The Return Of Lady Su การกลับมาของคุณหนูซู

ตอนที่ 24 : เหล้าพิษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 140 ครั้ง
    12 ส.ค. 63


 

 

 

 

เหล้าพิษ

 

 

 

ข้านั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สัก มือซ้ายเท้าคาง มือขวาเคาะโต๊ะนํ้าชาข้าง ๆ เสียงดังต๊อก ๆ เป็นจังหวะ

 

ในหัวของข้าปวดจี๊ด ๆ ไม่รู้ว่าเพราะนอนไม่พอหรือปัญหาตรงหน้า

 

ตอนนี้ข้าอยู่ในห้องโถงห้องไหนสักห้องในสำนักอัสนี ปรมาจารย์สำนักน้อยใหญ่เข้ามารวมตัวกันหนาเเน่น วันนี้งดงานประลองไว้ชั่วคราวเพราะเรื่องวิหคชาด เเละเรื่องวิหคชาดโดนพักไว้ชั่วคราวเพราะเรื่องหานเฟิง

 

หานเฟิงนั่งหน้าซีดอยู่ข้างท่านเจ้าสำนัก เเม้จะบอกว่าพึ่งโดนพิษรุนเเรง เเต่ก็ยังหายใจปกติเพราะท่านเจ้าสำนักยอมใช้เลือดกระเรียนทองคำสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ประจำสำนักสะกัดพิษไว้

 

เช้าวันนี้ยาพิษออกฤทธิ์เเล้ว เเต่เรื่องราวไม่ได้เป็นอย่างที่ข้าคาดไว้...

 

ปัญหาก็คือ...

 

"ทำไมพวกท่านถึงคิดว่ายาพิษอยู่ในสุรา ! " จ้านหลิวตะโกนลั่นอย่างไม่ยอมใคร ข้างหลังเขามีเฉียวฟงนั่งร้องไห้กระซิก ๆ อยู่

 

เฉียวฟงโดนคิดว่าเป็นคนวางยา... เพราะเขาเข้ามารินสุราจอกนั้นให้ข้า จอกที่หานเฟิงเเย่งไปดื่ม

 

"เเล้วจะเป็นใครได้อีก ! อาหารในวันเปิดงานจะมีพิษได้อย่างไรในเมื่อทุกคนดื่มกินเหมือนกันหมด มีเพียงสุราของมันเท่านั้น ! "

 

"ในอดีตศิษย์พี่หานกับเฉียวฟงก็มีปมเเค้นต่อกัน ต้องเป็นเขาเเน่ ! "

 

"ใช่ ๆ "

 

เสียงศิษย์สำนักบูรพาเอะอะโวยวาย ข้ายกชาขึ้นจิบอย่างใจเย็นเเล้วเฝ้าดูสถานการณ์ต่อ บรรยากาศในห้องโถงกำลังร้อนเเรงประดุจไฟโลกันตร์ หานเฟิงเป็นที่นับถือของหลายคนเพราะความเก่งกาจของเขา ไม่แปลกที่จะมีคนมากมายโกรธเเค้นเมื่อศิษย์คนเก่งถูกทำร้าย

 

เมื่อมองลงไป จ้านหลิวเพียงคนเดียวที่อยู่ฝั่งเฉียวฟงขบฟันเเน่น ดวงตาสีฟ้ากวาดมองผู้คนที่ดุด่า ก่อนจะมาหยุดลงที่ข้า เเละจ้องมองด้วยดวงตาอ้อนวอน

 

ข้าเลิกคิ้วอย่างฉงน

 

ขอให้ข้าช่วยหรือ ? เฮอะ !

 

ข้านั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ เมินสายตาของจ้านหลิว เจ้าตาฟ้านี่พึ่งขู่เเฉเรื่องข้าไปหยก ๆ ข้ายังไม่ได้จัดการปิดปากมันเลย เสียเเรงที่อุสส่าช่วยมันคราวก่อน ทำคุณบูชาโทษเเท้ ๆ !

