(BTS) KOOKV : F E S T I V A L ♡

ตอนที่ 21 : KELPIE ; sutaaraito

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,996
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    31 ต.ค. 59


One Shot BTS : KELPIE

Couple : Jungkook x Taehyung(V)

Rate : 15+

Author : sutaaraito

Talk : โอย มันกลับมาอีกแล้วสินะคะโปรเจกต์นี้ คนลงน้อยจังเลย ฮือ หวังว่าจะชอบกันนะคะ รักรีดเดอร์ทุกคนค่ะ จุ๊บๆ

                เคลพี (Kelpie) ปีศาจในตำนานของสก็อตแลนด์ เป็นดวงวิญญาณแห่งน้ำ มักปรากฏตัวในแหล่งน้ำหรือแม่น้ำ รูปร่างลักษณะเป็นม้าขนยาว ท่อนล่างเป็นปลา สามารถจำแลงร่างเป็นม้าตัวเล็กๆเพื่อหลอกล่อเด็กๆให้มาขี่มัน หรือเป็นผู้หญิงสวยผมยาวเพื่อหลอกล่อชายหนุ่มให้ตกหลุมรัก ใครที่ได้ขี่มันจะไม่มีวันลงจากหลังของเคลพีได้ มันจะฉุดร่างของคนๆนั้นดำดิ่งลงไปใต้น้ำเพื่อให้จมน้ำตาย จากนั้นก็จะฉีกร่างของเหยื่อกินจนเหลือไว้แต่หัวใจ บ้างก็ว่าเป็นเพียงเรื่องลือเพื่อป้องกันไม่ให้เด็กๆออกไปเล่นน้ำเพียงลำพังหรือไม่ให้หลงใหลในหญิงงามจนขาดสติ ยังไงก็ตามมีผู้หนึ่งสามารถหยุดเคลพีได้...

                ไอ้เหี้ยหยุดเล่าเดี๋ยวนี้ไอ้สัด มึงเล่าเรื่องนี้ในป่าหาพี่เหรอ!? เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นจากไอ้หน้าม้าแมนที่กำลังนั่งปิ้งมาร์ชเมลโล่วด้วยสีหน้าหวาดกลัว ผมได้ยินเสียงเพื่อนในวงร่วมกันโห่พร้อมส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ ไอ้ยุนกิที่กำลังจะเล่าเรื่องต่อถึงกับถอนหายใจพรืด บอกเลยว่าไอ้เหี้ยโฮซอกนี่แม่งขัดจังหวะมาหลายทีแล้ว ตั้งแต่เรื่องแรกยังเรื่องสุดท้าย ไม่รู้จะกลัวอะไรนักหนา ถึงจะเล่าเรื่องผีบ้างแต่ส่วนใหญ่ก็เป็นตำนานลึกลับเฉยๆไม่ได้มีอะไรเล้ย

                ผมกับเพื่อนๆมาแคมป์ปิ้งกันในป่าในช่วงแก๊บก่อนจะเข้ามหาลัย ก็ถือว่าเป็นโอกาสที่ดีจะได้ใช้เวลาร่วมกัน พวกเราสี่คนเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ขึ้นมัธยมต้น มีผม ไอ้ยุนกิ ไอ้โฮซอก แล้วก็จิน(คนนี้ผมเรียกเขาสุภาพสุดเพราะจริงๆแล้วเขาอายุมากกว่าผมสามปี แถมทำอาหารอร่อยด้วย ถือว่าเป็นผู้มีพระคุณ) กิจกรรมก็ไม่มีอะไรมาก ตกปลา เดินป่า ก่อกองไฟแล้วก็เล่าเรื่องสนุกๆกันในเวลากลางคืน

                ไม่รู้ทำไมคืนนี้ทุกคนถึงตัดสินใจจะเล่าเรื่องผี..

                พอเห็นว่าจองโฮซอกผู้ขี้กลัวที่สุดในกลุ่มพานจะเป็นลมไปตั้งแต่เรื่องแรกก็เลยเปลี่ยนจากเรื่องผีมาเป็นตำนานลึกลับแทน ไอ้ยุนกิมันเรียนสายภาษาแถมอยากเข้าวรรณกรรมเลยชอบอ่านหนังสือแนวๆนี้เป็นพิเศษ มันบอกว่าดูมีเสน่ห์ดี แต่ยังไงไอ้เพื่อนม้าก็ยังกลัวอยู่ดีว่ะ ทำไงได้

                นี่มันไม่ใช่เรื่องผีป่ะว่ะโฮซอกผมปราม มันส่ายหน้าประมาณว่าไม่เอาแล้วพลางเสสายตาไปทางแม่น้ำใกล้ๆกับจุดที่พวกเรากางเต็นท์ อันที่จริงมันก็ไม่ใกล้นะ เกิดไปอยู่ใกล้แม่น้ำมันจะมีโอกาสเจอสัตว์ที่มาดื่มน้ำน่ะสิ

                ไอ้กิมันเล่าเรื่องน้ำแบบนี้กูจะกล้าอาบน้ำมั้ยล่ะ

                นี่มึงคิดว่าจะมีไอ้ม้าน้ำนั่นอยู่จริงๆดิ มันเป็นแค่ตำนานจินเสริมพลางส่งโกโก้ร้อนให้พวกผมหลังจากรอแม่งเดือดมาตั้งนาน ได้ข่าวพวกมึงสองคนก็เรียนสายวิทย์ด้วยกันนี่ ใช่มะจองกุก

                อือฮึผมครางรับแล้วยกแก้วโกโก้ขึ้นเป่าให้หายร้อน

                เรื่องนั้นกับเรื่องนี้มันเกี่ยวกันซะที่ไหนล่ะวะ บอกว่ากลัวก็กลัวดิ!” คนโดนว่าปั้นหน้ามุ่ยทำเอาทั้งวงหัวเราะขึ้นมาอย่างมิได้นัดหมาย โอ๊ย! พวกเหี้ย หยุดหัวเราะโว้ย!”

                ผมยักไหล่ตอกกลับมันไป ช่วยไม่ได้ก็แม่งป๊อดเองนี่หว่า ว่าไปแล้วพูดถึงน้ำก็หิวขึ้นมาทันที นึกเอ่ยชวนเพื่อนๆให้เอาปลาที่ตกเอาไว้เมื่อตอนเย็นมาย่างกินกัน จิน ปลาที่กูตกเอาไว้อยู่ไหนวะ อยากกิน

                จินเลิกคิ้ว อยู่ในถังข้างเต็นท์อะ ไปหยิบมาดิ เดี๋ยวกูย่างให้

                นี่แหละครับแม่บ้านของกลุ่ม ถ้าไม่ได้ซอกจิน จอนจองกุกคนนี้มีหวังอดตายเป็นแน่แท้ หยัดกายลุกขึ้นแล้วเดินไปยังเต็นท์สีครามขนาดกลางสำหรับนอนสามคน(เบียดๆก็อุ่นดี ยกเว้นหน้าแข้งไอ้ยุนกิ ขาเล็กแต่แม่งยกขึ้นมาพาดเอวกูได้อย่างกับนักบัลเลต์ทีมชาติ ละเมอว่ากำลังเอากับสาวอยู่อีกต่างหาก กูละเชื่อเขาเลย) เดินวนรอบเต็นท์อยู่นานจนไอ้โฮซอกมองแปลกๆ เฮ้ ไหนจินบอกว่าอยู่ข้างเต็นท์ นี่ผมเดินหามานานแล้วนะ ทำไมไม่มีวะ

                ทำไมกูหาไม่เจอวะเดินกลับมาพร้อมเกาหัวแกรกๆด้วยความงง คราวนี้หม่าม้าของพวกเราถึงกับถอนหายใจก่อนลุกขึ้นไปหาด้วยตัวเอง มิวายมีการมะเหงกผมด้วยข้อหาของแค่นี้ยังหาไม่เจอ โอ้โหนี่เพื่อนหรือแม่วะครับ เอาเป็นเมียแม่งเลยดีมั้ย อุ้ย.. ตบปากๆ

                คนไหล่กว้างเดินกลับมาที่กองไฟด้วยท่าทางเดียวกับผม จำได้ว่าเอาไว้ตรงนั้นนี่หว่า มีตัวอะไรเอาไปเหรอวะผมโห่ ดูดิ โดนประทุษร้ายฟรีอะ หาไม่เจอก็คือหาไม่เจอไงวะ สุดท้ายก็เปลี่ยนกิจกรรมมาเป็นการแดกเหล้าพร้อมเมาท์เรื่องเรียนต่อ ความรัก ผู้หญิง อะไรแบบนี้แทน และนั่นก็เป็นวินาทีที่น่าสะพรึงที่สุดในชีวิต

                ไอ้กิมีแฟน มินยุนกิมีแฟนแล้ว!!

                ผู้ชายด้วย!!!

                เอ้า งั้นที่กูได้ยินมึงละเมอจีมิน จีมินนี่ก็...ผมครางอย่างประหลาดใจเมื่อไอ้ตัวขาวพยักหน้าตอบแบบส่งๆ แม่งคงเขินแหละ แฟนมันอายุมากกว่ามันสองปี อยู่ปีสองคณะวิทยาศาสตร์สาขาจิตวิทยาของประสบการณ์เหนือมนุษย์(ผมก็เพิ่งรู้ว่าแม่งมีจริงๆ..สาขาวิชานี้ ดูแปลกๆอะ) ไปเจอกันตอนไหนไม่รู้ไม่ได้ถาม รูปก็ไม่ให้ดู บอกเสือก เอ๊า นี่เพื่อนไงครับจำไม่ได้เหรอ กูไม่แย่งมึงหรอก สาขาการเรียนก็ประหลาดแล้วครับ บางทีแฟนมึงอาจจะมาอ่อยมึงเพราะเห็นผีเกาะหลังมึงก็ได้นะเออ

                เหยดโด้ กลับจากนี่พามาเจอหน่อยดิ อยากเห็นอะผมยังคงไม่ยอมแพ้ นี่อยากรู้อยากเห็นจริงๆนะเนี่ยว่าแฟนหนุ่มของนายมินยุนกิจะเป็นยังไง มันก็เอาแต่ตอบปัดอยู่นั่น มีการขู่ด้วยว่าเดี๋ยวแฟนมันจะสาปเอา(นี่นักศึกษาหรือผู้ศึกษามนตร์ดำวะ) สุดท้ายก็เลยยอมแพ้กันทั้งวง แยกย้ายกันแปรงฟันแล้วเข้าไปนอนในเต็นท์ พรุ่งนี้ก็กะว่าจะเดินขึ้นเขาไปอีกสักหน่อยเพราะอยากขึ้นไปให้สูงกว่านี้ จินอยากดูนกด้วย(แม่งรักธรรมชาติครับผู้ชายคนนี้ จะจับปลาก็ยังไม่กล้า ผมจับให้หมดอะ ส่วนเรื่องทำอาหารก็หน้าที่มัน)

                ผมหลับตาลงช้าๆ เรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นในวันนี้ไหลเวียนเข้ามาปะปนภายในหัว ไม่เคยเป็นกันเหรอครับ ช่วงก่อนนอนจะเป็นอะไรที่จะคิดมากที่สุดแล้ว ผมเป็นคนหลับยาก จะนอนก็ต้องเผื่อเวลาไว้ประมาณครึ่งชั่วโมงก่อนเวลาหลับจริง เป็นอะไรที่โคตรลำบาก แต่ก็ดีมั้ง จะได้มีเวลาไว้คิดอะไรเยอะๆ นอนคิดนู่นคิดนี่ไปเรื่อยจนเริ่มเคลิ้มๆ สุดท้ายบรรยากาศรอบกายก็เริ่มพร่าเลือนจนดับไปในที่สุด

                เชี่ย..แต่เจ็บชิบหาย อะไรกัดกูวะเนี่ย..

                มือสองข้างลูบๆคลำๆอยู่บริเวณแขน มันเป็นตุ่มๆนิ่มๆของตัวอะไรสักอย่างที่เกาะอยู่บนแขนผมน่าจะสักพักและคงกำลังดูดเลือดสดๆจากร่างกายผมอย่างสุขี อา ค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆเพราะความรำคาญ แม่งเจ็บมาก พอไล่สายตามาดูถึงได้รู้ว่าเป็นทากตัวใหญ่ อื้อหือแม่งแดกเลือดกูหมดตัวยังวะเนี่ย รีบดึงไอ้ทากนรกออกแรงๆในขณะที่ปากก็ร้องซี้ดด้วยความเจ็บ มันเกาะแน่นมาก

                พอได้เจ้างั่งนี่มาอยู่ในมือผมก็จัดการเขวี้ยงมันออกไปด้านนอกซะ รบกวนเวลานอนกูจริงๆ แล้วเลือดที่ไหลอาบแขนผมมันก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหลง่ายๆด้วยนะ ผมควานหาขวดน้ำในกระเป๋าเป้แต่ก็ไม่มี มันน่าจะหมดแล้ว พ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด อย่าให้กูเจออีกนะแม่งกูจะจัดไฟเผามึงอิทากหอยหลอด

                ผมคลานออกมานอกเต็นท์ก่อนจะใส่รองเท้าเตรียมเดินไปหาน้ำด้านนอก แถวๆนี้น่าจะมีแพ็คน้ำขวดใหญ่ที่จินใช้สำหรับต้มโกโก้อยู่ แต่น่าแปลก แม่งหายไปไหนก็ไม่รู้หมดเลย เฮ้ย...

