(BTS) KOOKV : F E S T I V A L ♡

ตอนที่ 10 : THE WINTER'S TALE : :฿lackcatt.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,182
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    24 ธ.ค. 58

The Winter’s Tale

December 25, 2015

By :฿lackcatt.

 



 ps. อ่านในเบราเซอร์ได้ฟังเพลงด้วยนะ ♥


 

 


แต่วันหนึ่งฉันผ่านมาพบเธอตรงนั้น
ดวงใจเป็นเดือดเป็นร้อนช่างทรมาน

 

.

.

.

 

ให้คริสต์มาสปีนี้ เป็นคริสต์มาสที่ดีกว่าปีไหน ๆ :)




เวลาคุณชอบใครซักคน คุณจะมีอาการยังไงเหรอ? ควบคุมตัวเองไม่ได้? ใจเต้นแรงเวลาเห็นใครคนนั้น? กลั้นยิ้มยากลำบาก? เวลาเดินสวนกันแกล้งทำเมิน แต่พอผ่านไปแล้วกลับหน้าขึ้นสี ถ้าที่ผมพูดมาทั้งหมดนี้ใช่สิ่งที่คุณต้องเผชิญ นั่นแสดงว่าคุณก็เป็นเหมือนผมน่ะสิ

 

นานมากแล้วที่ไม่ได้รู้สึกชอบใครแบบนี้ ครั้งสุดท้ายจำได้ก็ตอนประถม คิมแทฮยองไม่คิดว่าอาการแบบนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเองอีกครั้ง จนกระทั่งใครคนนั้นก้าวเข้ามาในสายตา

 

จอนจองกุกเพิ่งจะย้ายมาจากญี่ปุ่น ตอนที่รู้ข่าวจากโฮซอกเพื่อนรัก เขาไม่ได้คิดอะไรเลยด้วยซ้ำ ไม่ได้ตื่นเต้น ไม่ได้รีบวิ่งออกไปดูหน้าตาเพื่อนใหม่ที่ย้ายมาห้องเรียนข้าง ๆ เหมือนกับที่คนอื่นทำ แต่ที่คิมแทฮยองคนนี้ทำคือนั่งเฉย ๆ ฟังเพลงจากไอพอดเครื่องโปรดเท่านั้น

 

จนกระทั่งตอนที่ได้เจอ...ตอนที่ได้เจอจอนจองกุกครั้งแรก คิมแทฮยองคิดว่าโลกทั้งใบหยุดหมุน เหมือนเขากำลังโดนมนต์สะกดให้ละสายตาไปจากใครคนนั้นไม่ได้ สีผิวขาวเนียนสุขภาพดี ผมสีน้ำตาลเข้ม โครงหน้าและสันกรามที่เด่นชัด ดวงตาคมดุนั้นเหมือนสามารถอ่านใจคนอื่นได้ แว๊บหนึ่งที่คิมแทฮยองเผลอไปสบตาเข้ากับจอนจองกุกในโรงอาหาร แม้ว่าจะมีคนพลุกพล่านมากเพียงไหน แต่เขากลับรู้สึกเหมือนกับว่าที่ตรงนั้นมีแค่ตัวเองกับใครอีกคนเท่านั้น

 

ดวงตาคมมองจ้องมาที่คิมแทฮยองทำให้เขาอดที่จะยิ้มให้อีกฝ่ายไม่ได้ และถึงแม้ว่าใครอีกคนจะไม่ได้ยิ้มตอบกลับมา แต่ก็ไม่ได้แล้งน้ำใจถึงขั้นไม่ตอบรับรอยยิ้มของเขา จอนจองกุกพยักหน้าให้คิมแทฮยองเล็กน้อยก่อนจะหันไปทางอื่น แค่นี้...เหตุการณ์เพียงแค่นี้กลับทำให้ปัจจุบันของคิมแทฮยองมีจอนจองกุกอยู่ในนั้น

 

เห็นเขายิ้มก็ยิ้มตามเขา แอบมองเขาไกล ๆ พอเดินสวนกับเขาก็ทำเป็นเมิน มองไปทางอื่น 3 ปีแล้วนะแทฮยองอา ถ้าเข้ามหาลัยไปแล้วไม่ได้เจอกัน เราจะขำให้ฟันร่วงจองโฮซอกที่นั่งกินข้าวตรงข้ามพูดแซว เมื่อเห็นแทฮยองเอาแต่มองจองกุกที่นั่งอีกฝั่งของโรงอาหาร

 

เงียบน่าโฮซอกแทฮยองก้มลงเขี่ยข้าวในจานไปมา

 

ก็แล้วแต่~” โฮซอกทำหน้าล้อเลียน ทำให้แทฮยองอดไม่ได้ยกเท้าขึ้นเตะหน้าแข้งของคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม ใครอีกคนร้องโอดโอยพร้อมกับหัวเราะร่าเริงเกินจริงโดยที่ไม่รู้ตัวว่าเสียงหัวเราะนั้นทำให้ใครหลายคนหันมามองที่โต๊ะของทั้งคู่ รวมถึงจอนจองกุกเองก็หันมามองด้วย

 

เราจะเอาจานไปเก็บแล้ว แทฮยองว่าแล้วก็ลุกยืนขึ้นเต็มความสูงพร้อมกับมองค้อนใส่เพื่อนนิดหน่อย แล้วเดินตรงไปที่จุดเก็บจานด้านหลังโรงอาหาร

 

ผ่านมาเกือบสามปีแล้วตั้งแต่ ม.4 แทฮยองยังจำความรู้สึกตอนนั้นได้อย่างดี ความรู้สึกแรกที่เห็นจอนจองกุกจนถึงวันนี้ยังคงจำแววตานั้นได้ ดวงตาคมที่มองมาแค่คิดก็ทำให้หัวใจเต้นแรง เขาไม่คิดจะทำอะไรให้มันก้าวหน้ามากไปกว่านี้ แทฮยองชอบแบบที่เป็นอยู่ มันไม่ใช่การอยากได้มาครอบครองถึงขนาดนั้น ถึงแม้บางครั้งจะรู้สึกเหมือนกระสับกระส่าย(?)เวลาใครคนนั้นแจกรอยยิ้มให้คนอื่นไปทั่วก็เถอะ

 

อากาศหนาวแล้วเนอะ เสียงพูดนุ่มลื่นหูดังข้างตัวทำให้แทฮยองหันขวับไปมองทันที แต่การหันไปมองดูเหมือนจะทำให้สะดุ้งมากกว่าเดิม ก็จอนจองกุกน่ะยืนใกล้เขามากเลย

 

ให้ตาย...น– นั่นมันจอนจองกุกเลยนะ แถมอีกฝ่ายยังพูดขึ้นมาก่อนอีกด้วย

 

แทฮยองหันมองซ้ายมองขวา เผื่อว่าคนที่อีกฝ่ายพูดด้วยไม่ใช่เขา จะได้ไม่ตอบหรือพูดอะไร เดี๋ยวหน้าแตกขึ้นมาคงขายขี้หน้าน่าดู

 

ฉันเห็นว่านายยืนเหม่ออยู่ตรงนั้นนานแล้ว ก็เลยลองชวนนายคุยดูน่ะจองกุกคลายข้อสงสัย

 

อ– เอ่อ เราขอโทษนะ เราคงจะยืนบังนาย เขารีบขยับก้าวถอยหลังออกห่างจากจุดเก็บจานทันที

 

ไม่เห็นต้องขยับไกลขนาดนั้นเลย ใครอีกคนหัวเราะน้อย ๆ ก่อนจะหันไปวางจานบ้าง

 

แทฮยองสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ยามนี้หัวใจเขาเต้นแรงราวกับจะเด้งหลุดออกมา เขาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นดังตึกตึกกึกก้องอื้ออึงอยู่ในหู กลายเป็นว่าตอนนี้สมองของแทฮยองประมวลผลช้าลงช้าลงเรื่อย ๆ ความคิดหนึ่งบอกตัวเองให้สองขาก้าวเดินออกจากที่ตรงนี้ ส่วนอีกความคิดหนึ่งดันบอกว่าควรจะอยู่และเริ่มทำอะไรซักอย่างได้แล้ว

 

เฮ้~ นายเหม่ออีกแล้วมือเรียวโบกไปมาผ่านหน้าแทฮยอง ก่อนที่อีกฝ่ายจะยืนหน้ามาใกล้ ๆ จนทำให้เขาผงะเล็กน้อย

 

ค– คือเราง่วง อากาศมันหนาวขึ้นก็เลยง่วง จะพูดตะกุกตะกักทำไมกันเล่า!