 

"ท่านเจ้าสำนักเชวี่ย" เสียงชายชราดังขึ้นกลางกลุ่มคน ผู้คนที่รายล้อมเเหวกทางให้เจ้าสำนักอัสนีที่เดินเข้ามา สองเท้าของชายชราต้องใช้ไม้เท้าเป็นเท้าที่สามคํ้าไว้ ฉินชูเป่าจ้องมองศิษย์ที่กลายเป็นผู้ต้องสงสัยด้วยเเววตาอ่อนล้า

 

"ได้โปรดพิจารณาอีกรอบเถิด ข้าไม่คิดว่าเฉียวฟงจะทำเรื่องเช่นนี้" ฉินชูเป่ากล่าวเสียงเเหบเเห้ง หลังงองุ้มโค้งคำนับให้กับเชวี่ยฟางหยวนที่นั่งตำเเหน่งประธาน

 

"นั่งก่อนเถิดท่านเจ้าสำนักฉิน ข้าจะพิจารณาคดีนี้ตามหลักฐานอย่างเป็นธรรม" เสียงของเจ้าสำนักเชวี่ยเรียบนิ่ง เเต่ข้ารู้สึกได้ถึงความโกรธในเเววตานั้น มีคนกล้าวางยาพิษกันกลางงานที่สำนักบูรพาเป็นเจ้าภาพ เจ้าสำนักเชวี่ยหรือจะใจเย็นลงได้

 

ฉินชูเป่าลากสังขารไปนั่งที่ จ้านหลิวที่เกาะเฉียวฟงหนึบก็โดนลากออกมา เฉียวฟงจึงนั่งโดดเดี่ยวตัวสั่นงันงกอยู่กลางวงล้อมเยี่ยงผู้กระทำผิด

 

ศาลเตี้ย

 

เรื่องในยุทธภพ ไม่ต้องพึ่งสำนักตรวจการ ใครถูกฆ่า ใครเป็นคนฆ่า คนในยุทธภพต่างตัดสินกันเอง อำนาจตัดสินมักตกอยู่กับบุคคลที่มีอำนาจสูงสุดในสถานการณ์นั้น เช่นในเวลานี้ก็คือท่านเจ้าสำนักเชวี่ยเเห่งสำนักบูรพาเป็นต้น

 

"ท่านเจ้าสำนัก เรื่องนี้พยานหลักฐานมีพร้อม เเมลงพิษในร่างหานเฟิงใช้เวลาสองวันในการฟักตัว ซึ่งในวันนั้นทุกคนเองก็ต่างอยู่ในงานยามที่เฉียวฟงนำสุรามาให้คุณหนูซู...."

 

ตี้หม่าเป็นผู้รื้อคดีขึ้นมาพูดอีกครั้ง ข้านั่งฟัง พลางเคาะโต๊ะเสียงต๊อก ๆ เเต่จังหวะต๊อก ๆ อันไพเราะก็ต้องหยุด เมื่อมือหนึ่งยื่นเข้ามาดึงมือข้าขึ้นจากโต๊ะ

 

ข้าเหลือบมองเจ้าของมือ ตาสีฟ้าจ้องมองลงมาที่ข้า จ้านหลิวไม่รู้ขึ้นโผล่มาข้างหลังข้าตั้งเเต่ตอนไหน มองข้าด้วยสีหน้าไม่ดีนัก

 

"ทำไมเจ้าไม่บอกไปว่าไข่เเมลงพิษไม่ได้อยู่ในเหล้าของเฉียวฟง" จ้านหลิวพูดเสียงเบา กลางการไต่สวน การสนทนานี้ไม่มีใครได้ยินนอกจากข้ากับเขา

 

"ทำไมข้าต้องบอก" ข้าสะบัดข้อมือออกจากจ้านหลิว เเล้วหันมองไปที่ตี้หม่าผู้กำลังพูดเช่นเดิม

 

"เจ้ารู้ว่าเฉียวฟงไม่ได้เป็นคนทำเเล้วยังจะอยู่เฉยอีกหรือ ! "

 

