(BTS) KOOKV : F E S T I V A L ♡

ตอนที่ 15 : Kim FAMILY ; sutaaraito

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,599
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    29 ธ.ค. 58

One Shot BTS : Kim FAMILY

Couple : Jungkook x Taehyung (V)

Rate : 15+

Writer : sutaaraito

Talk : สวัสดีค่ารีดเดอร์ทุกท่าน ไรท์ฟิคกุกวีเป็นต่อก้ามินเป็นรองกับฟิคด้อนท์เองค่า ไมได้เจอกันนานตั้งกะจูออนแทแทเนอะ 5555 ครั้งนี้มาแต่งวันเกิดแทฮยองค่ะ ถึงในความเป็นจริงน้องแทจะเข้ารพ.อยู่ก็เถอะ แต่อยากให้เป็นแบบในฟิคมากกว่าค่ะ เป็นยังไงเชิญอ่านได้เยยอุฮิ

 

Kim FAMILY

            เขาว่ากันว่านิสัยของเด็กที่เกิดมามักจะขึ้นอยู่กับการเลี้ยงดูของคนในครอบครัว สายสัมพันธ์อันแนบแน่นที่เชื่อมติดกันอย่างไม่มีวันเสื่อมคลาย ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น ความอบอุ่นที่ถูกส่งผ่านมาจากผู้เป็นพ่อและแม่จะสร้างความอ่อนโยนให้กับทายาทตัวน้อยๆที่เกิดมา

            คิมแทฮยองเป็นคนอ่อนโยนและน่ารัก...เพราะอย่างนั้นจอนจองกุกคนนี้ถึงได้หลงรักหัวปักหัวปำ และเขาก็หวังไว้เช่นกันว่าพ่อแม่ของพี่ชายร่วมวงคนนี้จะต้องมีความคล้ายคลึงผู้เป็นลูกไม่มากก็น้อย ซึ่งก็ไม่ทำให้ความคิดของมักเน่คนนี้พังทลาย

            คุณพ่อคุณแม่ตระกูลคิมน่ะใช่ แต่น้องชายคิมกับน้องสาวคิมนี่จองกุกว่ามันไม่ใช่นะเว้ย!

 

#ไรท์กุกวีสะท้านฟ้า

 

29 ธ.ค. 2015

            พี่โฮปปี้อะ...นี่ไม่ใช่พี่โฮปปี้อะ

            “ทำไมปีนี้ไม่พาพี่โฮปปี้มาแล้วววว

            “พี่โฮปปี้เขาก็ต้องไปฉลองกับที่บ้านเขาสิ นี่พี่จองกุกต่างหากผมทอดสายตาไปยังร่างสูงโปร่งที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นนั่งยองๆคุยกับเด็กผู้ชายและผู้หญิงหน้าตาน่ารักน่าชัง สองมือกระชับกระเป๋าเป้สีแดงเข้มสลับดำคาดลายกับตราสัญลักษณ์ประจำแบรนด์ที่ผมอ่านมันไม่ออก ได้ยินเสียงเจ้าตัวเล็กโหวกเหวกโวยวายถึงชื่อของคนๆหนึ่งที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดี และเมื่อปีที่แล้วเขาคนนั้นก็คงเคยมาเผชิญสภาพเดียวกับผมในตอนนี้ สถานภาพที่เรียกได้ว่าแทบจะเป็นส่วนเกิน เป็นติ่ง โคตรของโคตรติ่งที่ไม่รู้ว่าจะมายืนโง่ๆอยู่กับครอบครัวชาวบ้าน ที่บ้านของชาวบ้านและไม่ใช่แม้แต่ที่บ้านเกิดของตัวเองทำไม

            พี่จองกู๊กกกกถอนหายใจสั้นๆด้วยความขบขันเพราะปากเล็กๆของเด็กสาววัยละอ่อนยู่ออกมาเหมือนกับปลาบู่ไม่มีผิด ยังไม่รวมดวงตาใสที่เหเข้าหากัน พอร่างบางเห็นดังนั้นก็เอื้อมมือไปบิดจมูกน้องสาวจนอีกฝ่ายร้องงื้อเบาๆ

            “ยาวไป เอาสั้นๆ จองกุก!”

            “จอง..กุก!”

            “สั้นไปอีกอะอึนจิน จองกุกอะจองกุกกกสิ่งแรกที่จะต้องบอกกับคนอ่านเลยก็คือนี่ไม่ใช่ลูกของผมและพี่แทฮยอง(?) คิมอึนจินเด็กสาววัยหกขวบหน้าตาน่ารัก ผิวขาวนุ่มนิ่มละเอียดลออ ดวงตาใสกลมโตเป็นประกายกับริมฝีปากเล็ก และคิมจงคยู เด็กชายวัยแปดขวบเจ้าของใบหน้าหล่อคมเข้มเหมือนผู้เป็นพ่อ ถึงแม้ว่าเค้าโครงหน้าในวัยเด็กอาจจะแสดงออกถึงความหล่อเหลาของเจ้าตัวได้ไม่มากนัก แต่ยามมองยังไงก็รู้ว่าโตขึ้นจะมีรูปร่างสูงโปร่งกับหน้าตาเป็นอย่างไร

            ทั้งสองคนเป็นน้องของคิมแทฮยองหรือพี่วี เด็กน้อยตัวเล็กๆที่กำเนิดขึ้นมาจากความรักความเอาใจใส่ของตระกูลคิมอันประกอบไปด้วยคิมยูจีและคิมแทซอง พี่แทฮยองจะพูดถึงพวกเขาทั้งสองคนทุกครั้งในงานรับรางวัล ทุกครั้งที่ประสบความสำเร็จในด้านการงาน นั่นทำให้ผมรู้สึกชื่นชมเขามากๆที่คนตัวเล็กเป็นผู้ชายที่รักครอบครัวมากขนาดนี้

            จองกุกจู่ๆเสียงทุ้มแหลมของจงคยูน้องชายก็ดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากของเจ้าตัว คิมแทฮยองได้ยินดังนั้นก็หันไปชูนิ้วโป้งใส่อีกฝ่ายพร้อมทำหน้าประหลาดใจ

            สุดยอด! จงคยูเก่งโคตร!” เด็กชายตัวน้อยไม่ได้พูดอะไรต่อ ได้แต่ยิ้มกว้างแล้วโผเข้ามากอดร่างบางโดยที่อีกฝ่ายก็รับใบหน้าเล็กๆนั่นจมเข้ามาแนบอกแบนด้วยความรักใคร่ ศีรษะกลมๆถูกมือของแทฮยองเอื้อมมาขยี้เบาๆอย่างเอ็นดู บอกตรงๆว่าเห็นภาพน่ารักๆนี่ผ่านทางแฟนคาเฟ่หลายต่อหลายครั้ง(ไม่ต้องมองแบบนั้นเลย เห็นแบบนี้ผมก็ส่องแฟนคาเฟ่บ้างบางเวลานะ) แต่มันก็อดยิ้มไม่ได้จริงๆว่ะ

            เมียใคร..โคตรน่ารัก

            โอ๊ะ แฟนก็พอครับ เดี๋ยวพ่อแม่เขาว่าเอา : )

            อึนจินอะ อึนจินอะ...ท่าทางที่รีบคว้าเอาร่างของน้องสาวเข้ามารับอ้อมกอดอย่างกลัวว่าเจ้าตัวจะร้องไห้นั่นทำให้อดที่จะเผยยิ้มบางๆออกมาไม่ได้

            โอ๋ๆ ไม่ร้องครับ แล้วนี่พ่อกับแม่ไปไหนอะ

            “หม่าม้าทำกับข้าวว ปะป๊าดูทีวีเจ้าของร่างบอบบางยิ่งกว่าผู้หญิงพยักหน้ารับจนปอยผมสีน้ำตาลไฮไลท์สีเขียวเข้มสะบัดขึ้นลงก่อนที่จะหันมาแบมือใส่ผมที่ยืนตาตั้งอยู่ตรงนี้มาเป็นเวลานานมาก ดูเหมือนคนตัวเล็กจะเริ่มมองเห็นผมบ้างแล้วน่ะนะ

            จองกุกอยู่กับน้องพี่ไปก่อน เดี๋ยวพี่เอากระเป๋าขึ้นไปเก็บให้นิ้วเรียวกระดิกอย่างรีบร้อนให้ผมส่งกระเป๋าสะพายที่ประกอบไปด้วยเสื้อผ้าสำหรับค้างสองคืนและของใช้จิปาถะต่างๆที่จัดมาเพื่อมาค้างคืนและฉลองปีใหม่ร่วมกับแฟนโดยเฉพาะ

            คือจริงๆมันก็ไม่เฉพาะ..บ้านผมที่ปูซานไม่มีใครอยู่สักคน พ่อกับแม่ไปฮันนีมูนที่สวิสเซอร์แลนด์ไม่ยอมบอกกันสักคำ หอบังทันเองก็ไม่มีใครอยู่ ทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้านเกิดกันหมด มันก็เป็นเรื่องปกติที่จะเกิดกันทุกปี ผมก็ทำแบบนั้น แต่เผอิญว่ากลับไปก็เท่านั้นน่ะสิ คนหน้าสวยก็เลยกึ่งชวนกึ่งบังคับให้ผมมาฉลองกับครอบครัวของเขาโดยให้เหตุผลว่าพ่อกับแม่อยากจะเจอเพื่อนร่วมวงบังทันโซนยอนดันให้ครบทุกคน และถ้าผมอยู่ที่หอคนเดียวก็คงเหี่ยวเป็นไข่ตุ๋นตายคาหอแน่นอน ผู้จัดการก็เห็นดีเห็นงามด้วย เพราะอยู่ที่หอแล้วมันเปลืองค่าน้ำค่าไฟ

            ดีครับดี..

            ผมขึ้นไปกับพี่ด้วยดีกว่า จะได้จำห้องได้

            “ไมต้องจำ ก็ห้องพี่แหละ บ้านพี่ไม่ได้กว้างขนาดมีห้องนอนให้แขกอะ โทษทีละกัน น้ำเสียงอีกฝ่ายติดจะงอนๆอยู่เล็กๆทั้งที่ผมก็ยังไม่ได้เรียกร้องอะไร ขายาวๆก้าวขึ้นไปตามบันไดเชื่อมไปยังชั้นสองหลังจากดันหลังสองพี่น้องตระกูลคิมไปช่วยคุณแม่ยูจีทำกับข้าวหรือไม่ก็ไปนั่งดูทีวีกับคุณพ่อแทซอง ส่วนผมก็เดินตามร่างเล็กไปจนอีกคนหยุดอยู่ตรงหน้าประตูไม้สีน้ำตาลเข้มบานหนึ่ง แอบเห็นคนน่ารักเม้มปากอย่างชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะบิดลูกบิดประตูเข้าไป เผยให้เห็นห้องขนาดกลางอันประกอบไปด้วยเฟอร์นิเจอร์เพียงไม่กี่ชิ้น โต๊ะเขียนหนังสือสีน้ำตาลอ่อนกับกองหนังสือการ์ตูนกองพะเนินไร้ระเบียบ ตู้เสื้อผ้าที่ค่อนข้างจะมีเนื้อที่มากอันเนื่องจากเจ้าของห้องต้องขนของย้ายจากบ้านไปตั้งแต่กลายเป็นบังทันโซนยอนดัน และโปสเตอร์ของนักร้องไอดอลที่ร่างบางชื่นชอบ

            พี่มีหมอนกับผ้าห่มให้ผมมั้ย?

            “ฮะ?ครางนิดๆด้วยความฉงนหลังจากที่เห็นผมด้อมๆมองๆพื้นที่ว่างข้างๆเตียงอย่างกับว่ากำลังจะหาที่อยู่อาศัยยังไงอย่างงั้น พี่แทฮยองกระพริบตาปริบๆก่อนจะส่ายหน้า อ้อ เดี๋ยวพี่นอนล่างเอง จองกุกนอนเตียงเหอะ

            ผมเม้มปากพยักหน้านิดๆเหมือนว่าเข้าใจที่ร่างโปร่งพูดเสียเต็มประดา แต่เจ้าตัวคงจะรู้มั้งว่าท่าทางแบบนั้นของผมมันกวนตีนชัดๆ

            “แต่พื้นมันหนาวนะพี่ นอนด้วยกันก็ได้

            “พี่ชอบหนาวๆ นอนเตียงมันเบียด นี่อุตส่าห์เป็นคนแมนเสียสละนอนล่างนะเว้ยแทฮยองพ่นลมหายใจทางจมูกอย่างขัดใจเมื่อเห็นว่าผมกำลังจะทำลายความหวังดีของเขาเสียยับเยิน ผมสบโอกาสที่ร่างเล็กหันหลังให้ เดินเข้าไปสวมกอดเอวบางเบาๆจนคนในอ้อมแขนห่อไหล่กระตุกเฮือก จ..จองกุก!”