                นี่สาบานเลยว่าจอนจองกุกคนนี้ไม่ได้กลัวนะ แต่แม่งหลอน ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วที่ถังปลาที่ผมจับเองกับมือหายไป แล้วนี่น้ำก็หายไปทั้งแพ็ค ผมควรปลุกเพื่อนๆดีมั้ยวะ หรือกลับไปนอน ไม่ได้ดิแม่ง เลือดไหล่จ๊อกๆยังกับก๊อกน้ำซันวา(จองกุกไม่หื่นครับ) งั้นทางเลือกสุดท้ายก็คงไม่พ้นแม่น้ำนั่น ตอนดึกๆแบบนี้ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีอันตรายอะไรหรือเปล่า แต่เอาเถอะ รีบไปแล้วรีบกลับก็ไม่น่าจะเจอสัตว์อันตรายนะครับ

                โชคดีที่หยิบมือถือติดมาด้วยเลยเปิดไฟฉายเลยเดินส่องไปตลอดทาง ผมกอดตัวเองเบาๆเพราะบรรยากาศตอนกลางคืนมันหนาวจับใจ ก็ภูเขานี่นา อดทนเดินไปอีกสักหน่อยก็เห็นสายน้ำเบาบางท่ามกลางความมืด เพราะเป็นคืนเดือนมืดมันเลยยิ่งแย่เพราะผมมองไม่เห็นอะไรมากเท่าที่ควร ผมขยับเข้าไปใกล้อีกหน่อยก็พบกับร่างของใครสักคนนั่งอยู่ตรงขอบแม่น้ำ ผมถดตัวไปแอบอยู่ข้างๆต้นไม้ใหญ่ ภาพที่เห็นคือผู้หญิงผมยาวสีดำสลวยนั่งหันหลังให้ผม เธอใส่ชุดสีมอๆที่เปื้อนดินจนมันมอมแมมไปหมด ไหล่บางนั้นสั่นระริก ผมเดาว่าอาจจะกำลังร้องไห้ หัวใจผมเต้นไม่เป็นส่ำ รู้สึกหนาวขึ้นมากกว่าเดิมเมื่อใบหน้าสวยหันมาช้าๆ ดวงตากลมโตของเธอสบเข้ากับดวงตาของผมอย่างจัง รอยช้ำที่ขอบตาพิสูจน์ว่าสิ่งที่ผมเดาเป็นเรื่องจริง ริมฝีปากรูปกระจับเผยอออกเล็กน้อย ผมมองแววตาเศร้าสร้อยของเธอไม่วางตา ท่าทางจะรู้อยู่แล้วว่าผมมาแอบตรงนี้ถึงได้หันมามอง

                ผมมองตาของผู้หญิงคนนั้นเนิ่นนานก่อนเธอจะหันหน้ากลับไปแล้วทำสิ่งที่ผมไม่คาดคิด นั่นคือการกระโดดลงไป

                ซ่า!

                ไอ้เหี้ย!! กำลังจะฆ่าตัวตายอย่างนั้นเหรอ ถึงว่าทำไมต้องร้องไห้ เธอต้องเป็นหนึ่งในนักท่องเที่ยวที่หลงทางกับกลุ่มแน่ๆ คิดได้ดังนั้นก็ออกมาจากที่ซ่อนแล้วกระโจนลงน้ำไปดึงร่างเล็กขึ้นมาจากน้ำทันที ผมเคยเป็นนักกีฬาว่ายน้ำมาก่อนก็จริงแต่การที่กระโดดลงน้ำไปทั้งๆเสื้อผ้ามันก็ค่อนข้างลำบากเอาการ ยื่นมือไปจับไหล่เล็กก่อนจะพาเธอขึ้นมาสัมผัสกับอากาศบนผิวน้ำ ผมหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างหมดแรง น่าแปลกที่เธอไม่มีอาการอะไรแบบนั้นเลย ไม่เอาน่า หมดสติไปแล้ว?

                ผมเขย่าร่างนั้นเบาๆพร้อมส่งเสียงเรียก คุณ คุณครับ

                เธอไม่ตอบผม ใบหน้ากับเส้นผมที่เปียกชื้นนั่นค่อยเงยขึ้นมา ผมเบิกตาโพลงอย่างเสียสติ ดวงตาสีแดงฉานส่องประกายวาววับสะท้อนในแววตาผม ริมฝีปากเล็กเมื่อสักครู่กลับกลายเป็นปากที่ฉีกยาวเกือบถึงใบหู ฟันคมที่ยังไงก็ไม่ใช่ฟันมนุษย์นั่นเรียงอยู่เต็มปาก ก่อนจะมีโอกาสได้ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ผมก็ถูกหญิงสาวคนนั้นผลักลงสู่ความมืดมิดใต้ผิวน้ำดังเดิม

                ผมดิ้นพราดเพราะไม่ได้กักเก็บอากาศเข้าปอดก่อน ตะเกียกตะกายพยายามคว้ากระแสน้ำดันตัวกลับขึ้นไป ในขณะเดียวกันก็ต้องป้องกันตัวเองจากหญิงสาวปริศนาที่เริ่มกลายร่างเป็นสิ่งมีชีวิตประหลาดที่ผมไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไร

                เคลพี (Kelpie) ปีศาจในตำนานของสก็อตแลนด์ เป็นดวงวิญญาณแห่งน้ำ มักปรากฏตัวในแหล่งน้ำหรือแม่น้ำ รูปร่างลักษณะเป็นม้าขนยาว ท่อนล่างเป็นปลา

            เสียงทุ้มต่ำของไอ้ยุนกิดึงสติผมกลับมา ก้มมองเจ้าปีศาจตรงหน้าด้วยสีหน้าตื่นกลัว ไม่ผิดแน่ๆ ทั้งส่วนใบหน้าที่เริ่มยาวจนดูคล้ายกับปากของม้า แล้วก็รูปร่างที่ดูไม่ใช่สัตว์สองเท้าแบบนี้ ผมใช้แขนกั้นมันที่พยายามจะกระโจนเข้ามากัดผมอย่างรวดเร็ว ฟันคมราวกับฉลามนั่นฝังลงบนผิวเนื้อของจอนจองกุกจนผมรู้สึกเจ็บ มันเจ็บมากๆจนอยากร้องออกมา

                แต่เสียงผมส่งผ่านน้ำไปก็ไม่มีใครได้ยินแน่ๆ...

                มันจะฉุดร่างของคนๆนั้นดำดิ่งลงไปใต้น้ำเพื่อให้จมน้ำตาย จากนั้นก็จะฉีกร่างของเหยื่อกินจนเหลือไว้แต่หัวใจ

                ผมกลัวถึงขีดสุด ใช้มืออีกข้างดันหน้ามันไว้แล้วพยายามดึงแขนตัวเองกลับมา กัดฟันแน่นเพราะมันยิ่งกัดผมแรงขึ้นเรื่อยๆจนเนื้อแทบจะหลุด เลือดจำนวนไม่น้อยไหลซึมออกมาจากแผล ผสมกับน้ำสีใสกลายเป็นแดงฉานจนบดบังทัศนียภาพของผมไปจนหมด ไม่ ไม่ ผมยังไม่อยากตายตอนนี้ ไม่อยากตายทรมานแบบนี้

                มือหนาของผมค่อยๆปล่อยจากใบหน้าเย็นชืดของมันช้าๆ แผลที่โดนกัดตรงแขนมันชาไปหมด ชาจนไม่มีความรู้สึก เหลือบตาขึ้นมองด้านบน ไม่มีแสงจันทร์คอยผมอยู่ด้านบนเลยแม้แต่น้อย มันเป็นคืนเดือนมืด แล้วมันก็มืดมาก มืดจนไม่รู้เลยว่าผมอยู่ลึกแค่ไหน รู้แค่ว่าความดันระดับนี้มันแทบจะระเบิดหูผมให้ขาดได้ มันทรมานมาก

                ค่อยๆหรี่ตาลงช้าๆ ภาพใบหน้าน่าสยดสยองนั้นยังเด่นชัดในหัวของผม อีกไม่นานผมคงจะตาย โดนฉีกร่างจนเหลือแต่หัวใจแน่ๆ

                เคลพี...มีจริงอย่างนั้นเหรอวะ..

 

#ไรท์กุกวีสะท้านฟ้า

 

                นี่คุณ ตื่นได้แล้ว!”

                “…”

                ผมบอกให้ตื่นไง ห้ามตายนะเว้ย

                “…อืออ..

                “…”

                ไอยูจ๋า...จุ๊บๆ งืม..

                งั้นตบบ้องหูนะ

                เฮ้ย!! ไม่อ๊าว!!!

                ผัวะ!

                เมื่อกี้ไม่ใช่คำขออนุญาตแต่เป็นคำเตือนสินะ..โอเคครับตื่นก็ตื่น ผมร้องจ๊ากเมื่อฝ่ามือนุ่มๆฟาดลงมาอย่างแรงจนหน้าสั่น โอ้โหนี่วิธีปลุกมึงเหรอครับ กระเด้งตัวขึ้นมาพลางจับหูตัวเองที่โดนตบแบบโคตรไม่เกรงใจและไม่ออมแรงสักกะติ๊ด จ้องหน้าคนทำอย่างหาเรื่อง แต่ปากที่กำลังจะเผยออ้าออกด่าเป็นภาษาพ่อขุนก็ต้องหุบกริบลงไป

                ...สวยว่ะ

                ตรงหน้าของผมคือผู้ชายคนหนึ่งในชุดเดินป่า เขาเป็นผู้ชายผิวสีแทน ผมสีบลอนด์ทองซอยสั้นรับกับใบหน้าคมที่สวยราวกับผู้หญิง ดวงตากลมโตบ้องแบ๊วมองมาที่ผมอย่างไร้เดียงสาปนหงุดหงิดน้อยๆ จมูดโด่งที่รั้นนิดๆกับริมฝีปากอวบอิ่มสีพีชน่าสัมผัส ร่างบางนั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆผมพร้อมกับมือขวาที่ยังยกค้างไว้ทำท่าจะตบลงมาอีกรอบ จะด่านี่ด่าไม่ลงเลย น่ารักชิบหายคนอะไร

                เอ่อ..อ่าถึงกับอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก เกิดมานอกจากไอ้ยุนกิกับจินแล้วผู้ชายที่ผมเห็นว่าน่ารักก็ไม่ค่อยจะมีหรอกนะ แต่คนนี้คือแม่ง..หน้าหวานจริง

                ว่าแต่..แล้วนี่ผมมาอยู่ที่ไหน..จำได้ว่าผมออกมาข้างนอกตอนกลางคืน แล้วก็โดนปีศาจที่ชื่อเคลพีนั่น..

                ผมเบิกตามองคนหน้าสวยกว้างจนเขาสะดุ้งอย่างตกใจ ไวกว่าความคิด ผมจัดการปัดผ้าที่ห่มตัวเองออกก่อนจะพลิกร่างเล็กกะทัดรัดนั่น(จริงๆนะ ตัวเล็กโคตร)ลงให้นอนราบลงกับผืนผ้าที่ผมเดาว่าตอนนี้ตัวเองน่าจะอยู่ในเต็นท์ของใครสักคน ไอ้สวยร้องออกมาอย่างเจ็บปวดจนผมใจกระตุก นี่ไม่ได้ทำแรงอะไรเลยนะ อย่าทำหน้าจะร้องไห้แบบนั้นดิฟะ

                คะ...เคลพี มัน..มันอยู่ไหนผมกล่าวอย่างตะกุกตะกัก ก้มมองคนที่อยู่ใต้ร่างตัวเองด้วยใจที่สั่นระรัว มือทั้งสองข้างสั่นเป็นเจ้าเข้า เหมือนแผลที่แขนข้างที่โดนกัดจะเริ่มเปิดอีกครั้งเมื่อผมเห็นเลือดสีแดงไหลตามแรงโน้มถ่วงลงมา ได้แต่กัดฟันทนเอาไว้ทั้งที่เจ็บแทบบ้า ถึงจะมีผ้าพันแผลประหลาดๆพันไว้ก็เถอะ ถ้าเกิดว่าคนๆนี้กลายร่างเป็นไอ้ม้าผีนั่นอีกผมต้องโดนมันฆ่าแน่ คนตัวบางเม้มปากเน้นพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อ เขาจ้องหน้าผมก่อนจะหลบสายตาแล้วตอบทั้งๆที่มือของเขายังถูกผมพันธนาการไว้อยู่

                ใจเย็นๆคุณ ผมไล่มันไปแล้ว ตอนนี้คุณอยู่ในที่พักของผม น..นี่ไง บนบก หายใจได้ใช่มั้ยล่ะ

                ไล่..ไล่มันไปแล้ว..? ผมลองสูดหายใจเข้าลึกๆพลางมองซ้ายมองขวา มันคือเต็นท์อย่างที่ผมคิดจริงๆด้วย ผมหันกลับมามองชายคนนั้นที่ผมยังไม่รู้จักชื่อ เขาหน้าแดงหนักกว่าเดิม ผมขมวดคิ้วฉงน

                คุณเป็นใคร..

                คือเอางี้นะ เราค่อยมาคุยกันหลังจากที่คุณปล่อยมือผมได้มั้ย นะเขายิ้มแหยๆจนริมฝีปากนั้นฉีกเป็นรูปสี่เหลี่ยมมองดูแล้วก็น่ารักดี ว่าไปแล้วคนตัวเล็กไม่ยอมมองหน้าผมอีกเลยหลังจากเมื่อกี้

                แต่..ถ้าเกิดคุณเป็นเคลพีซะเอง ผมจะต้องโดน..ฆ..ฆ่า ผมคิดว่ายังไม่สามารถไว้ใจคนๆนี้ได้แน่นอน อาจจะเพราะผู้หญิงคนนั้นที่หลอกให้ผมเข้าไปช่วยจนตัวเองเกือบตายนั่นด้วย คนน่ารักส่ายหน้าพรืดแล้วตอบเสียงมั่นใจ

                เคลพีพูดไม่ได้สักหน่อย อีกอย่างถ้าผมจะฆ่าคุณ ผมไม่ทำแค่ตบหรอกเออจริงเว้ย คิดแล้วแสบหูไม่หาย ตบมาได้ ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก ทำท่าจะปล่อยมือเล็กให้เป็นอิสระ แต่แล้วความสงสัยเมื่อสักครู่ก็กลับมาอีกครั้ง แน่นอนว่าตอนที่เขาตอบผม ใบหน้านั่นไม่ได้เสมาทางผมเลยแม้แต่น้อย เหมือนกำลังคุยกับไหล่ขวาตัวเองยังไงอย่างนั้น

                แล้วทำไมคุณไม่มองหน้าผมอะ

                ก็คุณโป๊ ผมกลัวมองหน้าแล้วจะเผลอมองต่ำไปกว่านั้น

                เอ๊ะ...

