۩ A Journey To Your Heart ۩ [KookV] #JourneyKV

ตอนที่ 2 : ۩ Journey ۩ 01 : จุดเริ่มต้นของการแก้แค้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,975
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 320 ครั้ง
    9 มี.ค. 62





          'ปัง!'



          สายตาของทุกคนหันไปจับจ้องที่มาของเสียงทันทีที่ประตูบานยักษ์ถูกเปิดออกอย่างแรงจนดังก้องไปทั่วท้องพระโรง ก่อนที่ร่างของพี่ชายคนสนิทจะวิ่งพรวดเข้ามาในสภาพยับเยินด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยฟกชํ้า เสื้อผ้าและร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยเปื้อนสกปรกราวกับเพิ่งถูกรุมกระทืบมาหมาดๆ —ภาพนี้ทำเอาข้าเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างประหลาดใจ



          “จิน..?



          ร่างของ 'จิน คาร์เธเรียน' ถูกหยุดไว้โดยเหล่าองครักษ์ที่ทำหน้าที่เฝ้าประตูปราสาท พวกเขาพยายามลากจินให้ออกไปจากท้องพระโรงซึ่งเป็นสถานที่ที่คนทั่วไปไม่สามารถเข้ามาได้ แต่จินก็พยายามขัดขืนและออกแรงดิ้นสุดฤทธิ์อย่างคลุ้มคลั่งจนองครักษ์เกือบสิบคนต้องช่วยกันมัดเขาไว้แล้วใช้ดาบจ่อที่คอเป็นการขู่ —ทว่าจินกลับไม่มีท่าทีเกรงกลัวหรือหวาดหวั่นเลยสักนิด สายตาของเขาเอาแต่จับจ้องไปยังออกัสท์ที่กำลังมองสถานการณ์นี้อย่างเงียบๆโดยไม่วางตา



          “เจเดนไม่ได้ทำอะไรผิด ท่านไม่มีสิทธิ์ประหารเขา!!



          สายตาของจินในตอนนี้เต็มไปด้วยความกระวนกระวายและเกรี้ยวกราด ดวงตาของเขาแดงกํ่าสั่นระริกเหมือนจะร้องไห้อยู่ตลอดเวลา จินยังคงดิ้นขัดขืนพวกองครักษ์เหมือนคนบ้าขาดสติจนองครักษ์คนหนึ่งต้องใช้ด้ามดาบฟาดศรีษะของเขาอย่างแรงจนเลือดซิบออกมาบริเวณหน้าผาก ความเจ็บปวดบริเวณขมับทำเอาจินขมวดคิ้วแน่นก่อนจะทรุดลงไปนั่งกับพื้นอย่างไม่เป็นท่าเมื่อสายตาเริ่มพร่าเลือนเข้าไปทุกที มือสั่นๆข้างหนึ่งยกขึ้นกุมขมับที่เป็นรอยคราบเลือดของตัวเองไว้ —ใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความทรมานของผู้เป็นดั่งพี่ชายแท้ๆทำเอาข้าเบิกตากว้างโดยอัตโนมัติ



          “จิน!!!



          พวกองครักษ์ตั้งท่าจะใช้โอกาสนี้ลากจินออกไปอีกครั้ง แต่ทันทีที่ออกัสท์ตวัดสายตาไปมองพวกเขาอย่างนิ่งๆในแบบที่ใครๆต่างก็หวาดกลัว เพียงแค่นั้นบรรดาองครักษ์ชั้นล่างกระจอกๆก็ไม่กล้าทำอะไรอีก พวกเขามองจินแวบหนึ่งก่อนจะโค้งคำนับให้ออกัสท์อย่างเจียมเนื้อเจียมตัวแล้วเดินออกไปจากท้องพระโรง



          าเหตุที่ว่าทำไมออกัสท์ถึงช่วยจินไว้ไม่ให้ถูกองครักษ์พวกนั้นทำร้ายอีก —มีเพียงข้าเท่านั้นที่รู้ดีกว่าใครในอาณาจักรนี้



          จิน คาร์เธเรียนก็แค่คนขายขนมปังธรรมดาๆที่ไม่ได้วิเศษวิโสอะไร แต่ใครจะไปรู้ล่ะ...ว่าแท้จริงแล้วจินเป็นถึงคนรักขององค์ชายเนวิลล์ ผู้เป็นรัชทายาทลำดับที่หนึ่งหรือว่าที่กษัตริย์คนต่อไปแห่งวอลธีเรีย —ความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนเป็นความลับสุดยอดซึ่งมีเพียงข้ากับออกัสท์เท่านั้นที่รู้ จินกับเจ้าชายเนวิลล์ไม่สามารถรักกันได้อย่างเปิดเผย เพราะแน่นอนว่าสามัญชนคนชั้นล่างอย่างจินมิอาจแต่งงานกับว่าที่พระราชาผู้เพียบพร้อม —และชื่อเสียงขององค์รัชทายาทคงป่นปี้ไม่มีเหลือแน่หากประชาชนรู้ว่าพระองค์ทรงมีคนรักเป็นบุรุษ ความศรัทธาที่ชาววอลธีเรียมีต่อราชวงศ์คงสูญสิ้น อนาคตขององค์ชายเนวิลล์ก็หนีคงไม่พ้นพระราชาที่ไร้บารมี



          และแน่นอนว่าจินจะไม่ยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นเป็นอันขาด เขารับไม่ได้ที่อนาคตอันยาวไกลของคนรักจะต้องมาพังลงเพียงเพราะความรักต้องห้ามของพวกเขา ทั้งสองจึงได้แต่ทนปิดบังความสัมพันธ์นี้ไว้เป็นความลับโดยมีเพียงออกัสท์ที่เป็นบุคคลที่องค์ชายเนวิลล์ไว้ใจที่สุดและข้าผู้เปรียบเสมือนน้องชายแท้ๆของจินเท่านั้นที่รู้



          บอกตามตรงข้าเองก็ไม่อยากให้จินต้องมาคบกับเจ้าชายองค์นี้เท่าใดนัก ไม่ใช่เพราะองค์ชายเขาเป็นคนไม่ดีแต่อย่างใดหรอกนะ —องค์ชายเนวิลล์เป็นคนฉลาดปราดเปรื่อง มีวิสัยทัศน์ เก่งกาจรอบด้านและมีจิตใจที่ดีต่างจากผู้เป็นบิดาโดยสิ้นเชิง เขามีทัศนคติในแง่บวกต่อชาวเฮอร์เรนเดลเช่นเดียวกับออกัสท์ ทุกวันนี้ที่อย่างข้ายังมีชีวิตอยู่ได้บนแผ่นดินวอลธีเรียก็เพราะองค์ชายเนวิลล์ทรงมีรับสั่งห้ามไม่ให้ขุนนางหน้าไหนใช้อำนาจในการเข่นฆ่าชาวเฮอร์เรนเดลตามใจชอบอีก ข้าเลื่อมใสในความเป็นสุภาพบุรุษของรัชทายาทองค์นี้และความรักที่เขามีต่อจิน และข้าก็เชื่อว่าสักวันเขาจะเป็นราชาที่ดีและเพียบพร้อมได้เป็นแน่