 

ก็จริง...นายว่าคริสต์มาสนี้หิมะจะตกไหม?” จองกุกยังชวนคุยอย่างต่อเนื่อง นั่นทำให้ทางเลือกที่จะปลีกตัวหนีต้องถูกยืดออกไป

 

ก– ก็อาจจะตกมั้ง แทฮยองอยากจะตบปากตัวเองให้เลิกพูดตะกุกตะกักได้แล้ว ไม่รู้หรือไงว่ามันน่าขายหน้ามากขนาดไหน ยิ่งคนตรงหน้าเป็นคนที่ตัวเองชอบแล้วด้วย ยิ่งทำให้น่าอายไปใหญ่

 

คริสต์มาสนี้นายคงมีแผนไปเที่ยวแล้วล่ะสิ เขารวบรวมความกล้าชวนใครอีกคนคุยบ้าง

 

ยังไม่มีหรอก... จองกุกตอบลากเสียงเหมือนใช้ความคิด

 

“...” แทฮยองจึงเงียบรอฟังว่าอีกคนจะพูดอะไรต่อ

 

นายล่ะมีแผนไปเที่ยวที่ไหนหรือยัง? ถ้ายัง...ไปเที่ยวด้วยกันไหมล่ะ? J

 

 

 

 

1 อาทิตย์ ก่อนคริสต์มาส

แทฮยองนั่งกัดปากใช้ความคิด เมื่อหลายวันก่อนเขาเพิ่งจะโดนจองโฮซอกล้อเรื่องไม่ยอมทำอะไรซักที แต่แล้วจู่ ๆ ก็บังเอิญได้คุยกับคนที่ชอบเฉยเลย เท่านั้นไม่พออีกฝ่ายยังชวนไปเที่ยววันคริสต์มาสด้วยอีกต่างหาก เขาไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายจริงจังมากแค่ไหน เพราะถึงแม้จะชอบจอนจองกุกมาก แต่เขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายเสน่ห์แรง นี่อาจจะเป็นการบริหารเสน่ห์หรือแค่ความเฟรนด์ลี่มีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีต่อคนอื่นก็ได้ นั่นทำให้แทฮยองไม่ได้ตอบตกลงคำชวนไปในทันที...

 

แต่ก็เลือกที่จะตอบคำตอบเป็นบวกไปมากกว่า 70 เปอร์เซ็นต์

 

นายยังไม่รู้จักชื่อเราเลย แต่มาชวนเราไปเที่ยวด้วยเนี่ยนะแทฮยองเงียบไปนานก่อนจะหัวเราะน้อย ๆ

 

ทำไมฉันจะไม่รู้จักล่ะคิมแทฮยอง...เป็นนายมากกว่ามั้งที่จะไม่รู้จักฉันJ

 

จอนจองกุก...เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

 

เห็นไหม ทีนี้เราก็รู้จักกันแล้ว ยินดีที่ได้รู้จักนะคิมแทฮยอง...

 

“...”

 

ยังไม่ต้องตอบตกลงก็ได้ เผื่อนายจะไปเที่ยวกับครอบครัวหรือว่าเพื่อน เอาไว้นายค่อยมาบอกฉันทีหลังแล้วกัน...จองกุกว่า ก่อนจะเดินมาหยุดข้างตัวของแทฮยองแล้วพูดต่ออีกประโยคหนึ่ง

 

ฉันว่านายยิ้มแล้วน่ารักกว่าตอนทำหน้าบึ้งนะ...เหมือนวันแรกที่นายยิ้มให้ฉัน จากวันนั้นก็ไม่เห็นนายจะยิ้มให้ฉันอีกเลย...ยิ้มเยอะ ๆ ล่ะว่าแล้วก็เดินจากไป ทิ้งให้เขายืนนิ่งอยู่ที่เดิม

 

จากวันนั้นเวลาแทฮยองเดินไปทางไหน ไม่ว่าจะเปลี่ยนห้องเรียน ไปที่โรงอาหาร หรือที่ต่าง ๆ ในโรงเรียน ถ้าหากเจอจองกุก อีกฝ่ายก็จะยิ้มให้เขาพร้อมกับผงกหัวทักทาย โบกมือทักทายบ้าง หรือถ้าเดินสวนกันอีกฝ่ายก็จะทักเขามา แทฮยองไม่ชอบแบบนี้เลย...

 

แบบนี้ก็แอบมองไม่ได้แล้วล่ะสิ...

 

ถ้าจองกุกสนใจเขามากขึ้นแล้วจะแอบมองใครอีกคนได้ยังไงล่ะ เวลามองไปก็ต้องเห็นอีกฝ่ายมองกลับมา จากที่ปกติแล้วแทฮยองจะเป็นฝ่ายชอบแอบมอง ชอบเก็บเกี่ยวอิริยาบถของจองกุก แต่วันนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

 

แทฮยอง! พระเจ้าประทานโอกาสมาให้เป็นของขวัญวันคริสต์มาสขนาดนี้แล้ว ยังจะไม่รีบคว้าเอาไว้อีกเหรอ!” โฮซอกโวยวายทันทีที่แทฮยองเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟัง

 

มันไม่ง่ายนะโฮซอกกี้... ._.

 

ให้ตายเถอะแทฮยองอา...งานนี้เราช่วยเต็มที่เลยนะ อยากรู้อะไร อยากให้ช่วยอะไร บอกเราได้เลย โอกาสมาขนาดนี้แล้วนะ โฮซอกยังคงรบเร้าต่อ ยิ่งทำให้เขาคิดหนัก

 

มันกลัว ๆ...ว่าใครอีกคนจะรอคำตอบตกลงจากเขาหรือเปล่า หรือแค่ชวนตามมารยาท บางทีถ้าแทฮยองทะเล่อทะล่าเข้าไปบอกจองกุกว่าตกลง อีกฝ่ายอาจจะหัวเราะใส่...อาจจะลืมไปแล้วว่าเคยชวนไปเที่ยวคริสต์มาสด้วยกัน มันจะดีมากกว่าถ้าอีกคนมาถามคำตอบจากเขาเองไม่ใช่เหรอ

 

แทฮยอง...จะให้อีกฝ่ายเป็นคนเริ่มก่อนตลอดไม่ได้หรอกนะ จองกุกเป็นฝ่ายเริ่มแล้ว นายเองก็ควรจะมีปฏิกิริยาตอบกลับ ทั้งสองฝ่ายควรจะมีคอนเน็กชั่นต่อกัน จะให้เขาเริ่มฝ่ายเดียวเดี๋ยวก็แห้วเอาหรอก

 

ปีใหม่...เริ่มอะไรใหม่ ๆ ได้แล้วนะ โฮซอกว่าก่อนจะยีผมแทฮยองเบา ๆ

 

 

 

 

5 วัน ก่อนคริสต์มาส

พักกลางวันแทฮยองรีบกินข้าวเพราะวันนี้เขาคิดว่าจะไปให้คำตอบกับจองกุก แทฮยองไม่เจอจองกุกที่โรงอาหาร ไม่รู้ว่าอีกคนไปไหน แถมเขายังไม่กล้าไปถามเพื่อน ๆ ของจองกุกด้วย ก็เลยตัดสินใจเดินไปบนตึกเรียน สองขาก้าวยาว ๆ อย่างเร่งรีบ ห้องเรียนของใครอีกคนจริง ๆ แล้วก็อยู่ข้างห้องของเขานั่นแหละ แต่เมื่อมาถึงก็ดันไม่เจอจองกุกในห้องเรียนนี่สิ

 

ไปไหนของเขากันนะ...