                เสมือนสติเริ่มกลับมาอีกครั้งเมื่อคนตรงหน้าผมเอ่ยด้วยใบหน้าแดงจัดเหมือนลูกมะเขือเทศ ดวงตากลมโตเสไปมองทางอื่น ผมกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อกแล้วเริ่มสำรวจตัวเอง ไล่จากแขนใหญ่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม แผ่นอกกว้าง กล้ามหน้าท้องเรียงเป็นลอนสวยงาม และ โอ้โห...ที่เหลือไม่พูดแล้ว แม่งไม่เหลืออะไรไว้ให้กูใส่เลยสักอย่าง

                เชี่ย! กูโดนข่มขืนหรือเปล่าวะเนี่ย?!

                ไม่ คุณอย่ามองหน้าผมแบบนั้นดิ! เมื่อคืนคุณเปียกนี่นา ผมเลยถอดเอาไปตากให้อ้ะเขาพยักเพยิดหน้าไปทางด้านนอกเต็นท์ที่น่าจะมีเสื้อ กางเกง กางเกงใน เอวรี่ติงของผมตากอยู่อย่างสวยงาม ใจดีเหลือเกินครับนางฟ้าของผม เล่นถอดไปซะหมดแบบนี้ผมไม่เหลือความเป็นชายแล้วมั้งน่ะ อย่าร้องไห้สิ ผมไม่ได้ทำอะไรนอกจากนั้นเลยจริงๆนะ อ๋า

                กูไม่ได้ร้องไห้ครับ กำลังปลงชีวิตอยู่...

                อ่า..งั้นเดี๋ยวผมไปเอาเสื้อผ้าของคุณมาให้นะ แล้วเราจะได้มาคุยกันดีๆผมพยักหน้าตอบรับพลางค่อยๆปล่อยมือที่จับอีกฝ่ายออก ตวัดผ้าห่มที่กองอยู่ที่เท้าให้กลับเข้ามาคลุมของสงวนเอาไว้ดังเดิม ห่าเอ๊ยรู้งี้กูไม่น่าเตะผ้าออกเลยให้ตาย ไม่นานคนหน้าสวยเมื่อครู่ที่ผมยังไม่รู้จักชื่อก็โผล่หน้าหวานๆนั่นเข้ามาพร้อมกับกองเสื้อผ้าของผมที่แห้งสนิท ผมรับมันมาใส่อย่างรวดเร็วแล้วออกมาจากเต็นท์ลายทหารสำหรับคนสองคน บรรยากาศดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย แน่สิ ก็ผมไม่เคยมาที่นี่นี่นา ร่างบางกวักมือเรียกให้ผมไปนั่งบนเก้าอี้ตัวเล็กที่เขากางไว้ให้ ผมรับปลาย่างที่อีกฝ่ายส่งให้ก่อนจะกัดมันไปคำใหญ่ ตอนนี้น่าจะบ่ายๆแล้ว และผมยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าเลย

                คุณกล้าลงไปจับปลาในแม่น้ำด้วยเหรอ?ผมตัดสินใจถามออกไปหลังจากพินิจพิจารณาปลาในมืออยู่นาน คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมาจากปลาในมือ แก้มนิ่มนั่นพองอย่างน่ารักแถมเจ้าตัวก็ดูเคี้ยวอาหารกลางวันตุ้ยๆอย่างเอร็ดอร่อย ทำแบบนี้มันน่าหยิกชะมัด แดกปลาจนปากเลอะก็ยังน่ารัก ผู้ชายไรวะแม่ง

                ในนั้นมีเคลพี ผมไม่กล้าลงไปจับหรอก นี่ขโมยของแคมป์ใครมาก็ไม่รู้อะ

                แคมป์ผมรึเปล่า...

                ถ้าปลาคุณหายก็คงใช่แหละ

                ว้อย มึงรู้สึกผิดบ้างได้มั้ย!! เจ้าของรอยยิ้มสี่เหลี่ยมมันเล่นผมอีกแล้วครับ คราวนี้มีการยิ้มแล้วหัวเราะแหะๆตอนที่ถูกผมจ้องด้วยสายตาจับผิดด้วยเว้ย ผมว่าปลาสองตัวนี้ของผมชัวร์ ถึงจะจำปลาไม่ได้แต่ถังอะขึ้นใจนะขอบอก!

                อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคุณ ก็ผมไม่มีอะไรกินนี่นา...ดูเหมือนสายตาตำหนิของผมจะได้ผล เจ้าเด็กซนนี่หลุบตาลงต่ำพร้อมบุ้ยปาก เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาแล้วล่ะสิ ผมนั่งมองใบหน้าสวยแล้วก็เพลินดี ปากนิดจมูกหน่อย แถมดูเป็นคนที่เก็บสีหน้าไม่เก่งเสียด้วย รู้สึกอะไรก็ว่าตามนั้น ยิ่งตอนเขินในเต็นท์นะ..น่ารักชิบเป๋ง อยากได้ไปกกเล่นที่บ้านจังวะ โดนเพื่อนทิ้งอะ ปกติมีคนทำกับข้าวให้กิน...

ผมมองใบหน้าสวยที่กลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด จนปลาที่ถูกกัดไปสองคำถูกส่งมาจ่อที่ปากผม คืนก็ได้อะ..

                โอย ///// กัดไปแล้วยังจะคืนอี๊ก

                ผมล้อเล่นน่าคุณ กินๆไปเถอะผมยิ้มหล่อใส่ คนตรงหน้าผมมองตาแป๋วค้างอยู่นาน ดึงปลาเสียบไม้กลับมากัดเหมือนเดิมก่อนจะตอบเสียงร่าเริง

                อื้อ ผมก็ล้อเล่น

                กวนตีน...

                ความเงียบกัดกินพวกเราอยู่นานเมื่อร่างเล็กแทะปลาในมืออย่างตั้งใจ ตั้งใจจนผมไม่คิดว่าจะมีคนที่ตั้งใจแดกได้ขนาดนี้มาก่อนอะ คือหิวมากหรืออะไรก็ไม่รู้ แถมยังกินหมดแบบแมวยังอายอีกต่างหาก นั่งมองคนดึงหางปลาออกมางับแล้วก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ แก้มขาวๆนั่นพองอย่างน่ารัก

                คุณชื่ออะไร?จู่ๆก็โดนถามซะงั้น ผมปั้นสีหน้างงสุดขีด คุยกันมาตั้งนานจนเห็นอภิมหาพญามังกรกูหมดแล้วครับเนี่ย(เล่นใหญ่ไว้ก่อน) ดูเหมือนเจ้าตัวจะส่งสายตาประมาณว่า ไรมึง? ไม่มีชื่อเหรอ? ผมเลยรีบตอบโดยไม่ลืมที่จะถามชื่ออีกฝ่ายด้วย

                จอนจองกุก คุณล่ะ

                ไม่บอกอะ

                แบบนี้ก็ได้เหรอวะเฮ้ย!!

                ได้ข่าวว่ากูเพิ่งด่าว่ากวนตีนไปเมื่อไม่กี่ย่อหน้าที่แล้วนะฮัลโหล หน้าตาน่ารักซะเปล่าแต่อ้อนตีนชิบหายเลย โฮ..

                เรียกผมว่าวี วีหัวเราะร่วนเมื่อเห็นใบหน้าช็อกของผม มือบางเอื้อมมาตบบ่าผมเบาๆ อีกอย่างไม่ต้องสุภาพมากก็ได้ ผมไม่ถือ ผมพยักหน้ารับก่อนจะถอนหายใจยาว นึกขอบคุณพระเจ้าที่สุดท้ายแล้วผมก็ยังไม่ตาย แถมยังได้เจอนางฟ้าอีกต่างหาก ถึงปากจะเร้าตีนไปบ้างก็เถอะ หยวนๆแล้วกัน นึกแล้วก็ขมวดคิ้วมุ่น น่าหมั่นไส้จริงๆคนอะไร้

                โอเค

                นี่ไง

หะ..?

ผมชะงักมือที่กำลังจะส่งปลาเข้าปากพลางเสสายตาไปมองก้านนิ้วยาวที่เอื้อมมากดตรงหัวคิ้วแผ่นเบาแล้วคลึงนิดๆให้ผ่อนคลาย มันเกือบจะดูโรแมนติกแล้วถ้าเกิดว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ผู้ชายแถมมือที่มาแตะตรงคิ้วผมยังเป็นมือข้างที่เปื้อนปลาอีกต่างหาก ว้อย ซกมกจริงไอ้เด็กนี่ ตั้งแต่คุณเจอผมนี่คุณขมวดคิ้ว ถอนหายใจไปกี่รอบแล้วล่ะ

“…”

ถ้ามีรูโหว่มาก ปีศาจจะเข้าไปอยู่ได้นะ แน่สิ ก็คนตรงหน้าผมชอบพูดอะไรชวนสงสัยอะ แถมเจอกันครั้งแรกก็ทำตัวมีพิรุธแล้ว ไม่แปลกปะวะถ้าจะเป็นแบบนั้น ผมจับข้อมือของอีกฝ่ายก่อนจะดึงออกห่าง ..บางจริงๆด้วย กำรอบเดียวนิ้วยังเหลือเลย จะหักมั้ยวะน่ะ

ผมไม่เข้าใจว่าคุณพูดเรื่องอะไรอยู่..เสียงของผมเบาราวเสียงกระซิบ มันเหมือนการพึมพำกับตัวเองเสียมากกว่า

เคยมีงานวิจัยนึงได้สแกนคลื่นสมองของผู้ต้องหาคดีฆาตกรรม พวกนักวิจัยได้พบว่าคลื่นสมองของนักโทษมีความผิดปกติ— หมายถึงถูกรบกวนจากอะไรบางอย่างก่อนจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงร่างบางแกะมือผมออกจากการเกาะกุมพลางเลื่อนมันมาวางไว้ที่ขมับแล้วเคาะเบาๆสองสามที นั่นเป็นจังหวะเดียวกับที่นักโทษคนนั้นเริ่มคลุ้มคลั่ง

มันคืองานวิจัยของศาสตราจารย์เจนัม คิมเรื่องพวกนี้ก็พอจะศึกษามาบ้างนิดหน่อย ศีรษะทุยพยักหงึกหงักก่อนจะว่าต่อ

เขาให้ข้อสันนิษฐานไว้ว่าช่วงของคลื่นสมองก่อนจะคลั่งนั้นมีรูปแบบที่ผิดปกติอยู่เป็นทุนเดิมเพราะความเครียด มันถูกเติมเต็มด้วยคลื่นรบกวนอะไรบางอย่างที่ไม่รู้ที่มา นักวิทยาศาสตร์ใช้เรื่องนี้ในการอธิบายการถูกผีหรือปีศาจเข้าสิงผมแอบเห็นเจ้าตัวโยนก้างปลาทิ้งลงไปในถุงขยะที่อยู่ไม่ไกลมาก มือเล็กเอื้อมไปหยิบแล็บท็อปจากในกระเป๋าออกมาวางไว้บนตัก เปิดเครื่องก่อนจะพิมพ์อะไรไม่รู้เยอะแยะที่ผมมองไม่ทัน อันที่จริงรอบๆตัวผมมันก็มีจอมอนิเตอร์กับสายไฟอะไรต่อมิอะไรพันม้วนไม่มีระเบียบอยู่เพียบเลย ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่ได้สังเกตวะ การที่มนุษย์จะถูกปีศาจเข้าสิงได้จะต้องมีช่วงความยาวคลื่นสมองที่ใกล้เคียงกันกับพวกมัน จึงจะสามารถมองเห็นหรือสัมผัสกันได้ ซึ่งมันเป็นคลื่นที่มีรูปใกล้เคียงมากกับคลื่นสมองของมนุษย์ตอนรู้สึกเครียด

“…”

นี่คือสัญญาณประหลาดที่ผมเจอก่อนจะเห็นคุณโดนฉุดลงไปในน้ำเขาหันหน้าจอมาทางผมก่อนจะจิ้มๆให้ดู มันเป็นกราฟของโปรแกรมอะไรสักอย่างที่ผมไม่เคยเห็น ที่แปลกคือกลุ่มเสียงในช่วงเวลาหนึ่งที่มีรูปร่างแตกต่างไปจากช่วงเวลาอื่น อันที่จริงแล้วบริเวณนี้เป็นเขตหวงห้ามที่ไม่ให้คนธรรมดาเข้ามาได้ เพราะได้รับการตรวจสอบแล้วว่าเป็นพื้นที่ที่มีคลื่นไม่ปกติ เหมือนพวกสามเหลี่ยมเบอร์มิวด้าน่ะ ไม่รู้ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้ พวกวัยรุ่นวัยคึกคะนองก็แบบนี้ เขาเขียนป้ายเตือนยังไงก็ไม่ฟังนิ้วยาวกดเล่นไฟล์เสียงตัวนั้น มันเป็นเสียงขาดๆหายๆฟังไม่ชัด ครืดๆคราดๆน่ารำคาญไปหมด ก่อนมันจะถูกแทนที่ด้วยเสียงอะไรบางอย่างกระโจนลงไปในน้ำสองครั้ง น่าจะเป็นเสียงตอนผมกระโดดลงไปหาไอ้ม้าผีกับเสียงวีกระโดดน้ำลงไปช่วยผม

ถ้ามันเป็นไปตามสมมติฐานของนั—เจนัม กราฟคลื่นสมองของมนุษย์ที่รู้สึกเครียดกับมนุษย์ที่สามารถมองเห็นปีศาจได้จะต้องมีลักษณะคล้ายกัน

“…อือฮึ..