          —หากแต่ข้าไม่สนับสนุนความรักระหว่างเขากับจินเท่าไรนัก เพราะมันเอาแต่สร้างความเจ็บปวดให้พี่ชายคนสนิทของข้าอยู่เสมอ



          จินเป็นคนอ่อนโยน ใจดีและมีเมตตาที่สุดที่ข้าเคยเจอ ตอนเด็กข้าเคยขโมยขนมครัวซองที่ร้านขนมของเขาแล้วแอบปีนขึ้นไปกินบนหลังคาร้าน แต่เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อจู่ๆหลังคาก็พังลงมาพร้อมกับร่างของข้าที่ตกลงไปในหม้อแป้งทำขนมอย่างไม่เป็นท่า ข้ายังจำได้ดีว่าตอนนั้นจินมีสีหน้าตกใจมากแค่ไหน แต่แทนที่เขาจะเรียกให้องครักษ์มาจับขโมยอย่างข้าไปอย่างที่ควรจะทำ —จินกลับทำเพียงยิ้มให้อย่างอบอุ่นแล้วยื่นขนมให้กินอีกโดยไม่แม้แต่จะคิดเงิน เขาไม่ได้มีท่าทีรังเกียจเลยสักนิดตอนรู้ว่าข้าเป็นชาวเฮอร์เรนเดล แต่กลับรู้สึกสงสารจับใจที่ข้าอยู่ตัวคนเดียว ไร้ซึ่งบิดาหรือมารดร —จินจึงให้ข้าได้กินขนมที่ร้านเขาฟรีตลอดชีวิตโดยหวังว่าข้าจะไม่ต้องไปขโมยใครอีก...ซึ่งผลลัพท์ก็ออกมาค่อนข้างตรงกันข้ามหน่อยน่ะนะ



          คนใจดีและอ่อนโยนอย่างจินสมควรได้คู่ครองที่ดีที่สุดในโลก และข้าก็ดีใจที่เขามีคนดีๆแบบองค์ชายเนวิลล์มาตกหลุมรัก จินคงไม่คิดไม่ฝันว่าวันหนึ่งสามัญชนอย่างเขาจะถูกเจ้าชายที่ตัวเองแอบปลื้มมานานขอเป็นสารภาพรัก ตัวข้าเองก็มีความสุขที่ได้เห็นพี่ชายได้ครองคู่กับคนที่ตัวเองรักเช่นกัน...แต่ไม่พอใจตรงที่องค์ชายเนวิลล์ไม่สามารถดูแลจินไปได้ตลอด



          มันไม่ใช่ความผิดของเจ้าชายเขาหรอก ข้ารู้ดีว่าองค์ชายเนวิลล์รักจินมากยิ่งกว่าสิ่งใด เขาดูแลทะนุถนอมพี่ชายข้าอย่างดี แต่อย่างไรเสียฐานันดรศักดิ์ของเขาก็เป็นถึงรัชทายาทคนโตที่กำลังจะได้เป็นพระราชาคนต่อไปแห่งวอลธีเรีย ทำให้ทั้งสองไม่ค่อยมีเวลาได้เจอกันเสียเท่าไหร่เพราะองค์ชายเนวิลล์ต้องใช้ชีวิตในปราสาทเพื่อฝึกฝนตัวเองอยู่ตลอดเวลา จินเองก็เข้าใจอีกฝ่ายและรับได้กับเรื่องนี้ —แต่ถึงแม้องค์รัชทายาทจะแอบหนีออกจากปราสาทเพื่อมาหาคนรักในช่วงดึกทุกวันและคอยเอาใจใส่จินอยู่เสมอ อย่างไรเสียข้าก็รู้อยู่แก่ใจว่าลึกๆแล้วจินกำลังกลัวกับความรักครั้งนี้อยู่ตลอดเวลา



          เพราะวันหนึ่ง...เขาจะต้องสูญเสียคนรักไปอย่างไม่มีทางเลือก



          ต่อให้องค์ชายเนวิลล์รักจินมากเพียงใด ในอนาคตเขาก็ต้องแต่งงานกับสตรีชั้นสูงเพื่อมีบุตรไว้สืบทอดราชบัลลังก์ จินไม่ใช่ชนชั้นสูงและหาใช่สตรีที่จะสามารถสามารถมีลูกได้ —โอกาสที่พวกเขาสองคนจะได้ครองรักกันจึงเป็นศูนย์



          แต่ถึงแม้ก้นบึ้งในจิตใจของจินจะเต็มไปด้วยความกังวลและหวาดกลัว เขาก็ยังเป็นพี่ชายแสนดีที่มีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับไว้บนใบหน้าตลอดเวลาโดยซ่อนความรู้สึกเจ็บปวดไว้ภายในให้ลึกที่สุด ซึ่งนี่เป็นนิสัยที่ไม่ต่างจากแม่ข้าเลยสักนิด



          ..หากแต่ตอนนี้บนใบหน้าของจินกลับไม่มีรอยยิ้มหลงเหลืออยู่เลยราวกับไม่เคยมีมาก่อน เขากัดริมฝีปากจนห้อเลือดเพื่อกลั้นความเจ็บปวดจากบาดแผลทั่วร่างกายไว้ ร่างกายของพี่ชายคนสนิทบอบชํ้ายับเยินจนดูไม่ได้ ดวงตาแดงกํ่าจับจ้องไปยังออกัสท์ไม่วางตาอย่างโกรธเกรี้ยวจนไม่เหลือคราบชายผู้อ่อนโยนอีกแล้ว



          ..สาบานได้ว่าตลอดเก้าปีที่รู้จักกัน ข้าไม่เคยเห็นจินดูน่ากลัวขนาดนี้มาก่อนเลย



          “หากท่านต้องการจะประหารเจเดน ประหารข้าแทนเสียจะดีกว่า!!



          คำพูดที่แสนจะบ้าบิ่นทำเอานัยน์ตาสีเขียวของข้าเบิกกว้างขึ้นโดยอัตโนมัติ นี่เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง!?