 

แทฮยองชะเง้อเข้าไปมองด้านในห้องไม่เจอใครจึงตัดสินใจก้าวถอยหลังออกมา แต่ทว่าก็ชนกับใครคนหนึ่งเข้า น่าจะเป็นเด็กนักเรียนผู้ชายที่เรียนห้องเดียวกับจองกุก

 

มาหาใครเหรอ?” อีกคนถามแทฮยอง

 

อ่า...เรามาหาจองกุกน่ะ

 

อ๋อไอ้จองกุก ป่านนี้คงไปนอนหลับใต้ต้นไม้ใหญ่หลังโรงเรียนนู่นล่ะ เห็นวันนี้ทำหน้าง่วงมาตั้งแต่เช้า

 

แทฮยองผงกหัวขอบคุณอีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนจะมุ่งหน้าไปด้านหลังโรงเรียนทันที เขารู้สึกเป็นห่วงจองกุกขึ้นมา อากาศหนาวขนาดนี้แทนที่จะนอนงีบในห้องเรียนก็ได้แต่กลับไปงีบหลับใต้ต้นไม้ใหญ่ซะแบบนั้น เดี๋ยวเป็นหวัดมาคงจะแย่มากแน่นอน

 

ใช้เวลาไม่นานแทฮยองก็มาถึงต้นไม้ใหญ่ เป็นไปตามที่เพื่อนคนนั้นพูด จองกุกนอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่จริง ๆ สองมือใช้เป็นที่รองหัวแทนหมอนบนกระเป๋าเป้ ดูเหมือนว่าจะนอนหลับลึกถึงไม่รับรู้การมาของเขา แทฮยองค่อย ๆ ทิ้งตัวนั่งลงข้างคนที่นอนอยู่เพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังมากเกินไป รวมถึงเว้นระยะห่างไว้ให้พอดีอีกด้วย

 

อากาศเย็นลงเรื่อย ๆ ยิ่งทำให้เจ้าของผิวสีแทนเป็นกังวล แค่นี้ก็หายใจออกมาเป็นไอสีขาวแล้ว เขากลัวว่าคนหน้าคมด้านข้างจะเป็นหวัดไปซะก่อน สุดท้ายจึงตัดสินใจถอดเสื้อกันหนาวตัวนอกของตัวเองออก แล้วเอาไปห่มให้จองกุกอย่างเบามือ

 

โชคดีที่แทฮยองมีเสื้อสเวตเตอร์ด้านในอีกชั้นหนึ่ง ถึงมันจะไม่หนามากแต่ก็ช่วยให้ลมหนาวไม่พัดมากระทบผิวตัวเองโดยตรง แทฮยองนั่งกอดเข่าพร้อมกับเอนหัวซบลงที่แขนตัวเอง สายตาจับจ้องไปที่คนนอนหลับตรงนั้น ไม่รู้ว่าถ้าหากตื่นแล้วจองกุกจะว่ายังไงบ้าง แต่เขาคิดว่าจะรีบให้คำตอบกับอีกฝ่ายแล้วรีบเดินหนี เพราะกลัวคำพูดของจองกุกที่จะตามมา

 

ตอนนี้ก็ยังกังวลใจอยู่ดี แทฮยองไม่รู้ว่าจองกุกมีทีเล่นทีจริงแค่ไหนกับคำชวนนั้น ยิ่งบอกตัวเองว่าอย่าคาดหวังอะไรให้มาก แต่ในใจกลับทำยากเหลือเกิน มันยากนะที่จะพยายามไม่คาดหวังกับอะไรที่เราปรารถนา ถึงจะพูดว่าไม่คาดหวัง แต่ในใจของทุกคนจะต้องมีซักเสี้ยวหนึ่งนั่นแหละที่รู้สึกอยากให้เรื่องราวเป็นไปตามใจคิดของตัวเอง แทฮยองเองก็เช่นกัน

 

แทฮยองไล่สายตาพินิจพิจารณาคนด้านข้างอย่างเชื่องช้า ดวงตาเรียวเก็บรายละเอียดของอีกคนทุกส่วน ไล่มาตั้งแต่ผมสีน้ำตาลอ่อนลงมาถึงดวงตาคมที่ตอนนี้ปิดอยู่ สันจมูกและสันกรามที่เด่นชัด ริมฝีปากเรียวบางปิดสนิท จองกุกไม่ได้ผิวสีแทนเหมือนเขาแต่ออกจะขาวเนียนด้วยซ้ำ แทฮยองกลับคิดว่ามันเข้ากับอีกคนอย่างประหลาด เหมือนสีผิวนั้นกลายเป็นเสน่ห์ของจอนจองกุกอีกข้อ เขานึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าอีกฝ่ายมีผิวสีแทนจะเป็นอย่างไร

 

ตั้งแต่วันนั้นแทฮยองก็ไม่ได้มีโอกาสได้มองจองกุกอย่างพินิจพิจารณาแบบนี้ เขาชอบที่จะจ้องมองอีกคนอย่างละเมียดละไม ราวกับว่าอีกคนมีอะไรบางอย่างที่ทำให้แทฮยองละสายตาไปไม่ได้ ตอนแรกคิดว่าการที่ได้อยู่ใกล้จองกุกจะทำให้ตัวเองกระสับกระส่ายแล้ว แต่การที่ไม่ได้แอบมองอีกคนมันกลับทำให้กระสับกระส่ายยิ่งกว่า

 

เสพติด...และหลงใหล...

 

เขาชอบทุกส่วนที่ประกอบเป็นจองกุก ชอบที่จะมองเหมือนเรามองรูปภาพ ประติมากรรมหรืองานศิลปะชิ้นหนึ่ง จองกุกอาจจะไม่ได้หล่อเหมือนนักแสดงฮอลลีวูดชื่อดังแต่กลับหล่อในแบบของตัวเอง แถมยังดูดีมากอีกด้วย แทฮยองสูงกว่าจองกุกเล็กน้อย(แค่เซนติเมตรเดียวก็ยังจะพูด) แต่ร่างกายของเขากลับดูบอบบางกว่าผู้ชายทั่ว ๆ ไป ทั้งเอวและขากลับเรียวเล็ก ต่างจากจองกุกที่ดูสมส่วนไปหมดทุกอย่างและมีมัดกล้ามแข็งแรงแอบซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้า

 

หลังจากนั่งมองอีกฝ่ายอยู่นาน ดูท่าว่าจองกุกไม่มีแววจะตื่นขึ้นมาง่าย ๆ แทฮยองยกแขนขึ้นมาดูนาฬิกาพบว่าอีกประมาณสิบนาทีก็จะถึงเวลาเข้าเรียนช่วงบ่าย สงสัยเขาจะต้องทำใจกล้าปลุกอีกคนให้ตื่นแล้วล่ะ

 

จองกุก...

 

นี่...

 

จอนจองกุก...

 

จองกุกอา...แทฮยองเรียกจองกุกเบา ๆ แต่อีกคนยังคงหลับสนิทอยู่ในห้วงนิทรา มือเรียวจึงเอื้อมมือไปเขย่าที่ตัวจองกุก

 

จองกุกอา...

 

จองกุกค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาสู้กับแสง ก่อนจะหันมาหาแทฮยองที่นั่งด้านข้างช้า ๆ เมื่อเห็นว่าเป็นเขา จองกุกก็ตกใจรีบเด้งตัวขึ้นนั่งจนเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ของแทฮยองที่คลุมตัวเอาไว้ไหลตกมากองที่หน้าขาอีกคน

 

แทฮยองยิ้มให้จองกุกบาง ๆ แต่ดวงตาของอีกคนนั้นกลับฉายแววเย็นชาดุดันจนเขาหน้าชาไปเล็กน้อย

 

คือเราขอโทษที่ปลุก...