            “แต่ผมชอบอุ่นๆอะ คืนนี้จองกุกนอนกอดพี่แทฮยองบนเตียงได้มั้ย?ก็ไม่รู้ว่าตัวเองหน้าด้านขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ชอบพูดจาสองแง่สองง่ามเรียกเลือดให้มาอัดฉีดแน่นที่แก้มแดงปลั่งของคนรัก นับตั้งแต่วินาทีที่หลงรักคนๆนี้ ผมก็ดูจะกลายเป็นคนขี้แกล้งไปแล้ว ยิ่งปฏิกิริยาจากความขัดเขินของอีกคนนะ ไม่รู้จะสรรหาคำแบบไหนมาบรรยาย มันยิ่งกว่าน่ารัก..

            ดวงตากลมโตสีเข้มสั่นระริกกับใบหูทั้งสองข้างที่ขึ้นสีแดงจัด ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงแถมยังร่างบอบบางยิ่งกว่าผู้หญิงที่สั่นเกร็งเหมือนโดนเชือกมัดไว้ทั้งตัว อดขำไม่ได้เลยยื่นหน้าไปหอมแก้มคนในอ้อมกอดหนึ่งที

            ฟอด~

            “อ้ากกก! แทยอมแล้วๆ นอนจ้ะนอน นอนหลับ นอนหลับนะเว้ย

            “นี่ ผมให้เกียรติสถานที่นะครับ นี่ก็บ้านแทมั้ยล่ะ?คนน่ารักร้องจ๊ากเสียงดังทันทีที่ผมฝังจมูกโด่งของตัวเองลงบนแก้มนิ่มแล้วสูดกลิ่นกายหอมๆจากอีกคนอย่างหลงใหล กลัวว่าทำอะไรอย่างอื่นที่มากกว่านั้นแล้วจะเป็นการไม่เหมาะสม ยิ่งมีเด็กอยู่ด้วยอีกต่างหาก แต่เหมือนว่าเสียงทุ้มหวานที่ร้องเมื่อกี้จะดังไปหน่อย กลับกลายเป็นการดึงความสนใจของเด็กที่ควรจะต้องอยู่นิ่งๆข้างล่างแทน

            ใช่ เด็ก..สองคนที่ตอนนี้ยืนตรงหน้าประตู

            พี่จองกุกกอดพี่แท

            “หอมแก้มด้วย พี่แทนอกใจพี่โฮปปี้

            ประตูที่ปิดไม่สนิท จงคยูและอึนจินที่โผล่หัวออกมาแล้วทำท่าเหมือนเห็นผี..

            ชิบเป๋ง...น้องแม่งเห็นแล้ว..

 

#ไรท์กุกวีสะท้านฟ้า

 

            ท่าทางเงอะๆงะๆของร่างบางที่นั่งกินข้าวอยู่บนโต๊ะอาหารพร้อมหน้าพร้อมตาผู้ใหญ่อายุสี่สิบทั้งสองที่ดูจะผิดธรรมชาติกับอุปนิสัยของคิมแทฮยองทำให้ผมอดที่จะขมวดคิ้วบางๆด้วยความฉงนไม่ได้ สืบเนื่องจากเหตุการณ์เมื่อกี้ ผมรีบปล่อยแขนออกจากเอวคอดทันทีที่สังเกตเห็นพี่น้องตระกูลคิมที่ยืนนิ่งกับที่มองผมกับพี่ชายของพวกเขาด้วยสายตายากจะหยั่งถึง เอาง่ายๆก็ช็อกมั้ง.. จนได้ความจริงว่าคุณแม่ยูจีให้ขึ้นไปเรียกลูกชายและเพื่อนลงมาทานข้าวนั่นล่ะ ก็เลยลงมาโดยที่ยังไม่ได้จัดของเลยแม้แต่นิดเดียว พี่แทฮยองเองก็คงจะตกใจที่น้องสองคนมาเห็นภาพนั้นเข้า จึงไม่กล้าทำอะไรมากไปกว่าการนั่งเฉยๆทำตัวไม่ให้มีพิรุธ แต่การทำแบบนั้นของเขาน่ะ มันโคตรจะมีพิรุธเลย..

            แท..แทฮยองลูกเสียงหวานนุ่มหูของผู้เป็นแม่ดังขึ้นพร้อมกับฝ่ามือขาวที่แตะเบาๆตรงลาดไหล่เล็กของคนตัวเล็ก เท่านั้นก็ทำให้ร่างอรชรสะดุ้งตื่นขึ้นจากภวังค์ ไม่กินผัดวุ้นเส้นเหรอ

            “ฮะ?..อะไรนะครับ อะไรหัดกุ้งเต้นนะ..?เห็นใบหน้าน่ารักเงยหน้าขึ้นจากจานข้าวด้วยท่าทางมึนงง แถมความที่ได้นี่ก็ไม่รู้เพราะหูตึงหรือไร้สติกันแน่ จนทำให้คุณพ่อที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหลุดขำเบาๆ

            ไง ทำงานเหนื่อยจนสติไม่อยู่กับตัวเลยเหรอไอ้ลูกชาย แล้วนี่เจโฮปไม่มาด้วยเรอะจองกุกก็เริ่มตะหงิดใจเล็กๆตั้งแต่ได้ยินคำว่าเจโฮป จนกระทั่งครั้งนี้เป็นครั้งที่สี่ แถมยังออกมาจากปากของคุณคิมแทซองคุณพ่อบังเกิดเกล้าของคิมแทฮยองอีกด้วย

            ทำไมครับ พี่เจโฮปทำไม?...

            ไม่มาครับ ทำไมทุกคนชอบถามแต่เรื่องพี่โฮซอกล่ะ นี่ มักเน่สุดหล่อของบังทันอยู่ตรงนี้นะเออผมกระพริบตาปริบๆเมื่อร่างเล็กที่เพิ่งได้สติส่ายหน้าเบาๆแล้วพยักเพยิดมาทางผมที่นั่งบื้ออยู่ข้างๆ เล่นเอาสองพี่น้องจงคยูกับอึนจินถอนหายใจยาวอย่างเสียดาย เสียดายอะไรผมก็ไม่รู้เหมือนกัน

            ก็แหม พ่อกับแม่แล้วก็เจ้าสองคนนี้ชอบเจโฮปมากเลยนี่ลูก เขายิ้มเก่ง น่ารัก แถมยังตลกด้วย แม่มีโปสเตอร์เจโฮปติดอยู่ที่ผนังด้วยนะ หล่อลากกระชากไส้ไตพังหญิงสาววัยกลางคนยิ้มกว้างในขณะที่คนเป็นลูกเริ่มปั้นหน้ามุ่ย

            “แล้วผมอะ..

            “แทแทออลเวย์สอยู่ในใจแม่

            “ไม่ยอมเมนลูกชายตัวเอง งอนถามถึงกันเสียขนาดนี้ ครอบครัวคิมทั้งครอบครัวคงจะเมนเจโฮปพี่ชายร่วมวงของผมกับพี่แทฮยองกันหมดแล้ว มิน่าล่ะพวกเขาถึงได้ทำสีหน้าผิดหวังกันนักที่เห็นผมมาแทนที่จะเป็นพี่ชายหน้าม้านั่น พอคิดมาถึงตรงนี้แล้วก็อดที่จะหงุดหงิดในใจไม่ได้

            แล้วไงวะ ผมก็ยิ้มเก่งนะ น่ารักด้วย เป็นมักเน่ไง ในวาไรตี้ก็ตลกนะครับ ทำไมอะ!?

            ชายอายุประมาณสี่สิบเหล่มองผมเล็กน้อยก่อนจะเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร

            เอ้อ แล้วนี่ลูกบอกว่าเป็นมักเน่ ชื่ออะไรนะ..จอง..จองกุก?

            “ครับ จอนจองกุกครับส่งยิ้มที่คิดว่าน่ารักน่าหยิกที่สุดในประวัติศาสตร์การเดบิวต์ไปให้ว่าที่พ่อตา(?)โดยที่มีน้องชายตัวดีของพี่แทฮยองกลอกตาพลางขยับปากขมุบขมิบล้อเลียนผมอีกต่างหาก คิมยูจียิ้มกว้างเหมือนเจอน้ำหอมหรือเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่ถูกใจอะไรเทือกๆนั้น วิ่งอ้อมโต๊ะอาหารมาจับๆบีบๆแขนของผมเป็นการใหญ่ เหมือนว่าเธอจะจ้องกล้ามแขนผมอยู่นานแล้วล่ะ..

            อู้หู..น้องเล็กจริงเหรอสุดหล่อ? แขนแน่นกว่าลูกแม่อีก ชอบออกกำลังกายสินะหนู

            “ครับ เดี๋ยวสู้พวกพี่ๆไม่ได้น่ะฮะผมตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มตามเคย คราวนี้กลับกลายเป็นอึนจินเด็กที่ผมเคยคิดว่าน่ารักน่ากอด ยัยเด็กตัวน้อยนี่พองแก้มขาวของตัวเองจนป่องแล้วหันหน้าหนีด้านที่ผมนั่งอยู่ ปากก็พึมพำเบาๆ แต่เสียงแหลมสูงของเธอมันก็มากพอที่จะทำให้ผมจับใจความได้

            พี่เจโฮปก็มีกล้าม

            …หืม ได้ยินเสียงกระแสไฟฟ้ามันแล่นเปรี๊ยะๆมั้ยครับ?

...จะเอาใช่ป่ะครับน้อง? ทำไมต้องมีเด็กมาหาเรื่องมักเน่วะ

เห็นมั้ยแทฮยอง ไปอยู่ที่นู่นเอาแต่กินๆๆๆ ไม่ยอมออกกำลังกาย เดี๋ยวก็แพ้น้องหรอกพอมือบางที่หยาบนิดๆจากการทำงานบ้านสัมผัสแขนแกร่งที่หนั่นแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อของผมจนสะใจแม่คุณแล้ว คุณนายคิมก็หันไปทำเสียงดุใส่ผู้เป็นลูกทันทีอย่างไม่จริงจังนัก เล่นเอาแฟนผมบุ้ยปากด้วยความเพลียใจ แต่คงไม่ใช่เพลียใจเพราะโดนว่าหรอก ผมว่าเพลียใจที่โดนแม่ตัวเองจับได้อีกแล้วต่างหาก อยู่โซลนี่กินจุอย่างกับคนท้อง ไม่อยากจะฟ้องเลย

ไม่อ่งไม่ออกหรอกครับแม่ แทแพ้น้องมันทุกเรื่องแหละ

ไอ้ลูกคนนี้นี่ผมหลุดขำออกมาครั้งใหญ่หลังจบประโยคของคนตัวเล็ก เป็นที่รู้กันว่าจอนจองกุกผู้มีฉายามักเน่ทองคำ ร้องก็ได้เต้นก็ดีแรพก็เลิศผสมในคนเดียวคนนี้ กับคิมแทฮยองแล้วผมก็คงเหนือกว่าพี่เขาทุกด้าน ไม่รวมเรื่องเล่นเกม ทำอาหาร แล้วก็..เรื่องบนเตียงอีกนะ บอกแล้วว่าแพ้ทุกเรื่องจริงๆ(/ยักไหล่)

พวกเราทานอาหารเย็นกันพร้อมแลกเปลี่ยนเรื่องราวของที่บ้านตระกูลคิมและหอบังทันสักพัก คุณป้ายูจีเป็นคนคุยเก่งและมีอารมณ์ขันมาก เธอเล่าเรื่องน่าอายของพี่แทฮยองในสมัยเด็กให้ผมฟังเต็มไปหมด เรื่องของเขาที่ผมพอจะรู้ก็มีแต่เรื่องที่โดนชิมแปนซีถุยน้ำลายใส่จนโดนเพื่อนล้อว่าเป็นลิง จบทริปแดกูครั้งนี้ไปมีอะไรให้ล้อเพิ่มเยอะเลยครับ ส่วนคุณลุงแทซองเองก็ไม่ใช่คนพูดเยอะ แต่ก็มีเฮฮาตลอดเวลาคุณป้าพูด เขาตบมุกกันได้ถูกจังหวะสมกับเป็นสามีภรรยา จนกระทั่งช่วงหนึ่งของการสนทนา อึนจินและจงคยูขอตัวไปอาบน้ำก่อนเพราะทนง่วงไม่ไหว ส่วนผมกับพี่แทก็อยู่คุยกับผู้ใหญ่สองท่านนี้ไปเรื่อยๆ และคำถามกะทันหันที่ออกมาจากปากของหญิงวัยกลางคนก็ทำเอาน้ำเปล่าที่เคยอยู่ในปากเตรียมกลืนพุ่งพรวดออกมาจนเลอะเต็มเสื้อ

แล้วเราสองคนคบกันยังไง? เมเนเจอร์เขาไม่จับได้เหรอลูก

พรู่ดดดดดดดดดดดด!!!!