และจองกุก คุณเองก็เพิ่งจะเจอเคลพีไปเมื่อคืนวีเชิดหน้าตรงไปยังจุดที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นตำแหน่งของแม่น้ำสายนั้นที่ผมเกือบจะถูกไอ้ม้าผีฉุดลงไปกินเป็นอาหาร ผมเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อคนตรงหน้าเริ่มแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับเข็มเล่มเบ้อเริ่มในมือเล็กที่ต่อกับสายไฟระโยงระยาง ดูท่าว่าคุณอาจจะต้องช่วยผมเรื่องนึง

ช่วย..? ช่วยไรวะ

อันที่จริงไม่ต้องช่วยก็ได้เขาว่าพลางบึนปากเล็กน้อยอย่างน่ารักก่อนนิ้วเรียวจะชี้ไปยังแม่น้ำสายยาว แคมป์คุณน่ะอยู่อีกฟากหนึ่งของแม่น้ำ และในแม่น้ำมีเคลพี

อือฮึ...ทำไมกูรู้สึกกลิ่นไม่ค่อยดีวะครับสังคม..

ถ้าคุณยังไม่อยากโดนลากลงไปกินในน้ำเหมือนไก่สดล่ะก็ คุณก็ต้องช่วยผมจับเคลพีตัวนั้นให้ได้ผมเหล่สายตาขึ้นมองใบหน้าสวยราวสตรีที่กำลังยิ้มแย้มด้วยสีหน้าผ่องใสพร้อมทำมือโอเค โอเค๊

เค๊โพ่งงง!!!! จับผีพรายน้ำ ก็แย่ละครับคุณ!!

วียักคิ้วใส่เมื่อเห็นผมทำหน้าสยองสุดขีด อารมณ์ประมาณแบบจะไม่ทำก็แล้วแต่มึงนะแต่มึงจะรอดกลับไปได้รึเปล่าเอ๊ะนั่นมันก็เรื่องของมึง ไรงี้อ้ะ! แล้วดูทำหน้าดิ คิดว่าช่วยผมขึ้นมาจากน้ำ ถอดเสื้อผ้าเอาไปตากให้(คิดแล้วก็อาย ว้อย) แถมยังเอาปลาให้กิน(ปลาที่ขโมยมาจากแคมป์ผมอะนะ..)แล้วคิดว่าจะทำตัวเหมือนเป็นเจ้าชีวิตผมได้งั้นเหรอ คิดว่านางพญามากดิครับคุณวี!

เฮ้ยคุณ ผมไม่โอเค จะให้จับปีศาจได้ไงเล่า เราควรจะเลี่ยงเส้นทางนั้นนา...

นั่นมันก็เรื่องของคุณ เพื่อนคุณอยู่ฝั่งนู้นไม่ใช่ไง๊

ไอ้เด็กใจร้ายยยย ไอ้เด็กใจดำ ตัวก็ดำแล้วใจยังดำอีก ขอให้มีผัวฟันจอบ!!

ร่างบางทำหน้าละเหี่ยใจอย่างมากถึงมากที่สุด(นั่นมันหยาบคายมากเลยนะรู้เปล่า แง) มือเล็กๆนั่นหยิบหนังสือโบราณเล่มเก่าๆเหลืองๆจะขาดแหล่มิขาดแหล่ออกมาอย่างระมัดระวังที่สุด พลิกเปิดมันผ่านๆจนกระทั่งเจอหน้าที่อีกฝ่ายเหมือนจะกำลังหาอยู่ เขาส่งมันให้ผมแล้วชี้ภาพวาดในหนังสือ

เหยดแหม่! ภาษาดัตช์!! นี่อย่าบอกนะว่ามึงอ่านออกอ้ะ

เนี่ยคุณ ตำนานเล่าว่าเราจะสามารถจับเคลพีได้ด้วยบังเหียนที่ได้มาจากสุสานในถ้ำถึงจะอ่านภาษายึกยือไม่ออกแต่เจ้าตัวก็ยังอุตส่าห์อธิบายรูปภาพอุปกรณ์บังคับม้าให้ดูเพื่อให้เห็นภาพ ผมนี่เบ้หน้าเลยครับตอนได้ยินคำว่าสุสานในน้ำ แล้วคือต้องไปเอาบังเหียนก่อนว่างั้น?

                คนตัวเล็กเหมือนจะเดาสีหน้าผมออก กำมือบางๆไว้ที่ปากแล้วออกเสียงกระแอมกระไอ ไม่ต้องห่วงนา ผมเอามาด้วยแล้วได้ยินแบบนั้นแล้วผมเองก็อดถอนหายใจด้วยความโล่งไม่ได้

                เออก็ดีงานจะได้ง่ายขึ้น..แบบนี้ยิ่งดีหน่อ—

                เฮ้ย!! ทำไมพ่อคุณถึงมีได้ละครับ เดี๋ยวๆๆๆๆ

                นี่คุณไปบุกสุสานมาแล้วรึไงถึงมีบังเหียนแล้วอะ!”

                ผมไม่ได้บุกสักหน่อย แค่เดินเข้าไปแล้วหยิบออกมา

                โถ! จ้ะ!! พ่อคนมีมารยาท!!!

                นี่คุณเป็นใครกันแน่เนี่ยครางออกมาเบาๆอย่างไม่น่าเชื่อ ตั้งแต่ที่เข้ามาช่วยผมจากเคลพีแล้ว วินาทีนั้นผมไม่แม้แต่จะส่งเสียงขอความช่วยเหลือด้วยซ้ำ แถมโดนฉุดลงไปก็ลึกพอสมควร ไม่มีทางแน่ๆที่วีจะคิดว่ามีคนถูกเคลพีทำร้าย อย่างมากก็คงคิดว่าเสียงปลากระโดดหรือสัตว์ข้ามแม่น้ำ อะไรกันที่ทำให้เขาลงมาช่วยผมได้ทันเวลา แถมร่างกายก็ไร้รอยขีดข่วน

                หนำซ้ำ พูดเรื่องจับปีศาจได้อย่างหน้าเฉยอีกต่างหาก...

                เขากลอกตาไปมาเล็กน้อยเหมือนจะไม่อยากตอบ ผมสบดวงตาสีเข้มนั่นนิ่ง วีสูดหายใจยาวแล้วขยับริมฝีปากเตรียมจะพูด

                เอโดงาวะ โคนัน

                “…”

                เป็นนักสืบ!”

                นี่ถ้ายังแดกปลาไม่หมดจะจับเอาหางปลาฟาดสักสองฉาด!! ตลก! ตลกม้ากมาก!!

                อย่าสนใจเลยว่าผมเป็นใคร สนใจตัวเองเถอะครับ ถ้าข้ามแม่น้ำไม่ได้ก็กลับบ้านไม่ได้นาเขาว่ายิ้มๆแล้วยื่นมือมาจิ้มจมูกผมแผ่วเบา สัมผัสนุ่มๆนั่นตรึงผมเอาไว้แน่นิ่งเหมือนถูกสะกด รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่โดนดีดจนสั่นไปทั้งดั้ง อื้อหือ รุนแรงว่ะคนอะไร คุณหน้าเหมือนกระต่ายเลยอะ

                นั่นเป็นคำชมหรือเปล่า?

                น่ารังแกสุดๆ

                เอ้อ....เอาไงก็เอาเถ๊อะ จอนจองกุกคนนี้จะไม่เถียงอะไรคนน่ารักอีกแล้วครับ จอนจองกุกคิดถึงคุณแม่ซอกจินครับ อยากกลับแคมป์ครับ ป่านนี้แม่งหนีกลับบ้านไปยังวะน่ะ

                เคลพีก็เคลพีครับ จะเอายังไงก็ว่ามาเลยวี!!

 

#ไรท์กุกวีสะท้านฟ้า

 

                ชาได้แล้วคร้าบคุณหนู

                อือๆ เอาวางไว้ก่อนเดี๋ยวกิน

                คร้าบ

                ไม่ต้องตกใจครับ นี่ยังคงเป็นแฟนฟิคเรื่องเดิมครับ เคลพีตัวร้ายกับกระต่ายตัวป่วน ถุ้ย!! คืออย่างนี้นะครับ ตั้งแต่วันนั้นที่ผมได้เจอกับวีก็ย่างเข้าวันที่ห้าแล้ว ผมกลายมาเป็นเจเนอรัลเบ๊ให้กับคนตัวเล็กที่ไม่ว่าจะยามไหนก็เอาแต่นั่งกดนั่งพิมพ์อะไรจึ้กๆอยู่ตลอดเวลา ถ้าไม่ขลุกอยู่กับโน๊ตบุ๊คก็จะนั่งคุดคู้เขียนรายงานอะไรก็ไม่รู้ที่ผมไม่เข้าใจ เนื้อหาก็คงเกี่ยวกับคลื่นมั้ง คือนอกจากรูปกราฟคลื่นผมก็อ่านอะไรไม่ออกอีกเลยไงครับ ภาษาอังกฤษล้วนอะ แถมบางครั้งโผล่ละตินไปอี๊ก เรื่องอาหารทางเราไม่มีปัญหาครับ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนี่มาเป็นแพ็คเหมือนจะไปอยู่สักสองอาทิตย์อะไรแบบนี้

                วันไหนโชคดีเจ้าตัวเล็กนี่ก็จะออกไปล่าสัตว์ครับ นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ผมตกใจ เห็นตัวบางๆแบบนี้วิ่งไล่สัตว์ทันด้วยเหรออะไรแบบนี้ จะล้อก็ไม่ได้ เพราะเจ้าตัวแม่งจับหู(ศพ)กระต่ายห้อยไปห้อยมา(ไม่อยากจะบอกว่ามีการควงด้วย เดี๋ยวจะเป็นการทำร้ายความรู้สึกผู้ที่เมนวีจนเกินไป เอื้อก) เห็นบอกว่าได้มาจากกับดักที่วางเอาไว้นานแล้วครับ มาถึงความพีคก็ตอนจะชำแหละเนี่ยล่ะ ด้วยความที่ไม่มีใครทำเป็นเลยต้องกรีดเอามั่วๆ รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นเศษเนื้อไปแล้ว พอจะต้มแดกก็ลืมหมักให้หายคาว สุดท้ายออกมารสชาติอย่างกับน้ำล้างตีน

                คิดถึงอ่าจู่ๆวีที่นั่งทำงานอยู่ข้างๆผมก็โพล่งขึ้นมาดื้อ เห็นคนน่ารักซึมๆมาตั้งแต่เช้าแล้วล่ะ ก็ตั้งแต่ที่แยกทางกับเพื่อน(โดนทิ้ง) ไม่มีใครกลับมาเลยนี่นา ผมเหล่สายตามองก็พบกับปากเล็กๆที่ยู่อย่างน่ารัก

                คิดถึงใคร

                เพื่อน...คิดถึงอาหารฝีมือจีมินนี่ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อชื่อที่ดูเหมือนจะคุ้นหูถูกกล่าวขึ้นมา เหมือนจะเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหนสักแห่งแต่ก็จำไม่ได้ซะแล้ว เอาเป็นว่าช่างมันไปก่อน(ชื่อที่คุ้นหูที่สุดดูน่าจะเป็นเคลพีครับ ชื่ออื่นนึกไม่ออก เง้อ) มาถึงตรงนี้แล้วผมเองก็รู้สึกแย่ไม่ต่างกันที่ประสบการณ์การเอาตัวรอดไม่ค่อยมีจนพลอยทำให้อีกคนลำบากไปด้วยแบบนี้ มานี่หน่อยดิจองกุก

                พวกเราสนิทกันมากขึ้นจนไม่คิดจะใช้คำสุภาพคุยกันอีกต่อไปแล้ว เมื่อเห็นมือเล็กๆที่กวักให้ผมขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมก็ทำตามแต่โดยดี ถดกายเข้าไปซ้อนคนตัวเล็กจากด้านหลัง วีที่นั่งชันเข่าอยู่พร้อมกับโน๊ตบุ๊คตัวเก่งเลยทิ้งตัวลงมาเอาศีรษะพิงอกผมอย่างรู้งาน ว่าแล้ว..พูดงี้ทีไรมาท่านี้ตลอด

                อุ๊นอุ่น

                ชอบล่ะสิแกล้งหยอกกลับไปเล็กน้อยก่อนจะวาดแขนแกร่งโอบเอวร่างบางไว้อย่างหลวมๆ ตอนนี้เป็นเวลาประมาณทุ่มนิดๆ อากาศค่อยๆหนาวขึ้นเรื่อยๆแต่วีก็ไม่ยอมเข้านอนสักที เห็นบอกว่าถ้าอยู่ในเต๊นท์อะไรสักอย่างจะไปไม่ถึงผมก็จำไม่ได้เหมือนกัน ก็เจ้านี่ชอบพูดภาษาประหลาดๆที่ผมไม่เข้าใจอยู่เรื่อยเลยน่ะสิ

                อือ ชอบวีว่าพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ หัวทุยซุกไซ้ซอกคอผมจนจั๊กจี้ไปหมด ถือโอกาสเอาคางกดศีรษะเล็กนั้นให้อยู่นิ่งๆ อา ตอบมาแบบนี้จอนจองกุกใจไม่ดีเลยครับ สองมือกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นมาเล็กน้อยพลางซบใบหน้าลงกับลาดไหล่บาง คนตัวเล็กดิ้นพลางหันมาทำหน้าบึ้งใส่อย่างเอาเรื่อง อื้ออ...ฉันไม่เคยบอกรึไงว่าเป็นคนบ้าจี้อะ

                เคยด้วยเหรอ จำไม่ได้แล้วยักไหล่อย่างลอยหน้าลอยตาทำเอาวีเบ้ปากแล้วกระแทกตัวลงกับอกผมอย่างแรง โอ้โหนี่จุกไม่เบาเลยนะครับคุณ อย่าใจร้ายสิ ขอกอดหน่อยเพิ่มเสียงอ้อนงุ้งงิ้งไปเล็กน้อยเผื่อคนตัวเล็กจะใจอ่อน สุดท้ายดันได้คำตอบเป็นการส่ายหัวพรึ่บพรั่บซะงั้น หูยใจร้ายชะมัดคนอะไร(ผมของวีมันตีหน้าผมด้วย แสบโคตร)

                ไม่ได้ นายทำฉันไม่มีสมาธิ

                ยังไม่ได้รบกวนอะไรเลยเถอะครับพ่อคุณหัวเราะเบาๆก่อนจะยกมือขึ้นมายีกลุ่มผมนุ่ม ผมพักคางของตัวเองไว้บนบ่าเล็กๆตามเดิม คราวนี้วีไม่ได้ขัดขืนอะไรอีกต่อไปแล้ว อันที่จริงมองเด็กนี่ทำงานไปก็เพลินดีเหมือนกัน ตัวก็หอมดี(อย่าเพิ่งงงครับ ถึงพวกเราจะอาบน้ำที่แม่น้ำไม่ได้แต่ว่าน้ำขวดก็ยังอยู่ แต่ก็พยายามใช้ให้น้อยที่สุดนั่นล่ะ) เอวก็บางกว่าผู้ชายทั่วไป รูปร่างของเขาแตกต่างกับผมอย่างสิ้นเชิง ดูท่าแล้วจะไม่ค่อยชอบออกกำลังกายแน่ๆ ยื่นนิ้วไปจิ้มที่พุงร่างบางอย่างหยอกล้อ กี่เดือนแล้วครับคุณแม่

                แม่ที่หน้าอ้าวชิบหายโดนด่าเลยกู.. นายมีแฟนยัง?