 

“...” จองกุกเงียบ ดวงตาคมจดจ้องมาที่แทฮยองจนเขาต้องรีบอธิบายต่อ

 

เราไม่เห็นจองกุกไปกินข้าวที่โรงอาหารก็เลยไปหาที่ห้องเรียน พอไม่เจอเราเลยลองถามเพื่อนของจองกุก เขาบอกว่าจองกุกอยู่ที่นี่ เรามีธุระจริง ๆ นะ เราเห็นจองกุกนอนหลับอยู่ เรากลัวจะหนาวก็เลยถอดเสื้อคลุมให้ แล้วตอนนี้มันใกล้ถึงเวลาเรียนตอนบ่าย เราเลยจำเป็นต้องปลุก แทฮยองอธิบายรัวจนหอบหายใจ แต่อีกคนก็ยังเงียบอยู่

 

คริสต์มาสนี้เราว่างนะ...เราไปเที่ยวกับจองกุกได้ ._.

 

จองกุกถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามออกมา แล้วไม่ไปเที่ยวกับแฟนเหรอ?

 

แฟนไหน? เราไม่มีแฟนนะแทฮยองรีบปฏิเสธทันที

 

ก็คนที่อยู่ด้วยบ่อย ๆ ที่ยีผมนายไง

 

นั่นมันโฮซอกเพื่อนสนิทเรา ไม่ใช่แฟนเราจริง ๆ นะ... เขารีบอธิบายทันที แบบนี้ก็แสดงว่าจองกุกเห็นอย่างนั้นเหรอ?

 

จองกุกเงียบยิ่งทำให้รู้สึกใจเสียมากกว่าเดิม แทฮยองที่ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดจึงได้แต่ก้มหน้างุด ให้ตายเถอะมันจะล่มไม่เป็นท่าเหรอ...แต่ไม่เป็นไรหรอกเขาเตรียมใจไว้แล้ว ถึงแม้จะคาดหวังเอาไว้แต่ก็ต้องยอมรับผลที่เกิดขึ้นให้ได้ด้วย ยิ่งคาดหวังมากเท่าไหร่ก็ยิ่งต้องยอมรับให้ได้มากเท่านั้น สำหรับแทฮยองน่ะ...ได้แค่นี้ก็ดีมากแล้ว

 

ฟุบ!

 

เสื้อกันหนาวตัวโตถูกโยนมาคลุมหัว แทฮยองจึงเงยหน้าขึ้นมามอง ตอนนี้จองกุกขยับเข้ามาใกล้เขาแล้ว แต่ก็ยังคงเว้นระยะห่างเอาไว้นิดหน่อย

 

วันหลังอย่าทำแบบนี้อีกรู้เปล่า อากาศมันหนาวจะตาย ถอดเสื้อมาให้คนอื่นแล้วตัวเองเหลือแต่เสื้อบาง ๆ แบบนั้น ถ้าเป็นหวัดล่ะน่าดูจองกุกยื่นมือมาดึงแก้มทั้งสองข้างของแทฮยองจนยืด

 

งือ~ ก็เรากลัวว่านายจะหนาวนี่ อากาศเย็นขนาดนี้แทนที่จะงีบหลับในห้องเรียนก็ได้ ดันมางีบหลับข้างนอกแบบนี้ ถ้าเป็นหวัดไปจะแย่เอานะแทฮยองบ่นเสียงอู้อี้

 

งั้นครั้งนี้หายกันโอเค๊? แต่วันหลังห้ามทำนะ

 

เพราะดวงตาคมที่จ้องมาทำให้เขารีบพยักหน้ารัว ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้อีกคนเห็นแววตาที่วูบไหวในดวงตาตัวเอง อีกแล้ว...หัวใจเต้นแรงอีกแล้ว...ถ้าเป็นแบบนี้ซักวันมันคงต้องเด้งออกมาแน่ ๆ

 

ตึกตัก

 

ตึกตัก

 

งั้นสรุปคริสต์มาสนี้ฉันจองตัวแล้วนะ ห้ามไปเที่ยวกับคนอื่นล่ะแทฮยอง J

 

 

 

 

3 วัน ก่อนคริสต์มาส

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ซึ่งเป็นวันหยุด มันควรจะเป็นวันที่ได้นอนซุกผ้าห่มอุ่น ๆ ในบ้านมากกว่าที่จะออกมาเผชิญลมหนาวด้านนอกแบบนี้ แต่โฮซอกกลับต้องมาเป็นสารถีเดินให้เพื่อนรักอย่างแทฮยองควงแขนเพื่อหาของขวัญให้จอนจองกุกน่ะสิ อยากจะบ่นบ่นบ่นใส่เจ้าหมีตัวน้อย แต่พอเห็นใบหน้าหวานง้ำงอคล้ายจะงอแง อีกทั้งชีวิตเพื่อนเกือบจะแห้วกับคนที่ชอบ โฮซอกก็เลยจำเป็นต้องช่วยเพื่อนจนได้...เพื่อเพื่อนแล้วโฮซอกทนหนาวได้ ถึงแม้ตอนนี้จะต้องตัวติดกับหมีน้อยเพื่อนรักจนแทบจะเดินกอดกันกลม

 

อากาศที่เย็นลงเรื่อย ๆ เดาได้เลยว่าหิมะจะต้องตกลงมาในวันคริสต์มาสแน่ ๆ อะไรมันจะโรแมนติกขนาดนั้น!  ถ้าเจ้าหมีแทฮยองได้เดินเคียงข้างไปกับกระต่าย(?)ที่ตัวเองชอบในขณะหิมะกำลังตกโปรยปรายละก็...คิดแล้วม้าโฮซอกก็ยิ้มแฉ่งออกมา

 

ยิ้มอะไรจองโฮซอก! เราเครียดอยู่นะ!” แทฮยองเบะปาก เพราะเห็นเพื่อนเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว

 

เรากำลังคิดว่าถ้าหิมะตกวันคริสต์มาสมันต้องโรแมนติกมากแน่เลย แบบว่าแทฮยองเดินไปกับจองกุกใช่ป่ะ แล้วก็เคียงคู่แนบชิดกันไปไรเงี้ยะ! ฟิน~”

 

แทฮยองมองเพื่อนม้าที่ฉีกยิ้มพร้อมขยับดิ้นตัวไปมาด้วยท่าทางดี๊ด๊า ก่อนจะชกหมัดไปที่แขนอีกคนเบา ๆ เพื่อเตือนสติ แหม...จะทำท่าอะไรไม่ดูฟันตัวเองเลย มันไม่ได้น่ารักนะโฮซอก

 

จะฟินไม่ออกเพราะเราไม่มีของขวัญไปให้จองกุกนี่แหละ!

 

ใจเย็นน่า~ เราได้ยินมาว่าจองกุกชอบสีแดง

 

ได้ยินมาจากไหน?

 

เห็นเค้าว่ากัน

 

เค้านี่ เค้าไหน?

 

แทแทอา!” โฮซอกเสียงดังใส่แทฮยองเพราะอีกคนถามจุกจิกเกินไป

 

ก็เราอยากรู้อ่ะโฮซอก ถ้าข้อมูลมันไม่เป๊ะล่ะ? Lแทฮยองเบะปาก

 

เชื่อเราเถอะน่า เราบอกว่าสีแดงก็คือสีแดง คนที่ชอบจองกุกเขาก็รู้กันทั้งนั้น มีแต่แทฮยองนี่แหละที่ไม่เห็นจะตามสืบ ไม่เห็นจะรู้เรื่องราวอะไรของเขาเลยโฮซอกแอบพูดแซะ

 

เรื่องนั้นช่างมันเถอะน่ะ ช่วยเราคิดก่อนว่าจะซื้ออะไรดี

 

งั้นเดี๋ยวให้เราไปเดทกับจองกุกแทนเลยดีไหม?