คบ..แค่กๆๆ..พี่..พี่แท!” ให้ตายสิ พวกเขารู้ได้ยังไงเนี่ย!? หันไปคาดคั้นเอาความจริงจากร่างบางที่นั่งคีบกิมจิเข้าปากรัวๆ(ยังไม่อิ่ม)ด้วยใบหน้าสีแดงจัดนั่น คิมแทฮยองเงยหน้าขึ้นช้าๆ ริมฝีปากอิ่มอ้าแล้วก็หุบลงอย่างชั่งใจ สุดท้ายก็ถอนหายใจแล้วสารภาพกับผมโดยตรง

พี่บอกพ่อกับแม่เองแหละ ขอโทษนะจองกุกอา...ครอบครัวพี่เวลามีไรก็ปรึกษากันตรงๆอะผมทำตัวไม่ถูกนิดหน่อยได้แต่รับทิชชูจากคุณป้ายูจีมาซับรอยน้ำออกจากปากด้วยท่าทางเกรงใจ เสียงทุ้มหวานของแฟนหนุ่มอย่างแทฮยองดูเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ร่างบางคงคิดว่าผมจะโกรธที่ทำอะไรไม่ปรึกษา แต่ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไร เสียงทุ้มต่ำของคุณพ่อตระกูลคิมก็ดังขึ้นเรียกบรรยากาศเดิมๆกลับมาได้อีกครั้ง

ลุงก็ไม่ได้จะกีดกันอะไรหรอก มันก็เป็นเรื่องที่ทำใจยากนิดนึง แต่เห็นแก่ที่ไอ้แทมันมาคุยเรื่องนี้กับลุงตรงๆไม่ยอมปิดบังอะนะท่านว่าด้วยเสียงสบายๆไม่เดือดร้อนอะไรผิดกับรีแอคชั่นจริงๆที่ผมควรจะได้รับ พอจะหันไปขอความช่วยเหลือจากคนน่ารักข้างๆ พี่แกก็เอาหัวไปซุกตักคนเป็นแม่อย่างออดอ้อนซะแล้ว

เอ่อ..ครับ

ป้าก็โอเคนะ ไม่รู้สึกว่าเจ้าแทจะมีเมียได้อยู่แล้วล่ะหนูจองกุก

โห่แม่!! ก็ผมไม่เคยมีแฟน!” ชายหนุ่มที่นั่งขัดเขินอยู่ที่ตักแม่บังเกิดเกล้าแหวใส่อีกคนเสียงอู้อี้

แล้วป้าเห็นในวาไรตี้ เจ้าแทกับหนูเจโฮปก็เสียตัวด้วยกันบ่อย มันเหมือนเป็นเซนส์ไงหนูเข้าใจมั้ยจองกุก?ผมพยักหน้าขำๆเห็นด้วยกับท่าทางของคุณป้าคนสวยที่พยายามจะอธิบายให้ผมฟังไม่ให้เข้าใจผิดไปไกล ยังมิวายได้ยินน้ำเสียงขัดใจจากแทฮยองขัดขึ้นมา

แม่ที่ไหนส่งเสริมให้ลูกได้กับผู้ชาย

ไม่ต้องส่งเสริมแม่ก็รู้ว่าแกได้กับหนูจองกุกแล้ว

อ้ากกก!! แม่หยุด! พอ! ยอม! ยอมพี่แทร้องโวยวายทันทีทันใดเสียดังลั่นพร้อมเขย่าตัวจนร่างบอบบางของคุณแม่คนสวยสั่นหงึกๆ คิมแทซองที่เริ่มทนไม่ได้กับอากัปกิริยาสาวแตกของลูกชายก็เอื้อมมือไปจิก(จิกจริงๆ)ศีรษะทุยขึ้นมาจากตักนิ่ม

ขึ้นมาไอ้ลูกชาย พ่อล่ะเชื่อเขาเลยที่แกไม่ปฏิเสธคำพูดของแม่เขาใบหน้าแดงซ่านเบ้อย่างขัดใจแถมยังมีน้ำตาคลอนิดๆ(เขินจัด) หลังจากที่สิ้นเสียงทุ้มเขาก็เด้งตัวขึ้นมาจากผู้เป็นแม่แล้วพึมพำเบาๆกับตัวเองอย่างกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าทำอะไรลงไป

เออจริง...เฮ้ยแม่ครับ!”

ช่างเถอะ แม่รู้แล้ว แล้วสรุปว่าคบกันได้ไงจ๊ะจองกุกลูก?” หันมาสนใจผมที่นั่งเงียบอยู่แทน กลายเป็นว่าตอนนี้ผมคือจุดเด่นที่สุดของโต๊ะ คู่สามีภรรยาดูจะอยากรู้เอามากๆด้วย อย่างที่ว่า วัฒนธรรมของเกาหลีปฏิเสธการรักร่วมเพศ ต่อให้บอกทางค่ายไปก็รังแต่จะมีปัญหา เพราะงั้นผมเลยตกใจมากเมื่อได้รู้ว่าตระกูลคิมทราบเรื่องนี้มาตั้งแต่ต้นยังไงล่ะ..

ร่างสูงของเด็กหนุ่มเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะยอมเปิดปากเล่าออกมาด้วยใบหน้านิ่งเฉยแต่ก็ยังแฝงไปด้วยความเกรงกลัว ยิ่งได้เห็นใบหน้านิ่วคิ้วขมวดของคิมแทซองผู้เป็นพ่อของแทฮยองแล้วมันก็ยิ่งทำให้จิตใจไม่สงบจนเจ้าของฝ่ามือเล็กต้องยกขึ้นมากุมมือหนาไว้แล้วบีบเบาๆเป็นเชิงให้กำลังใจ สิ้นเสียงตะกุกตะกักของผมเจ้าของร่างสูงใหญ่ตามแบบฉบับชายเกาหลีจึงถอนหายใจเบาๆพร้อมพยักหน้ารับรู้

โอเค ลุงจะไม่อะไรมากแล้วล่ะ ยังไงนี่ก็เป็นช่วงปีใหม่ไม่ใช่ช่วงสืบสวนลูกเขย โอย..บ้าสิ ฉันควรจะใช้คำนี้กับอึนจิน ไม่ใช่แกนะเจ้าแท

โอ๊ย..พ่ออะ..เจ้าของผมสีน้ำตาลช็อกโกแลตลูบหัวทุยที่โดนเขกไปเมื่อกี้พร้อมเบะปาก

ป้าก็ว่าควรจะดูกันนานกว่านี้หน่อย ส่วนหนูจองกุก..คุณป้ายูจีแตะไหล่ผมบางเบา อย่าไปถือสาจงคยูกับอึนจินเขาเลยนะ จริงๆแล้วสองคนนั้นน่ารักมากเลยนะลูก เขาคงแค่อยากจะเล่นด้วย

อยากจะเล่นด้วย..

อ่า..ครับ..

ก็คงงั้น...มั้ง

คุณป้าครับ เดี๋ยวผมรบกวนอะไรบางอย่างได้มั้ยฮะใบหน้าหล่อเหลาหันไปสบนัยน์ตาสีเข้มของหญิงสาววัยกลางคน เรียกความสนใจจากคิมยูจีและคิมแทฮยองได้เป็นอย่างดี เจ้าของใบหน้าหวานเอ่ยปากถามอย่างระแวง

มีอะไรกับแม่พี่อะจองกุกอา

อย่ายุ่งสิแทแท นี่มันเรื่องของแม่ยายกับลูกเขย

แม่!!”

 

30 ธ.ค. 2015

            เสียงนกร้องในยามเช้าดังเข้ามาในโสตประสาทบวกกับแสงสีเหลืองนวลที่สาดส่องผ่านผ้าม่านบางเบาทะลุเข้ามาในห้องเรียกให้เปลือกตาสีไข่ขยับเล็กน้อยเพราะความรำคาญ ริมฝีปากเรียวเผยอออกกว้างจนน้ำสีใสค่อยๆไหลลงมาตามมุมปากสวย

            สกกะปก...ยี๋..

            เสียงใครวะ...

            จะส่งเสียงดังใส่ก็ใช่ที่ จองกุกผู้รู้ตัวดีว่าบัดนี้ตัวเองไม่ได้นอนสบายใจเฉิบอยู่บ้านที่ปูซาน แต่แรงดันเล็กๆที่หลังก็เรียกความน่าหงุดหงิดขึ้นมาได้มากพอสมควร ใครเอาอะไรมาดุนๆที่หลังเขาตั้งแต่เช้า มันน่ารำคาญนะเว้ย พลิกเอนตัวตามแรงดันนั่นเล็กน้อยก่อนที่วินาทีต่อไปจะได้ยินเสียงที่คุ้นหู เสียงของคิมแทฮยองหวานใจเขาเอง

            จองกุกอา!!”

            โครมม!!

            “โอ๊ยยย!...ซี้ด..นอนคุดคู้ตัวงอเป็นกุ้งแม่น้ำทันทีหลังจากสะโพกสอบสัมผัสกับพื้นห้องดังโครม ณ เวลานี้คนที่ต้องบิดหัวนมถึงจะยอมตื่นอย่างเด็กจอนหน้ากระต่าย โดนอีแบบนี้ยังง้ายยังไงก็ต้องตื่น มือใหญ่ลูบคลำส่วนสะโพกที่บัดนี้น่าจะเริ่มขึ้นเป็นรอยช้ำให้เห็นป้อยๆ พอตั้งสติได้ก็หันรีหันขวางหาตัวคนทำ จนกระทั่งมองเห็นเจ้าของเสียงทุ้มหวานเมื่อกี้โผล่หน้าลงมาดูจากข้างบนเตียงหน้าซีดเผือด

            ถีบผม..ทำไมอะพี่แท

            “เฮ้ยเปล่า! พี่เปล่าเว้ยคนบนเตียงยกมือขึ้นมาโบกไปมาเป็นเชิงปฏิเสธอย่างชัดเจน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเป็นปม ถ้าไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใคร ห้องนี้ก็มีนอนกันอยู่แค่สองคน

            ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรต่อ ศีรษะเล็กๆสองหัวก็เด้งโผล่มาจากบนเตียงเช่นเดียวกัน เรียกความแปลกใจให้จอนจองกุกเต็มสตรีม แต่ไม่รู้ทำไมหลังจากที่ได้เห็นใบหน้ายิ้มแย้มอย่างสดใสปนสะใจของเด็กชายจงคยูแล้ว สมองน้อยๆของมักเน่ก็เหมือนจะสามารถรับรู้อะไรบางอย่างได้

            พี่แทบอกว่า พี่จองกุกปลุกยากมาก กลัวจะไม่ตื่น

            “ก็เลยเรียกพวกหนูมาช่วยปลุก

            …อ้อ เหรอ ขอบใจมากไอ้หนู

            อย่าไปถือสาจงคยูกับอึนจินเขาเลยนะ จริงๆแล้วสองคนนั้นน่ารักมากเลยนะลูก เขาคงแค่อยากจะเล่นด้วย

            ก็คงงั้น...มั้ง

          มั้งมากดิ มันจะเล่นกูแล้วครับเนี่ย!!

 

#ไรท์กุกวีสะท้านฟ้า

 

วันนี้...คือวันที่สำคัญวันหนึ่งของมนุษยชาติ!”

            เฮือก!

คือวันที่สิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งได้ถือกำเนิดขึ้นบนโลกใบนี้น้ำเสียงแหลมสูงตามฉบับเด็กผู้ชายวัยละอ่อนยังคงว่าต่อไปโดยไม่สนใจผมที่นั่งจัดเสื้อผ้าอยู่บนเตียง จงคยูเก๊กใบหน้าเข้มขรึมพร้อมกับมือที่ประสานไว้ด้านหลัง เอาเป็นว่าไม่ต้องแปลกใจอิเฮือกข้างบนครับ อยู่ดีๆก็เล่นโผล่พรวดเข้ามาในห้องแล้วตะโกนอะไรก็ไม่รู้อย่างกับนาซ่า เป็นใครก็ต้องตกใจมั้ยล่ะ

ตอนแรกพี่กะว่าจะชวนจองกุกออกไปซื้อวัตถุดิบทำอาหารกับคุณแม่ แต่ดูท่าจะยังเจ็บสะโพกไม่หาย อยู่บ้านไปก็แล้วกัน จะรีบกลับ..หึ ทีนี้เข้าใจความรู้สึกพี่รึยังล่ะ!?’ เป็นประโยคสุดท้ายที่ได้ยินจากคนน่ารักที่เพิ่งจะปั่นจักรยานฉิวท้าสายลมเย็นยะเยือกและหิมะสีขาวโพลนออกจากบ้านไปเมื่อกี้พร้อมกับผ้าพันคอสีเทาพัดปลิวไสวอย่างกับมาสไรเดอร์(และผมว่าพี่แกตั้งใจให้มันปลิว) โดยมีคุณนายคิมทำท่าเลทอิทโกเลียนแบบเอลซ่าซ้อนท้าย หลังจากที่ผมตื่นขึ้นมาอาบน้ำและจัดเสื้อผ้าที่จะใส่ในครั้งต่อไปให้เรียบร้อย เจ้าเด็กแสบทั้งสองก็บุกเข้าห้องผมพร้อมกับไอเทมแว่นตากันแดดสีดำให้ความรู้สึกเหมือนพวกเอฟบีไอหรือเจมส์ บอนด์อะไรเทือกๆนั้น แต่นั่นก็ยังไม่ใช่ประเด็นอยู่ดี.. สุดท้ายก็ต้องพับความคิดนั้นเก็บไปเมื่ออึนจินน้อยน่ารักบรรจงถอดแว่นของตัวเองออกช้าๆแล้วกล่าวด้วยเสียงอันดัง

วันที่สามสิบธันวาคม วันเกิดของ! คิม! แท! ฮยอง!!”