                หืม...?

                ผมเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจที่จู่ๆคำถามนี้ออกมาจากเจ้าของริมฝีปากนุ่มนิ่มสีพีช(ยังไม่เคยลองชิมหรอกแต่เวลาเขาพูดมันจะดึ๋งๆน่าดูดนี่นา) จู่ๆก็ดันคิดอะไรแปลกๆขึ้นมาได้ ตัดสินใจพยักหน้าตอกกลับไป วีหน้าเหวอทันทีเมื่อเห็นแบบนั้น ม มีแล้วเหรอ?

                อือ ทำไมอะ?

                เปล่า มันเงียบเกิน ไม่มีไรคุยเลยถามเฉยๆ

                ไหนเมื่อกี้ยังบอกว่าไม่มีสมาธิทำงาน...หึ(กลั้นยิ้ม)

                เนี่ย แฟนฉันน่ะน่ารักมากเลยนาเริ่มปฏิบัติการแกล้งผู้ชายน่ารักที่ชื่อวีแล้วครับ ผมเริ่มบรรยายสรรพคุณแฟนสุดที่รักของตัวเองออกมาด้วยสีหน้าเพ้อฝัน ได้ยินเสียงร่างเล็กพ่นลมหายใจออกทางจมูกแรงๆ

                นายหมายถึงหนังที่พี่แจ๊คเล่นใช่มะ

                อย่าขัดดิผมปรามอย่างไม่จริงจังนักเมื่อเขาทำท่าจะขัด แก้มขาวๆนั่นพองน้อยๆเมื่อรู้ตัวว่าโดนดุ ขาวๆ อยู่ด้วยแล้วสบายใจมากเลย

                “…”

                หน้ากว้าง 16 นิ้ว แถมรีโมตด้วย เบอร์สามนี่เปิดทีแทบปลิว ยังกับพายุ แรงโคตร

                กินตีนมั้ยจองกุกผมหัวเราะร่าเมื่อวีกระแทกมือลงกับโน๊ตบุ๊ค ไงล่ะ ชอบกวนตีนคนอื่นเขาดีนักก็ควรจะโดนเอาคืนเสียบ้าง แต่ดูเหมือนจะเล่นแรงไปหน่อย หน้ายู่เป็นตูดเลยคนเรา นึกว่าจะเป็นคนที่ชื่อไอยูอะไรนั่น..เสียงของคนหน้าสวยดูจะไม่เป็นธรรมชาติสักเท่าไหร่ ผมเลยฉวยโอกาสหยิกแก้มนิ่มนั่นไปสองสามที สุดท้ายโดนกัดกลับมาซะงั้น ตู้หูวโคตรดุ มาเป็นรอยฟันเลยด้วย ผมเกือบจะโขกหัววีกลับไปแล้วล่ะ

                แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกข้างในอกมันพองโต ลดมือลงช้าๆเมหือนกับว่าทำร้ายคนในอ้อมกอดไม่ลงอย่างงั้นแหละ..

                อูย...ไอยู?

                เคยได้ยินนายละเมอชื่อเขาน่ะเขาตอบโดยที่ไม่มองหน้าผม เอ..นี่กูทำอะไรแบบนั้นลงไปด้วยเหรอวะ ผมตีหน้ายุ่งก่อนจะยิ้มขำในความแฟนบอยของตัวเอง น่าจะเผลอละเมอออกไปสักคืนนี่ล่ะนะ

                อ้อ นั่นไอดอลฉันเอง เธอเป็นนักร้อง ไม่รู้จักเหรอ?

                ไม่ได้สนใจ

                เอ่า มีการเสียงแข็งใส่ด้วยเว้ย...

                ผมนิ่งเงียบมองดูคนน่ารักนั่งพิจารณากราฟอะไรสักอย่างมาสักพักแล้ว หัวทุยของผมผงกขึ้นลงเพราะสัปหงก เปลือกตาสีมุกหนักอึ้ง มันเหนื่อยมาทั้งวันนี่นาทำไงได้ สุดท้ายก็ฟุบหลับลงไปกับไหล่บางนั่นน่ะล่ะ ถึงจะลำบากไปสักหน่อยแต่ตัวนุ่มๆอุ่นๆของวีก็ทำให้ผมรู้สึกสบายขึ้นมาก เหมือนได้กอดตุ๊กตาหมีเลย ไม่สิ ต้องเป็นตุ๊กตาหมาต่างหาก ฮึ..

                “...จองกุก

                “…” หือ..

                “หลับแล้วเหรอ?..

                “…” ยังอะ แต่ปากหนักจนขี้เกียจตอบแล้ว..

                จุ๊บ..

                สัมผัสอุ่นร้อนที่แก้มทำเอาผมแทบหยุดหายใจ ลมหายใจอุ่นของใครบางคนเป่ากระทบใบหน้าคมสันจนรู้สึกขนลุกซู่ ความชื้นที่ทาบทับลงบนพวงแก้มนิ่มของผมยังค้างไว้เนิ่นนานก่อนจะผละออกอย่างอ้อยอิ่ง ผมตัวแข็งทื่อ ทำอะไรไม่ถูก จะว่าทากไต่ก็ไม่ใช่ คนที่อยู่แถวนี้ก็ไม่มีใครเลยนอกจากวีซึ่งน่าจะยังไม่นอนชัวร์ๆ ก็เมื่อกี้ผมยังได้ยินเสียงเขาอยู่เลยนี่

                ทึกทักเอาเองได้มั้ยว่าเมื่อกี้โดนจุ๊บแก้มง่ะ

                อ่า..จริงๆเลย เจ้าน่ารักเอ๊ย..

 

#ไรท์กุกวีสะท้านฟ้า

               

                ถ้ากล้าปล่อยมือฉันจะจับหูนายลากเดินไปเอง

                เขาว่าอย่างงั้นอะ..

                ผมเดินจูงมือเล็กๆมาตลอดทางที่พวกเราเดินสำรวจรอบบริเวณแม่น้ำเพื่อตรวจหาสัญญาณแปลกประหลาดที่จะบอกตำแหน่งของเจ้าปีศาจโฮซอก(เคลพีนั่นแหละ ผมชอบเรียกแบบนี้อะ อย่าบอกไอ้เงิงนะ จุ๊ๆไว้) เราเดินแบบนี้กันทุกวันนั่นล่ะ แต่เมื่อวานบังเอิญว่าเกิดเหตุการณ์อะไรนิดหน่อยที่คุณวีคนสวยของพวกเราเกิดกลัวหัวหดจนต้องเอาตัวมาติดผมตลอดเวลา

                แมงมุมมันตกจากต้นไม้มาใส่หัวน่ะ ร้องงอแงลั่นป่าเลย ต้องปลอบกันยกใหญ่กว่าจะหยุด...

                นึกถึงตอนนั้นแล้วก็ทั้งขำทั้งสงสาร ใบหน้าน่ารักนั่นเวลาเบะแล้วน่ารังแกยิ่งกว่าลูกแมวตัวเล็กๆซะอีก ได้แต่ลูบหัวปลอบประโลมจนร่างเล็กๆนั่นหลับคาอกไปด้วยความอ่อนแรง แต่ก็นั่นล่ะ คืนนั้นเป็นคืนแรกที่พวกเรานอนกอดกัน..

                กอดกันเฉยๆ!!!! ยังไม่ได้ทำอะไรเว้ย!! ไม่ต้องมาทำหน้ารู้ทัน!

                ที่จริงจะรออยู่ที่เต๊นท์ก็ได้นะผมล่ะเป็นห่วงจริงๆ ยิ่งตอนที่ไหล่บางๆนั่นสั่นระริกเหมือนโดนเจ้าเข้าแล้วอยากจะคว้าเข้ามากอดให้รู้แล้วรู้รอด โอเคครับ ทำได้แค่คิด ความสัมพันธ์ของผมกับเขายังไม่ได้ชัดเจนขนาดนั้น ส่วนวีเองก็ยังไม่ได้แสดงให้เห็นเลยว่าเขาจริงใจกับผม

                จอนจองกุกค่อนข้างมั่นใจว่าชื่อวีที่เขาเรียกอยู่ทุกวันนี้ไม่ใช่ชื่อจริงๆ แถมคนตัวเล็กก็ไม่เคยเล่าเรื่องของตัวเองให้ฟังสักเท่าไหร่หรอก เขารู้หมดแล้วว่าผมเป็นนักเรียนม.ปลายที่กำลังจะเรียบจบ อยากเข้าที่ไหน ชอบอะไร เพื่อนชื่ออะไรบ้าง แต่เรื่องของเจ้าตัวเนี่ยสิ แม้แต่อายุที่เป็นตัวเลขจริงๆผมยังไม่รู้เลย

                งือ คิดแล้วก็น้อยอกน้อยใจเบาๆ..

                ไม่เอาอะ จะไปด้วย วีส่ายหน้าพรืดแล้วกระชับมือที่จับกันให้แน่นขึ้น ใจนี่กระตุกเลยครับ จนต้องยกมือหนาขึ้นมาเกาแก้มแก้เขิน เจอคนสวยในโหมดขี้อ้อนแบบนี้มันก็น่ารักดีนะ หยุดยิ้มไม่ได้เลยโว้ย ตบปากตัวเองตอนนี้จะโดนหาว่าบ้ามั้ยเนี่ย อา..หยุดยิ้มซะจองกุกอา ..กุก...จองกุก!”

                “หะ...ฮะ??

                “เห็นนั่นไหม?รู้สึกตัวอีกทีก็เห็นภาพวีที่ง้างมือขึ้นเตรียมจะโบกหัวผมให้มีสติ ตู้หูวใจร้ายตลอด เอะอะตบเอะเอะตบ ขอให้มีผัวภายในสามวันเจ็ดวัน!! ใครจะมาเป็นพ่อบ้านใจกล้าให้แม่คุณกันเล่า ทำตัวงี้เดี๋ยวไม่มีแฟนนะรู้เปล่า เตือนด้วยความเป็นห่วงเดี๋ยวจะไม่มีใครเอา

                จองกุกเอาเองก็ได้..ใครสน

                ไม่ใช่เอาแบบน้านนนน!!! อย่ามาใส่ตัวเอียงซี้ซั้วนะเว้ย!! แดมมิท

                วีกระชากตัวผมเข้าไปในพุ่มหญ้าเล็กๆสีเขียวชอุ่ม คนตัวเล็กดูจะตกใจมากเพราะมือเล็กๆที่กอบกุมมือผมมันเปียกลื่นไปด้วยเหงื่อ ดวงตากลมโตกลอกไปมา มันทั้งสั่นระริก วีสูดลมหายใจให้กำลังใจตัวเองก่อนจะชี้ไปที่แม่น้ำ เคลพี เราเจอมันแล้ว..

                ผมหันไปตามก้านนิ้วยาวแล้วก็ต้องขมวดคิ้ว ภาพที่เห็นทำเอาผมต้องตกตะลึง แผ่นหลังขาวเนียนไร้รอยแผลของใครบางคนปรากฏสู่สายตา หัวไหล่นวลเนียนสีน้ำผึ้งอมชมพูดูสุขภาพดี เรือนผมซอยสั้นสีบลอนด์ที่ผมรู้สึกว่ามันช่างคุ้นตาเหลือเกิน ไม่รู้ว่าวีมองเห็นอย่างที่ผมเห็นหรือเปล่า แต่สิ่งที่ผมเห็นมันไม่ใช่..สิ่งมีชีวิตที่รูปลักษณ์เหมือนเคลพีเลยสักนิด

                ไอ้ยุนกิก็เคยเล่าให้ฟังนั่นล่ะว่าเจ้าปีศาจในความเชื่อชาวสก็อตแลนด์สามารถแปลงกายเป็นชายหนุ่มหรือหญิงสาวรูปงามเพื่อหลอกล่อมนุษย์ แต่ใครมันจะไปนึกว่าเคลพีจะสามารถจดจำลักษณะของมนุษย์ที่มันเคยเห็นมาได้ทั้งหมดแล้วเลียนแบบได้ขนาดนี้!

                ไม่ผิดแน่..วีคงจะโดนเคลพีตัวนั้นเห็นตั้งแต่วันที่ลงมาช่วยผม

                สวย..