          ผู้คนต่างรู้ดีว่าจินรักข้ามากแค่ไหน ข้าเป็นเหมือนน้องชายแท้ๆสำหรับเขา จินคอยปกป้องข้าจากความเกลียดชังจากชาววอลธีเรียอยู่เสมอแม้ว่าตนจะต้องโดนเกลียดไปด้วย และเป็นคนเดียวที่จะอยู่เคียงข้าเสมอไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น



          แต่แน่นอนว่าข้าเองก็รักเขามากเช่นกัน ดังนั้นไม่มีทางที่ข้าจะให้ปล่อยให้เขาต้องมาสละชีวิตเพื่อข้าด้วยเรื่องแค่นี้หรอก



          “..คาร์เธเรียน” ผู้มียศสูงสุดในท้องพระโรงแห่งนี้เอ่ยด้วยเสียงราบเรียบเช่นเดียวกับสีหน้าของเขา ออกัสท์เก็บดาบกลับเข้าไปในฝักที่เสียบไว้ข้างเข็มขัดของเขาตามเดิม ก่อนจะถอนหายใจออกมาแบบไม่มีเสียงแล้วตวัดสายตาไปมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยสายตาเรียบนิ่งอีกครั้ง



          “นี่ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเจ้า รีบกลับไปเสียก่อนที่ข้าจะตัดหัวเจ้าซะ



          ทั้งตัวข้าและจินต่างรู้ดีว่าออกัสท์ไม่มีวันทำเช่นนั้น —เขาซื่อสัตย์และภักดีต่อองค์ชายเนวิลล์มาก แน่นอนว่าออกัสท์ไม่มีทางทำร้ายบุคคลที่เพื่อนสนิทรักสุดหัวใจอย่างจินหรอก



          คนที่เขาจะทำร้ายน่ะ...คือน้องชายของจินต่างหาก



          “แต่เจเดนไม่ได้ทำอะไรผิด เขาถูกใส่ร้าย!



          ออกัสท์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยแววตาเรียบเฉย “ใส่ร้าย?



          จินพยักหน้ารัวๆจนผมปลิวแม้จะยังมึนหัวจากแผลสดบนขมับอยู่ก็ตาม ก่อนจะหยิบกระเป๋าย่ามของข้าที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมา “ข้าเป็นคนสั่งให้เจเดนเอาย่ามใบนี้ไปเก็บแอปเปิ้ลมาใช้ทำพาย เมื่อครู่เขาเพิ่งทำความสะอาดโรงม้าเสร็จและกำลังจะไปเก็บแอปเปิ้ลตามที่ข้าได้สั่งไว้ แต่พอรู้ตัวอีกทีในกระเป๋าย่ามที่ว่างเปล่ากลับมีสมบัติศักดิ์สิทธิ์ของแผ่นดินที่ใครไม่รู้เอามาใส่ไว้ และก็เป็นตอนนั้นเองที่พวกท่านสะกดรอยตามดาบศักดิ์สิทธิ์มาจนเจอแล้วพยายามจับเจเดนให้ได้โดยไม่แม้แต่จะรับฟังคำแก้ตัวของเขา พวกท่านต้อนเขาให้จนมุมจนกระทั่งจับเขาได้ในท้องพระโรงแห่งนี้ —ข้าพูดถูกหรือไม่เจเดน



          ข้าหันไปมองหน้าออกัสท์ที่มองอยู่ก่อนแล้ว ในใจนึกสงสัยว่าท่านหัวหน้าอัศวินคิดจะทำอย่างไรต่อไป ก่อนที่ข้าจะพยักหน้าให้พี่ชายคนสนิทด้วยรอยยิ้มมุมปากเมื่อข้อสันนิษฐานของอีกฝ่ายเป็นความจริง “สิ่งที่จินกล่าวมานั้นเป็นความจริงทุกประการ —ไม่มีการตอแหลผสมอยู่



          ออกัสท์ยังคงสงบนิ่งหลังจากได้ฟังคำแก้ตัวจากสองพี่น้อง ตอนนี้สายตาจากทุกคนในท้องพระโรงกำลังจับจ้องไปที่เขา บรรดาอัศวินระดับสูงนับสิบคนไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไรออกมาจนกลายเป็นตัวประกอบไปโดยปริยายเพราะอำนาจในการตัดสินโทษทั้งหมดเป็นของออกัสท์เท่านั้น ใบหน้าขาวซีดและนัยน์ตาสีอำพันของเขายังคงไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถรับรู้ได้ว่าหัวหน้าอัศวินแห่งวอลธีเรียกำลังคิดสิ่งใดอยู่



          สงบนิ่ง เยือกเย็น เดาใจไม่ได้ —นี่แหละความน่ากลัวของออกัสท์ เดอร์มอเรซ



          “หากเจ้าแน่ใจว่าสิ่งที่กล่าวมานั้นเป็นความจริง..” เสียงทุ้มเนือยๆเอ่ยขึ้นมาในที่สุด “ก็จงตอบมาว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้จงใจวางแผนใส่ร้ายเกรโนเวอร์



          ข้ากลอกตา —คำถามง่ายๆยิ่งกว่าปอกกล้วยแบบนี้ แม้แต่เห็บหมายังคิดออกเลยด้วยซํ้า



          จินเม้มปากอย่างครุ่นคิด ดวงตากลอกไปมาบนพื้นอย่างกระวนกระวายใจในขณะสมองก็ประมวลผลไปอย่างรอบคอบ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อนึกออกในที่สุด



          “องค์ชายทราวิส...ใช่! ต้องเป็นเขาแน่ๆ องค์ชายคอยหาเรื่องกลั่นแกล้งเจเดนอยู่ตลอดเวลา พระองค์ต้องเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้แน่นอน!