วันเกิดของคิม! แท! ฮยอง!!” โดยมีจงคยูเป็นรีพีทเตอร์ซ้ำรอบที่สอง

อ่า...ครับผม

ในฐานะที่พี่จองกุกเป็นผู้อยู่ในเหตุการณ์! และเป็นแฟนของพี่แท!”

จะต้องเข้าร่วมปฏิบัติการลับครั้งนี้ด้วย!!”

ทราบ!!?”

เอ่อ..

แดกจุดไปสักพักหลังจากโดนรัวคำพูดใส่แบบไม่ยั้งจากสองพี่น้องตรงหน้า(ก็ไม่เข้าใจว่าจะพูดสลับกันทีละท่อนทำไม..) สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจงคยูตะเบ็งเสียงใส่ราวกับครูฝึกทหาร ทำอะไรไม่ได้นอกจากตอบรับออกไปเสียงเจื่อน(คือผมเห็นพวกเขาซ่อนตะหลิวไว้ข้างหลังไง...)

..ทราบครับ

ได้แค่นี้เหรอทหาร!! เข้มแข็งหน่อย!!” จงคยูตวัดตะหลิวในมือจนได้ยินเสียงลมกระทบกับผิวด้ามจับดังขวับจอนจองกุกเป็นอันต้องลุกขึ้นยืนหน้านิ่งตรงตอบรับเสียงแข็ง

ทราบ!!”

ดีมากทหาร!!” เด็กสองคนยิ้มกระหย่องอย่างภูมิใจ

คือ..นี่ผมทำอะไรอยู่วะ..

ร่างสูงโปร่งเดินตามฝีเท้าหนักแน่นของสองพี่น้องตระกูลคิมลงไปยังชั้นล่างของตัวบ้าน ตรงดิ่งไปยังห้องครัว และเคาน์เตอร์ทำอาหารที่ตอนนี้มีชามแป้ง น้ำตาล ผงฟู เกลือ และส่วนผสมอีกสารพัดที่ไม่รู้ว่าจะบรรยายออกมาอย่างไรหมด กระพริบตาเรียกสติให้กลับคืนมาจากเหตุการณ์เมื่อกี้ ก่อนจะหันไปสบตาคู่สวยที่มองมาทางผมอย่างมีความหมาย และท่าทาง..จะไม่ใช่ความหมายดี

คือ..?

สตรอว์เบอร์รี่อยู่ในตู้เย็น เตาอบอยู่ตรงนู้น หนูเตรียมอุปกรณ์กับวัตถุดิบไว้หมดแล้ว ให้ไวล่ะ ท..ทหาร!!” เด็กสาววัยหกขวบกล่าวอีกครั้งพร้อมนิ้วเล็กๆที่ชี้ตรงไปยังตู้เย็นและเคาน์เตอร์อีกฝั่งที่มีเตาอบตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่ แต่นั่นก็ยังไม่ใช่ประเด็นอะโอเคป่ะ..

เดี๋ยวครับ เราจะให้พี่ทำอะไร?เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ ทำเอาร่างจิ๋วหันขวับมามองตาขวางพร้อมพวงแก้มใสที่พองอย่างขัดใจ

ก็เค้กไง เค้กวันเกิดอ้ะ!” ผมสตั๊นไปสักพัก หม่าม้าไม่ยอมให้อึนจินใช้เตาอบกับเครื่องผสม ทำไมอะ แค่เค้กก็ทำไม่เป็นเหรอ?

ไม่ใช่แบบนั้น-

ถ้าเป็นพี่โฮปปี้ต้องยอมช่วยอึนจินแน่!”

แค่นหัวเราะนิดๆให้กับวิธีการพูดจูงใจ(กดดันมากกว่า)ให้ยอมทำในสิ่งที่เจ้าเด็กตัวน้อยนี่ต้องการ ผมก็แปลกใจมาตั้งแต่แรกแล้วว่าพี่เจโฮปทำอะไรไว้ในปีที่แล้ว เลยได้แฟนคลับเพิ่มมาอีกตั้งสอง แถมยังได้รับเครดิตจากตระกูลคิมอย่างล้นเหลืออีกต่างหาก แต่ก็คงไม่แปลกเท่าไหร่ที่ทุกคนจะชอบจองโฮซอก ความหวังของบังทันโซนยอนดัน

ก็จอนจองกุกไม่ใช่คนยิ้มเรี่ยราด ไม่ใช่คนที่ชอบแจกความสดใสหรืออะไรแนวๆนั้น ไม่เหมือนกับพี่ชายหน้าม้าคนนั้น...แล้วก็ไม่ได้พอใจเท่าไหร่ที่จะถูกเปรียบเทียบ

แต่..สุดท้ายก็ตกลง ยังไงก็เค้กวันเกิดแฟนผม..

เดี๋ยว!!” เสียงเล็กแหลมของเด็กหญิงหยุดผมไว้อีกเช่นเคย เจ้าตัวเดินออกมาก่อนจะชี้นิ้วลงไปที่พื้นประมาณว่าให้ย่อตัวลงมา ผมจัดการทำตามที่เธอบอก อึนจินวิ่งอ้อมไปข้างหลังผมก่อนจะเอื้อมมือมากระตุกกลุ่มผมหน้าม้าของผมอย่างรุนแรงจนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ โดนดึงทึ้งอยู่อย่างนั้นสักพักก่อนมือเล็กจะปล่อย ผมส่งมือไปจะแตะๆดูว่าเธอแอบถักเปียหรือมัดน้ำพุให้รึเปล่า แต่ก็โดนดุตามเคย อย่าจับ!”

ครับผม..ไม่จับครับ

จัดการผสมส่วนผสมต่างๆตามที่สูตรบนกระดาษได้บอกเอาไว้(มีการปริ้นท์สูตรมาให้ผมดูประกอบอีกต่างหาก)ในขณะที่สองพี่น้องวิ่งโร่ไปขนกระดาษสีสดใสกับพลุและของตกแต่งอย่างอื่นมาไว้ที่ห้องโถงเต็มไปหมด จากนั้นก็เริ่มตัดแปะเจ้ากระดาษสีๆนั่นลงกับผนังและเฟอร์นิเจอร์รอบๆห้อง ปั่นตัวครีมให้ขึ้นรูปได้ไม่เท่าไหร่ก็โดนฝ่ามือเล็กของจงคยูกวักนิดๆให้เดินมาพร้อมกับยื่นป้ายเล็กๆให้

ติดไม่ถึงอะ พี่จองกุกช่วยติดให้ทีส่งปลายนิ้วป้อมๆนั่นไปยังจุดหนึ่งของผนังที่สูงเกินกว่าเด็กธรรมดาจะเอื้อมถึง หรือถ้าใช้เก้าอี้ก็คงอันตรายมาก ผมรับป้ายรูปตัวทีสองป้ายมาถือไว้ก่อนจะยืดตัวขึ้นทาบมันลงกับตำแหน่งที่ต้องการ

ตรงนี้ได้ยัง?

สูงอีกนิดนึง มันเบี้ยวไปทางขวา..อ๊ะ ได้แล้ว นี่ฮะส่งภาษามือบอกให้หยุดขยับก่อนจะรู้สึกได้ถึงเทปใสที่เจ้าตัวเล็กเอามาแปะไว้ที่มือหนา ผมพยักหน้าแล้วแปะมันลงไปให้เรียบร้อย โอ๊ะ ตรงนั้นมันยังเบี้ยวอยู่นี่อดที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อยไม่ได้เมื่อเด็กชายร้องทัก ยืดตัวขึ้นไปแกะเทปใสออกแล้วติดมันลงไปอีกครั้ง สุดท้ายก็ได้ตำแหน่งที่พอใจ ซึ่งมันก็เป็น..

ตำแหน่งเดิมที่เขาทาบให้ก่อนจะโดนจงคยูสั่งให้ขยับนั่นล่ะ เอาไงครับเอาไง..เมื่อเช้ายังปวดไม่หายเลยนะไอ้น้อง

กลับมาเทแป้งลงแม่พิมพ์เตรียมส่งเข้าเตาอบแล้วก็อดที่จะสงสัยกับปริมาณแป้งที่ถูกเตรียมไว้ให้ไม่น้อย จากสูตรที่ผมเห็นในกระดาษมันไม่น่าจะมากขนาดนี้ แต่แป้งที่ถูกร่อนเตรียมไว้ในชามมันดันหนักมากซะจนน่าตกใจ ส่วนตอนผสม เนื้อแป้งก็หนืดอย่างกับแป้งทำคุกกี้ ส่ายศีรษะนิดๆไล่ความคิดแปลกๆออกไปก่อนจะปิดฝาเตาอบแล้วตั้งเวลารอให้สุก ที่เหลือก็แค่เอาออกมาแล้วแต่งหน้าเค้กด้วยครีมที่เขาตีไว้จนขึ้นฟู และสตรอว์เบอร์รี่สีแดงสดลูกใหญ่ในตู้เย็น อ้อ ป้ายวันเกิดอันเล็กๆที่ทำจากช็อกโกแลตด้วย

ส่งมาให้พี่จองกุกมาแบมือออกตรงหน้าเด็กชายจงคยูที่กำลังตั้งอกตั้งใจใช้คัตเตอร์กรีดกระดาษออกเป็นแผ่นเล็กหลังจากที่ขายาวๆก้าวกลับมาที่ห้องโถงอีกครา พอเห็นเด็กเล็กๆแม้จะแปดขวบแล้วแต่ใช้ของมีคมอย่างคัตเตอร์มันก็อันตรายเกินไป คนตัวเล็กจิ๋วยังคงนิ่งเฉย จงคยูครับ ไปช่วยอินจึนติดกาวไป

“…ยุ่งเสียงเล็กๆที่ตอกกลับมาทำเอาผมเบ้หน้าใส่เบาๆ ไม่คิดเลยว่าเด็กมันจะร้ายแบบนี้ แต่สุดท้ายแล้วคัตเตอร์สีฟ้าอ่อนอันใหญ่ก็ถูกวางลงมาบนฝ่ามือหนา ร่างเล็กๆของจงคยูหยัดตัวขึ้นจากพื้นแล้วเดินไปนั่งข้างๆอึนจิน ผมทรุดตัวลงแล้วบรรจงกรีดกระดาษตามแบบที่เจ้าตัวเล็กกรีดไว้ ตอนอยู่ที่หอแล้วผมทำอะไรอันตรายๆ พี่ยุนกิกับพี่จีมินก็ชอบมาดุเหมือนกันว่าเป็นเด็กเป็นเล็กทำไมเล่นของแบบนี้ ทั้งๆที่ผมเองก็เด็กกว่าพวกเขาเพียงไม่กี่ปี แล้วอีกอย่างจอนจองกุกอายุสิบเก้าแล้วด้วย เป็นน้องเล็กมันก็ลำบากนะครับ

นั่งทำงานไปได้สักพักก็เห็นร่างสูงใหญ่ของคุณลุงแทซองเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับตุ๊กตาสิงโตสีส้มและตุ๊กตาลิงมากมาย ทั้งตัวใหญ่และตัวเล็ก สังเกตได้ถึงรอยเย็บรอยปะมากมายบนตัวของตุ๊กตาแต่ละตัวก็พอจะรู้ได้ว่ามันคงเป็นตุ๊กตาที่เก่าและมีคุณค่ามาก นั่นยังไม่รวมแซ็กโซโฟนสีทองเหลืองอร่ามที่เขายกออกมา ชายวัยกลางคนวางเครื่องดนตรีชิ้นนั้นลงกับโต๊ะแล้วคว้าผ้าสะอาดมาเช็ดมันอย่างเบามือ ส่วนเหล่าตุ๊กตาก็ถูกปัดฝุ่นออกอย่างทะนุถนอมแล้ววางมันตามจุดต่างๆของห้องโถงที่ตอนนี้ถูกตกแต่งไปด้วยกระดาษสีสดใสไปทั่ว นั่นทำให้ผมรู้ทันทีว่าของเหล่านี้เป็นของใคร...

ติ๊ง!