 

ย่าห์!” แทฮยองรัวกำปั้นใส่แขนเพื่อนม้า

 

ก็มันจริงอ่ะ วันนี้เราแค่มาส่งแทฮยองเฉย ๆ นะ ของขวัญที่จะให้จองกุกก็ต้องคิดเองสิ มันจะได้พิเศษไง โห่~” โฮซอกโห่ใส่

 

คิดสิคิด คิดให้ออกสิคิมแทฮยอง! คริสต์มาสนี้จะซื้ออะไรเป็นของขวัญให้จองกุกดีล่ะ เขาพาโฮซอกเดินเข้าร้านของขวัญหลายร้านแต่ก็ไม่เจออะไรที่ถูกใจเลย ส่วนใหญ่ก็มีแต่พวกตุ๊กตาหรือพวกของจุกจิกมากกว่า ซึ่งแทฮยองมองว่ามันไม่เข้ากับจองกุกเลยซักนิด ถึงแม้จะแอบถูกใจตุ๊กตากระต่ายสีขาวตัวโต แต่ถ้าเขาซื้อไปให้จองกุกแล้วอีกฝ่ายไม่ชอบล่ะก็...คงได้กินแห้วทั้งน้ำตาแน่นอน

 

ฮือ~ โฮซอกอา เราจะซื้ออะไรให้จองกุกดี Lแทฮยองเริ่มงอแง

 

งั้นลองไปดูร้านรองเท้าหรือเสื้อผ้าดูไหม? เผื่อจะมีอะไรถูกใจแทฮยองบ้าง โฮซอกเสนอทางเลือกให้ แต่เขาก็เอาแต่ส่ายหัวปฏิเสธอีก

 

ไม่เอาอ่ะ

 

ถ้างั้นอยากซื้ออะไรก็ซื้อให้ไปเลย ถ้าจองกุกไม่รับของขวัญล่ะก็มาบอกเราได้ เราจะไปต่อยจองกุกให้ - -* ไม่พูดเปล่ายังทำท่าถลกแขนเสื้อไปด้วย

 

โฮซอกอา~”

 

สุดท้ายพวกเขาทั้งคู่ก็ต้องมานั่งกร่อยอยู่ที่ม้านั่งไม้ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บจนอุณหภูมิแทบติดลบ แทฮยองหน้าง้ำงอ กวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างหงุดหงิดใจ ทำไมการหาของขวัญมันถึงยากขนาดนี้กันนะ!

 

โอ๊ะ!

 

ดวงตาเบิกโตขึ้นเมื่อมองเห็นร้านเป้าหมาย สองมือรีบเขย่าแขนเพื่อนรักด้านข้างด้วยความดีใจ แทฮยองคิดออกแล้วว่าจะซื้ออะไรให้จองกุกเป็นของขวัญวันคริสต์มาส เมื่อคิดออกสองขาก็ดันตัวเองให้ยืนขึ้นแล้วก้าวฉับ ๆ ตรงดิ่งไปยังร้านค้าทันที ทำให้โฮซอกต้องวิ่งตามหลังมาอย่างงง ๆ

 

กรุ๊งกริ๊ง~

 

สวัสดีจ้ะ คุณยายท่าทางใจดีเอ่ยทักทายทันทีที่แทฮยองเปิดประตูร้านไหมพรม ใช่แล้วล่ะ– เขาคิดออกแล้วว่าจะซื้ออะไร ตอนนี้อากาศก็เย็นลงมากแล้ว เขาอยากซื้อผ้าพันคอให้อีกคนเป็นของขวัญ มันเป็นของขวัญที่มีประโยชน์และใช้ได้จริง อย่างน้อยถึงจองกุกจะไม่ชอบใส่ แต่เขาก็สบายใจที่จะให้ของชิ้นนี้

 

สวัสดีครับคุณยายแทฮยองกล่าวทักทายพร้อมโค้งตัวลงต่ำ

 

มาซื้อไหมพรมเหรอจ๊ะ?

 

เอ่อ...เปล่าครับ อันที่จริงผมมาซื้อผ้าพันคอ เขาเห็นว่าหุ่นที่โชว์อยู่หน้าร้านมีผ้าพันคอหลากหลายสีพันอยู่ ทั้งรูปแบบและลวดลายก็ดูเรียบง่าย แทฮยองจึงตัดสินใจมาร้านนี้โดยไม่ลังเล แต่ทว่า...

 

ที่นี่ไม่ได้ขายผ้าพันคอนะจ๊ะคุณยายปฏิเสธ

 

อ้าว...

 

ที่นี่ขายไหมพรมธรรมดาจ้ะ แต่เรามีบริการให้สำหรับคนที่ต้องการจะถักไหมพรมเป็นของต่าง ๆ นะ จะเป็นเสื้อไหมพรม หมวกไหมพรมหรือผ้าพันคอก็ได้ทั้งนั้น ยายเป็นคนสอนเองแหล่ะจ้ะ เห็นตรงมุมร้านไหม พวกเธอก็มาทำของขวัญให้แฟนกันทั้งนั้น คุณยายยิ้มอย่างใจดี

 

แทฮยองก็ทำเองเลยสิ มันจะได้เป็นของขวัญชิ้นเดียวในโลกไงโฮซอกเริ่มยุยง

 

แต่คุณยาย...ผมถักไม่เป็น ผมไม่มีทักษะเลยนะครับแทฮยองพูดเสียงอ่อย การถักผ้าพันคอมันไม่ได้ง่ายเลยนะ ถึงแม้โฮซอกจะบอกว่ามันเป็นของขวัญสุดยอดแรร์ไอเทม แต่อุปสรรคมันมีมากกว่านั้นน่ะสิ

 

ไม่เป็นไรจ้ะ ใคร ๆ ก็ถักไม่เป็นทั้งนั้นถ้าไม่เริ่มฝึก ของแบบนี้มันฝึกกันได้

 

ถ้าอย่างนั้น...ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ!

 

 

 

 

เย็นวันคริสต์มาส

แทฮยองยืนรอจองกุกอยู่กลางย่านการค้าชื่อดัง ผู้คนต่างออกมาเที่ยวจับจ่ายซื้อของ มาเฉลิมฉลองกับเทศกาลคริสต์มาส เสียงเพลงดังเบา ๆ ลอยมาตามลม ต้นสนขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางจัตุรัส มันถูกตกแต่งด้วยกล่องของขวัญ พร้อมกับไฟกระพริบ ผู้คนเดินที่ผ่านไปมาต่างแวะถ่ายรูปเอาไว้เป็นที่ระลึก

 

เมื่อตอนกลางวันพวกเขาตกลงกันว่าจะกินมื้อเย็นด้วยกันหลังจากนั้นค่อยคิดอีกทีว่าจะไปที่ไหน แทฮยองกระชับกระเป๋าเป้ที่สะพายหลังอยู่ ด้านในแน่นอนว่ามีกล่องของขวัญสำหรับจองกุกอยู่ในนั้น เขายิ้มออกมาเมื่อคิดว่าของขวัญชิ้นนี้ตัวเองเป็นคนทำเองทั้งหมด ตั้งแต่ตัวของขวัญไปจนถึงการลงมือห่อกล่องของขวัญ ของขวัญชิ้นนี้มีค่าด้านจิตใจมากกว่าราคาเสียอีก

 

เฮ้ แทฮยอง!

 

เสียงเรียกทำให้แทฮยองต้องหันไปมองตามเสียงนั้น จองกุกกำลังวิ่งกระหืดหระหอบมาจากอีกฝั่ง เมื่อวิ่งมาถึงตัวเขา อีกคนก็เอาแต่หอบหายใจแฮ่ก ๆ แทฮยองจึงอดไม่ได้ยื่นมือไปลูบหลังคนที่ก้มตัวอยู่

 

ฉันขอโทษที่มาช้านะ รถไฟใต้ดินคนเยอะเป็นบ้า!” จองกุกเงยหน้าขึ้นมาพูดทั้งที่ยังหอบหายใจแรงเพราะความเหนื่อย

 

ไม่เป็นไร เราเพิ่งมาถึงก่อนหน้าจองกุกแป๊บเดียวเอง

 

นายหิวหรือเปล่าเนี่ย ฉันขอโทษนะ เดี๋ยวมื้อนี้ฉันเลี้ยงเองก็ได้เอ้า!

