือกับจองกุกไม่ไหวจริงๆ

“แทฮยอง...”

ยุนกิครางแผ่วในลำคอเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มของร่างกายแทฮยองที่ขยับเข้ามาซบกับตัวเขาในวินาทีต่อมา เนื้อตัวอีกฝ่ายสั่นระริกไปด้วยแรงสะอื้นไห้จนเขาอดที่จะกอดปลอบเจ้าตัวไม่ได้

“ไม่เป็นไรเลย...มาหาพี่ที่นี่ได้ตามที่แทฮยองต้องการ ไม่ต้องเกรงใจ”

“พี่ยุนกิ...ขอบคุณนะครับ”

แทฮยองผละตัวกลับไปนั่งตัวตรง ทว่าใบหน้าหวานเคล้าคลอไปด้วยคราบน้ำตานั้นทำให้เรียวนิ้วซีดขาวเอื้อมขึ้นไปเช็ดคราบน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา หัวใจสั่นระรัวเมื่อจ้องมองริมฝีปากสีระเรื่อตรงหน้า

อยากสัมผัส...อยากครอบครองจนต้องยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้...ใกล้ขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่ง...

เพล้ง!!!

ยุนกิสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงภาชนะร่วงหล่นจนเกิดเสียงดังจากด้านหลัง ใบหน้าตื่นๆของจีมินคือสิ่งที่เขามองเห็นในวินาทีต่อมา พร้อมๆกับเศษแก้วกระเบื้องชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่กระจายอยู่เต็มพื้น

“จีมิน???”

“อ่า...ขอโทษฮะ มันลื่น เดี๋ยวผมเก็บเอง อย่าลุกขึ้นมานะ” จีมินพูดด้วยเสียงติดขัดอยู่ในที เขาย่อตัวลงนั่งยองๆก่อนคว้าเศษแก้วขึ้นมาทิ้งใส่ขยะใกล้ๆด้วยท่าทีลนลาน

ยุนกิรู้ดีว่าจีมินก็มีความรู้สึกดีๆให้กับแทฮยอง...น้องชายต่างสายเลือดถึงได้ตกใจมากที่ใบหน้าของพวกเราใกลกันขนาดนี้

“ให้เราช่วยไหมจีมิน...”

“มะ...ไม่ต้องหรอก!! อย่าเข้ามา นั่งเฉยๆเถอะ”

จีมินบอกอีกครั้งก่อนจะวิ่งกลับหายเข้าไปในครัวทันทีหลังจากทำความสะอาดบนพื้นเสร็จแล้ว ใบหน้าที่ซีดเผือดทำให้ยุนกิต้องชันตัวลุกขึ้นจากโซฟาเพื่อไปดูอาการของน้องชายเสียหน่อย แต่ทว่าร่างกายของเขากับถูกดึงรั้งไว้โดยคนที่นั่งอยู่เคียงข้างเสียก่อน

“ผมจะต้องไปแล้ว...จองกุกกำลังมา”

 

 

“จองกุก...เมื่อไรจะหยุดมองหาคนอื่นสักที มีเราคนเดียวไม่ได้เหรอ!!?”

“จองกุก..เมื่อวานไปไหนมา!! แอบไปหาใคร บอกเรามานะ”

“จองกุก!!!”

หากย้อนเวลากลับไปยังตอนมีชีวิตอยู่...แทฮยองมักจะถามตัวเองเสมอว่าทำไมถึงต้องคอยระแวงการถูกแทงข้างหลังด้วย

ไม่สิ...เพราะเขาถูกแทงมาจนนับครั้งไม่ถ้วนกับความเจ้าชู้ของจอนจองกุก คนรักที่คบหากันมานอนกว่าสามปี

ยามเมื่อแรกรักทุกสิ่งทุกอย่างนั้นสวยงามไปหมด ทว่าเมื่อเวลาผ่านพ้นไปเนิ่นนานความเบื่อหน่ายและลิ้มลองสิ่งใหม่ๆก็เกิดขึ้นกับชีวิตคู่

จองกุกชอบหนีเที่ยว

จองกุกชอบดื่มและสังสรรค์

จองกุกชอบสนุก

จองกุก...ชอบนอกใจ

จนกระทั้งวันสุดท้ายที่จองกุกหมดสิ้นลมหายใจในห้องพัก ถึงแทฮยองจะไม่ชอบให้จองกุกนอกใจแต่เขาก็ไม่อยากให้จองกุกต้องมาขาดใจตายในอ้อมกอดอย่างนี้

คำขอโทษคือสุดท้ายที่ดังลอดจากกลีบปากซึ่งเคยสัมผัสมานับครั้งไม่ถ้วนนั้นไม่ได้ทำให้แทฮยองรู้สึกดีกับการกอดร่างท่วมไปด้วยเลือดที่ไหลเจิ่งนองลงบนพื้นกว่าหลายสิบลิตร...