"ท่านก็รู้ว่าเฉียวฟงไม่ได้เป็นคนทำ ทำไมท่านไม่พูดเอง"

 

"ข้า...! เพราะข้าไม่ใช่เจ้า คุณหนูสกุลซูพูด นํ้าหนักมากกว่าข้าเป็นสิบเท่า "

 

ข้าเงียบเป็นคำตอบ จ้านหลิวที่เห็นข้านิ่งเฉยก็เเสดงอาการลุกลี้ลุกลน

 

กลางห้องโถงพ่อครัวกำลังชี้เเจงที่มาที่ไปของอาหารในงานว่าไม่มีทางที่จะมีคนวางยาได้ ใดใดก็เพื่อให้โรงครัวพ้นผิด

 

เเละปล่อยผู้ต้องสงสัยให้เหลือเพียงเฉียวฟง

 

"หลักฐานขนาดนี้ ข้าคิดว่าควรพิจารณาโทษให้เขาได้เเล้ว" ตี้หม่ากล่าวเรียนกับท่านเจ้าสำนักทันที

 

จ้านหลิวเห็นเเล้วทนไม่ไหวจนต้องโพล่งออกมา

 

“พิษไม่ได้อยู่ใน …”

 

"ข้าคิดว่าเฉียวฟงไม่ได้ทำ" ข้าขึ้นเสียงขัดจังหวะ คนทั้งโถงหันมามองข้าเป็นตาเดียว

 

ตี้หม่าที่กำลังพูดอยู่ด้านล่างใบหน้าเสมือนมีข้อความเขียนไว้ว่า เจ้าอีกเเล้วหรือ

 

"หึ หึ คุณหนูซู หลักฐานก็มี ท่านคิดเเย้งเรื่องใดหรือ" ตี้หม่าฉีกยิ้ม ข้ายิ้มตอบ สถานการณ์เช่นนี้เหมือนเคยเกิดขึ้นมาก่อน

 

ข้าลุกขึ้น ย่างก้าวช้า ๆ ไปที่หน้าโต๊ะกลางห้องโถง บนโต๊ะนั้นมีจอกสุราใบที่ใช้วางยาหานเฟิงวางอยู่โดดเดี่ยว เเต่สุราที่เป็นหลักฐานสำคัญกลับหายไป

 

หลังจากหานเฟิงดื่มเข้าไป ข้าก็ปฏิเสธที่จะดื่มต่อเพราะจอกสุราของข้าหานเฟิงใช้ดื่ม ดังนั้นสุราของเฉียวฟงน่าจะยังไม่หมด

 

"เเล้วสุราของเฉียวฟงไปไหน ? " ข้าเอ่ยถาม ระหว่างที่หยิบจอกสุราขึ้นมาดู

 

"ข้าดื่มเองไปหมดเเล้ว…" เฉียวฟงเป็นผู้ตอบคำถามข้า "เจ้าก็เห็นใช่ไหมหลิวหยางข้าดื่มเองทั้งหมดโดยไม่เป็นอะไร เเล้วข้าจะเป็นคนวางยาได้อย่างไร ! "

 

"เหลวไหล ! หากเจ้าเป็นคนคิดจะวางยาต้องมียาถอนเเน่เจ้าดื่มเข้าไปเพื่อให้ตนเองพ้นผิดเเล้วก็กินยาถอนทีหลังใช่หรือไม่ หากไม่อยู่ในสุรา จะไปอยู่ที่ใดได้" ตี้หม่าขึ้นเสียงดังจนเฉียวฟงที่ถูกตะโกนใส่สะดุ้ง

 

"อยู่ในจอก" ข้าใช้เสียงเรียบนิ่งตอบเเทน

 

"ขะ .... ไข่เเมลงพิษจะไปอยู่ในจอกได้อย่างไร..." ตี้หม่าหันขวับมามองหน้าข้าด้วยยิ้มกระตุก

 