สะดุ้งตัวขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็วก่อนจะพาตัวเองไปอยู่ในห้องครัว ริมฝีปากเรียวบางอดที่จะเม้มเป็นเส้นตรงอย่างเคร่งเครียดไม่ได้ เพราะผลลัพธ์ที่ออกมาจากเตาอบมันไม่ใช่อย่างที่ควรจะได้สักเท่าไหร่

ตั้งเวลาถูก ความแรงของไฟก็ถูก ส่วมผสมก็ถูกต้องตามขั้นตอนทุกอย่าง..

ทำไมเค้กแข็งงี้วะ..งานนี้ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ เนื้อเค้กที่อัดกันเป็นก้อนเปรียบเสมือนคุกกี้ก้อนย่อมๆ นิ้วเคาะลงไปแม้จะไม่มีเสียงชัดเจนดังป๊อกแต่ก็ไม่รู้สึกว่าผิวแป้งยวบลงไปตามนิ้วมือเลยแม้แต่น้อย วินาทีนี้รู้สึกได้ถึงความซวยว่ากำลังจะมาเยือนเมื่อสองพี่น้องกึ่งวิ่งกึ่งเดินมาหาเขา คงเพราะได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากเตาอบร้อนๆกระมัง

ทำไมมันเป็นแบบนี้อะ!”

แข็งอย่างกับหินหนูน้อยอึนจินถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นสภาพของเค้กที่ออกมา ผมขมวดคิ้วแน่นอย่างรู้สึกผิดหวังที่มันไม่ออกมาเป็นตามที่คิดไว้ จงคยูปั้นหน้าบึ้งแสดงความไม่พอใจออกมาชัดเจนจนผมรู้สึกผิด ก่อนจะได้รับแรงผลักจากสองมือเล็กของเด็กชาย

แค่นี้ก็ทำพลาด! กะแล้วว่ายังไงพี่ก็สู้พี่โฮปปี้ไม่ได้!!”

…!!

พี่โฮปปี้อะใจดี เขาช่วยผมทุกอย่าง พี่อะไม่เหมาะสมกับพี่แทเลยสักนิด! มักเน่ทองคำบ้าบออะไร

ใบหน้าน่ารักของเด็กผู้ชายตัวเล็กวัยแปดขวบเริ่มบิดเบี้ยว แถมน้ำตาก็คลอเอ่อเต็มหน่วยตาสีเข้มสวยที่เหมือนกับของพี่แทฮยองอย่างกับแกะ จนสุดท้ายแล้วเสียงตะโกนอันดังนั่นก็เรียกความสนใจจากคุณพ่อแทซองให้เดินมาดู

ผมไม่ชอบพี่มาตั้งแต่ก่อนหน้านั้นแล้ว ในวงก็ชอบได้บทเด่นกว่าคนอื่นๆ ทุกคนเทิดทูนพี่กันหมด กะอีแค่ร้องเพลงเพราะ แรพได้ เต้นเก่ง แล้วยังไงอะ!? พี่โฮปปี้กับพี่แทน่ารักขนาดนั้นแต่กลับโดนพี่กลบรัศมีไปหมด!” ลมหายใจผมขาดห้วงไปเล็กน้อยเมื่อจู่ๆเจ้าเด็กตัวเล็กนี่ก็วิ่งเข้ามาฉุดกระชากทึ้งดึงชายเสื้อผมเป็นการใหญ่ ส่วนเด็กหญิงวัยหกขวบก็เริ่มมีน้ำตาคลอที่ดวงตากลมโตจนแดงก่ำ ปากเล็กเบะงุ้มลงเหมือนกับกำลังกลั้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้ ผมหน้าชาเหมือนโดนตบด้วยตะหลิว กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก

พี่ขอโทษ..ผมกล่าวออกมาจากใจจริงพลางส่งมือไปลูบหัวทุยเบาๆ

ทำใหม่ก็ไม่ทันแล้วด้วย ไม่มีเค้กแล้วจะเรียกงานวันเกิดได้ไง..คุณลุงแทซองเองก็เดินมาตบบ่าเล็กของลูกชายเป็นเชิงว่าลูกผู้ชายไม่ควรร้องไห้ง่ายๆ ผมสังเกตเห็นอึนจินทำท่าจะพูดอะไรสักอย่าง เฝ้ามองเด็กสาวกัดริมฝีปากบวมแดงนั่นจนสุดท้ายแล้วก็ตัดสินใจพูดมันออกมาท่ามกลางบรรยากาศมาคุ

ความผิดอึนจินเองแหละพี่จงคยู..

ฮะ..ผู้เป็นพี่ชายครางออกมาเสียงเบา จนกระทั่งเด็กหญิงกล่าวต่อด้วยเสียงอันสั่นเครือ

อึนจินแค่อยากให้เค้กมันใหญ่ๆ ก็เลยใส่แป้งเพิ่มลงไปเยอะๆ..เสียงสะอื้นฮักบวกกับเสียงสูดน้ำมูกทำเอาความที่ออกมาแทบจะไม่รู้เรื่อง เจ้าของร่างเล็กยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาตัวเองอย่างลวกๆ ไม่รู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้อะ อย่าว่าพี่จองกุกนะ

ผมยืนมองเด็กตัวเล็กๆที่กำลังก้มโค้งขอโทษรัวๆ อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปโอบไหล่เล็กนั้นมากอดปลอบประโลมจนสัมผัสได้ว่าไหล่หนาของตัวเองเริ่มเปียกชื้นเพราะน้ำตาของใครบางคน บอกเลยว่าปกติมักเน่อย่างผมแทบจะไม่ได้สุงสิงกับเด็กที่ไหนแม้แต่ที่งานแฟนไซน์ ผมเล่นกับพวกเขาบ้างบางครั้ง แต่ก็ไม่เท่ากับคิมแทฮยองคนรักเด็กที่จับอุ้มจับกอดไปตั้งไม่รู้กี่คนต่อกี่คน แล้วผมก็ไม่ได้โอเคนักที่จะอยู่กับเด็กตัวเล็กๆ ออกจะชอบแนวพี่สาวมากกว่าน้องสาว เปรียบแบบนี้คงจะเข้าใจมากขึ้น

และมันก็คงจะขัดแย้งกับจองโฮซอกอีกตามเคย ใช่เซ่...นี่ไม่ได้น้อยใจนะเว้ย

พี่ขอโทษครับ พี่พลาดเองแหละที่ไม่ดูให้ดี..อึนจินไม่ร้องนะ เดี๋ยว..เดี๋ยวไม่น่ารักนะครับเด็กดีกระดากปากเล็กน้อยพอๆกับเวลาทักทายบอยแบนด์หน้าใหม่ที่อายุน้อยกว่า มือขวาก็ลูบศีรษะเล็กอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ ริมฝีปากเรียวเม้มแน่นอย่างอึดอัดใจ แต่การที่เด็กน้อยในอ้อมกอดมีอาการสั่นน้อยลงจนสงบได้ก็ทำให้ดวงใจน้อยๆของน้องเล็กวงพองโตขึ้นมาบ้างนิดหน่อย

ละทำไงอะ...ฮึก..พี่แท..จะกลับมาแล้ว..ฮึก..

            ไม่เป็นไรนะ พี่ยังมี-”

            ก๊อก ก๊อก!

            เสียงเคาะประตูหน้าบ้านเรียกให้ร่างสูงต้องหยุดประโยคที่พูดอยู่อย่างอัตโนมัติ อย่างกับว่าหัวใจที่เคยอยู่ตรงอกซ้ายลงไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม มือหนาสั่นระริกด้วยความตื่นกลัว สายตาทั้งทุกคนรวมไปยังจุดเดียวกันทันที สองพี่น้องทำท่าจะหลั่งน้ำตาออกมาอีกคราเมื่อพอจะรู้เหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต จนกระทั่งเสียงเคาะดังขึ้นซ้ำอีกเป็นครั้งที่สองเรียกสติให้คิมแทซองต้องเดินไปเปิดประตูอย่างช่วยไม่ได้ ผมเข่นเขี้ยวฟันอย่างคับแค้นใจ รู้สึกเหมือนตัวเองกลับมาเป็นเด็กอีกครั้ง ไม่ได้เครียดหรือเดือดร้อนกับเรื่องพวกนี้มานานเท่าไหร่แล้ว ให้ตายสิ

            แทฮยองกลับมาแล้ว...ในขณะที่เค้ก..ไม่มี..

            จะทำยังไงดี..

 

#ไรท์กุกวีสะท้านฟ้า

 

            ครืด...

            เสียงล้อจักรยานครูดกับกองหิมะขาวผ่องดังขึ้นทันทีที่มาหยุดอยู่ตรงหน้าบ้านหลังใหญ่ของตระกูลคิม คิมยูจีค่อยๆวางมือที่เคยกางขึ้นสู้ลมลงช้าๆพร้อมประโยคคุ้นเคยที่ออกมาจากเรียวปากสวยของหญิงสาว

            “The cold never bother me anywayy~”

            ครับ..=_=

            ผู้เป็นลูกได้แต่เหล่แรงใส่คนข้างหลังแล้วลงจากจักรยานรุ่นคุณป้าสีน้ำตาลเข้มที่ตะกร้าด้านหน้าเต็มไปด้วยถุงประทับตราห้างสรรพสินค้าพูนเต็มตะกร้าอะลูมิเนียมจนแทบจะล้น มือเรียวกอบโกยสัมภาระทั้งหมดมาไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง ปริมาณของวัตถุดิบทำอาหารที่ไม่รู้ว่าจะเยอะเอาโล่หรืออย่างไรทำเอาดวงตากลมโตแทบจะมองไม่เห็นทางข้างหน้า ตลอดเวลาสามสี่ชั่วโมงที่ผ่านมานี้คุณแม่คนสวยของคิมแทเล่นพาคุณลูกสุดที่รักยิ่งที่ไม่ได้แตะแดกูบ้านเกิดมาเกือบปีร่อนไปทั่วเพื่อซื้อวัตถุดิบที่ซูเปอร์มาร์เก็ต เท่านั้นยังไม่พอมีขนมนมเนยร้านเจ้าประจำเอาไว้ไปทานต่อที่โซลอีกต่างหาก ส่วนตัวเองก็เดินถือกระเป๋าเงินเดินเข้าบ้านไปอย่างหน้าตาเฉย

            แต่ไม่เป็นไร คนแมนๆอย่างคิมแทฮยอง ยกของแค่นี้ถือว่าจิ๊บๆ...

            ใช้เกิบ(?)ดันประตูที่ถูกเปิดอ้าไว้เล็กน้อยออกมาหลังจากที่เห็นผู้เป็นแม่เข้าไปในบ้านโดยที่ยังไม่ได้เปิดไฟ กำลังจะเอ่ยปากถามแต่พอได้ยินเสียงตกใจของหญิงวัยกลางคนแล้วก็ได้คำตอบมาว่า กระแสไฟฟ้าโดยรอบถูกนำไปใช้กับห้างสรรพสินค้าและร้านค้าต่างๆมากเกินไปจนทำให้ไฟตก ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงการแก้ไข ไม่นึกแปลกใจอะไรเพราะตอนที่เขาเดินเลือกซื้อของอยู่ด้วยกันก็เห็นตามท้องถนนเต็มไปด้วยไฟหลากสีสันที่ประดับอยู่ตามห้างร้านต่างๆมากมาย ใช้เกิบ(อะเกน)เปิดตู้เย็นด้วยความยากลำบาก(แม่เหล็กมันดูดไงครับ) แล้วบรรจงโยน(?)อาหารแช่แข็ง เนื้อ ผัก อาหารทะเล น้ำดื่ม ทั้งหมดทั้งมวลแยกหมวดหมู่แล้วยัดใส่ในเครื่องทำความเย็นที่ภายในตู้ยังมีการทำงานของเครื่องใช้ไฟฟ้าอย่างไม่ขัดข้องทั้งๆที่ไฟของทั้งบ้านถูกปิดลง แอร์คอนดิชั่นเงียบสนิท คิ้วเรียวของแทฮยองขมวดมุ่น

            ไรของแม่งวะ..

            แม่ครับ ไฟตู้เย็นมันไม่ดับด้วยเหรอฮะ?ตะโกนถามทั้งๆที่สายตายังจับจ้องอยู่กับผักกาดหัวใหญ่ที่ไม่มีเนื้อที่ในตู้เย็นให้อยู่อาศัย ไม่ได้ยินเสียงคนถูกถามตอบกลับมา แต่ความอึดอัดและมืดมิดกว่าเดิมที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหันจากบุคคลปริศนา วัตถุสีดำครอบคลุมลงมาที่ศีรษะทุยอย่างรวดเร็วและแน่นหนาจนมันเริ่มจะทำให้แทฮยองรู้สึกหายใจไม่ออก มือเล็กพยายามที่จะจับให้รู้ว่าสิ่งที่กั้นระหว่างเขากับอากาศภายนอกคืออะไร สุดท้ายก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสบางเบา กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์

            แม่งถุงขยะชัดๆ! ..แล้วเขาจะตื่นเต้นทำไม เว้ย ใครแกล้งอะไรเขา เอาถุงขยะมาครอบหัวคนหล่อทำไม!?