“อย่าเสียใจไปเลย...ผมอยู่กับแทฮยองเสมอ”

น้ำเสียงเอื่อยพูดขึ้นพร้อมกับร่างเย็นเฉียบที่ตระกองกอดอยู่ด้านหลังนั้นเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของเจ้าของชื่อ...

แทฮยองตัวสั่นเทิ้มไปทั้งตัวเพราะความหนาวเย็นของเครื่องปรับอากาศภายในห้องและร่างกายไร้วิญญาณของจอนจองกุกที่นอนซ้อนหลัง

กลิ่นเหม็นเน่าลอยคละคลุ้งไปทั่วห้องจนแสบคอไปหมด แทฮยองพยายามไม่มองร่างกายบวมอืดและเน่าเฟะเข้าขั้นวิกฤตที่นอนอยู่ด้านข้าง น้ำเหลืองชุ่มไปทั่วพื้นที่นอนนิ่มจนน่ากลัวว่าจะกระจายมาถึงบริเวณที่แทฮยองนอนอยู่ในอีกไม่ช้า

“ฮึก...ฮือ”

เสียงสะอื้นไห้ยังคงดังอย่างต่อเนื่องไม่ผันเปลี่ยน แทฮยองนอนตัวเกร็งเมื่อฝ่ามือเย็นเฉียบไม่ต่างจากร่างกายของเขานั้นค่อยๆลูบไล้ไปทั่วเอวกระทั่งเลื่อนขึ้นจนถึงตุ่มไตสีอ่อนภายใต้ชั้นเสื้อสีขาวสะอาดที่ใส่อยู่ประจำ จมูกโด่งไร้ลมหายใจดอมดมบริเวณต้นคออีกทั้งยังกดจูบลงเบาๆเพื่อให้ความเอ็นดูร่างในอ้อมกอด “ยะ...อย่า ฮึก”

แทฮยองร้องห้ามเมื่อใบหน้าหล่อเหลาทว่าซีดขาวราวกับกระดาษพลิกร่างมาทาบทับเขาทั้งตัวก่อนจะกดริมฝีปากลงมาบนส่วนเดียวกันอย่างแนบแน่น จองกุกแสดงความรักต่ออีกฝ่ายเต็มที่ๆความรักของเขาจะมีให้...เขาอยากจะแก้ตัวและพยายามยื้อแทฮยองเอาไว้กับตัวเองให้ได้มากที่สุด

“อึก...” ปลายลิ้นเย็นเยียบสอดเข้าไปในโพรงปากลึกจนชนคอหอย แทฮยองดิ้นพล่านเมื่อรู้สึกถึงความทรมาณที่ได้รับ ทว่าอีกใจหนึ่งก็รู้ถึงความรักที่อีกฝ่ายมอบให้กัน สัมผัสของจองกุกยังเหมือนเดิมทุกอย่าง ทั้งรสจูบ การเล้าโลม หรือแม้กระทั่งการสอดใส่ความแข็งแกร่งเข้ามาในร่างกายของเขา

ทุกอย่างยังคงเหมือนๆเดิม...

“ยอมรับสักทีสิ...แทฮยอง”

 

 

แทฮยองหายตัวไปสองคืนแล้วและมินยุนกิก็เปิดประตูรออีกฝ่ายในเวลาเดิมเหมือนทุกๆวัน

“เป็นอะไร...ยังไม่เลิกหลอนหรือไง?”

ยุนกิถามน้องชายเสียงขุ่นเมื่อเจ้าคนอายุน้อยกว่านั้นพูดจาไร้สาระจนเขาเกินกว่าจะรับได้ เหตุการณ์เมื่อสองวันก่อนนั้นเป็นประเด็นการถกเถียงกันเมื่อจีมินได้บอกว่าในตอนที่เห็นกับเขาแทฮยองกำลังนั่งอยู่บนโซฟานั้นมีบางอย่างผิดปกติ...