"เเล้วไข่เเมลงพิษไปอยู่ในสุราได้อย่างไร" ข้าเลิกคิ้วย้อนถามบ้าง "สุราดีใช้เวลาหมักนาน ข้าอยู่ต่อหน้าเฉียวฟงตอนเปิดผนึกขวดข้าเป็นพยานได้ว่าขวดนั้นพึ่งเปิดครั้งเเรกในรอบหลายปีเเน่ ซึ่งหากไข่เเมลงพิษอยู่ในขวดสุรา มันต้องเป็นเเมลงพิษดองมิใช่เเมลงพิษที่ยังมีชีวิตลุกขึ้นมาดิ้นในร่างหานเฟิงได้"

 

ข้าผายมือยามอธิบายให้ทุกคนฟัง เหล่าผู้ฝึกยุทธต่างพยักหน้าเห็นด้วย

 

"ถึงเป็นเช่นนั้นจริง เเล้วที่เจ้าว่าไข่พิษไปอยู่ในจอกสุราเป็นไปได้อย่างไร ? ไข่พวกนั้นมิใช่ของเหลว ถึงมีขนาดเล็กก็มิใช่ยาทา" เจ้าสำนักเชวี่ยเอ่ยถาม

 

"ฝังเข้าไปในถ้วยอย่างไรล่ะเจ้าคะ" ข้ายิ้มตอบท่านเจ้าสำนัก การตอบของข้าสร้างเสียงฮือฮาเต็มห้องโถง ข้ายื่นถ้วยให้ท่านเจ้าสำนักดู "ท่านเจ้าสำนักโปรดดูรอยเล็ก ๆ บริเวณผิวสิเจ้าคะ"

 

"รอยพวกนี้...." เจ้าสำนักเชวี่ยมองเเล้วขมวดคิ้ว

 

"คุณหนูซูคงไม่ค่อยรู้วิธีทำเครื่องเคลือบเหล่านี้กระมัง" ตี้หม่าเอ่ยขัด "รอยพวกนี้เกิดจากฟองอากาศยามที่ทำเครื่องเคลือบ จะเป็นรอยฝังไข่พิษไปได้อย่างไร"

 

"รอยตำหนิหรือ" ข้าทวนคำ ก่อนจะหันไปหาพ่อครัว "พ่อครัว เหมือนท่านมีอะไรจะพูด"

 

พ่อครัวท่าทางอํ้าอึ้งอยู่ก่อนเเล้ว พอข้าถามจึงมีโอกาสเปิดปากพูด

 

"เอ่อ.... ชุดเครื่องเคลือบสำหรับเเขกชั้นสูง... ดังนั้นก็สมควรจะมีคุณภาพสูง ข้าตรวจเช็คอย่างดีเเล้ว ไม่น่ามีของที่มีตำหนิเล็ดลอดไปให้เเขกได้ขอรับ"

 

ข้ายิ้มให้ตี้หม่าด้วยรอยยิ้มอันงดงามระหว่างที่ฟังพ่อครัวพูด อาจารย์ตี้หม่าเเห่งสำนักบูรพาเริ่มเหงื่อไหล ข้าขอจอกสุราอันน้อยคืนจากเจ้าสำนักบูรพา เเล้วเอามาคลึงเล่นบนมือ

 

"พ่อครัว จอกสุราสำหรับเเขกชั้นสูงมีจำนวนเท่าไร" ข้าถามขึ้นพร้อมชูจอกน้อยให้ดู

 

"เรียนคุณหนูซู มีทั้งหมดสิบสี่ใบขอรับ" พ่อครัวตอบ

 

"อิงอี๋" ข้าตะโกนไปที่ทางเข้า "สิบสี่ใบถูกหรือไม่ ? "

 

"สิบเอ็ด สิบสอง สิบสาม อีกใบหนึ่งอยู่กับคุณหนู ถูกต้องเจ้าค่ะ ! " เสียงอิงอี๋เจื้อยเเจ้วมาจากหน้าทางเข้า นางอยู่กับจอกอีกสิบสามใบที่พึ่งไปลักมาจากห้องครัว

 

"เดี๋ยวก่อน ! เจ้าเอาออกมาได้อย่างไร" พ่อครัวโวยวายทันทีที่เห็นเครื่องเคลือบราคาเเพงอยู่กับมือเด็กสาวคนหนึ่ง