            เอ๊ยยยย ใครวะ!? ใครทำคิมวีแบบนี้ เว้ยยยย!!” ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรก็ถูกดันจนล้มกลิ้งไปกองกับพื้นบ้านที่แข็งแสนแข็ง เหมือนทั้งโลกกำลังหมุนติ้วเมื่อร่างโปร่งถูกจับพลิกหลุนๆไปตามพื้นไม้จนมึนหัวไปหมด ถ้าเป็นโจรมาขโมยของหรือชิงทรัพย์อะไรพวกนี้คงเป็นโจรที่ไร้สติและไร้สาระมากพูดเลย

            พลั่ก!

            การเดินทางที่แสนเจ็บปวดจบลงเมื่อไหล่บางกระแทกเข้ากับอะไรสักอย่างที่ดูคล้ายๆขาโต๊ะ ส่งมือไปลูบๆคลำๆตามลายที่สลักไว้ที่ขาถึงได้รู้ว่าเป็นโต๊ะตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่ที่ห้องโถง ตอนเขาดูทีวีตอนเด็กๆก็ชอบใช้ขาพาดลงบนโต๊ะตัวนี้บ่อยๆ ค่อยๆหยัดกายเล็กขึ้นยืนพร้อมกับสองมือที่จิกเล็บสั้นๆของตัวเองลงบนถุงขยะที่คลุมหัวทุยอยู่ ใช้แรงฉีกกระชากเพียงเล็กน้อยมันก็ขาดวิ่นเป็นรูใหญ่ ดึงถุงขยะส่วนที่เหลือออกแล้วกระพริบตารัวๆปรับสายตาให้ชินกับความมืด เพียงไม่กี่นาทีดวงเนตรสีเข้มก็กระตุกเบิกออกกว้างกับภาพที่อยู่ตรงหน้า

            อา..

            ลิงน้อยแขนยาวยืนยิ้มให้คิมแทฮยองด้วยปากกว้างๆของมันที่มีรอยเย็บอยู่เล็กน้อย ข้างๆกันมีตุ๊กตาคิงคองตัวโต มือใหญ่กำทุบอยู่ตรงหน้าอกแกร่ง ใบหน้าโหดๆกับรอยบากตรงดวงตาคมของเจ้ากองนุ่นไร้ชีวิตตัวนี้ช่างไม่เข้ากันกับใบหน้าสวยของเจ้าของเหล่าตุ๊กตาพวกนี้ในอดีตสมัยยังเด็ก จู่ๆชายหนุ่มก็รู้สึกปวดหนึบที่ตาขึ้นมา ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นเหมือนออยฮอร์โมนตอนขนมปังรู้ความจริง มือสั่นเทาเอื้อมไปลูบหัวเจ้าลิงทั้งสองเบาๆด้วยความรักใคร่ จนสายตาไปสะดุดเข้ากับเครื่องดนตรีสีทองเหลืองเป็นประกายสวยงามที่ตั้งวางอยู่ใกล้ๆ เพียงเท่านั้นเขื่อนน้ำตาที่อดกลั้นมาตั้งนานก็ถึงคราวพังทลาย

            ซ่า!!

            เผาะ..เผาะ..

            ฮึก... นิ้วเรียวปาดน้ำตาที่ไหลลงมาตามหางตาอย่างรวดเร็ว ใครๆก็บอกว่าหน้าของคิมวีตอนร้องไห้แม่งโคตรน่าเกลียด ไม่เอาครับไม่เอาต้องรีบเช็ด คิดได้ดังนั้นก็คลำๆมือจะหากระดาษทิชชูกล่องโตที่เคยวางอยู่ตรงนี้เป็นประจำ แต่เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยกลับดังคลอขึ้นมาจากด้านหลัง เสียงที่ฟังมาตลอดสองปี เสียงร้องที่เขาชอบมันที่สุด เสียงของจอนจองกุก...

(แซ็ง อิล ชุก ฮา ฮัม นิ ดา)

(แซ็ง อิล ชุก ฮา ฮัม นิ ดา)

(ซา ราง ฮา นึน แท ฮยอง ชิ)

(แซ็ง อิล ชุก ฮา ฮัม นิ ดา)

                แสงจากเทียนรูปเลข 21 และเทียนอันเล็กมากมายที่สุกสกาวถูกปักลงบนเค้กวานิลลาขนาดกลาง ครีมสีขาวตัดกันกับลูกสตรอว์เบอร์รี่สีแดงสดลูกโตวางเรียงรายเบียดแน่นค่อยๆคืบคลานเข้ามาหาร่างบางพร้อมกับเจ้าของเสียงนุ่มภายใต้โครงหน้าหล่อเหลา ปากเรียวขยับขับขานเพลงที่แทฮยองรอมาตลอดว่าจะต้องได้ยินในวันนี้ เพลงวันเกิดที่ถูกมอบจากร่างสูงให้เขา ให้แทฮยองเพียงคนเดียวเท่านั้น ดวงตาที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำตาหยีขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มสี่เหลี่ยมปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย ยิ่งโดยเฉพาะตอนที่จองกุกเรียกชื่อเจ้าของวันเกิดด้วยเสียงหวานชวนละลายแบบนั้นนะ..แม่ง

            ออมม่า! ออมม่าๆๆๆๆ!!! ก๊อดแดมมิท โซฟักกิ้งซอฟต์แอนด์คาล์มมิ่ง!!(?)

            ดีดดิ้นไปได้สักพักก็เพิ่งจะรู้สึกตัวได้ว่าเด็กตัวเล็กสองคนวิ่งมาเกาะขาจากด้านหลัง คุณแม่ที่หายไปตั้งแต่เมื่อกี้ก็เดินเข้ามาช้อนด้านหลังแฟนของเขาพร้อมกับยิ้มกว้าง(จะกรุณามากถ้าแม่ไม่ควงแขนจอนจองกุกอย่างกับเป็นคุณป้าคบเด็กม.ปลายแบบนั้น) ส่วนคุณพ่อที่ยังคงตีสีหน้าเคร่งขรึมลอบยิ้มบางๆ

            คิมแทฮยองแก่แล้วววววว!!!!!” จบเพลงอย่างสวยงามด้วยเสียงตะโกนของสองพี่น้องตัวแสบจนต้องเอื้อมมือไปเขกหัวเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยว เสียงสวดคาถาอาคม(อันที่จริงแค่อธิษฐาน)ดังเบาๆภายในความมืดก่อนแทนที่ด้วยลมแรงๆที่เบาผ่านกลีบปากบางดับเปลวไฟสีส้มนวลให้จางหายไปในความมืด ไฟในห้องโถงทุกดวงถูกเปิดขึ้นมาพร้อมกันทำเอาต้องหลับตาปี๋เพราะความแสบตา แต่พอลืมตาขึ้นมาก็เจอกับใบหน้าคมของร่างสูงที่ส่งยิ้มพิมพ์ใจมาให้ มองลงไปอีกก็มีเค้กตกแต่งด้วยสตรอว์เบอร์รี่ สตรอว์เบอร์รี่ของโคตรโปรดของร่างบาง และนั่นยังไม่ใช่ทั้งหมด

            อ้ากกกก!! คุณสิงโตตัวใหญ่ใจดี!!” ร้องออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นเจ้าเพื่อนยากที่เขาไม่ได้เจอมานาน ตุ๊กตาสิงโตที่เขาชอบนอนกอด เอาติดไปทุกที่ บัดนี้พวกมันทุกตัวกำลังนั่งตาแป๋วจากทั่วทุกสารทิศมองมาที่เจ้าของของมันด้วยแววตาลึกซึ้ง(มโนเองคือชนะ) ตัวนั้นที่นึกว่าทำหายตอนย้ายบ้าน! ตัวนั้นที่ดื้อใส่แม่แล้วโดนขู่จะเอาไปทิ้ง แล้วก็ตัวนั้นที่นึกว่าทิ้งไปตั้งแต่ตอนทำความสะอาดบ้าน!!

            อ่ากกกกกกกกก~ อยากจะกู่ร้องตะโกนเป็นภาษาละตินแล้วหัวเราะเป็นภาษาเยอรมั! มายพรีเชียส!!

                หูย สตรอว์เบอร์รี่...อื้อออ ใหญ่กว่าของจองกุกอีกกลืนน้ำลายดังเอื๊อกแล้วถลาเข้าไปดึงเจ้าผลไม้สีแดงสดบนหน้าเค้กส่งเข้าปากไปหนึ่งลูกถ้วนก่อนจะร้องออกมาด้วยความฟินกับรสหวานอมเปรี้ยวที่อยู่ในปาก ยังมิวายโดนนิ้วยาวของผู้ถูกอ้างถึงเมื่อกี้ดีดกลางหน้าผากดังป๊อก

            ทะลึ่งละพี่แท น้องก็อยู่หันหน้าลงไปมองเห็นหน้าฉงนของสองพี่น้องก็หัวเราะคิกคัก จงคยูย่นคิ้วด้วยความสงสัยแต่ก็ได้รับสัมผัสอุ่นจากมือบางกลับไปแทน

            พี่อุตส่าห์รีบกลับมาเพราะกลัวเราสองคนกับจองกุกตีกันตาย เมื่อเช้าก็เล่นไว้ซะ..

            “ไม่ตีกันน รักกันดีอึนจินเดินเข้าไปกอดขายาวของมักเน่วงสร้างความประหลาดใจให้แทฮยองเล็กน้อย แต่ตัวไอ้เด็กหน้ากระต่ายที่ถือเค้กอยู่เนี่ยสิ ทำหน้าระแวงสุดๆ จองกุกนึกว่าน้องมันจะหาโอกาสที่เขาเผลอผลักเค้กให้มันเด้งโปะหน้าหล่อๆของเขาซะแล้ว..

            “ของขวัญของพ่อกับแม่อยู่ที่โซลนะ นึกว่าลูกจะกลับมาไม่ได้เลยส่งไปรษณีย์ไปล่วงหน้า ตอนนี้คงถึงแล้วศีรษะทุยพยักขึ้นลงด้วยความเสียดายเล็กน้อย ตากลมโตตวัดมายังร่างใหญ่ตรงหน้าด้วยความหวังทันทีจนน้องเล็กถึงกับหลุดขำ

            จองกุกอา..

            “ฮะ

            “ของขวัญพี่อะอมยิ้มน้อยๆเพราะเห็นปฏิกิริยานิ่งๆราวกับไม่รู้เรื่องของจองกุก มีใช่ป่ะๆๆ ต้องมีดิ!”

            “ไว้รอให้พร้อมบังทันดิ

            “เฮ้ยได้ไงงงงร่างเล็กไม่ได้หมายถึงการเซอร์ไพรส์ที่สมาชิกในวงจะร่วมมือกันทำให้เขาในวันเกิดทุกปี สิ่งที่คิมแทฮยองอยากได้น่ะมันไม่ใช่แบบนั้น เขาจะเอาของที่จองกุกแฟนแทฮยองให้สิ มันคนละเรื่องกันนะ! จะเอา! จะเอาๆๆๆ

            คนตัวสูงทำเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อยก่อนจะวางเค้กซึ่งสตรอว์เบอร์รี่ที่ถูกวางอยู่บนหน้าเค้กโดนสตรอว์เบอร์ริซึ่มจัดการไปจนเกลี้ยง(หยิบแด๊กเรื่อยๆตั้งแต่เมื่อกี้แล้วแหละ) มือหนาหยิบกล่องของขวัญสีเขียวกล่องเล็กๆออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วยื่นมันให้เจ้าของวันเกิดด้วยท่าทางเขินๆ ในขณะที่คิมแทฮยองตาลุกวาว

            ถ้าจะให้ทายก็คง..แหวน? แหวนแต่งงานนน!! ไม่ม้างง...อย่างจอนจองกุกเนี่ยนะ..บ้า!! ////

            ค่อยๆเปิดมันออกมาช้าๆด้วยความตื่นเต้นก่อนจะต้องร้องว้าวเพราะของที่อยู่ข้างใน กำไลข้อมือทำจากหนังเส้นหนาสีน้ำตาลถูกเชือกสีเขียวอ่อนผูกติดกับตัวอักษรอันเป็นสเตจเนมของเขา ตัวตะขอถูกออกแบบมาให้คล้ายกับกุญแจมือที่ใช้จับคนร้าย และถ้าหากสังเกตที่ตัวอักษร ‘V’ ดีๆแล้ว จะเห็นว่ามีคำว่า ‘Jungkook’ สลักอยู่เล็กๆ

            ฮึ้ยยยย!! โคตรน่ารัก แล้วนี่อะไรเนี่ยหยิบไปชี้ตรงชื่อคนรักที่มาโผล่ในของขวัญวันเกิดของเขาด้วยสีหน้าทะเล้น แฟนเด็กเม้มปากหลบตาเล็กน้อยก่อนจะยักไหล่ตอบ

            ก็หมายความว่าผมอยู่ในตัวพี่ไง

            “ทะลึ่งละจองกุก น้องก็อยู่

            อยากแซะเหลือเกิน ถึงคนที่คิดทะลึ่งจะเป็นคิมแทฮยองเองคนเดียวก็ตามที...