ผิดปกติที่ร่างกายของแทฮยองนั้นบวมอืดจนจำเค้าเดิมไม่ได้อีกทั้งยังมีเลือดสีคล้ำเป็นจำนวนมากไหลออกจากริมฝีปากและรอยปริแตกของร่างกาย เสื้อสีขาวคราคร่ำด้วยคราบน้ำหนองกระทั่งเจิ่งนองไปทั่วพื้นห้องจนเขาต้องเผลอปล่อยแก้วกระเบื้องตกลงยังเบื้องล่างเพราะความตกใจ

จีมินคิดว่าตัวเองอาจจะตาฝาดไป...เขาต้องตาฝาดแน่ๆที่เห็นคนน่ารักแบบแทฮยองมีคุณลักษณะเช่นนั้นเพราะหลังจากที่เขามองกลับไปยังเรือนร่างของอีกฝ่ายก็ไม่มีอะไรผิดปกติเหมือนสิ่งที่เขาเห็นด้วยซ้ำ

“ผมแค่...ไม่รู้สิ ผมแค่รู้สึกแปลกเฉย” จีมินสับสนนัก เขาไม่รู้ว่าควรเชื่อฝ่ายไหน ทั้งจองกุกที่เป็นอดีตคนรักของแทฮยองหรือแม้ตัวของแทฮยองเอง “มันก็น่าคิดนิดหน่อยตรงที่ว่าทำไมเราไม่เคยเห็นแทฮยองในเวลากลางวันสักครั้งและตอนกลางคืนทำไมถึงมาหาในชุดเดิมๆเหมือนกันทุกวัน”

“เงียบไปเลย...แทฮยองก็บอกแล้วไม่ใช่หรือไงว่าเรียนภาคค่ำ อีกอย่างตอนกลางวันจะอยู่ได้ไงวะน่ากลัวจะตายห่า แล้-....”

ออดดดดดดดดดด~

“แทฮยอง!!

จีมินตาโตเมื่อได้ยินเสียงกดออดหน้าประตูห้อง เขาเหลือบมองนาฬิกาบนฝาผนังซึ่งเป็นเวลาห้าทุ่มสามสิบสองนาทีพร้อมๆกันนั้นยังเห็นร่างของยุนกิเดินไปเป้าหมายก่อนชะโงกหน้าเข้าไปส่องตาแมวเพื่อดูว่าคนด้านหลังนั้นจะเป็นแทฮยองหรือเปล่า...

“ไม่เห็นมีใครเลย...พวกเด็กเวรแน่ๆ”

“.......” จีมินได้แต่มองพี่ชายสบถคำหยาบออกมาเมื่อคนด้านหลังประตูไม่ใช่แทฮยองตามที่หวังไว้

เขาไม่ใช่ไม่ดีใจที่พบเจอแทฮยองทุกวันหากแต่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปเมื่อพบเห็นร่างกายบวมอืดเมื่อวันนั้น มันน่ากลัว...น่ากลัวเกินกว่าจะยอมรับลง และจีมินก็หวังเอาไว้ว่าเขาจะตาฝาด...

ออดดดดดดดดดด~

เสียงกดออดดังขึ้นอีกครั้งและยุนกิที่ยังยืนอยู่หน้าประตูก็ไม่พลาดที่จะสอดส่องช่องตาแมวกลับไปอีกครั้งเหมือนก่อนหน้านี้ในใจภาวนาให้เป็นแทฮยองสักที

ทว่าสิ่งที่เห็นนั้นคือร่างที่วิ่งผ่านหน้าห้องไปอย่างรวดเร็ว ด้านหน้าห้องยังว่างเปล่าและยุนกิเห็นเพียงแค่ประตูห้องตรงข้ามกับตัวเองเท่านั้น

“เด็กเวรจริงๆ!!! เดี๋ยวมากดอีกจะด่าให้!!”

ออดดดดดดดดดด

ปึง!!

สิ่งที่ยุนกิทำคือการกระชากประตูเปิดเข้าหาตัวหลังจากที่ได้ยินเสียงกดออดเป็นครั้งที่สาม เขากะเอาไว้อยู่แล้วว่าเด็กเวรพวกนั้นคงจะย้อนกลับมาแกล้งต่อแน่ๆตราบใดที่เขาไม่เปิดประตูออกไปตามความน่าจะเป็น...

“อ้าว...แทฮยอง เข้ามา-...”

“เดี๋ยวก่อน!!!”