                “หา? อะไรสวย? หน้าตาอย่างกับปลาดุก—

                “มันจำแลงเป็นนายอะ..ไม่ไหว เซ็กซี่โคตรผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเสียสติ กลืนน้ำลายบรรเทาลำคอที่แห้งผาก ลิ้นอุ่นไล่เลียริมฝีปากของตัวเอง ร่างของเคลพีที่ผมเห็นตอนนี้ไม่มีส่วนไหนเลยที่ไม่เหมือนกับวี แถมสัดส่วนใต้ร่มผ้าที่ผมเองยังไม่เคยเห็นก็ถูกเปิดเผยออกมาจนหมด เอวเล็กกว่าที่ผมเคยประมาณไว้เสียอีก แถมสะโพกก็อวบอัดเกินผู้ชายทั่วไป โอ๊ย..จะเห็นก้นอยู่แล้วนะโว้ย นี่สักที่เอวด้วยเหรอ

                “ท ทำไมรู้!” เจ้าของร่างตัวจริงแหวใส่ผมเสียงดังด้วยใบหน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่าลูกมะเขือเทศ ไม่รู้ว่าอายที่ถูกเห็นเรือนร่างเปลือยหรืออะไร เขาทุบไหล่ผมดังอั้กจนต้องร้องซี้ด ถึงว่า ตอนนั้นเผลอจ้องตามันไปแว๊บนึง ไม่นึกว่าจะเลียนแบบกันได้

                “แล้วทุบทำไมอ้ะ

                “มือกระตุกชะอ้าว.. ไปจับมันกัน

                ขอแอบดูนิดนึงก่อนได้มั้ยอะ เมื่อกี้คอมโพสอันตรายมาก จำแลงก็จำแลงเหอะ เล่นซะอยากลองของจริงเลยแม่ย้อยเอ๊ย เดี๋ยวฉันเข้าไปล่อมันให้ก่อน นายอยู่ตรงนี้นั่นแหละ

                “นี่! จองกุกอาจจะเป็นเพราะผมพูดโดยไม่มองหน้าเขา วีก็เลยชักจะหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย เขาจับใบหน้าผมหันมาประจันหน้ากับเขา ใบหน้าสวยบูดบึ้งระคนด้วยเลือดฝาดที่พากันอออยู่ที่แก้มกลม พนันได้เลยว่าเจ้าตัวไม่ได้เห็นเหมือนที่ผมเห็นแน่ๆ.. ไม่อย่างนั้นคงเอานิ้วจิ้มตาผมแตกไปแล้ว ห้ามหลงใหลรูปลักษณ์มันเด็ดขาดเลยนะ ไม่งั้นนายตายแน่

                ไม่ได้อะ...ก็แม่ง..มันแปลงกายเป็นคุณมึงนี่ครับ ฮือ

                ผมพยักหน้าเร็วๆก่อนจะค่อยๆย่องเข้าไปใกล้เขตแม่น้ำที่ผมไม่ได้สัมผัสหรือเข้าใกล้มันมานาน วีกำบังเหียนแน่นขณะค่อยๆคลานไปคนละทางกับผม หลบซ่อนตามพุ่มไม้ไปเรื่อยๆจนเราทั้งสองคนเริ่มเห็นร่างบางของเคลพีในระยะที่ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ผมสาวเท้าลงไปในน้ำอย่างระวัง ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นโครมครามอย่างกับจะระเบิดออกมาให้ได้ เจ้าปีศาจในร่างคนหน้าสวยชะงักไปนิดหน่อยก่อนจะหันหน้ากลับมาสบตากับผมด้วยสายตาที่ผมไม่คิดว่าจะได้เห็นมันออกมาจากวีตัวจริงแน่นอน

                แววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา มันกำลังยั่วยวนผมด้วยการขบกัดริมฝีปากล่างอย่างหยอกเย้า ราวกับต้องการจะเชิญชวน ผมกลืนน้ำลายดังเอื๊อกขณะย่ำลงไปบนผืนน้ำที่สูงประมาณสะโพก อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะใช้มุกเดิมได้อีกหรือเปล่า น้ำตื้นแค่นี้ผมไม่มีทางถูกฉุดจนจมน้ำแน่ๆ

                ผมสบตามันนิ่งก่อนจะได้รับรอยยิ้มบางๆตอกกลับมา ร่างบางสะโอดสะองก้าวเท้าเข้ามาใกล้แล้วพยายามจะจับบ่าผมไว้แต่ผมกลับถอยหนี ตอนนี้เราอยู่ตรงกลางสุดของแม่น้ำ ผมจะต้องล่อเคลพีให้เข้ามาใกล้วีที่สุดเพื่อให้เขาสามารถใช้บังเหียนควบคุมม้าปีศาจไว้ให้ได้ ผมถอยหนีหลายต่อหลายครั้งเมื่อมันช้อนสายตายั่วให้ราวกับว่ากำลังต้องการผม

                ไม่โอเคเลยครับ ณ จุดๆนี้...อีกใจก็กลัวโดนแดก อีกใจก็กลัวใจตัวเอง ยิ่งเห็นบั้นท้ายงามงอนที่โผล่ออกมาอย่างหมิ่นเหม่แล้วแม่งเอ๊ยคือมันหก่เสหกเสกเกสวเก่สาสหวฟาหเ

                อึกในที่สุดมือเล็กที่เย็นจับใจก็คว้าตัวผมเอาไว้ได้พร้อมกับดึงให้เข้าไปหา มันเอียงคออย่างน่ารักทำเอาผมใจกระตุก เม้มริมฝีปากด้วยความประหม่า มือเมอแม่งก็เริ่มไต่มาโอบรอบคอผมแล้วครับคุณกิตติ ผมผงะเล็กน้อยเมื่อใบหน้าสวยที่เหมือนใบหน้าของวีราวกับแกะขยับเข้ามาใกล้ ปากอิ่มยู่เบาๆเคลื่อนเข้ามาเหมือนกำลังจะจูบ

                หมับ! (อันที่จริงเสียงแม่งก็ไม่ดังขนาดนั้นแต่อยากให้เล่นใหญ่ไว้ก่อนงืมๆ)

                ผมจัดการรวบแขนเล็กทั้งสองข้างไว้ได้ด้วยมือเดียว บิดมันอย่างแรงจนเจ้าพรายน้ำเบ้หน้าอย่างแรงก่อนมันจะถูกแปรเปลี่ยนไปเป็นความโกรธ ดวงตาสีเข้มที่เคยไร้แววเรืองแสงสะเหลืองนวลดูน่ากลัว ผมยังคงจับแขนมันเอาไว้อย่างนั้น วีโผล่ขึ้นมาจากพุ่มไม้ที่อยู่ไกลจากผมประมาณสามเมตร ร่างเล็กๆนั่นติดสปีดวิ่งมาพร้อมกับบังเหียนในมือ โถมตัวเข้าใส่เคลพีจนล้มกันไปทั่งคู่ ดูเหมือนสถานการณ์จะชุลมุนไปหมด และให้ตาย ใครเป็นใครมั่งว่ะน่ะ

                ร่างสองร่างที่มีลักษณะเหมือนกันอย่างกับถูกโคลนกำลังยื้อหยุดฉุดกระชากจนน้ำเย็นฉ่ำในแม่น้ำกระจายไปทั่ว ผมเห็นคนน่ารักกำลังเสียเปรียบเพราะถูกจับกดลงกับน้ำ วีสำลักน้ำอย่างรุนแรง

                อั่ก! ฮึก...แฮ่ก..แฮ่ก..ผมถลาเข้าไปล็อกตัวเจ้าของร่างเปลือยที่กำลังจับคนตัวเล็กทึ้งจนมือเย็นเฉียบยอมปล่อยออกจากคอเสื้อของวี กว่าจะทำให้มันยอมแพ้ไปก็เหนื่อยเอาการเพราะอย่างไรเสียเจ้านี่ก็ไม่ใช่คนธรรมดา เส้นเลือดสีม่วงปูดโปนตัวแขนบางๆของเจ้าตัว มันทั้งเกร็งแน่นจนสั่นอย่างน่ากลัว ผมมองเห็นวีลุกขึ้นมาพร้อมสำลักจนน้ำหูน้ำตาไหล ศีรษะเล็กหันไปมารอบกายเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง ผมขมวดคิ้วอย่างสงสัย

                จ จองกุก เคลพีมันกินบังเหียนเข้าไป....

                เหยดแหม่! เมื่อกี้ว่าไงนะขออีกทีดิ๊

                ผมอ้าปากค้างในขณะที่เริ่มจนทนกับการดิ้นพ่อตายแม่ตายของไอ้ม้าผีนี่ไม่ไหว เอาจริงๆแม่งแรงโคตรเยอะเหมือนไปกินม้ากระทืบโรงมาอย่างงั้นแหละ วีหอบหายใจแรงด้วยความกลัวสุดขีด ผมเห็นที่ใบหน้าสวยมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดพราย สถานการณ์แบบนี้ไม่มีแม้แต่เวลาจะคิดด้วยซ้ำ ผมเห็นเจ้าตัวเล็กวิ่งไปหยิบไม้ท่อนยาวมาจากริมฝั่งแม่น้ำ วิ่งมาทั้งน้ำตาพร้อมออกแรงฟาดมันลงกับหัวของไอ้ปีศาจนี่อย่างแรง

                ซ่า!!

                ผมโดนสะบัดออกจนกระเด็นไปไกลพอสมควร ตอนนี้เหมือนเคลพีมันจะไม่สนใจผมอีกต่อไปแล้ว มันมุ่งเป้าไปยังวีที่กำลังตัวสั่นระริกด้วยความกลัว มือที่ถือท่อนไม้สั่นกึก ใบหน้าสวยซีดเซียวคล้ายว่าจะเป็นลม ผมวิ่งเข้าไปหาร่างบางอย่างเชื่องช้าเพราะการเคลื่อนไหวในน้ำมันยากเหลือเกิน ยกเท้าขึ้นถีบอกของปีศาจร้ายหวังจะให้มันถอยไปไกลๆแล้วผมจะได้คว้ามือร่างบางแล้วลากขึ้นฝั่ง ยังไงตอนนี้ต้องรีบถอยก่อน ยังไงมันก็เป็นพรายน้ำ คงจะขึ้นมาบนบกไม่ได้หรอกมั้ง ผมคิดแบบนั้น

                เฮ้ย!” ไอ้บ้านี่แม่งเสือกจับเท้าผมไว้ได้แถมยังทำท่าเหมือนจะดันออกเพื่อให้ผมเสียหลักอีกต่างหาก ผมหันหน้าไปหาวีพลางยื่นมือไปผลักไหล่บางจนเจ้าลูกหมาถอยไปสองก้าว ยังจะมาทำหน้างง ขึ้นฝั่งไปเดี๋ยวนี้เลย!!” ผมว่าเสียงดุ

                ไม่ต้องมาทำตัวพระเอกเลยไอ้ทะลึ่ง!!”

                อ้าวชิบหายโดนด่าเลยกู..

                ผมหน้าชาไปเล็กน้อยเมื่อถูกตะโกนอัดหน้าแบบนั้น แต่อีกในก็แอบขำเพราะหน้าตาตอนเด็กนี่เบะแม่งน่ารักเป็นบ้า เหมือนโดนรังแกเลยว่ะ

                ฮือ..ยังไงก็ขอขำก่อนตายนิดนึงจะได้ไม่ตกนรก

                วี๊ดดด!!!!

                “แทฮยอง!!”

                ดวงตาของผมเบิกโพลงเมื่อเสียงประหลาดดังเสียดเข้ามาในโสตประสาท พร้อมกับเสียงเรียกชื่อใครสักคนที่ผมไม่รู้จัก มันแหลมสูงมากจนผมอดที่จะนิ่วหน้าไม่ได้ แสบหูชิบหาย ผมมองไอ้ปีศาจร้ายที่กำลังทรมานเพราะเสียงเดียวกันที่ยังคงดังยาวอย่างต่อเนื่องราวกับแตรแห่งความตาย บอกทีว่าพระเจ้ากำลังมารับผมไปด้วยหรือยังไง

                จู่ๆก็รู้สึกง่วงขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน ผมอาจจะโดนกัดแล้วก็เป็นได้ถึงได้รู้สึกเหนื่อยและมึนหัวขนาดนี้ หรือคงเสียเลือดมากไป อา..

                กูเกลียดมึง..โฮซอก

                (โฮซอก : กูไม่เกี่ยวนะโว้ยไอ้สัด!)

 

#ไรท์กุกวีสะท้านฟ้า

 

                จองกุก...จองกุก!”

                “…”

                “จอนจองกุก!!”

                ผัวะ!!

                “โอ๊ย!! ฉันบอกแล้วไงวีว่าถ้าจะบ้องหูให้บอกก่อนอะ ตื่นดีๆได้โว้ย!”

                ใครวี มึงสมองกลับไปแล้วเหรอวะ แล้วหายหน้าหายตาไปไหนมา!” ผมสะดุ้งเพราะเสียงทุ้มแหลมแสบหูที่ไม่ได้ยินมาเกือบอาทิตย์ ตีคิ้วขมวดพลางค่อยๆลืมตาสู้แสงแดดที่ส่องมาทำลายความสุขสบายอันเกิดจากการนอนทับหญ้าข้างแม่น้ำจนคันคะเยอไปทั้งตัว ผื่นจะขึ้นมั้ยวะน่ะ ผมหยัดกายขึ้นมานั่งพลางกุมหัว รู้สึกมึนพอสมควรแต่ก็ยังมีสติพอจะเงยหน้าขึ้นมอง..

                ไอ้เหี้ย!! เคลพี!!!”