            ใส่เลยมั้ย? ผมจะใส่ให้พอได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้าหงึกๆอย่างรวดเร็วและข้อมือบางที่ยกขึ้นมาเตรียมพร้อมแล้ว ร่างสูงก็ไม่รอช้าหยิบกำไลนั่นออกมาจากกล่องแล้วบรรจงใส่ให้แฟนหนุ่มเบาๆ ยิ่งตอนติดตะขอได้ยินเสียงกริ๊กเล็กๆเหมือนกำลังถูกจับโดยผู้หมวดสุดหล่อตรงหน้าแล้ว คิมแทก็อยากจะเอาหัวโหม่งแผงอกกว้างๆนั่นให้ทะลุด้วยความเขินให้มันรู้แล้วรู้รอด จะไม่ทนเว้ย!

            พี่แท มันยังไม่จบเสียงเล็กของเด็กชายจงคยูดังขึ้นกลบความหวานในห้องโถง พอหันมาอีกทีก็พบกับร่างจิ๋วที่ตอนนี้ปีนขึ้นมาบนโต๊ะแล้วเรียบร้อย ในมือถือชามครีมขาวๆพร้อมยกยิ้มกว้าง และถ้าจองกุกจำไม่ผิด มันคือครีมที่เขาตีเอาไว้แต่ไม่ได้ใช้นั่นเอง

            เป็นอันต้องหลับตาปี๋เมื่อมือเล็กจ้วงเอาครีมนุ่มๆนั้นมาไว้ในมือแล้วปาดมันลงไปบนใบหน้าสวย ตรงหน้าผากสองขีด แก้มข้างละสามขีด ทับตรงกลีบปากอวบและตรงจมูกหนึ่งก้อนถ้วนเป็นอันเสร็จกระบวนการ

ย๊า! อย่าเอาของกินมาเล่นสิจงคยู มันกินได้!!” คนถูกแกล้งร้องแหวขึ้นมาเสียงดัง

            เหอะน่ะ บนเค้กก็มีอีกพี่คนเป็นแฟนหนุ่มพยักเพยิดไปทางเค้กบนโต๊ะ

            มันจะหล่นจากจมูกแล้ว จองกุกเอาออกๆแทฮยองเอานิ้วชี้ๆจมูกโด่งของตัวเองที่บัดนี้ครีมก้อนใหญ่กำลังค่อยๆไหลลงจากเนินจมูกสูงชัน(อุแหม่จะบอกว่าตัวเองจมูกโด่งว่างั้น) ก่อนจะร้องเรียกให้คนตรงหน้าช่วย จอนจองกุกถึงกับหัวเราะร่วนด้วยความขบขัน มือหนารั้งท้ายทอยอีกคนไว้แล้วดึงเข้ามา ลิ้นเรียวเลียคราบครีมออกจากจมูกรั้นแล้วเลื่อนลงไปกวาดต้อนความหวานนิดๆของครีมที่เขาตีเองกับมือตรงริมฝีปากอ่อนนุ่มจนสะอาด จุ๊บแรงๆอีกทีเป็นการปิดท้ายแล้วผละออกทิ้งให้คิมแทฮยองยืนอ้าปากพะงาบๆอยู่กับที่แล้วหวีดร้องขึ้นมาเสียงดังจนคนเป็นพ่อแม่เองก็อดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้

            จอน!! จอนจองกุก!!! อ้ากกกกก!! อ้ากกกกกกกกก! //////”

            นี่แฟนลูกกูมันร้ายหรือลูกกูแรดเอง..สุดงง

            พี่แทๆ อันนี้ของขวัญของอึนจินนนนร่างเล็กที่ยืนเกาะขาจองกุกอยู่ตั้งแต่เมื่อกี้ดึงชายเสื้อสีดำขลับของชายหนุ่มแรงๆจนคนถูกกระทำต้องก้มหน้าลงไปดุด้วยเสียงที่ไม่จริงจังนัก จังหวะนั้นเองที่ทำให้แทฮยองสังเกตเห็นอะไรบางอย่างบนศีรษะอีกคน

            โบว์เล็กๆที่ผูกติดไว้กับกลุ่มผมหน้าม้าของจอนจองกุกทำเอาร่างบางยิ้มเผล่ เอื้อมมือไปรูดเอาโบว์สีชมพูอ่อนนั่นออกมาเรียกเสียงสูดปากด้วยความเจ็บปวดจากมักเน่ได้เป็นอย่างดี อีกใจนึงก็เขินตัวแทบหักเพราะเด็กแสบพวกนี้มันเล่นอะไรไม่รู้เรื่อง อีกใจก็นึกหงุดหงิดอยู่หน่อยๆที่น้องสาวจะเอาของที่เป็นของเขาอยู่แล้วมาให้ทำไม(ณ จุดๆนี้ขอเขินแปปแอร๊ย)

            “เจ็บ! ดึงทำไมเนี่ย?เจ้าเด็กฟันกระต่ายลูบหัวตัวเองป้อยๆ คงจะเจ็บมากเพราะตอนที่ดึงออกมันก็แน่นจนต้องกระชากออกมาแรงพอสมควร คนถูกถามไม่ตอบเพียงแต่ยื่นมือไปลูบกลุ่มผมนุ่มที่ถูกทารุณกรรมเมื่อกี้อย่างปลอบประโลม

            อันนี้ไว้ไปแกะที่โซล

            อูยย พูดเองเขินเอง อั่ก! แกจะแกะอะไรน้องเขาอีกไอ้แท!!

            ก๊อก ก๊อก!

            คิ้วบางขมวดมุ่นด้วยความสงสัยหลังจากเสียงเคาะประตูข้างนอกจบลง เวลาป่านนี้ยังจะมีใครมาที่บ้านของเขาอีก คุณแม่ยูจีเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ เธอรีบวิ่งไปหน้าประตูแล้วเปิดออกต้อนรับผู้มาใหม่เข้ามาในบ้าน บุคคลปริศนาในชุดเสื้อคอเต่าสีครีมทับด้วยผ้าพันคอซ้ำอีกผืนกับกางเกงผ้านิ่มขายาวและถุงเท้าลายอันเป็นเอกลักษณ์ เจ้าของเส้นผมสีขาวเพราะความแก่ชราค่อยๆย่างกรายเข้ามาภายในบ้าน สอดส่องสายตาก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ผู้เป็นหลาน

            ย่าก็ว่าทำไมบ้านมืดๆ นึกว่าหายไปไหนกันหมด

            “คุณย่า!! ซุนชิมมี่!!” ร้องเรียกชื่อผู้เป็นย่าที่ดูแลเขามาตั้งแต่เด็กๆด้วยความดีใจ ยามมองต่ำลงไปก็เห็นเจ้าสุนัขพันธุ์ผสมตัวเมียขนสีขาวฟูฟ่อง ซุนชิมคือสัตว์เลี้ยงของคิมแทฮยองที่เคยถูกอ้างถึงในรายการ My Pet Clinic ว่ากันตามตรงจองกุกเองก็นึกไม่ถึงเช่นกันว่าจะได้เจอมัน

            ร่างโปร่งวิ่งโร่เข้าไปสวมกอดหญิงชราด้วยความคิดถึงสุดหัวใจก่อนจะหันมาลูบหัวสุนัขข้างกายต่อ ผู้เป็นย่าพินิจพิจารณารูปร่างบอบบาง สีผมใหม่ ใบหน้าสวยของชายหนุ่มแล้วเอื้อมมือมาจับปลายผมสีเขียวของเขาเบาๆ

            โตขึ้นอีกแล้วสิแทฮยอง แล้วนี่ไปทำอะไรมา อย่างกับตะไคร่

            “ย่าอะ!! พูดซะผมหมดหล่อกอดหญิงชราอีกทีอย่างออดอ้อน ผมนึกว่าย่าอยู่ที่โรงพยาบาล

            “ต๊าย..ข่าวตั้งแต่ชาตินู้น ย่าออกนานแล้ว

            “ฮื่อ...ดีแล้วครับ วันนี้เสียน้ำตาไปกี่ลิตรแล้ววะเนี่ยคิมแทฮยอง อดที่จะค่อนขอดตัวเองเบาๆไม่ได้ ก็ปีที่ผ่านมาเขาก็ได้รับการเซอร์ไพรส์วันเกิดจากสมาชิกในวง บางทีก็จากแฟนหนุ่มจองกุกอา เขาก็แค่นึกไม่ถึงว่าจะโดนขนาดนี้ ทั้งเค้กที่อึนจินบอกว่าแฟนของเขาเป็นคนทำมันเองกับมือ ตุ๊กตาที่คุณพ่อแทซองไปขุดมาจากส่วนที่ลึกและอันตรายที่สุดของบ้าน(เราเรียกมันว่าห้องเก็บของ) ห้องโถงใหญ่ที่ถูกตกแต่งด้วยกระดาษสี ป้ายที่เป็นชื่อเขา แล้วก็ถุงขยะ(?) วันนี้คิมแทฮยองแทบจะเรียกได้ว่าสำลักความสุขตายคาบ้าน

            เอ้อ แล้วเค้กที่ย่าเอามาให้ ได้ใช้ใช่มั้ย?คุณย่าคิมฮานึลอ้างถึงเค้กก้อนกลมที่วางสงบนิ่งอยู่บนโต๊ะ คำถามที่ออกมาจากปากของเธอทำให้เจ้าของวันเกิดงงไปตามๆกัน เด็กหญิงวัยหกขวบพยักหน้าด้วยรอยยิ้มตอบกลับไป

            ได้ค่ะ คุณย่าไปเอามาจากไหนอ่า

            “อ้อ...หญิงชรานิ่งไปสักพัก ยูจีบอกย่าว่ามีคนจะขอใช้ครัวที่บ้านย่าทำเค้กให้แฟน ย่านึกว่าเขาลืมเลยเอามาให้

            ดวงตากลมโตของแทฮยองกระพริบปริบๆก่อนจะหันไปมองจอนจองกุกที่ตอนนี้หันหน้าหนีเขาไปเรียบร้อยแล้ว ใบหูสองข้างที่ขึ้นสีแดงจัดนั่นกับริมฝีปากสีพีชที่กัดเม้ม รวมทั้งตาคมที่ไม่ยอมสบตากับแทฮยองอีกต่างหาก ดูเหมือนว่าเด็กน้อยอึนจินกับจงคยูก็เพิ่งจะรู้เช่นกันเลยร้องออกมาเสียงดังขนาดนั้น

            อ๊า!! พี่จองกุก!!!”

            คนถูกเรียกชื่อยกมือขึ้นมาลูบท้ายทอยแก้เขิน

            ไม่เห็นมีใครบอกผมเรื่องแผนเซอร์ไพรส์ กลัวว่าจะไม่ทันนี่ครับ..

            เสมือนมีธนูนับสิบพุ่งเข้ามาทิ่มแทงหัวใจดวงน้อยๆของหนูคิมวีแบบนันสต๊อป ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตอนนี้ตัวเองทำหน้าแบบไหนอยู่ แต่ภาพแฟนหนุ่มนามจอนจองกุกกำลังสวมใส่ผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายกระต่ายมุ้งมิ้งถือถาดเค้กมันเด้งเข้ามาในสมองแบบทันทีทันใด(ฟินชิบหายวายวอดล่ะทีนี้) จนกระทั่งสองพี่น้องตระกูลคิมเล่าตั้งแต่ตอนที่แฟนบังเกิดเกล้าของเขาถูกสั่งให้ทำเค้กวันเกิดภายในช่วงเวลาที่ร่างบางออกไปซื้อของกับแม่ แถมยังทำเค้กพังไม่เป็นท่าจนโดนด่ากระจุย แล้วอีกทั้งครีมที่อยู่บนใบหน้าสวยตอนนี้ก็เป็นครีมที่จองกุกอาสุดที่เยิ้บตีเองกับกล้ามแขน อยากจะยื่นลิ้นไปเลียคราบครีมตรงแก้มซะเดี๋ยวนี้

            ไม่เป็นไรนะ พี่ยังมี-’

            ใครมันจะไปคิดล่ะว่าประโยคนั้นมันจะหมายถึง พี่ยังมีเค้กที่ทำไว้อีกก้อนตั้งแต่เมื่อคืนน่ะ

            แล้วแปลว่าคนที่ช่วยพวกเราไว้ก็คือพี่จองกุกดิจงคยูกล่าวด้วยท่าทางไม่อยากเชื่อก่อนจะหันไปสบตาคม ร่างสูงอมยิ้มเขินน้อยๆแต่ก็ยักคิ้วกลับมา

            อือฮึ..