          ออกัสท์ทำเพียงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉยแบบเดิม “นี่เจ้า...กล้ากล่าวหาองค์ชายเชียวหรือ



          ดวงตาของจินเบิกกว้างขึ้นไปอีกก่อนจะส่ายหน้ารัวๆ “ข..ข้ามิบังอาจทำเช่นนั้น! —แต่เซอร์ออกัสท์ ท่านเองก็ทราบดีมิใช่หรือ ว่าองค์ชายทราวิส...ทรงเกลียดชังเจเดนขนาดไหน



          “องค์ชายจะเกลียดใครข้าไม่สน” ดวงตาสีอำพันดุดันตวัดมามองข้าที่คุกเข่าอยู่บนพื้น สายตาของออกัสท์ที่มีแต่ความเรียบเฉยกำลังมองมาอย่างพิจารณา “..ข้าสนแค่ว่าหลักฐานและคำแก้ตัวของเจ้ามันฟังไม่ขึ้น



          บอกตามตรง —ออกัสท์ เดอร์มอเรซเป็นคนยุติธรรมกว่าใครทั้งปวง แล้วก็ฉลาดมากพอที่จะแยกแยะได้ว่าสิ่งใดกันแน่ที่เป็นความจริง เขาตัดสินโทษคนมาแล้วนับพันชีวิต เจอคดีปริศนามาแล้วนับไม่ถ้วน —ยิ่งคดีง่ายๆแบบครั้งนี้ มั่นใจได้เลยว่าเขาต้องรู้แน่นอนว่าสิ่งที่จินพูดนั้นเป็นความจริง อีกทั้งตัวออกัสท์เองก็เคยเป็นอาจารย์ข้ามาก่อน แน่นอนว่าเขาทราบดีว่าข้าไม่เคยคิดจะทำเรื่องเช่นนั้น —มันจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะไม่เข้าข้างข้า



          นอกเสียจากว่า...ครั้งนี้ออกัสท์จงใจโยนความผิดให้ข้าโดยเฉพาะ



          แต่ถึงแม้การที่ออกัสท์ตัดสินโทษประหารทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าข้าไม่ได้ทำอะไรผิดนั้นจะดูน่าสงสัยแค่ไหน อย่างน้อยตอนนี้มันสมองอันชาญฉลาดของข้าก็รับรู้ได้แล้วว่า..



          ออกัสท์กำลังมีแผนบางอย่าง...ที่จะส่งผลร้ายกับข้าอย่างรุนแรง



          คำถามคือเขาทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน จงใจร่วมมือกับองค์ชายทราวิสให้ใส่ร้ายเพื่อกำจัดข้างั้นหรือ? มันแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่คนอย่างออกัสท์จะทำเรื่องสกปรกเช่นนั้น



          ยิ่งคิด...ข้าก็ยิ่งตื่นเต้น —อยากรู้จริงๆว่าท่านหัวหน้าอัศวินจะทำสิ่งใดกับข้าต่อไป



          นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด! ดาบศักดิ์สิทธิ์ถูกซ่อนไว้ในโลงศพของพระราชาโนแอลที่ตั้งอยู่ในสุสานกษัตริย์แห่งวอลธีเรียซึ่งถูกคุ้มกันอย่างแน่นหนา ผู้ที่เข้าไปในนั้นได้มีเพียงเชื้อพระวงศ์เท่านั้น แม้แต่ทหารระดับสูงสุดอย่างท่านยังไม่สามารถเข้าไปได้ด้วยซํ้า แล้วเจเดนจะเข้าไปขโมยดาบมาได้อย่างไรนอกเสียจากองค์ชายทราวิสจะทรงขโมยออกมาเองแล้วใส่ร้ายน้องข้า!!



          เสียงตวาดกร้าวของจินดังก้องไปทั่วท้องพระโรงอย่างเดือดดาล —หากแต่ออกัสท์ก็คือออกัสท์ เขาก็ยังคงนิ่งเฉยไม่สะทกสะท้านอีกตามเคย “น้องชายเจ้าฉลาดเป็นกรด เขาเคยหนีออกมาจากคุกลับใต้ดินได้ถึงสองครั้งราวกับเป็นสนามเด็กเล่นที่สามารถเข้าออกได้ตามใจนึก แน่นอนว่าเขาย่อมสามารถหาทางเข้าไปในสถานที่ต้องห้ามอย่างสุสานกษัตริย์ได้ไม่ยาก —เรื่องนี้เจ้าน่าจะรู้ดีกว่าใคร คาร์เธเรียน



          จินเม้มปากแน่นเมื่อหมดคำโต้แย้ง วตาแดงกํ่าสั่นไหวอย่างหมดหนทาง เขามองท่านหัวหน้าอัศวินที่ใครๆต่างก็นับถือด้วยความผิดหวัง ก่อนจะใช้แรงที่เหลืออยู่น้อยนิดพยุงร่างอันบอบชํ้าของตัวเองให้ลุกขึ้นยืนอย่างโงนเงน สายตาจับจ้องไปยังออกัสท์ด้วยความเย็นชาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “วิลล์อยู่ไหน..



          “.............



          “ข้าถามว่าวิลล์อยู่ไหน!? ข้าจะคุยกับเขาให้รู้เรื่อง!



          สรรพนามที่จินใช้เรียกองค์ชายเนวิลล์ทำเอาข้ากับออกัสท์ต่างพากันตกใจ ถึงแม้จินจะเป็นคนรักขององค์ชายคนโตแห่งวอลธีเรียแต่เขาก็ให้เกียรติคนรักเสมอ ไม่เคยถือวิสาสะเรียกอีกฝ่ายด้วยชื่อห้วนๆแบบนั้นต่อหน้าผู้คนเลยสักครั้ง อย่างมากก็ 'องค์ชายวิลล์'   จินจะให้เรียกชื่อเล่นของคนรักก็ต่อเมื่อพวกเขาอยู่ด้วยกันแค่สองคนเท่านั้น —ไม่เคยมีครั้งไหนที่เรียกชื่อห้วนๆแบบนี้เลยสักครั้ง



          แต่ดูเหมือนว่าคราวนี้...จิน คาร์เธเรียนผู้แสนดีจะโกรธมากจริงๆถึงได้หลุดเรียกออกมา



          เหล่าอัศวินที่ล้อมข้าไว้เหมือนจะยังไม่รู้ว่า 'วิลล์' ที่จินกล่าวถึงนั้นเป็นใคร แต่หากพวกเขารู้ว่าเป็นองค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์ล่ะก็...จินคงได้หัวหลุดจากบ่าแน่ที่ไม่ให้เกียรติเจ้าชายของพวกเขา



          นัยน์ตาสีอำพันของออกัสท์วูบไหวเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น แต่เพียงเสี้ยววินาทีมันก็กลับมาเรียบเฉยตามปกติ เขาถอนหายใจออกมาแผ่วเบาอย่างเหนื่อยใจก่อนจะเสยผมสีทองซีดจนแทบจะเป็นสีขาวของตนขึ้นไป



          หัวหน้าอัศวินเลือกที่จะเมินคนรักของสหาย ใบหน้าเรียบเฉยค่อยๆหันมาหาข้า ก่อนจะเอ่ยสั่งลูกน้องด้วยประโยคที่ทำให้จินใจสลาย “นำตัวเกรโนเวอร์ไปขังไว้ก่อน เราจะแขวนคอเขายามรุ่งสางในวันพรุ่งนี้ —แล้วอย่าลืมใช้โซ่ตรวนล่ามเขาไว้ด้วย เชือกแค่นี้ไม่สามารถทำอะไรหมอนี่ได้หรอก



          ..ลำพังแค่เชือกเส้นยักษ์บ้านี่ก็ทำเอาข้าแสบผิวไปหมดแล้ว คราวนี้ยังจะใช้โซ่ตรวนอีก เหอะ! ถ้าจะมัดกันขนาดนี้ทำไมไม่คล้องคอข้าเป็นสุนัขไปด้วยเลยเล่า!?