ยุนกิเผยรอยยิ้มเมื่อคนตรงหน้านั้นคือเจ้าของใบหน้าหวานที่เข้าเฝ้ารอมาตลอด สิ่งถัดมาคือการเชื้อเชิญอีกฝ่ายเข้ามาอย่างไม่ต้องนึกคิด...ทว่าคำพูดของจีมินก็แทรกขึ้นมาเสียงดังจนเจ้าตัวลุกขึ้นจากโซฟาและเดินเข้ามาหา

“อะไร...จีมิน?”

“อะ...เอ่อ แทฮยอง หายไปไหนมาเหรอ”

“เราไปนอนบ้านเพื่อนน่ะ....” แทฮยองตอบเสียงเบา

“เหรอ...แล้วเป็นไงบ้าง โอเคหรือเปล่า”

“อ่า...จีมินจะไม่ชวนเราเข้าไปในห้องหน่อยเหรอ?”

แทฮยองมองสบตากับคนที่ยืนขวางประตูด้วยความไม่เข้าใจและไม่ต่างอะไรกับยุนกิที่มองน้องชายตัวเองด้วยสายตาขุ่นเคืองเช่นกัน

“แทฮยองเข้ามาสิ....ไอ้จีมินหลีก!!” เจ้าของมือขาวซีดเอื้อมไปจับข้อมือของแทฮยองก่อนจะผลักร่างของน้องชายที่ยืนทำหน้าเหวอๆให้ออกไปจากเส้นทางเข้าประตู “

“อึก!!!”

กลิ่นสาบสางช้ำเลือดช้ำหนองล่องลอยฟุ้งอยู่ในทุกอณูอากาศ จีมินยกมือปิดจมูกทันทีเนื่องจากทนรับกับมันไม่ไหว มันตีตื้นขึ้นมาจากช่องท้องจนอยากจะอาเจียนซะให้ได้

ใบหน้าของจีมินซีดเผือดเมื่อมองไปยังประตูห้องของแทฮยอง ดวงตาเล็กเบิกกว้างเท่าที่จะทำได้ เขาเห็นแล้ว...เห็นสิ่งด้านในห้องของคนตัวผอมที่มักจะแวะเวียนมาหาอยู่บ่อยครั้ง

...เพราะว่ามันถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ด้านในห้องนั้นไม่ได้เปิดไฟดวงใหญ่ทิ้งเอาไว้แต่ทว่าโชคดีที่มีแสงจากโคมไฟบนหัวเตียงดวงใหญ่พอมองให้เห็นอะไรต่อมิอะไรได้

อย่างเช่นศพที่นอนบวมอืดอยู่บนเตียงและอากาศเย็นจัดที่ลอยมากระทบผิว

ปัง!!

ไม่ต้องรอให้เชื้อเชิญเข้ามาในห้องจีมินก็วิ่งอย่างเร็วกลับมานั่งที่โซฟาที่พี่ชายและหนึ่งในเจ้าของห้องนั้นได้นั่งอยู่เคียงข้างกัน

“เป็นอะไรเหรอจีมิน...หน้าซีดเชียว” แทฮยองถามขึ้น ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าซีดเผือดด้วยความเป็นห่วงก่อนเอื้อมฝ่ามือวางลงบนหน้าขาของคนที่นั่งตัวสั่นงกๆ “หะ...เห็นอะไรมาเหรอ จีมิน”

“ทะ แทฮยองในห้องนั้น...ศพ?”

“ศพ!!!” เป็นมินยุนกิที่กระโจนขึ้นจากโซฟาเพื่อขยับเข้ามาใกล้น้องชายที่ยังนั่งตัวสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่ เขาแตะมือลงไปบนเนินไหล่ของจีมินพลางบีบนวดมันเบาๆให้ผ่อนคลายขึ้นบ้าง

“ศพใคร...ศพของใครเหรอแทฮยอง?”

“......”

“ทำไมไม่ตอบล่ะ...จอนจองกุก?หรือว่านาย

“พูดอะไรวะจีมิน!!! แทฮยองก็นั่งอยู่นี้ไง!!”