                “พีพ่อง!!! กูโฮซอกครับไอ้ฟ๊วยยย!!!” ฝ่ามือแม่งทำท่าจะตบกบาลผมอีกรอบข้อหาปากเสีย ผมหัวเราะแหะๆก่อนจะไหว้ขอโทษมันปะหลกๆ เพิ่งจะสังเกตว่าตอนนี้ร่างของตัวเองถูกย้ายมาอยู่อีกฟากของแม่น้ำเรียบร้อยแล้ว แถมข้างกายก็มีสามหน่อเพื่อนรักที่ต่างพากันจ้องผมด้วยสายตาเป็นห่วงระคนหงุดหงิด เออมันก็สมควรอยู่ ผมเล่นหายเฮดไปหกเจ็ดวันเลยนี่นา.. จินเป็นคนแรกที่คว้าตัวผมเข้าไปกอด

                หายไปไหนมา พวกกูเป็นห่วงมึงแทบแย่

                “กูขอโทษ...ผมกล่าวเบาๆ รู้สึกผิดจริงๆที่ทำให้พวกมันโกรธ อีกใจก็ดีใจแทบบ้าที่รู้ว่าเพื่อนผมยังไม่ได้ทิ้งผมไปไหน ไอ้ยุนกิกับโฮซอกก็พุ่งเข้ามากอดผมเหมือนกัน หู่ย น้ำตากูแทบจะแชร์

                ทางนั้นเป็นไงบ้างพี่เสียงต่ำๆของไอ้กิดังขึ้น มันหันหน้าไปคุยกับใครสักคนที่นั่งอยู่ห่างจากผมไปไม่มาก เป็นชายหนุ่มหน้าตาจิ้มลิ้ม ตัวเล็กน่าทะนุถนอม ดวงตาเล็กตี่กับริมฝีปากอิ่มเอิบ ตัวเล็กแต่ก็ไม่ได้สูงเพรียว ดูรวมๆแล้วเหมือนก้อนโมจิอะไรสักอย่าง เขาหันหน้ามาหาไอ้ยุนกิก่อนจะเผยยิ้ม

                แทมันถึก ไม่เป็นไรหรอก แล้วจองกุกล่ะ

                “ไอ้นี่มันก็หนังเหนียว พี่ไม่ต้องห่วงหรอกผมงงเป็นไก่ตาแตก ทำไมพี่น่ารักเขารู้จักชื่อผมได้วะ ไล่สายตาถามไอ้โฮซอกด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไอ้ม้ามันพยักเพยิดไปทางยุนกิเจ้าเก่า เพื่อนตัวขาวของผมเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะตอบ

                ปาร์คจีมิน แฟนกูเอง

                อ้ออออออออออออ ชื่อนี้เองที่มันติดอยู่ที่ปลายลิ้นผมตั้งนาน ผมกระวีกระวาดลุกขึ้นแล้วโค้งให้พี่เขาอย่างสุภาพทันที กูพอจะเข้าใจแล้วครับว่าทำไมแม่งไม่ให้ดูรูป น่ารักขนาดนี้จะไม่ให้หวงได้ไง เป็นผมถ้ามีแฟนหน้าตาน่ารักน่าฟัดแบบพี่จีมินนะกูจะไม่ให้ออกจากบ้านเลย อย่างกับแป้งต๊อกเดินได้ พี่จีมินพยักหน้าตอบรับ

                เออ พี่ขอน้ำอุ่นๆให้เพื่อนพี่หน่อยได้มั้ยอะยุนกิ

                “รอแปปทันทีที่แฟนพูดจบปุ๊บมันก็เกาหัวแกรกๆแล้วลุกขึ้นไปหยิบน้ำอุ่นในกระติกมาให้ทันทีราวกับสั่งได้ โอ้โห เป็นภาพที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นครับ เพื่อนผมมีแฟนแล้วแม่งเป็นแบบนี้นี่เอง ปกติไอ้กิมันขี้เกียจจะตาย ถ้าไม่ใช่พวกเรื่องที่มันสนใจนี่จะเงียบอย่างกับเป่าสาก ผมพยายามชะเง้อมองว่าเพื่อนของพี่จีมินคนนั้นจะเป็นใคร

                เพราะตั้งแต่ตื่นมาผมยังไม่เห็นเขาเลย..

                ขอบใจ..เสียงหวานดังขึ้นอย่างแผ่วเบาเมื่อพี่แป้งต๊อกส่งแก้วน้ำให้กับบุคคลหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างๆพี่เขา มันเป็นเสียงที่ผมรู้จักดีเลยล่ะ วี..เขาอยู่ตรงนั้น ข้างๆพี่จีมิน สภาพนั้นดูเหมือนว่าเพิ่งจะได้สติเช่นเดียวกันกับผม เขารีบรับน้ำไปแล้วกระดกเข้าปากอย่างรวดเร็วด้วยความกระหาย วางแก้วลงกับมือของเพื่อนแล้วถอนหายใจยาว กลับมาได้แล้วรึไง?

                “อย่าทำเสียงแบบนั้นดิแทแทอา—อุ๊ก!!” ยังไม่ทันที่พี่จีมินจะพูดจบประโยคก็ถูกฝ่ามือบางของวีตะปบอย่างแรง พี่จีมินนี่ตาโตเลยครับ ผมเหม่อมองสองคนนั้นไปเรื่อยๆ พลันความทรงจำก็ค่อยๆไหลมา

                อืม..จีมินแฟนยุนกิกับจีมินเพื่อนของวีคือคนๆเดียวกันสินะ...ก็แปลกใจอยู่นิดหน่อยเหมือนกัน แต่ผมก็ไม่คิดนั่นล่ะว่ามันจะมาเป็นแบบนี้ได้ คนชื่อจีมินก็เยอะแยะนี่นา ถึงส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิงก็เถอะ..

                นี่กูมาอยู่ที่นี่ได้ไง

                “อันนี้คงต้องถามแฟนไอ้กิมันว่ะจินเป็นฝ่ายตอบก่อนจะหันหน้าไปหาเจ้าของใบหน้าน่ารักดีกรีเมียมินยุนกิ พวกกูโดนกรมป่าไม้จับตัวไว้ตั้งแต่สองวันแรกที่มึงหายไป เขาบอกว่าพื้นที่นี้เป็นเขตหวงห้าม แต่พวกกูบอกว่ามึงยังไม่กลับมา พวกเขาก็เลยให้พักที่กรมไปก่อน

                อันที่จริงแล้วบริเวณนี้เป็นเขตหวงห้ามที่ไม่ให้คนธรรมดาเข้ามาได้ เพราะได้รับการตรวจสอบแล้วว่าเป็นพื้นที่ที่มีคลื่นไม่ปกติ เหมือนพวกสามเหลี่ยมเบอร์มิวด้าน่ะ ไม่รู้ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้ พวกวัยรุ่นวัยคึกคะนองก็แบบนี้ เขาเขียนป้ายเตือนยังไงก็ไม่ฟัง

                อื๋อ..เป็นแบบนี้นี่เอง..

                พี่จีมินเป็นคนติดต่อกับกรมให้เขายอมปล่อยตัวพวกกู พอมาก็เห็นมึงกับพี่แทฮยองนอนสลบอยู่ข้างๆกันเนี่ยแหละไอ้เงิงเป็นฝ่ายเล่าบ้างเมื่อจินลุกขึ้นไปตามพี่จีมิน คนตัวเล็กค่อยๆลุกขึ้นเดินมาหาผมโดยปล่อยวีเอาไว้ตามลำพัง ท่าทางสีหน้าแบบนั้นคงกำลังงอนเรื่องที่ตัวเองถูกทิ้งอยู่สินะ

                ว่าแต่พี่แทฮยองคือใครอีกวะ..

                พี่..แทฮยอง?

                “เอ๊า ก็คนสวยๆที่นั่งอยู่ตรงนู้นไง เขาชื่อคิมแทฮยอง เป็นเพื่อนที่มหาลัยของพี่จีมินอีกทีอะมือของไอ้เงิงผายไปที่วีอย่างสุภาพ เจ้าของผมสีบลอนด์สว่างปรายตามองผมเล็กน้อยก่อนจะสะบัดหน้ามองไปอีกทาง เล่นเอาพี่จีมินถอนหายใจแล้วส่ายหน้าเบาๆ แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกนิ่งงันเหมือนถูกสตัฟฟ์ไว้ รู้สึกจุกในอกนิดหน่อย

                คิมแทฮยอง..วี..นี่มันอะไรกันวะเนี่ย

                แทฮยองทำงานวิจัยกับศจ.เจนัมอยู่น่ะ ก็เลยต้องปลอมชื่อเพื่อไม่ให้พวกกรมป่าไม้รู้จักเสียงใสๆของพี่จีมินดังขึ้นเรียกให้ผมต้องเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาเล็กน่ารัก เขายิ้มให้ผม พี่..อ้อ พี่ชื่อจีมินนะ ขอคุยกับจองกุกสองคนได้มั้ยเพื่อนๆที่เหลือของมรวมทั้งไอ้ยุนกินิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะตอบตกลง

                “ครับผม

                พี่จีมินทิ้งตัวลงนั่งข้างๆผมพลางดึงหญ้าแถวนั้นขึ้นมาฉีกเล่นระหว่างอธิบาย

                “พวกพี่เรียนจิตวิทยาของประสบการณ์เหนือมนุษย์อยู่ เลยต้องมาตรวจรอบๆพื้นที่สุ่มเสี่ยงต่อการปรากฏตัวของพลังงาน จองกุกก็เห็นมันแล้วใช่มั้ย?ปาร์คจีมินเลิกคิ้ว ผมพยักหน้าหงึกๆเหมือนเด็กน้อยที่กำลังตั้งใจฟังคุณครูพูด อื้อ ทุกคนอาจจะมองว่านี่เป็นพื้นที่อนุรักษ์ แต่จริงๆแล้วมันมักจะมีคลื่นประหลาดออกมาตลอดเวลา แล้วก็เจอจริงๆด้วย

                ขวดน้ำทรงประหลาดถูกโชว์ขึ้นต่อหน้าผม

                ยังไงก็ขอบคุณที่ช่วยแทฮยองเก็บตัวอย่างนะ

                “อ่า..ผมมองเจ้าขวดน้ำสีเขียวชวนพะอืดพะอมนั่นด้วยแววตาไม่น่าเชื่อ อีเมือกน่าขยะแขยงนี่อะนะคือเคลพีที่เกือบจะฆ่าพวกผมไป บ่องตงเลยว่าไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่

                อันที่จริงพี่ก็อยากจะพาตัวเราไปเจาะดูคลื่นสมองสักหน่อย แต่ตอนนี้คงไม่ต้องแล้วล่ะผมยิ้มแหย เจาะดูคลื่นสมองที่ว่านี่คงไม่ใช่ว่าที่ใช้กระแสไฟฟ้ากระตุ้นสมองอะไรแบบนั้นใช่มั้ยนะ แล้วนี่จองกุกอยู่กับเพื่อนพี่มาตลอดเลยเหรอ

                ผมปรายตามองเจ้าของใบหน้าน่ารักที่ยังคงความบูดบึ้งไม่หาย วี ไม่สิ พี่แทฮยอง เขาไม่ใช่รุ่นเดียวกับผมนี่ คงจะปีสองเหมือนพี่จีมิน อา ผมทำอะไรร่างบางไปบ้างวะเนี่ย สารพัดจนนับไม่หมด เฮ้อ

                ครับ เขาช่วยผมไว้น่ะ

                “แค่นั้นเหรอ?

                “ผมเลยช่วยเขาจับเคลพี จะได้ข้ามแม่น้ำไปหาเพื่อนผมที่แคมป์น่ะฮะผมอธิบายเรื่องตั้งแต่แรกพลางทำมือประกอบ พี่จีมินนั่งฟังผมอย่างตั้งใจระคนไปกับการหัวเราะเล็กน้อย เออจริงๆกูก็ว่าไม่เล็กน้อย พี่แกแม่งหัวเราะอร่อยมาก เหมือนที่ฟังอยู่นี่คือเดี่ยวไมโครโฟนอะ

                เฮ้ยพี่ว่าไม่น่ามีแค่นั้นนา

                “อ้าว..ก็แล้วจะให้มีอะไรอีกละว้า...

                คราวนี้พี่แป้งต๊อกเขยิบเข้ามาใกล้ผม มือบางป้องเข้าที่หูแล้วกระซิบเสียงใส แทแทพอตื่นมาก็งอแงหาเราเลยนะ จากการสันนิษฐานแล้วพี่ว่าน่าจะมีซัมธิงอะ

                …อ๋า ////// ทำไมผมเขินวะ..

                ผมหันไปมองร่างเล็กที่นั่งกอดเข่าอยู่ไม่ห่างจากตัวเองมากนัก เพิ่งจะรู้ว่าตัวเองถูกมองอยู่ก่อนก็ตอนที่สายตาของเราสองคนประสานกัน แววตาของพี่แทฮยองเหมือนจะปนไปด้วยความรู้สึกผิด เขาคงทั้งเสียใจที่ปิดชื่อจริงของตัวเองจนต้องให้คนอื่นมาบอก แล้วก็เรื่องที่ทำให้แผนจับเคลพีไม่เป็นตามที่วางเอาไว้ตั้งแต่แรก

                ผมไม่ถือโทษโกรธพี่เขาหรอก ยังไงซะมันก็ผิดพลาดกันได้นี่นา ต้องโทษไอ้ม้านรกที่เสือกแดกบังเหียนเข้าไปสิวะ วู้ หน้าตาเหมือนไอ้โฮซอกแล้วยังตะกละอีกต่างหาก แดกได้แม้กระทั้งบังเหียนเส้นน้อยๆ แถมเป็นบังเหียนโคตรแรร์จากสุสานอีกต่างหาก

                อือ เรื่องที่จะบอกก็มีแค่นี้แหละร่างป้อมๆลุกขึ้นยืน พี่คงต้องให้เรากับพวกยุนกิรีบออกไปจากที่นี่เพื่อความปลอดภัยนะ มันอันตรายมากสำหรับคนที่ไม่รู้วิธีรับมือกับสิ่งเหนือธรรมชาติ

                “ข เข้าใจแล้วครับ

                งูย แฟนไอ้กิแม่งน่ารักโคตรเลยครับ อิจฉามันม้ากมากเลย ดูนุ่มนิ่มไปหมดทุกอย่างเลยอะ ว่าแล้วก็นั่งมองพี่จีมินที่เดินเข้าไปขยี้หัวพี่แทฮยองก่อนจะดุเสียงขุ่น อะไร ยังงอนอยู่อยู่เหรอแทแทอา

                “ก็บอกแล้วไงว่าไปตรวจสอบที่รังแมงมุมมา ขอโทษที่ลืมบอก ไม่เอาไม่งอนดิ

                “อะงั้นคราวหลังกูจะพามึงไปด้วยทุกที่เลย บุกป่าฝ่าดง ล่องเรือ ขึ้นเขา

                “เอ๊า ไม่ได้กวนตีนนน

                ผมนั่งมองพี่แทฮยองที่นั่งหน้าบึ้งไม่ยอมรับคำขอโทษของพี่จีมิน เอาแต่ส่ายหัวอยู่อย่างนั้นจนกลุ่มผมนุ่มสะบัดตามแรง บทจะงอนก็ขี้งอนได้โล่เลยวุ้ย งอแงจริงๆเลย น่ารักเอ๊ย..