          แต่อย่างไรเสียมันก็น่าสนุกดี...มาดูกันซิว่าข้าจะหาทางหนีออกจากคุกนักโทษแดนประหารได้ยังไง



          พวกท่านคงคิดว่าข้าโรคจิตที่ชอบถูกกลั่นแกล้ง แต่เปล่าเลย —ไม่มีผู้ใดชอบถูกรังแกหรอก ข้าก็แค่ชอบใช้สมองในการเอาตัวรอดแล้วกลับมาแก้แค้นคนเหล่านี้เหมือนเป็นของเล่นในกำมือ...เท่านั้นเอง



          “ออกัสท์..” นํ้าเสียงสั่นเครือราวกับจะร้องไห้ของพี่ชายคนสนิททำเอาหัวใจของข้ากระตุกไปด้วย จินทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าลงกับพื้นราวกับหมดแรงจะก้าวเดินต่อไป “ท่านทำแบบนี้ทำไมกัน..



          “.............



“ความยุติธรรมของท่านนั้นเป็นที่ชื่นชมไปทั่วทั้งอาณาจักร แต่สิ่งที่ท่านกำลังทำอยู่ในขณะนี้คือการทำให้น้องชายข้ากลายเป็นแพะรับบาป —ตอบข้าสิออกัสท์ ท่านทำเรื่องชั่วช้าแบบนี้ไปเพื่ออะไร!!?



          เสียงสั่นเครือตวาดลั่นอย่างเดือดดาลจนใครหลายคนทำเอาข้าเม้มปากแน่นด้วยหลายๆความรู้สึกที่ผสมตีกันในอก —จินไม่เคยคลุ้มคลั่งขนาดนี้มาก่อนเลยสักครั้ง...ไม่เคยเลย



          “นี่เจ้ากล้าดียังไงมากล่าวหาท่านหัวหน้าว่าทำเรื่องชั่วช้า!? อยากหัวขาดนักหรือไง!?



          “พอเถอะ คาเมรอน” ออกัสท์เอ่ยห้ามอัศวินคนหนึ่งที่ตั้งท่าจะจู่โจมจินอย่างเกรี้ยวกราด เพียงแค่คาเมรอนได้ยินเสียงเนือยๆที่เบาเหมือนเสียงกระซิบของผู้มียศสูงกว่าก็ปิดปากฉับทันทีแม้จะยังคงส่งสายตาพยาบาทให้จินอยู่



          เชื่อแล้วว่าอิทธิฤทธิ์ของออกัสท์มีอยู่จริง



          เสียงรองเท้าเหล็กกระทบพื้นพรมสีแดงดังก้องไปทั่วท้องพระโรงตามจังหวะการก้าวเดินที่ไม่หนักไม่เบา ก่อนที่ออกัสท์จะมาหยุดอยู่ตรงหน้าคนรักของเพื่อนสนิทด้วยสีหน้าแบบเดิม ทั้งสองสบตากันอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาจนกระทั่งท่านหัวหน้าอัศวินผมขาวพูดขึ้น “เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น...ข้าจะเป็นผู้อธิบายเองว่าเหตุใดเราถึงต้องทำเช่นนี้ —ตอนนี้เจ้ากลับไปก่อนเถอะ



          จินนิ่งงันไปชั่วครู่เมื่อได้ยินอย่างนั้น สีหน้าของเขาอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อได้รู้ว่าออกัสท์คงมีเหตุผลสำคัญบางอย่างที่ต้องทำแบบนี้ แต่ถึงอย่างนั้นสายตาเขาก็ยังคงแสดงความโกรธเคืองถึงขีดสุดที่อีกฝ่ายสั่งประหารข้าไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม



          เมื่อเห็นว่าโทสะของจินคงจะไม่ลดลงง่ายๆ ข้าจึงขยิบตาข้างหนึ่งให้พี่ชายคนสนิทด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เป็นเชิงบ่งบอกว่า 'ข้าหาทางหนีได้อยู่แล้วน่า ไม่ต้องเป็นห่วง' เพื่อให้จินคลายความกังวลลงไปได้บ้าง คนรักลับๆขององค์รัชทายาทตาโตขึ้นทันทีที่เห็นสายตาชั่วๆจากข้า เขามีสีหน้ากระอักกระอ่วนครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างจำยอม จินรู้ดีว่าข้าเอาตัวรอดเก่งเป็นเลิศแต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ที่ข้าชอบทำอะไรบ้าบิ่นอยู่เรื่อย



          ก็นะ...มันตื่นเต้นเร้าใจดีนี่นา



          จินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสบตากับข้าที่ยังคงยิ้มแย้มราวกับไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรเลยทั้งๆที่กำลังจะถูกนำไปประหารอยู่รอมร่อด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะจำใจหมุนตัวเดินออกไปจากท้องพระโรงแต่ก็มิวายทิ้งท้ายไว้ให้พวกที่เหลือขนลุกไปตามๆกัน



          “ข้าขอสาบานต่อเธนเดอร์รัส ว่าน้องข้าไม่ได้ทำอะไรผิด!



          'ปัง!'



          ประตูบานยักษ์ถูกปิดลงพร้อมกับร่างของจินที่เดินออกไป ปล่อยให้หล่าอัศวินระดับสูงต่างพากันหน้าซีดที่ได้ยินชื่อของราชามังกรตัวนั้นซึ่งเป็นกาลกิณี การสาบานต่อเธนเดอร์รัสเช่นนั้นเป็นเรื่องน่าหวาดสะพรึงต่อชาววอลธีเรียเป็นอย่างมากเพราะไม่มีใครรู้ว่ามันจะตื่นขึ้นมาอีกเมื่อไหร่



          และหากมันตื่นขึ้นมา...วอลธีเรียจะเป็นอาณาจักรแรกที่มันจะกวาดล้าง เนื่องจากเป็นอาณาจักรที่ตั้งอยู่ใกล้กับรังของมันหรือเกาะเฮอร์เรนเดลมากที่สุด