ยุนกิกระชากมือแทฮยองให้ลุกขึ้นมายืนเคียงข้างกัน ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงลมหายใจของสองพี่น้องดังขึ้นเป็นระยะเพราะตกใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า

“ทะ...แทฮยอง”

ร่างที่เคยดูดีไปทั่วทุกสัดส่วนนั้นกำลังค่อยๆแปรสภาพเปลี่ยนเป็นบวมอืดและดำคล้ำลงเรื่อยๆ จากที่เคยมีชั้นผิวหนังสุขภาพดีก็ได้ไหลลงไปกองบนพื้นจนเห็นเพียงเศษชิ้นเนื้อที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าเกาะเกี่ยวกับกระดูกสีขาวเท่านั้น

“อึก...!!”

จะว่าทั้งคู่ตกลงสุดขีดจนรู้สึกช็อคไปแล้วก็ได้เมื่อเห็นสิ่งที่ชอบมากที่สุดอย่างดวงตากลมโตหล่นแมะลงบนพื้นไม่ต่างกับกองเนื้อเหม็นสาบ...มันค่อยๆหลุดร่วงออกจากโครงกระดูกเรื่อยๆจนไม่เหลือสิ่งใดบนร่างกายของคิมแทฮยองอีกแล้ว

“ว้า...เสียดายจัง อุตส่าห์เล่นมาตั้งนาน ความแตกซะแล้ว~”

 

 

ออดดดดดดดดดด ปังๆๆๆๆ แกร่กกกกกกกกก

สารพัดเสียงที่ดังขึ้นในทุกๆคืน มันตามรังควานสองพี่น้องจนแทบจะเป็นประสาทกันตั้งแต่รับรู้ว่าคนที่นอนแน่นิ่งอยู่ในห้องนั่นคือใคร

ทั้งเสียงกดออดหน้าห้อง เสียงทุบประตูหรือเสียงกรีดกรายเล็บทื่อๆลงบนผนังได้สร้างความเดือดร้อนให้แก่เขาทั้งคู่ไม่น้อย

สิ่งที่กล่าวอ้างมานั้นยังเทียบไม่ได้กับการได้ยินเสียงหวานๆซึ่งถูกเอื้อนเอยออกมาจากคนคุ้นหน้าคุ้นตาที่เคยก้าวเท้าเข้ามาในห้องนี้มากกว่าสองอาทิตย์

“ฮืออออ ฮึก ทำไมใจร้ายกับเราจัง...ก่อนหน้านี้ก็หลงรักใบหน้าของเราไม่ใช่หรือไง”

“ปะ...ไปเถอะ เราอยู่คนละภพคนละชาติกันแล้ว ไปเสียเถอะ”

ยุนกิว่าเสียงอึกอัก ยิ่งเขาพูดเยอะหรือมากขึ้นเมื่อไร...เสียงขูดเล็บทื่อๆนั้นก็ส่งเสียงตามมาจนเขาได้ยินเสียงหวานพึมพำอยู่ข้างใบหู

ไหนบอกว่าจะมาเมื่อไรก็ได้ไง...คนขี้โกหก คิ...คิกคิก” ยุนกิสะบัดตัวซ้ายขวา เขามองหาที่มาของเสียงเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเข้ามาได้นอกเสียจากว่าพวกเขาออกปากเชิญให้เข้ามาจะลงโทษให้เข็ดเลย”

โครม!!!

บานประตูถูกเปิดอ้าออกกว่างด้วยแรงมหาศาล ทั้งจีมินและยุนกิที่นั่งกอดกันกลมอยู่นั้นจ้องมองไปที่ใบหน้าสวยหวานซึ่งกำลังลอกคราบตัวเองออกจนไม่เหลือเค้าโครงหน้าเดิมที่จีมินและยุนกิเคยชื่นชอบอีกแล้ว

ใช่...มีเพียงใบหน้ายับเยินซึ่งมันทั้งบวมฉึ่งและเน่าเฟะจนเห็นกระดูสีขาวภายใต้ชั้นผิวหนังที่เคยเปล่งปลั่งมาก่อน

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก”

 

 

‘เกิดเหตุสลดในอพาร์ตเมนต์ใกล้เคียงมหาลัยชื่อดังในย่านxxx เจ้าของได้รับแจ้งความจากห้องพักชั้น4ฝั่งตรงข้ามห้องเกิดเหตุว่าพบศพชายหนุ่มนอนอืดอยู่ในห้อง เบื้องหลังพบว่าผู้ตายชื่อคิมแทฮยอง ลักษณะการตายไม่ต่ำกว่าสองอาทิตย์ ตำรวจมุ่งประเด็นฆ่าตัวตาย สืบเนื่องจากมีบาดแผลถูกกรีดด้วยของมีคมบริเวณข้อมือ ภายในห้องไร้การต่อสู้ ข้าวของเครื่องใช้ถูกวางในจุดเดิม....’