 

ไม่เป็นไรจองกุก ไม่เป็นไรจริง ๆ แทฮยองยังคงปฏิเสธ แต่จองกุกก็ถือวิสาสะมาคว้ามือของเขาให้เดินตามไป มือของจองกุกอุ่นมาก...หรือเป็นเพราะมือของเขาเย็นเกินไปกันนะ

 

แทฮยองเม้มปากกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ ปล่อยให้เจ้าของมือเรียวลากตัวเองไปตามทางเดิน แม้ว่าคนจะเริ่มพลุกพล่านขึ้นแล้ว แต่จองกุกก็ไม่ปล่อยให้ตัวเขาชนกับคนอื่น ใครอีกคนเอาตัวบังแทฮยองไว้ตลอดเมื่อผู้คนเริ่มเดินเบียดกัน

 

จองกุกพาเขามาที่ร้านไก่ทอดชื่อดัง แทฮยองแอบเบ้ปากเล็กน้อย มีอย่างที่ไหนเดทแรก(?)พามาร้านไก่ทอด ไม่ใช่ว่าแทฮยองไม่ชอบกินหรอกนะ แต่จะให้เขามานั่นฉีกไก่กินต่อหน้าคนที่ชอบ มันจะทำให้เสียภาพลักษณ์นะสิ แทนที่จะได้กินอะไรที่ทำให้ตัวเองดูดีกว่านี้

 

เขานั่งรอจองกุกอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง อีกคนอาสาไปซื้อเองเพราะบอกว่าอยากจะเลี้ยงข้าวเป็นการขอโทษที่มาสาย จริง ๆ แทฮยองไม่ได้ซีเรียสขนาดนั้น แต่ดูท่าจองกุกจะไม่ยอม เจ้าตัวบอกว่าจะเป็นฝ่ายไปซื้อลูกเดียว เขาจึงต้องปล่อยเลยตามเลยแล้วนั่งรอแบบนี้

 

จองกุก...จะกินไก่ทอดจริง ๆ เหรอ? ._.” แทฮยองเอ่ยถามขึ้นเมื่อจองกุกถือไก่ทอดจานโตมาวางตรงหน้า

 

ทำไมล่ะ แทฮยองไม่ชอบกินเหรอ?

 

ชอบ ๆ ๆ แต่ว่า... เขาก้มหน้าไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย

 

จองกุกเมื่อเห็นแทฮยองก้มหน้าก็ยิ้มออกมา ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าอีกคนห่วงภาพลักษณ์ตัวเอง ที่จองกุกพาแทฮยองมาที่นี่ก็เพราะว่ามันสะดวกที่สุด จะให้ไปร้านเนื้อย่างก็คงจะยิ่งกว่านี้ ถ้าไปร้านอื่นคนก็พลุกพล่านอีก เป็นตัวของตัวเองเถอะ...กินตามสบายเลยนะ ฉันไม่เอาไปบอกใครหรอก

 

ยิ่งแทฮยองเงยหน้าขึ้นมาทำหน้าบึ้งใส่ จองกุกก็ยิ่งยิ้มกว้างขึ้น ทำไมน่ารักได้ขนาดนั้นนะ...

 

เดี๋ยวฉันฉีกเนื้อไก่ใส่จานให้ก็ได้นะ แต่นายต้องยิ้มกว้าง ๆ ให้ฉันก่อนหนึ่งทีจองกุกว่าแล้วก็เริ่มฉีกเนื้อไก่ใส่ในจานอีกคนจริง ๆ แทฮยองเลยส่งยิ้มกว้างให้อีกฝ่าย

 

พวกเขาใช้เวลานั้นพูดคุยเรื่องสัพเพเหระต่าง ๆ ตั้งแต่เรื่องการใช้ชีวิตอยู่ที่ญี่ปุ่นของจองกุก เหตุผลที่ย้ายกลับมาเกาหลี รวมไปถึงเรื่องราวในชีวิตของแทฮยอง ต่างคนต่างเล่าออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีการปิดบังอะไรเลย ถึงจะเป็นการดินเนอร์ที่เรียบง่ายแต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด มันเหมือนหัวใจของแทฮยองกำลังเริ่มพองโตขึ้นทีละน้อย

 

เมื่อดินเนอร์สิ้นสุดลง พวกเขาก็ตกลงกันว่าจะไปเดินเล่นริมแม่น้ำ ดีกว่ามาเดินฝ่าฝูงชนคนพลุกพล่านกลางย่านการค้าแบบนี้ สองคนเดินเคียงข้างกันไป คุยกันไปอย่างไม่รีบร้อน พวกเขาเว้นที่ว่างระหว่างกันเอาไว้อย่างเหมาะสม เป็นไปตามคาดที่ริมแม่น้ำมีคนอยู่ประปราย เวลานี้ทุกคนคงเอาแต่มุ่งตรงไปใจกลางเมืองทั้งนั้น น้อยคนที่จะมาเดินฝ่าอากาศหนาวตรงนี้

 

เรามีของขวัญจะให้จองกุกด้วยล่ะ แทฮยองพูดขึ้นเมื่อพวกเขาทั้งคู่มาหยุดอยู่ริมแม่น้ำ ตรงนี้ไม่มีคนเลย เพราะพวกเขาเดินมาไกลจากตัวสะพานพอสมควร

 

เฮ้ยจริงเหรอ! ฉันขอโทษนะ คือไม่ได้เตรียมของขวัญมาให้จองกุกรีบเอ่ยขอโทษทันที

 

ไม่เป็นไร~ ถือว่าดินเนอร์เมื่อกี้เป็นของขวัญแล้วกันนะว่าแล้วก็ส่งยิ้มกว้าง ก่อนจะเปิดกระเป๋าเป้หยิบกล่องของขวัญสีฟ้าขนาดกลางที่ถูกผูกด้วยโบว์สีแดงออกมายื่นให้อีกคน

 

จองกุกรับกล่องของขวัญมาแล้วเปิดต่อหน้าแทฮยองทันที เขาคิดว่าแทฮยองคงอยากให้เขาทำอย่างนั้น ถ้ากลับไปเปิดที่บ้านมันอาจจะดูเป็นการเสียมารยาทก็ได้ มือข้างหนึ่งถือกล่องของขวัญน้ำหนักเบามือ ส่วนมืออีกข้างก็บรรจงดึงโบว์ที่ผูกเอาไว้ ก่อนจะเปิดฝากกล่องออกมาเจอผ้าพันคอสีแดงสดถูกพับไว้อย่างเป็นระเบียบ

 

โอ้โห...กำลังหนาว ๆ พอดีเลยอ่ะ ขอบคุณนะแทฮยอง!” จองกุกทำตาโต ก่อนจะยิ้มให้เจ้าของผิวสีแทนที่บัดนี้ใบหน้าเริ่มจะขึ้นสี

 

เราถักเองกับมือเลยนะ มันอาจจะไม่สวยเหมือนไปซื้อที่ร้าน แต่เราอยากบอกว่าเราตั้งใจถักให้จริง ๆ

 

ถ้างั้นช่วยหยิบขึ้นมาพันคอให้เราหน่อยได้ไหม กำลังหนาวเลยอ่ะ

 

สิ้นเสียงของจองกุก แทฮยองก็หยิบผ้าพันคอสีแดงสดในกล่องออกมา จองกุกผายมือไปด้านข้างเพื่อให้แทฮยองขยับเข้ามาพันผ้าพันคอให้ตัวเองได้สะดวก ผ้าพันคอนี้ยาวกว่าที่คิดจึงทำให้พันรอบคอได้หลายรอบ ซึ่งแทฮยองคิดว่านั่นก็ดีแล้ว จองกุกจะได้รู้สึกอุ่นมากยิ่งขึ้น

 

แทฮยองพันผ้าพันคอผิดนะรู้ไหม จองกุกพูดหลังจากเขาขยับตัวออกห่าง

 

แทฮยองขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ในขณะนั้นเองจองกุกก็ปล่อยกล่องของขวัญที่อยู่ในมือให้ตกลงกับพื้น ร่างหนาขยับเข้ามาชิดร่างโปร่งบางจนสามารถรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของอีกฝ่าย จองกุกดึงผ้าพันคอออก ก่อนจะลงมือพันใหม่อีกครั้งโดยที่พันรอบคอตัวเองและรอบคอของแทฮยองด้วย...