 

"คิดทำอะไรของท่านน่ะคุณหนูซู" ตี้หม่าเป็นคนที่สองที่โวยวาย

 

"ศิษย์น้องงง ข้าประกอบเสร็จเเล้ว" คนที่สามที่โวยวายคือศิษย์พี่หลี่

 

เชวี่ยหลี่จวินวิ่งเข้ามาหาข้าด้วยขอบตาดำคลํ้า เเต่เเววตาสดใส ในมือของเขามีจอกน้อยที่หน้าตาคล้ายคลึงกับจอกพิษที่ข้าถืออยู่ เเตกต่างกันตรงที่จอกของศิษย์พี่หลี่มีรอยร้าวไปทั่ว

 

"หลี่จวิน เจ้าไปทำอะไรมา ? " เจ้าสำนักเชวี่ยเอ่ยถามเมื่อเห็นเสื้อผ้าทรงผมของศิษย์ตนเต็มไปด้วยขยะเเห้งเเละขยะเปียก

 

"คุ้ยกองขยะมาขอรับ ! " ศิษย์พี่หลี่ตอบอย่างมั่นใจพร้อมโชว์ถ้วยในมือ "จอกใบที่สิบห้า ! "

 

"นี่มันหมายความว่ายังไง ? " เจ้าสำนักมองอย่างงุนงงหลังการมาของศิษย์พี่หลี่

 

ข้ารับจอกของศิษย์พี่หลี่มา เเล้วนำมาเทียบกับจอกพิษในมือ รูปร่างของทั้งสองมีความคล้ายคลึงกันหลายส่วน

 

"ดูเหมือนจะมีคนเเอบสลับจอกของข้า เเละนำจอกเดิมไปทิ้งเจ้าค่ะ จอกสุราพิษใบนี้ จึงเกินมาใบหนึ่ง" ข้าเอ่ยตอบท่านเจ้าสำนัก

 

"มีคนสลับจอกหรือ..." เจ้าสำนักเชวี่ยมีใบหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

 

"ที่นั่งสำหรับเเขกชั้นสูง ข้ารู้สึกว่า ผู้ที่ดูเเลเรื่องนี้จะเป็นอาจารย์ตี้หม่ากระมัง" ข้าเอียงคอถามตี้หม่า ชายวัยกลางคนจ้องมองข้าด้วยดวงตาสั่นระริก

 

"เป็นไปไม่ได้ ! ไม่มีทางที่ไข่พิษจะไปอยู่ในจอก เจ้าเหลวไหลเเล้วซูหลิวหยาง ! " ตี้หม่าจู่ ๆ ก็ฉุนจัดขึ้นมาเเล้วชี้หน้าด่าข้า

 

ข้าทอดถอนใจ หันตัวไปยกกานํ้าชาใกล้ตัวมารินใส่จอกพิษจนปริ่ม ก่อนจะยื่นให้ตี้หม่าด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา

 

"ท่านจะลองทดสอบดูก่อนหรือไม่ ว่ามี หรือไม่มี "

 

 

 

____________

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 140 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

240 ความคิดเห็น

  1. #227 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 09:42

    น้องอัดเจ้าวายร้ายให้กระดิกตัวไม่ได้เลยค่ะ

    #227
    0
  2. #118 Myname_Faii (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 22:13
    นางเอกของเรานิอย่างจ๊าบเลย 555+

    ≧∇≦
    #118
    0
  3. #117 ปัน (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 21:57

    เป็นกำลังใจให้จ้า รออยู่นะ

    #117
    0
  4. #116 hing35 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 13:28
    โอ้ยยยค้างงงมีเป็นหนังสือมั้ยค่ะอยากอ่านเร็วๆอยากรู้สนุกจริงๆลุ้นตลอดเลย^-^
    #116
    2
  5. #115 Nantanat_neung (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 13:18
    รออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #115
    0
  6. #114 xmax (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 12:12
    มาต่อเร็วไวนะฮะ
    #114
    0