‘เรื่องราวยังไม่ตบเท่านั้นเมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจได้พบเจอกับชิ้นส่วนของร่างกายมนุษย์เป็นจำนวนมากถูกดองด้วยน้ำยาอยู่ในโหลแก้วเป็นจำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็นนิ้วมือ หัวใจ ใบหู หรือกระทั้งอวัยวะเพศที่วางตั้งเรียงรายไว้ทั่วบริเวณห้อง’

‘อากาศหนาวเย็นจากการเปิดเครื่องปรับอากาศทิ้งไว้ภายในห้องทำให้ศพเน่าเปื่อยและส่งกลิ่นเหม็นช้ามากกว่าปกติ จนกระทั่งเจ้าของห้องฝั่งตรงข้ามได้แจ้งว่าพบเห็นศพจึงแจ้งกับเจ้าหน้าที่ในเวลาต่อมา...’

 

‘มีความสุขมากไหมจองกุก!!!’

หากย้อนเวลากลับไปได้ แทฮยองก็คงทำเหมือนเดิม...

เขาจะทำเหมือนเดิมที่จ้วงแทงจองกุกไม่ยั้งในห้องของชู้ที่เพิ่งจับได้คนล่าสุด

จ้วงแทงนับสิบแผลท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้หญิงร่างเปลือยเปล่าที่ไม่ต่างอะไรกับคนรักของเขา ถึงแม้มันจะแสบแก้วหูขนาดไหนแต่เพราะเสียงเพลงดังกระหึ่มนั้นช่วยกลบเกลื่อนมันได้เป็นอย่างดี

‘อั่ก!!! แท...’

‘ตาย...ตายไปซะไอ้คนเฮงซวย มีเราคนเดียวไม่ได้ก็ตายไปซะ ฮืออ...ฮึก’

แทฮยองเจ็บ...เจ็บปวดหัวใจมาตลอดกับการคบหาผู้ชายตรงหน้า ทั้งรักทั้งเกลียดจนทนไม่ไหว ความโมโหมันทำให้เขามีความกล้าที่จะปลิดชีวิตคนที่รักมากที่สุด เลือดจำนวนมากไหลย้อนออกมาจากบาดแผลจากการปักมิดจนมิดด้ามก่อนกระชากออกอย่างแรง มันเจิ่งนองเต็มพื้นไปหมด

‘ขะ...ขอโทษ...’

เพียงคำเดียวจากปากของจองกุกทำให้แทฮยองหยุดมือ ใบหน้าเคล้าคลอไปด้วยน้ำตาจ้องมองคนรักที่กำลังจะหมดลมหายใจในอีกไม่ช้า ‘ขอโทษนะ’

‘ฮึก...ฮือ’

แทฮยองทิ้งมีดลงพื้นก่อนจะประคองร่างของจองกุกขึ้นมา อ้อมกอดอีกฝ่ายยังอุ่นเสมอ อุ่นเพียงร่างกายในขณะที่หัวใจนั้นด้านชาราวน้ำแข็ง

‘ขอบคุณนะจองกุกที่ให้ชีวิตกับเรา’ แทฮยองปล่อยให้น้ำตารินไหล ฝ่ามือจับใบหน้าหล่อขึ้นมาแนบอก...นี่คงจะป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะมอบไออุ่นให้แก่กัน

ไม่เป็นไร...เดี๋ยวจะส่งชู้รักไปให้อีกคนหนึ่งละกัน

 

 

ก๊อก...ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นหน้าห้อง เจ้าของห้องที่เพิ่งย้ายมาใหม่อย่างคิมซอกจินที่กำลังจัดข้าวของเข้าที่ให้เป็นระเบียบเลิกคิ้วขึ้นสูงเมื่อจ้องมองนาฬิกาก็เห็นว่าเกือบจะเที่ยงคืนแล้วยังจะมีใครมาหาเขาอีก

ขายาวก้าวไปที่ประตูอย่างไม่เร่งรีบ ใบหน้าคมคายก้มลงมองไปที่ช่องส่องตาแมว ภายในกรอบสายตานั้นปรากฎชายหนุ่มที่คาดว่าคงจะเป็นรุ่นน้องของเขาสักสามสี่ปียืนอยู่ด้านหลังด้วยเสื้อผ้านักศึกษาทั้งคู่

แอ๊ด~

“เอ่อ...มีอะไรเหรอครับ??”