 

ยิ่งพันใกล้สุดความยาวเท่าไหร่ แทฮยองก็ยิ่งรู้สึกว่าผ้าพันคอมันกระชับขึ้น...กระชับขึ้น...จนใบหน้าของอีกฝ่ายห่างจากใบหน้าของเขาไม่ถึงหนึ่งนิ้วด้วยซ้ำ ร่างกายที่ตอนนี้แนบชิดกันจนไม่เหลือช่องว่างทำให้แทฮยองเม้มปากแน่น หลบสายตาแพรวระยับที่กำลังจดจ้องมาทางตัวเขา

 

การพันผ้าพันคอที่ถูกต้องมันต้องทำแบบนี้รู้หรือเปล่าคิมแทฮยอง...

 

“...”

 

ตอนแรกฉันคิดว่าไม่มีของขวัญคริสต์มาสจะให้นาย แต่ตอนนี้ฉันมีแล้วล่ะ...

 

สัมผัสอุ่น ๆ บนริมฝีปากทำให้แทฮยองเบิกตากว้าง ก่อนจะหลับตาลงปล่อยให้คนตรงหน้าละเมียดชิมความหวานจากตัวเองอยู่แบบนั้น สัมผัสอ่อนนุ่มกดย้ำบนริมฝีปากของเขาราวกับอยู่ในความฝัน ความรู้สึกตอนนี้เหมือนกำลังลอยอยู่ท่ามกลางหิมะที่กำลังตกโปรยปราย สองแขนที่ตอนแรกทิ้งเอาไว้ข้างตัว ตอนนี้กลับขยับมากอดคออีกฝ่ายเอาไว้แน่นอย่างเป็นธรรมชาติ

 

นี่คงเป็นของขวัญวันคริสต์มาสที่ดีที่สุดสำหรับคิมแทฮยอง

 

Merry Christmas นะ

 

 





 

 

Side story

เฮ้ จองกุกป่ะ?” โฮซอกเอ่ยทักคนที่เดินสวนในโรงอาหาร ถึงแม้จะรู้จักอีกฝ่ายดีแต่ก็ต้องแกล้งทำเป็นถามเพื่อความแน่ใจ

 

อ่าใช่ มีอะไรหรือเปล่า?” อีกฝ่ายดูจะงง ๆ ที่โฮซอกเรียกตัวเอง

 

ชอบสีอะไรอ่ะ?

 

เอ่อ...สีแดง ทำไมเหรอ?” จองกุกขมวดคิ้ว ก่อนจะทำหน้าระแวงเมื่อมีคนมาถามแบบนี้

 

อ๋อไม่มีอะไร...คิมแทฮยองฝากมาถามเฉย ๆ น่ะ J

 

งานนี้จองโฮซอกก็แค่อยากช่วยเพื่อนจริง ๆ นะ






©
t
b
u
t
t
e
r

HAPPY ENDING.


talk.

สวัสดีค่ะทุกคน :฿lackcatt. จาก #ฮวยยฮวTheSeries #กุกวีรีเลชั่น #บีฮายบังทัน เองค่า

เราเป็นไรท์เตอร์ที่เพิ่งจะได้มีโอกาสมาเข้าร่วม #ไรท์กุกวีสะท้านฟ้า

แถมยังได้รับเกียรติแต่งฟิคเทศกาลคริสต์มาสคนแรกอีกต่างหาก ;-;

ไม่รู้จะทักทายยังไง เคอะ ๆ เขิน ๆ ชอบกล ยังไงก็หวังว่าฟิคเรื่องนี้จะทำให้ทุกคนอบอุ่นหัวใจ

ทำให้คริสต์มาสนี้ฟินไปกับกุกวีนะคะ เราหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้เขียนฟิคให้ทุกคนอ่านทุก ๆ เทศกาล

ยังไงฝากติดตามกันด้วยน้า เริ๊บ ๆ ค่า ส่วนคืนนี้ MERRY CHRISTMAS ♥

ปล.ตอนแรกจะกวนตีนทุกคนโดยการลง 23:59 น. ของวันที่24 แต่น้องกุกมาอัพเพลง นี่ยอมเลยค่ะ T-T♥

twt: @pitpeachaa

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #789 boahammock (@boahammock) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 12:59
    หอมหวานมากค่าาา น่ารักมากๆ
    #789
    0
  2. #768 Phakchira1 (@Phakchira1) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 08:38
    ฮื่อออเขินนนนนนน -3-
    #768
    0
  3. #752 ku_1709 (@kunggii) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 17:48
    ฮืออบอุ่นๆๆๆ
    #752
    0
  4. #739 Wilnot (@Wilnot) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 08:16
    ฮื่อออออ เขินนน น่ารักอ่าาา โฮซอก-แสบเอ๊ยย555
    #739
    0
  5. #673 Noeyoey (@Noeyoey) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 16:31
    โง้ยยยยยาเกฟดเ อ่านละมันเขินนน จองโฮซอกเพื่อนที่ดี! 55
    #673
    0
  6. #622 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 23:12
    น่ารักกกก >< ชอบอ่า กุกเองก็มองแทมาตั้งแต่ตอนนั้นเหมือนกันใช่มั้ย ใจตรงกันมาตลอดเลยใช่มั้ย ละมุนอ่า

    แต่ตอนส่งท้ายนี้แบบ เจโฮปปปปปปปปปปปป เกลียดอ่ะ 5555555 น่าเต่ะมาก แต่ก็ชอบ น่ารักน่าถีบดี
    #622
    0
  7. #603 ง่อว (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 22:52
    โฮปปี้น่ารักกก
    #603
    0
  8. #592 bankbank919 (@bankbank919) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 13:03
    คือมันดีต่อใจมากจิมๆ น่าร้ากกกกกกก
    #592
    0
  9. #443 Love All Kpop (@weloveexobctsx) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 00:47
    อาว อ่าว อ้าว อ๊าว !! ที่แท้โฮปก็ไปถามสีที่กุกขอบมานี่เอง โฮปดีอ่ะ รักเลย <3 ว่าแต่ตะไมเราเขิน >//< คือนอนอ่านฟิคอยู่ใช่ป่ะ แล้วแบบ.. ม้วนอ่ะม้วน กร๊ากๆๆ เขินมากตอนกุกเอาผ้าพันคอมาพันรอบคอของตัวเองกับของแทจนไม่เหลือพื้นตี้ (?) อุ้ยย สำเนียงไปเลย กร๊ากกก เขินแรงมาก ดาเมทแรงฝุดๆ วันนี้นอนหลับฝันดีแน่ๆ เพราะเค้าจะหยุดแค่ที่เรื่องนี้ค่ะ พรุ่งนี้ค่อยอ่านต่อ งื้อออ มาตามอ่านช้าแต่ก็อ่านตลอดไม่มีตกบกพร่องใดๆเลยน้า หลงรักโปรเจ็คนี้มากจนอยากให้ทำตลอดไปเลยง่ะ (งอแงๆ) แทนี่นิสัยเหมือนเค้าเลยอ่ะ ตอนเด็กๆเค้าชอบเพื่อนผช.คนนึงนานมว๊ากกก คือตั้งแต่ป.1จนถึงป.6โดยไม่ได้ทำอะไรให้คืบหน้าเลยอ่ะ เค้าคิดว่าแค่ได้แอบมองแอบชอบแอบมโนไปเองก็มีความสุขแล้ว แต่พอต้องย้ายโรงเรียนไปเรียนม.1ก็ใจเสียอยู่เหมือนกัน คิดว่าถ้าห่างกันไปเค้าจะลืมผช.คนนั้นได้เหรอ? ไรงี้ แต่ก่อนหน้านั้นผช.คนนั้นก็รู้ว่าเค้าแอบชอบนะ ตอนเค้าย้ายโรงเรียนแยกกันไปก็แบบ..มีคุยกันในเฟสบ้างตามประสาเพื่อนเก่า คนๆนั้นก็บอกว่าชอบคุยกับเค้าเพราะเค้าคุยเก่งดี แล้วก็ตลกไรงี้ (ทั้งๆที่ปกติโลกส่วนตัวสูงม๊ากกก#เสียงสูง) แต่ก็ไม่ได้คืบหน้าอะไร เพราะหลังจากที่เค้าเขินจนลอยครั้งนั้นเค้าก็ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่เพราะเจอเพื่อนใหม่ แล้วเค้าก็แอบชอบเพื่อนใหม่เหมือนเคย งื้ออออ ครั้งนี้ดูจะเจ็บมาก ก็ทั้งห้องรู้ว่าเค้าชอบมันอ่ะ มันก็รู้ แต่ไม่ได้มาคุยกับเค้าบ่อยๆเหมือนตอนย้ายไปเจอแรกๆ แล้วมายิ้มให้กันตะไมมมม? กร๊ากกกก (ออกนอกทะเลละ กลับมาๆ) จะบอกว่าเรื่องนี้ทำเค้าอินกับชีวิตตัวเองมาก เขินจนตัวบิดอ่ะ งื้มมม <3
    #443
    0
  10. #424 wyjh3025 (@wyjh3025) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 14:56
    พิโฮปมันร้ายยยย 5555555555555 โรแมนติกมากกกกก เขินมากเลยค่ะ ฮือออ หวานๆ ใสๆ(?) น้องจุ๊บๆน้องแทด้วน แอร๊ยยยย แทแอบชอบแอบมองกุกมาสามปีโดยไม่ทำอะไร ขอแค่ได้มองสินะ น้องกุกก็คงแอบสนใจแทด้วยแหละ ไม่งั้นไม่รู้จักแท และเข้ามาทักแทหรอก ฮิฮิ น่ารักกกกกก
    #424
    0
  11. #403 Chëetαн´ (@honey-candy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 19:14
    พี่ม้าทุ่มเทมาก 555555
    #403
    0
  12. #326 swagswrong (@jukialol) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 19:59
    โอซอกนี่พ่อสื่อชัดๆ 555555
    #326
    0
  13. #322 sugasuga (@arachipoogun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 19:51
    โอ้โรแมนติกสุดๆ ดีกับใจ 