                ชายในชุดยูนิฟอร์มที่ผมเดาว่าน่าจะเป็นคนจากกรมป่าไม้เข้ามาสะกิดพร้อมเรียกให้ผมไปขึ้นรถเพื่อที่จะได้ออกไปจากป่านี้ให้ไวที่สุดตามคำบอกของพี่จีมิน ท่าทางพวกเขาน่าจะต้องอยู่ตรวจสอบพื้นที่ในป่านี้จนทั่ว ถึงแม้คนตัวเล็กนั่นจะดูขวัญเสียมากก็เถอะ แต่ดูจากระยะเวลาช่วงนี้แล้วก็น่าจะเดาได้ไม่ยาก โปรเจกต์จบชัวร์ป้าบ เกิดไม่ยอมทำก็กินเอฟน่ะสิ

                ผมก้าวขึ้นรถไปหลังจากที่โดนเหล่าสามเกลอโห่ร้องเพราะเอาแต่ลีลาอยู่ได้ ไม่อยากจะบอกว่าก่อนไปนี่แอบเห็นพี่จีมินหอมแก้มไอ้กิด้วย แหมๆๆ กูได้เรื่องล้อแล้วจ้าคราวนี้ มึงไม่รอดแน่ครับเพื่อนกิ

                ตัวรถสั่นเล็กน้อยเพราะตัวเครื่องกำลังทำงาน ผมมองพี่วีที่ยังคงดื้อแพ่งไม่ยอมขยับตัวไปไหนจนพี่จีมินเริ่มปวดหัว รอยยิ้มบางถูกจุดขึ้นบนใบหน้าของผมเอง

                พี่แทฮยอง!!!”

                ไหล่บางกระตุกเบาๆพร้อมกับใบหน้าสวยที่หันหน้ามาทางรถฟอร์ดคันสวยสำหรับลุยป่า เราสบตากัน ผมยกมือขึ้นชี้หน้าเขาอย่างหาเรื่อง

                ผมจะไม่เอาผิดพี่เรื่องที่พี่เปลื้องผ้าผมตอนผมหลับก็แล้วกัน!! ยังไงซะพี่ก็เป็นคนช่วยชีวิตผม ขอบคุณนะครับ!!!”

                “จ จองกุก!” คนเป็นพี่ดูเหมือนจะตกใจจนลุกพรวดขึ้นมาแทบไม่ทัน นิ้วเรียวถูกเคลื่อนมาวางไว้ที่ริมฝีปาก เงียบไปไป๊!”

                “อ้อ!! แต่ยังไงผมก็เห็นพี่ตอนเปลือยแล้วนี่หว่า!!! งั้นเจ๊ากันก็ได้!!”

                “โอ๊ยย! จอนจองกุก เงียบนะ!”

                “วันหลังพาผมไปสักร้านเดียวกับที่พี่สักบ้างสิ!!! ลายสวยดีนะครับพี่!!!” อยากจะหัวเราะให้กรามค้างเวลาที่เห็นคนน่ารักกระทืบเท้าตึงตังแล้วตะโกนบอกให้ผมหยุดพูดทั้งๆใบหน้าแดงฉ่า พี่จีมินผิวปากล้อแต่ก็โดนคนข้างๆจับไปเขย่าคอระบายอารมณ์ สุดท้ายก็!!!!”

                “..อะไรอีกเล่า ไปไหนก็ไปไอ้เด็กเลววว!”

                “ชอบนะครับ!! ขอจีบนะ!”

                คราวนี้คนตัวเล็กถึงกับเงียบไปเลยครับ สีหน้าตกใจกับแก้มกลมๆที่มีสีแดงระเรื่อแบบนั้นมันน่าจับกอดแล้วฟัดให้ตายจังว่ะ ปากที่กำลังจะด่าผมกลับสั่นพั่บๆ มือเล็กๆนั่นก็เช่นกัน เมื่อกี้แม่งจะชูนิ้วกลางใส่ผมอยู่แล้วครับ คนอะไร้ โหดชิบหาย

                แต่ก็ชอบนะ..

                ขอโอกาสให้ผมได้หอมแก้มพี่คืนด้วยนะพี่แทฮยอง!!!”

                “กวนตีนเหรอจองกุก บ้องหูซะเลยดีมั้ย!”

                “เฮ้ย เหี้ยๆๆอย่าตามมา ลุงครับขับไปเลย! เร็วเด้!!”

                “กลับมา!”

 

#ไรท์กุกวีสะท้านฟ้า

ขอขอบคุณธีมสวยๆจาก SQWEEZ THEME ค่ะ

 
  CR.SQW
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #757 ku_1709 (@kunggii) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 18:41
    ม้าเลว55555
    #757
    0
  2. #695 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:34
    จองกุกกวนได้ใจจริงๆ555
    #695
    0
  3. #632 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 17:55
    โอ้ยยยยยยยย น่ารักกกกกกก >< น่ารักสุดๆไปเลย ยิ้มแก้มจะแตกแล้ววววว เขินมากๆ
    #632
    0
  4. #610 bam_KSH (@bam_KSH) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 13:21
    น่ารักเกินไปแล้ว ชอบจังเลย จองกุกนี่อย่างหื่น5555555 คนเค้าเขินหมดเเล้วเห็นมั้ย!
    #610
    0
  5. #550 ckbear! (@aomsinnykung) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 14:47
    โอ้ยยยยย มีความแอดเวนเจอร์นิดๆ ฮือออออ แทฮยองน่ารักมากกกก ดูนุ่มๆนิ่มๆไม่แพ้จีมินเลย งือ เขินความงอแงความขอจีบ แบบบ้าเอ้ยยยย เป็นแทฮยองนี่เขินตายหมดละ555555555555555 ชอบบบบบ
    #550
    0
  6. #542 MMie Tg\' (@mmiekung) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 21:23
    ตอนแทดูนุ่มนิ่มมากเลยอ่ะ ช่วงกลางๆมาเริ่มกวนทรีน พอท้ายๆนี่โหดจั๊งงงง 55555555
    #542
    0
  7. #514 oZXGKo (@b2utykg) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 00:36
    วีขาโหดมากๆ แต่ก็เข้ากันดีกับจองกุกนะ
    #514
    0
  8. #512 LLL (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 00:14
    งุ่ยยยย ไรท์ขาาาา น่ารักมากเลยยย ฮือออออ

    วงวารโฮซอกเบาๆ ถถถถถถถถถถถถ



    อ...อยากเห็นรอยสักของตัวจริงอะค่ะ หมายถึงอยากให้จองกุกเห็น ไรงี้ 55555



    น่ารักมากค่ะ ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆ ค่ะ
    #512
    0
  9. #510 jijee09 (@jijee09) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 23:41
    สิ่งแรกที่เราเห็น เห้ย ม้านิลมังกร แหะๆ// อย่าเควี้ยงรองเท้ามาทางนี้!
    #510
    0
  10. #509 lvbaek (@natha2001) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 22:37
    สนุกอ่าาาไรท์ เค้าขอบคุณที่ไรท์มาอัพมากๆเลย ฮือออออ ดีใจอ่าาา ไรท์คนอื่นไม่มีใครอัพแล้ว เค้าคิดถึงมากกกกกก สนุกมากเลยคะ เราชอบอะไรที่ดูลึกลับอะ แทน่ารักมากกกก อยากได้ภาคต่อตอนจีบจังคะ 55555
    #509
    0
  11. #508 Chëetαн´ (@honey-candy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 21:48
    สงสารพี่โฮซอก พี่แกคงแบบกุทำผิดอะไรรร 5555555555

    จกุกมีความเกลียมัวมากๆ น่ารักจริมๆ

    #508
    0
  12. #507 Kkim_hyun (@tm_12345) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 21:02
    ไรท์จ๋าาาาขอภาคต่อได้ไหมน่าร้ากม้ากกกก
    #507
    0
  13. #506 Kkim_hyun (@tm_12345) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 21:02
    งื้อฟินนนนนนน น่ารักมากง่ะ
    #506
    0
  14. #505 1230Kimv (@bunnyspoy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 16:57
    ฮือออออออออออ เป็นฟิคที่สนุกมาก อ่านเพลิน ไรท์แต่งเก่งงงง น่ารักมากเลยค่ะ เราชอบมากๆๆๆๆ ไม่อยากให้จบเลย มีภาคต่อมั้ยคะ แงงงง ./////.

    ต้องเป็นฟิคที่ได้กลับมาอ่านซ้ำแน่เลย อ่านไปยิ้มไป ตอนแรกก็คิดว่าเรื่องนี้จะน่ากลัวมั้ย เกือบจะไม่ได้เข้ามาอ่านแล้ว เราขี้กลัว5555555555555 รู้สึกตัดสินใจถูกที่เข้ามาลองอ่าน ไม่งั้นต้องพลาดเรื่องดีๆแบบนี้ไปแน่ เขินมาก ชอบตอนเขาสวีทกัน มีกอด ซบไหล่ แทแอบจุ๊บแก้มกุกอีกตังหาก คาแร็คเตอร์ถูกใจมากเลย ทั้งกวนทั้งน่ารัก ตอนจบก็ดีงาม ให้ความรู้สึกอยากอ่านต่อ อยากอ่านตอนจองกุกจีบพี่แทฮยอง -//- ถ้าไรท์แต่งภาคต่อ เรารออ่านน้า
    #505
    0
  15. #504 Qentn (@jongjed) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 09:07
    ขอให้มีภาคต่อได้มั้ย รออ่านเลยนั้ล
    #504
    0
  16. #503 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 08:39
    น่ารักกกกกกอ่ะ กลับไปรอบนี้จีบเลยนะ
    #503
    0
  17. #502 BOWWOWWOW (@utumbow) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 08:23
    ฮืออออออสนุกมากมายจริงๆนะคะ

    โอ้ยชอบๆๆๆวนกลับไปอ่านค่ะ



    ❤❤❤❤
    #502
    0
  18. #501 Dark Conner (@hinegen) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 08:00
    พีคกว่าผีน้ำก็ผีทะเลนี่แหละค่ะคุณ55555
    #501
    0
  19. #500 Lkkaew (@Lkkaew) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 06:18
    น่ารักอะ ชอบมากกกกกกกกกก
    #500
    0
  20. #499 LY_김태태 (@taehyungvvi) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 05:08
    โอ๊ยยยน่ารักอ่ะ 5555
    #499
    0
  21. #498 m_mark2 (@M_MARK) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 01:25
    ขำ ก็คิดว่าจะจบแบบออกจากป่าด้วยกัน น่ารักอะ
    #498
    0
  22. #497 nssn (@nininicesp) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 00:53
    โอยยย สนุกมากกกก อยากให้มีต่ออีกเลย5555 ไรท์แต่งดีมากเลยชอบๆ ไรท์สู้ๆนะ
    #497
    0
  23. #496 Love All Kpop (@weloveexobctsx) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 00:45
    คือแบบ.. มันมาอีกแล้วค่ะ อิความคิดที่ไม่อยากให้เรื่องจบเนี่ย 5555 ติดใจมาก คือตอนแรกคิดว่าแทเป็นเคลพีไรงี้ แต่ไปๆมาๆก็ไม่ใช่นะ แล้วก็เดาว่าแทอาจจะไม่ใช่คนธรรมดาไรงี้ ที่ไหนได้ ก็เป็นคนเนี่ยแหละวะ แถมมาทำการวิจัยที่จารย์สั่งด้วย สุดยอดเลยอ่ะ เคลพีนี่ไม่ใช่เล่นๆเลยนะเว้ย ดันไปเขมือบบังเ-ยนอีก 5555 ชอบมากๆอ่ะ ภาพจินตนาการนี่มาหมดทั้งเรื่อง ยิ่งอิตอนแกเปลือยกันนี่ก็แบบ-- แค่กๆๆ เปล่าค่ะ ไม่ได้นึกภาพไรเล๊ยย แต่รักเรื่องนี้มาก ตอนแรกออกจะกลัวด้วยซ้ำ ขึ้นชื่อว่าวันฮาโลวีนแล้วมันด็ต้องมาแบบผีๆสิคะ จำได้ว่าตอนที่มาตามอ่านไรท์กุกวีสะท้านฟ้าครั้งแรกคือเจอผีหนักมาก ทั้งกลัวทั้งหลอนไปหมด มาครั้งนี้ก็อย่าคิดว่าจะหายกลัวค่ะ จำได้หมด 55555 ยิ่งเรื่องที่นังจ้อนฆ่าแทตายในห้องสมุดยิ่งแล้วใหญ่ อิเรื่องนั้นหลอนมาก ไหนจะเรื่องที่นังจ้อนผูกคอตายในห้องพักอีก แล้วแทเห็นตาสีแดงของนังจ้อนด้วยไง อินี่หลอนหนักมากนะคะ ไม่ใช่เล่นๆแล้วว ฮือออ แต่ครั้งนี้ผิดจากที่ระแวงไปหมดเลยค่ะ คือละมุนละไมมาก เขินตัวแทบบิดอ่ะค่ะ ยิ่งตอนท้ายยิ่งเหมือนมีปมที่ไม่อยากให้จบอ่ะ เค้ายังไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันจริงๆเลย (ที่ไม่ใช่ในป่า -..-) แต่ก็นะคะ รักมากจริงๆ ปลื้มเหมือนเรื่องก่อนๆมาเลยค่ะ โอ้ยยย ชอบมาก รอเรื่องอื่นนะคะ ไฟท์ติ้งค่ะ :)
    #496
    0
  24. #495 bb_ben0031 (@beetoban) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 00:07
    กรี๊ดดดดเขินมาก แทฮยองคิ้วกับจองกุกที่กวนตีนเก็บทุกเม็ด555
    #495
    0
  25. #494 MY1999 (@uglypetty_) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 23:08
    น่ารักมากกกกกกกก(ก.ไก่ล้านตัว)
    เดาไปต่างงๆนาๆสุดท้ายผิดหมด5555 มันน่ารักกุ๊กกิ๊กมากกกกกกกก
    #494
    0