          —และข้าคงสะใจน่าดูหากมันเกิดขึ้นจริงๆ



          “มัวทำอะไรกันอยู่ล่ะ ไม่พาข้าไปขังแล้วหรือไง



          นํ้าเสียงยียวนที่ผู้คนต่างพากันขยาดเรียกสติเหล่าอัศวินให้กลับมาอีกครั้ง รอยยิ้มกวนประสาทของข้าทำเอาพวกเขาเบ้หน้าด้วยความรังเกียจก่อนจะช่วยกันฉุดกระชากข้าให้ลุกขึ้น



          “ข้าจะไม่ถามว่าท่านทำแบบนี้กับข้าทำไม” ข้าส่งยิ้มกว้างให้ผู้เป็นอดีตอาจารย์อย่างไม่เป็นมิตรแบบที่ตัวเองถนัด “..แต่หากท่านทำไปเพราะอยากกำจัดข้า ก็จงฆ่าข้าให้ตาย มิเช่นนั้น...คนที่ตายจะเป็นท่านเสียเอง



          ออกัสท์ทำเพียงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกราวกับรูปปั้น ร่างขาวซีดก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้านักโทษอย่างข้า ดวงตาสีอำพันคมดุเอาแต่จ้องตาข้าราวกับจะมองทะลุเข้ามา ก่อนที่ท่านหัวหน้าอัศวินแห่งวอลธีเรียจะกระตุกยิ้มมุมปากขึ้นนิดๆจนแทบมองไม่เห็น



          “เจอกันพรุ่งนี้...ที่ลานประหาร













          ภายในกระท่อมลึกลับหลังหนึ่งที่ถูกร่ายมนตร์ไว้ไม่ให้มีผู้ใดสามารถพบเห็นได้ มีตำราเวทมนตร์เล่มหนาที่มีหยากไย่เกาะอยู่เต็มไปหมดตั้งเรียงรายอยู่บนชั้นหนังสือสูงลิบอย่างไม่เป็นระเบียบบ่งบอกความซกมกของเจ้าของบ้าน ถัดไปเป็นหม้อปรุงยาสีดำขนาดยักษ์ที่กำลังเดือดปุดๆถูกแขวนอยู่เหนือเปลวไฟจากเตาผิง ข้างๆกันเป็นตู้เก็บขวดโหลดองสัตว์ประหลาดและหลอดแก้วใสซึ่งบรรจุของเหลวหลากสีไว้ แสงสว่างจากพระจันทร์เต็มดวงสาดส่องผ่านหน้าต่างบานเล็กเข้ามาในกระท่อม ความเงียบสงบไม่ได้ทำให้สิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ในนี้รู้สึกโดดเดี่ยวแต่อย่างใด



          พ่อมดในชุดคลุมสีแดงเข้มหรือเจ้าของบ้านหลังนี้กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ที่ตั้งอยู่หน้าชั้นวางหนังสือ แสงจากเชิงเทียนบนโต๊ะกระทบใบหน้าของเขาที่กำลังจริงจัง สายตาจับจ้องไปยังลูกแก้วพยากรณ์สีฟ้าที่ตั้งอยู่ตรงหน้าอย่างใจจดใจจ่อ



          ..ก่อนที่โลหิตสีแดงฉานจะค่อยๆไหลออกมาจากจมูก



          “โอ้พระเจ้า! นี่มันหน้าอกหรือแตงโมเนี่ย ใหญ่ชะมัด! แต่ไม่เป็นไรๆ ข้าชอบ หุหุหุ



          'ปัง!'



          “เฮ้ย!!!



          แต่แล้วการแอบส่องผู้หญิงอาบนํ้าของพ่อมดหน้าคล้ายม้าอย่าง 'ฮิวโก้' ก็ต้องหยุดไปชั่วขณะเมื่อแขกไม่ได้รับเชิญเปิดประตูไม้เก่าๆเข้ามาอย่างพรวดพราด เจ้าของบ้านอ้าปากพะงาบๆด้วยความประหลาดใจ กระท่อมหลังนี้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกมานานหลายปี มันถูกร่ายคาถาไว้ไม่ให้มนุษย์คนใดสามารถมองเห็นได้ แล้วเหตุใดจึงมีคนเข้ามาได้ตามใจชอบแบบนี้!?



          ..แต่เรื่องนั้นก็ไม่สำคัญเท่ากับการที่แขกไม่ได้รับเชิญคนนี้เป็นหญิงสาวรูปงามอกอึ๋มในชุดกระโปรงสีชมพูหวานแหววหรอก



          “ม..ไม่ทราบว่าเจ้าเป็นใครหรือจ๊ะคนสวย



          ฮิวโก้ฉีกยิ้มโชว์เงิงของตัวเองในแบบที่คิดว่าหล่อที่สุดให้แก่สตรีคนงามพร้อมกับเอ่ยถามอย่างเป็นมิตร ในใจพ่อมดปัญญาอ่อนคิดเพ้อฝันไปไกลว่าต้องเป็นพรหมลิขิตแน่ๆที่จู่ๆก็มีหญิงงามเข้ามาหาในยามดึกแบบนี้



          โดยหารู้ไม่ว่า...นี่ไม่ใช่หญิงสาว



          “ข้าเป็นพ่อเจ้ามั้ง ไอ้เงิง



          “เฮ้ย!! จ..เจเดน!!!?



          ข้ากระชากวิกผมสีทองที่เพิ่งขโมยมาจากตลาดออกแล้วขว้างใส่หม้อปรุงยาที่กำลังเดือดปุดๆอย่างไม่แยแส ก่อนจะดึงก้อนฟองนํ้าที่ใช้ทำเป็นหน้าอกปลอมออกจากเสื้อด้วยความอึดอัด ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องสำอางค์ของข้าแสดงความเบื่อเต็มทนเมื่อหันไปเห็นลูกแก้วพยากรณ์กำลังฉายภาพโรงอาบนํ้าของสตรี ในขณะที่ฮิวโก้กำลังตกใจสุดขีดที่สภาพเพื่อนตัวเองเป็นแบบนี้ เขามองข้าตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วกลืนนํ้าลายเหนียวๆลงคอ



          “น..นี่เจ้ามาอยู่ในสภาพนี้ได้ยังไงกัน!? เราไม่ได้เจอกันตั้งนาน นี่รสนิยมเจ้าเปลี่ยนไปขนาดนี้เชียวรึ!?