    แต่นะ ตากุกขอเค้าเป็นแฟนแล้วหรอไปจูบเขาเนี่ย ให้แม่ไปขอเลยนะ5555



    ละโฮซอกนี่น่ารักสุดๆ ไหนคนสวยมีใครในใจรึยังจ้ะถ้าไม่มีพี่ว่างน้อว #โดนถีบออกจากคอมเม้นต์
    #322
    0
  14. #296 banz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 17:49
    แหม อยากช่วยเพื่อนขนาดนี้เลยเหรอโฮชอกร้ายนะแก

    โง้ยน่ารักอ่ะ

    จองกุกก็ใช่ย่อยเนียนนะ
    #296
    0
  15. #254 a_aphik (@a_aphik) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 03:04
    งืออออ  น่ารักอ่า จองกุกร้ายอ่ะ เนียนเกินไปนะ แต่ก็น่ารักแหละ เหมือนจะนิ่งแต่เธอไม่นิ่งเลยนะ แทฮยองก็น่ารักอ่ะ ขี้อายฝุดๆ ดีแล้วที่มีเพื่อนแบบโฮซอก ร๊ากกกก 
    #254
    0
  16. วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 00:06
    น้องขวัญคะพี่ค้างค่ะ ... พี่ว่ามันยังไม่จบดีโปรดมาต่อให้จบให้เรียร้อยกว่านี้ 55555555555555555555555555555555 โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยน่ารักอะน้องแทดูเหมือนขี้อายเกินกว่าจะเข้าหาผู้ชายไงล่ะเค้าเข้ามาหาเองเลยนะ อะไรง่ะจูบกันนี่เป็นอะไรกันนะขอกระจ่างหน่อยค่ะพี่ไม่โอเค .___.
    #232
    0
  17. #225 booky.k (@somibook) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 20:08
    อร้ยยยยยย เขิน เขินมากกกกก
    #225
    0
  18. #223 WeLL_B_TypEH (@taehyungvvi) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 19:28
    โอ้ยยยย!!!! เขิน

    แต่โฮซอกนี่มันร้ายจริงๆเลย
    #223
    0
  19. #222 ckbear! (@aomsinnykung) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 16:25
    น่ารักมากกกกกก เขินนนนน จองกุกบรับละมุนเอ่าะ คือชอบเขาแต่แรกก็บอกดิ โอ้ยยยยยยย ละการพันผ้าพันคอแบบนี้หมายความว่ายังง้ายยยยย เจ้าเล่ห์นะเนี่ย เขินนนนน อบอุ่นมากมายยยย?
    #222
    0
  20. #221 aamynpmn (@aamynpmn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 10:12
    จริงๆอ่านตั้งแต่ไรท์เพิ่งอัพเลย แต่ติดงานหนักมาก มาเมนท์ไม่ได้ โฮรรรรร
    อ่านแล้วเขินมากเลยค่ะ ยิ้มตลอดเรื่องเลย น้องวีน่ารักมากๆ ขอน้องวีแบบนี้ห่อกลับบ้านได้มั้ยคะ? 5555555
    เพลงที่เป็นBGMก็เข้ามาก เข้ากับบรรยากาศของฟิคมากเลย
    ตลกโฮซอกในเรื่อง เป็นคิวปิดที่ดีจริงๆ5555555
    พออ่านแล้วรู้สึกอยากมีแฟนในวันคริสมาสต์มากค่ะ อิจฉา ฮาา55555
    สุขสันต์วันคริสต์มาสนะคะไรท์ ♥
    #221
    0
  21. #220 Kook[V]Han'ChanHun (@oou09) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 08:59
    จะบอกว่าไงดี

    คือมันดีอ่ะ  น่ารักละมุน เหมาะสำหรับวันคริสต์มาสเลย  ฮือออ  เล่อค้า 

    น้องวีก็น่ารัก ฮือ ตอนแรกคิดว่า พิฮปจะมีซัมติงอะไรกับใครสักคน ปรากฎว่าเปล่าค่ะ 

    นางเป็นคิวปิด 5555+

    โอย หลงรัก ///
    #220
    0
  22. #219 JuonjeonV. (@zanabin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 02:37
    งื้ออออน่ารักจังเลยยย ละมุนสุดๆเขินเหมือนดูซีรี่ย์ตอนสุดท้ายเลย55555555 น่ารักมากค่ะ
    #219
    0
  23. #218 - chokimanook。 (@cloudevil) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 01:52
    น่ารักมากโล้ยยยยยยยยยยยยยยยย น่ารักมากกกกกก เขินมากกกกกกกกกกก ชอบมากกกกกกกกกกก ละมุนละไมไปหมด ฮื้อออออออออออ ขอบคุณที่แต่งฟิคน่ารักๆให้อ่านนะคะ T v T
    #218
    0
  24. #217 KyuLine (@shinee-26) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 01:39
    เราตกจวัย ตอนแรกนึกว่าพี่โจ๊ปแอบชอบกุก เพราะพี่แกบอกคนที่ชอบจองกุกก็รู้หมดแหละ แล้วพี่แกดันรู้ 5555555555 โหงย ชอบฉากฉีกไก่มากอ่ะ เจนเทิลแมนไปแล้ว *ขโมยกุกกลับบ้าน* 😂😂 ละมุนมากเลยค่ะ งื้อ 
    #217
    0
  25. #216 PauseMs (@205pausezy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 01:36
    ฮือออออสนุกกก ละมุนมากก อ่านไปยิ้มไป เราชอบที่ไรท์เเต่งทุกเรื่องเลย เป็นโปรเจ็คที่ดีมากๆอ่ะดีต่อใจเเม่ยกกุกวี5555555555555
    #216
    0