            ทั้งห้องเงียบสงัดไปเหลือไว้แต่เสียงคุณย่าฮานึลขอตัวกลับไปที่บ้านพร้อมกับเจ้าหมาน้อยซุนชิมโดยทิ้งท้ายว่าให้พรุ่งนี้มาหาเธอที่บ้านข้างๆบ้าง คิมแทฮยองบอกลาผู้เป็นย่า หัวเราะเบาๆก่อนจะเดินไปหาเด็กชายจงคยูที่ยังคงยืนอึ้งอยู่บนโต๊ะ มือเรียวเอื้อมไปคว้าร่างจิ๋วมากอดแล้วจุ๊บเบาๆที่กลีบปากนิ่ม

            ไงเรา เล่นแฟนพี่ซะอ่วมเลยดิ

            “ก็ไม่ได้ตั้งใจอะ...ยังไงผมก็ชอบพี่โฮปปี้มากกว่าฝ่ามือเรียวหยิกเข้าที่แก้มขาวของคนเป็นน้องชายจนแดงนิดๆ พี่แทผมเจ็บไม่สนใจคำกล่าวของเด็กดื้อจนกระทั่งเจ้าเด็กนี่มันเริ่มปั้นสีหน้าบึ้งตึง คิมแทจับใบหน้าน่ารักนั่นส่ายไปมาด้วยความเอ็นดู

            บึ้งใส่พี่ ดื้อเหรอ?

            “เปล่าบึ้งใส่พี่ นู่น..ชี้นิ้วไปยังน้องสาวของตัวเองที่บัดนี้เข้าไปอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของเด็กจอนหน้ากระต่ายเป็นที่เรียบร้อย คงเพราะร่างบางหันหลังให้แฟนเด็กอยู่จึงไม่อาจทราบได้ว่าเมื่อกี้เด็กสาวผู้เป็นน้องดึงชายเสื้อขอร้องให้ร่างสูงจับตนอุ้มขึ้นอย่างเอาแต่ใจ และเด็กชายจงคยูก็เห็นมันเต็มๆถึงได้เบะปากเสียขนาดนั้น เขารู้ดีว่าอึนจินเป็นพวกขี้ใจอ่อน ยิ่งกับโอปป้าหล่อๆนะ

            พี่จองกุก อึนจินขอโทษน้า..ว่าจะหันไปดูอีกสองคนที่เหลือสักหน่อย แต่พอหมุนตัวกลับไปปุ๊บ ก็เห็นยัยเด็กแก่แดดก็กล่าวขอโทษร่างสูงอย่างสุดซึ้งพร้อมจับใบหน้าหล่อเหลาของแฟนเขาเข้ามาประทับจูบเบาๆที่แก้มขาว คราวนี้ไอ้เด็กจองกุกถึงกับสตั๊นเขิน ก่อนจะระบายยิ้มชวนใจละลายออกมา แต่คิมวีนี่อึ้งเป็นอาม่าโดนหวยแด๊กเลยจ้ะ

            ฮื้อออ!!! แฟนผมอ่า! น้องจุ๊บแก้มแฟนผมอ่า

            “เฮ้ยย! อึนจินทำอะไร!?”

            “จะเอาพี่จองกุก อึนจินจะเอาพี่จองกุกอ้าปากกว้างกว่าเดิมเมื่อน้องน้อยของแทฮยองกอดคอคนอุ้มแน่นไม่ยอมปล่อยแถมยังถูไถศีรษะน้อยๆของตัวเองไปมาอย่างออดอ้อนและมุ้งมิ้งสิ้นดี อยากจะรู้จริงๆว่าพี่มันเป็นใครถึงได้สั่งสอนให้น้องสาวเป็นคนที่เวลาเจอผู้ชายหล่อแล้วบอกจะเอาๆแบบนี้ โอยยย!!

            “จงคยูดูน้องเราสิ ตีเลย งี้ต้องตีหันไปขอความช่วยเหลือจากคิมจงคยูน้องชายสุดที่รัก เด็กชายวัยแปดขวบย่นคิ้วเล็กน้อยด้วยความฉงน

            น้องผมก็น้องพี่อ่า...

            “ไม่ต้องแก้ตัวเลย มานี่!” กำลังจะอ้าปากเถียงว่านี่ผมแก้ตัวตรงไหนวะแต่ก็ถูกพี่ชายคนสวยจับร่างเล็กให้ขึ้นมาไว้บนหลังเหมือนพระมหาอุปราชาบนหลังช้างที่กำลังจะไล่ตามพระนเรศวร(?) อึนจินพอเห็นดังนั้นก็รีบดึงคอเสื้อจอนจองกุกเป็นสัญญาณให้วิ่งหนีทันที คนถูกดึงทำหน้างงเล็กน้อยแต่ก็ยอมติดสปีดอุ้มเด็กหญิงหนีรอบบ้าน โดยมีเจ้าของวันเกิดที่แบกน้องชายบังเกิดเกล้าตามมาติดๆ จอนจองกุกอา! อย่าหนี!!”

            “ไม่เอาครับ! ผมเบื่อพี่แทแล้ว จะหนีตามกันไปกับอึนจินครับ!” ได้ยินเสียงแฟนเด็กปากดีแว่วมาจากด้านหน้าทำเอาคนน่ารักหน้ามุ่ยพลางตะโกนกลับไปเสียงดัง

            ไอ้เด็กนี่! พูดให้มันดีๆนะเว้ย ไม่งั้นไม่ได้กลับโซลแน่!!”

            “ทำไมฮะ?

            “ตายอยู่แดกูเนี่ยแหละ!!”

            “อุ่ยยยยย

 

Happy Birthday Kim Taehyung

30 December 1995

#ไรท์กุกวีสะท้านฟ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #773 Phakchira1 (@Phakchira1) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 19:06
    ฮื่อออ น่ารักดีอะ ครอบครัวอบอุ่นมากกก TT
    #773
    0
  2. #756 ku_1709 (@kunggii) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 17:38
    ครอบครัวน่ารักอะ
    #756
    0
  3. #677 Noeyoey (@Noeyoey) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 20:11
    ครอบครัวน่ารักไปอีกกกกก ฮือ อ่านละเห็นภาพตามสุดดด
    #677
    0
  4. #660 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 00:09
    หูยยยยยย
    #660
    0
  5. #627 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 15:03
    น่ารักกกกกกก >< เป็นครอบครัวที่อบอุ่นมากๆเลยอ่ะ เป็นตอนที่น่ารักมากๆ
    แต่ตอนที่คุณย่ามานี่คือสารภาพเลยว่าน้ำตาไหลออกมาเป็นทางเลย คิดถึงคุณย่า ขอบคุณนะคะที่เลี้ยงเจ้าลูกหมาออกมาได้ลูกหมาขนาดนี้ ขอบคุณที่เกิดมานะ แทฮยองอา
    #627
    0
  6. #450 Love All Kpop (@weloveexobctsx) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 10:55
    งื้อออออ อึนจีจะมาทำแบบนี้กับพี่แทไม่ได้นะ พี่กุกกับพี่แทเขาคู่กันมานานแล้ว หนูต้องหาใหม่นะจ๊ะ กร๊ากๆๆๆ เด็กมันร้ายตามแทนั่นแหละ แหมม ใครหล่อ ใครแมน ? ให้พูดใหม่อีกที ไม่มีเล๊ย #เสียงสูง ความหล่อความแมนเนี่ย มีแต่ความขายอ้อยอ่ะ น่ารักมากๆเลยอ่ะ ดูอบอุ่นมาก แงงง๊ ไหนจะแม่ของแทที่แบบ.. ทำเค้าเงิบกับเล็ท อิท โกมาก กร๊ากกก ทำงี้เค้าว่าแม่ใส่กระโปรงสีฟ้าด้วยเลยเถอะ น่ารักมาก แล้วใครเอาถุงทิ้งขยะมาใส่หัวแท พึ่งเทขยะออกสดๆใช่มั้ย ยอมรับมาเถอะ กร๊ากกกก กลิ่นนี่ลอยออกมาเลย (เหรออออ) มีความน่ารักมาก แทคงต้องหึงกุกบ่อยๆละ อึนจีนี่ร้ายเหมือนพี่แทเป๊ะๆเลยนะ แล้วก็มีฉากนึงทำเค้าเขินม้วนมากกก ชอบอ่ะ ชอบฉากทำเอาครีมออกจากหน้าอ่ะ กรี๊ดดดดดดดด แทไม่ค่อยเขินเท่าไหร่เล๊ยย #เสียงสูง เนอะๆ กร๊ากๆๆ ตะไมว้อนท์ภาคสองบ่อยจุง น่ารักมากจริงๆอ่ะ ดูอบอุ่นนน อยากให้ครอบครัวเค้าเป็นแบบนี้มั่ง ถ้ามีแฟนทำแบบนี้ให้จะดีมาก แต่นี่ไม่ไงง แงงง อิจแทอ่ะ ไปไกลๆเลยคนมีความรัก กร๊ากกกก (ไม่มีแล้วพาลล) <3
    #450
    0
  7. #429 wyjh3025 (@wyjh3025) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 20:27
    โง้ยยยยยยน่ารักกกกก ครอบครัวสุขสันต์น่ารักมากกก อึนจินจะเปลี่ยนใจจากพี่โฮปปี้มาเป็นพี่จองกุกละ 555555555 นึกว่าเด็กน้อยสองพี่น้องจะไม่ยอมรับพี่จองกุกละนะเนี่ย อิอิ น่ารักกกก สุดท้ายก็เป็รเค้กที่พี่จองกุกทำอยู่ดี คุณพ่อคุณแม่น่ารัก ครอบครัวน้องแทคงจะเป็นครอบครัวทึ่อบอุ่นมากเลยเนอะ งื้ออออ
    #429
    0
  8. #317 ckbear! (@aomsinnykung) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 22:06
    โอ้ยยยยย ครอบครัวสุขสันต์มากจริงๆค่ะ น่ารักมากเยยยยย ตลกตั้งบ้านเลยค่ะโอ้ยยยย แงงงง้ กิ๊ดตึ๋งไรทททท์ เค้าอยากได้ภาคต่อจูออนง่าาาา อิอิ คืออออออบับบบ คุณแม่นุ้งวีบันเทิงจริงๆค่ะ ตลกจนต้องร้องขอชีวิต555555555555 จองกุกตอนแรกน่าสงสารมาก ชีวิต โดนเด็กกีดกันจากแฟน55555555555555555555555 แต่บรับๆๆๆๆๆๆเขินตอนสุดท้ายมากกกก คุณย่าหรือกามเทพคะ ฮื่ออออ แผลงศรแรงมาก จองกุกโคตรน่ารักเลยอะฮือออออออ เขินมากกกกกกกกกฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ แต่ก็นะ จงคยูยังคงหมั่นไส้พี่จองกุกนิดๆใช่มั้ยลูก5555555555555555 อึนจินก็น่าร้ากกกก จะเอาพี่จองกุก! เป็นไงล่ะ คิมแทฮยองขี้หึงงงง หึงแฟนกับน้อง แอร้ยยยย น่ารักกกกก อยากอยู่บ้านนี้จังเลยค่ะ ท่าทางจะอบอุ่นน่าดูเยยยยย♡♡♡♡♡♡♡
    #317
    0
  9. #306 Kyuline (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 13:09
    ตลกทั้งตอนเลยค่ะ เม้นไม่ถูกเลย นั่งอ่านในที่สาธารณะยิ้มยังกะคนบ้าละตอนนี้ วหสดบำสกวหสดวำงเสำลบดบฃวกาก ㅠㅠㅠㅠㅠ เขิน เปิดตัวกับที่บ้านดรียบร้อย เด็กแสบ2คนคือแสบมาก น่ารักมากค่ะ ฮือออ ปล.แม่ก็ไม่คิดว่าแทจะมีเมียได้อยู่แล้วล่ะ << เห็นด้วยค่ะแม่ 😂😂😂
    #306
    0
  10. #293 `มนุษย์ล่องหน (@zincoei) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 01:50
    โอ้ยยยยยยยยโคตรน่ารักเลยยยค่าา
    อบอุ่นละมุนสุดๆแบบ ครอบครัวแทฮยองคงน่ารักแบบนี้จริงๆแน่เลย ;_________;
    จองกุกก็น่ารักมากกๆๆๆๆๆๆๆๆ
    ตลกแม่ สรุปจองกุกร้ายหรือแทฮยองแรด55555555555555
    น่าจะทั้งสองอย่างค่ะแม่
    สนุกค่าาาา ไรต์กลับไปอัพของตัวเองไวๆนะเรารออยู่555
    #293
    0
  11. วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 01:36
    น่ารักมากเลยง่ะฮืออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ

    ชอบทั้งพ่อแม่และจงคยูและหนูอึนจินแรง

    แทฮยองแกถามมาได้นะน้องใครน้องแกไง 55555555555555555555555555

    ชอบอึนจินแงะน้าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #292
    0