“สวัสดี...ผมชื่อคิมแทฮยอง ส่วนนี่คนรักของผมจอนจองกุก” เจ้าของร่างผอมจับหัวไหล่คนรักก่อนดันให้เข้ามายืนตรงหน้าชายหนุ่มที่หน้าใหม่ที่จะกลายเป็นเพื่อนบ้านกันในอีกไม่ช้านี้

 

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ...พวกเราอยู่ตรงข้ามห้องของคุณนี่เอง”

                                                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #777 Phakchira1 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 05:23
    ฮื่ออ แล้วนี่มาอ่านตอนตี5 อืมๆ TT
    #777
    0
  2. #680 Noeyoey (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 10:46
    ฮือออ อ่านละขนลุกTT
    #680
    0
  3. #634 sofar_fa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 21:53
    ส่งท้ายได้น่าสยดสยองมากๆอ่ะ
    #634
    0
  4. #605 bam_KSH (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 07:35
    หลอนมากกกกกก แทแอบจิตนิดๆอะ น่ากลัว;-;
    #605
    0
  5. #604 sugasuga (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 00:11
    อ่านตอนเที่ยงคืนพอดีเลย หึยย เรื่องมันเศร้าจิตๆหน่อยแต่หลอกหลอนอ่ะ กลัวแล้ว
    #604
    0
  6. #573 sungmin-pink boy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 22:11
    น่ากลัวมากกกกกกก
    #573
    0
  7. #556 newnew_ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 14:30
    อห. เริ่มมานี่เศร้าเลยพอไปเรื่อยๆเริ่มหน่วงและสุดท้ายขนลุกสุด โอ้ยยยยยหลอนจิต
    #556
    0
  8. #555 KIKI (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 16:36
    หลอน5555555
    #555
    0
  9. #553 ladanoonnoon (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 20:45
    อ่านตอนกลางคืนจ้า....
    #553
    0
  10. #551 ckbear! (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 14:48
    หลอนมากกกกก กลัวแล้ว.. ดีนะเข้ามาอ่านตอนกลางวัน ฮือ
    #551
    0
  11. #549 pimjaiboice (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 17:08
    หลอนแรงงง แอบเศร้าตรงแทกะกุกตาย
    #549
    0
  12. #548 Chëetαн´ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 12:10
    โอโห อย่างหลอนอะ ฮือออ
    #548
    0
  13. #543 Kkim_hyun (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 23:09
    แงงงงงงงน่ากลัววว ขนาดกลัวยังหยุดอ่านไม่ได้เลยอ่ะ ยิ่งอ่านตอน5ทุ่มด้วยยย หลอนน
    #543
    0
  14. #541 MMie Tg\' (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 19:33
    ขนาดอ่านเมื่อช่วงเย็นยังหลอนอ่ะ นึกภาพถ้าอ่านตอนกลางคืนจะน่ากลัวขนาดไหนนน
    #541
    0
  15. #540 lvbaek (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 13:39
    ฮืออหือออออออ พี่จินเป็นรายต่อไปใช่มั้ยคะ
    #540
    0
  16. #539 oZXGKo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 06:58
    หลอนไปอีกกกก น่ากลัวอ่ะ
    #539
    0
  17. #538 valentineloza (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 06:28
    โอ่ยยย พี่อร หนูหลอนอ่ะ55555555
    ดีนะอ่านตอนเช้า ฮือออ
    #538
    0
  18. #537 Lkkaew (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 06:27
    ดีนะอ่านตอนเช้า ฮืออออออ น่ากลัวอ่าา;-;
    #537
    0
  19. #536 V-NANT (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 01:17
    ............ พี่ออน หนูกลัว TT TT
    เรื่องหักมุมมากเลยค่ะ แล้วบรรยายได้แบบไม่กล้ายื่นขาออกนอกผ้าห่มเลย หนูนอนติดประตูด้วย แงงงงงงงงงง
    #536
    0
  20. #535 m_mark2 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 00:57
    ทำไมแทโรคจิตจัง
    #535
    0
  21. #534 fon336362 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 23:55
    หลอนมากเลยคะ พลิกแบบตกใจเลย แอบเศร้าเหมือนกันนะเนี่ย แต่ไม่ควรอ่านตอนกลางคืนคะ555555
    #534
    0