          ข้ากลอกตานิ่งๆโดยไม่ตอบอะไร และเมื่ออีกฝ่ายเห็นว่าข้าคงไม่เล่าให้ฟังแน่ๆ ดวงตาสีเปลือกไม้ของฮิวโก้ก็เปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นทันที —เขากำลังใช้เวทมนตร์มองเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นกับตัวข้า



          แม้ว่าฮิวโก้จะทำตัวลามกและซกมกไปบ้างในบางครั้ง แต่เขาก็เป็นถึงอดีตศิษย์ของพ่อมดผู้ยิ่งใหญ่อย่างเมอร์ลินเมื่อหลายร้อยปีก่อน แน่นอนว่าฝีมือของไอ้เงิงนี่ย่อมร้ายกาจและลํ้าหน้ากว่าพ่อมดทั่วไปอยู่แล้ว ถึงกับมีข่าวลือเลยว่าแค่ฮิวโก้จามก็สามารถทำให้ควายเป็นลมบ้าหมูตายได้...ซึ่งข้าคิดว่าอันนี้น่าจะเป็นเพราะอิทธิฤทธิ์จากกลิ่นปากของหมอนี่มากกว่า



          พ่อมดตนนี้เป็นคนอัธยาศัยดีและร่าเริงอยู่ตลอดเวลาเหมือนม้าดีดกะโหลก ข้อดีของหมอนี่คือการเป็นเพื่อนที่ซื่อสัตย์ และไม่ว่าสถานการณ์จะเลวร้ายเช่นไร เขาก็จะยังคงมีรอยยิ้มที่จริงใจประดับไว้บนใบหน้าอยู่เสมอ —ข้ากับฮิวโก้เจอกันครั้งแรกเมื่อหลายปีก่อนซึ่งเราก็เริ่มสนิทกันตั้งแต่ตอนนั้น แต่เป็นเพราะการล่าพ่อมดแม่มดที่เริ่มมีมากขึ้นในวอลธีเรียและอาณาจักรข้างเคียง ทำให้ฮิวโก้เลือกที่จะหลบซ่อนตัวเองจากโลกภายนอกด้วยการอาศัยอยู่ในกระท่อมล่องหนหลังนี้ แต่เขาก็อนุญาติให้ข้ามองเห็นที่นี่ได้เพื่อที่จะได้มาเยี่ยมเวลาเหงาซึ่งข้าก็แทบจะไม่เคยมา



          ข้าจริงใจกับทุกคนที่จริงใจกับข้า —แต่จะไม่มีใครได้รับความใกล้ชิดสนิทสนมจากข้าเป็นอันขาด แม้แต่เพื่อนดีๆอย่างจินกับฮิวโก้ที่ว่าสนิท ข้าก็เลือกที่จะอยู่ตัวคนเดียวมากกว่าไปใกล้ชิดกับพวกเขา



          “อ่า...ข้าเข้าใจแล้ว” ดวงตาของฮิวโก้ค่อยๆกลับมาเป็นสีเปลือกไม้แบบเดิม ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกแล้วหรี่ตามองข้าอย่างพิจารณา “แต่ข้าไม่อยากเชื่อเลยว่าเจ้าจะใช้วิธีปลอมตัวเป็นหญิงสาวในการแหกคุก —มันต้องมีวิธีที่ดีกว่านี้ไม่ใช่หรือ



          “อัศวินที่จับตาเฝ้าข้าไว้ล้วนแต่เป็นนักรบระดับสูงรวมทั้งสิ้นสองร้อยคน ต่อให้เก่งกาจเพียงใดก็ไม่มีทางเอาชนะได้แน่ ข้าจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากใช้จุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของบุรุษในการหลบหนีด้วยการปล้นเสื้อผ้าและเครื่องสำอางค์จากหญิงสาวที่บังเอิญเดินผ่านมาในคุก ก่อนจะใช้ปิ่นปักผมสะเดาะกลอนประตูแล้วแอบหนีออกมาอย่างแนบเนียน —แค่นั้นแหละ



          ฮิวโก้ยกมือขึ้นกุมอกด้วยตาที่เบิกกว้าง น..นี่เจ้ากล้าเปลื้องผ้าสตรีเชียวรึ!? ช่างตํ่าช้ายิ่งนัก!



          ข้ากลอกตา หมอนี่ก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่หรือว่าข้าไม่เคยคิดพิศวาสสตรีใด “นางเป็นชนชั้นสูง มีเสื้อใส่เป็นสิบๆชั้น —ข้าไม่ได้เห็นอะไรหรอก



          พ่อมดหน้าม้าค่อยๆถอนหายใจ “งั้นก็โล่งอกไปที หากเจ้าได้เห็นหญิงแก้ผ้าจริงๆ ข้าคงอิจฉาไปจนวันตาย  —แต่บอกตามตรงนะเจเดน” อีกฝ่ายจ้องข้าหัวจรดเท้าตาเป็นมันอีกครั้งพลางแลบลิ้นเลียริมฝีปากไปด้วยจนข้าขยะแขยงชอบกล “..ข้าไม่เคยคิดเลยว่าพอเจ้าแต่งเป็นหญิงแล้วจะสวยขนาดนี้ หากตัดมัดกล้ามเท่าหัวเด็กน่ากลัวๆกับหุ่นลํ่าๆนั่นไปนะ ข้าว่าเจ้างดงามยิ่งกว่าองค์หญิงเทียร่าเสียอีก



          'องค์หญิงเทียร่า' รัชทายาทลำดับที่สองแห่งวอลธีเรียหรือธิดาคนรองของกษัตริย์โนแอล หรือก็คือเจ้าหญิงผู้หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่ห้าปีก่อน นางเป็นน้องสาวขององค์ชายเนวิลล์และเป็นพี่สาวของไอ้กิ้งก่าหัวทอง รูปโฉมที่งดงามขององค์หญิงเทียร่าเป็นที่เลื่องลือไปทั่วทุกสารทิศ —แต่ด้วยความที่นางเป็นสตรีที่มีรูปร่างสูงโปร่งเทียบเท่าชายชาตรี นิสัยและกิริยาท่าทางดูลึกลับเดาใจยากราวกับออกัสท์ในร่างผู้หญิง นางไม่ชอบความสวยความงามต่างจากหญิงสาวทั่วไป อีกทั้งยังรักการฆ่าฟันและมีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นเดียวกับบิดา จึงไม่มีบุรุษหน้าไหนกล้าเข้าใกล้นางเลยสักคน




          แต่ต่อให้องค์หญิงจะเป็นเช่นไร...ก็ไม่ควรมาพูดว่าบุรุษอย่างข้าสวยกว่านางแบบนี้ —มันน่าขยะแขยง! คิดว่าข้าชอบหรือไงที่ต้องมาใส่ส้นสูงกับชุดรัดติ้วหวาดแหววเยี่ยงสาวน้อยวัยละอ่อนแบบนี้น่ะ มันไม่สนุกเลยสักนิด!



          'ผัวะ!'



          “โอ๊ย! เจ็บนะเจเดน!



          “ก็เลิกเพ้อเจ้อซะสิไอ้เงิง!



          ฮิวโก้ที่เพิ่งโดนตบหัวขำจนนํ้าตาเล็ดที่ได้ล้อเลียนข้าพร้อมยกมือขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้ —เจ้าของกระท่อมลึกลับโบกมือแล้วกาต้มนํ้ากับแก้วหนึ่งใบก็ลอยมาอยู่ตรงหน้าข้า ก่อนที่กานํ้าร้อนจะรินชาอุ่นๆใส่แก้วด้วยตัวของมันเองอย่างปราณีตราวกับมีชีวิต



          การใช้เวทมนตร์ได้มันมีประโยชน์ตรงนี้เองสินะ



          “แล้วเจ้าจะเอาไงต่อ —ยิ่งเป็นนักโทษแดนประหารแบบนี้...พวกอัศวินคงกำลังตามล่าเจ้าแน่ๆ ข้าว่าเจ้าคงอยู่วอลธีเรียต่อไปไม่ได้แล้วล่ะ



          พ่อมดชุดแดงท้าวศอกทั้งสองไว้บนโต๊ะแล้ววางคางลงบนมือที่ประสานกัน เขาเฝ้ามองปฏิกิริยาของสหายเงียบๆในขณะที่ข้ารับแก้วชาที่ลอยอยู่กลางอากาศมาจิบทีละนิด



          “..ข้าค่อนข้างมั่นใจว่าออกัสท์ตั้งใจวางแผนให้ข้าเป็นแพะรับบาปเพื่ออะไรสักอย่างที่อาจสำคัญต่อบ้านเมืองซึ่งข้าไม่อยากรับรู้” ดวงตาสีเขียวขจีจ้องไปยังเงาสะท้อนใบหน้าของตัวเองบนผิวนํ้าในแก้วชาอย่างขบคิด ก่อนที่มุมปากของข้าจะค่อยๆยกขึ้นในแบบที่แม้แต่ฮิวโก้ยังขยาด



          หึ...เรื่องพรรค์นี้จะไม่เกิดขึ้นเลยหากไอ้องค์ชายทราวิสนั่นไม่ไปขโมยดาบนั่นมาเพื่อยัดเยียดความผิดให้ข้าโดนประหารชีวิต



          ที่ผ่านมาเราไม่เคยมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันก็จริง มิหนำซํ้าไอ้กิ้งก่าหัวกล้วยเองก็คอยหาเรื่องกลั่นแกล้งข้าไม่เคยเว้นวัน แต่ข้าก็มองว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงเด็กแสบข้างถนนที่สร้างความบันเทิงให้กับชีวิตของเจเดน เกรโนเวอร์ผู้นี้ —ข้าไม่เคยนึกเกลียดเขาเข้ากระดูกดำเลยสักครั้ง...จนกระทั่งวันนี้



          ตลอดเวลาที่รู้จักกัน...เจ้าชายจอมหยิ่งนั่นแกล้งข้ามาตลอด แต่ก็ไม่เคยกล้าคิดเล่นแรงจนถึงตายแบบนี้เลยแม้แต่หนเดียว



          มันน่าเจ็บไข่ยิ่งนัก!!



          “อย่างไรเสียคนผิดที่สุดก็ไม่ใช่ออกัสท์หรือใครทั้งสิ้น แต่เป็นผู้ที่นำดาบศักดิ์สิทธิ์มาใส่ในกระเป๋าย่ามของข้าต่างหาก” มุมปากของข้ายกสูงขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นรอยยิ้มที่ไม่ต่างจากปีศาจ “และช่างบังเอิญเสียจริงที่ข้ารู้ว่ามันเป็นใคร... นั่นคือเหตุผลที่ข้ามาหาเจ้าที่นี่ —ฮิวโก้



          พ่อมดเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ริมฝีปากอ้าค้างออกกว้างราวกับได้ยินผิดไป “อย่าบอกนะ...ว่าเจ้าจะใช้เวทมนตร์ของข้าในการแก้แค้น



          ข้าฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับปรบมือแปะๆอย่างโคตรเสแสร้ง “ฉลาดมากเพื่อน! เพิ่งรู้เหมือนกันนะเนี่ยว่าม้าอย่างเจ้าก็คิดเป็นเหมือนกัน ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ!



          ฮิวโก้กลอกตาเบ้ปากแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร —เขาชินชาแล้วที่ข้าเป็นแบบนี้ “ที่ผ่านมาเจ้าไม่เคยขอความช่วยเหลือจากข้าเลยสักครั้ง แต่ดูเหมือนว่าคราวนี้เจ้าจะแค้นมากทีเดียวนะพ่อคนหล่อ



          ข้ายักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ “ไม่มีใครอยากให้อภัยคนที่คิดฆ่าตัวเองหรอก —มันเป็นสัจธรรมชีวิต



          “ถ้าเช่นนั้น...” ฮิวโก้ยืนขึ้นเต็มความสูง มือทั้งสองข้างที่โผล่พ้นชุดคลุมสีแดงคํ้าโต๊ะไว้แล้วโน้มตัวมาใกล้ ดวงตาสีเปลือกไม้ของพ่อมดแพรวพราวอย่างตื่นเต้น “เจ้าต้องการแก้แค้นเขาจนถึงแก่ความตายหรือเปล่าล่ะ



          ข้านิ่งไปชั่วขณะในขณะที่สมองก็ทำการขบคิดไปด้วย ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาเมื่อได้ข้อสรุปที่ดีที่สุด



          “ทำยังไงก็ได้...ให้เขาได้รับโทษในสิ่งที่ตัวเองได้ทำกับข้าไว้



          พ่อมดนิ่งไปก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงรับคำสั่ง “เข้าใจแล้ว —แต่บอกไว้ก่อนนะว่าข้าเป็นพ่อมดขาว ไม่สามารถใช้เวทมนตร์ในการทรมานมนุษย์ได้ ไม่งั้นท่านอาจารย์เมอร์ลินคงสาปแช่งข้าแหงๆ



          “ข้าก็ไม่ได้บอกให้เจ้าทรมานร่างกายเขานี่นา..” ก้านนิ้วเรียวถูกยกไปชี้ที่ก้อนเนื้อในอกซ้าย ข้าหมายถึงตรงนี้ต่างหาก —ขยี้ให้แหลกเลย



          ฮิวโก้ฉีกยิ้มให้อย่างชั่วร้ายแล้วเดินไปยังตู้เก็บยาสารพัดชนิดที่เจ้าตัวเป็นคนปรุงเองกับมือ พ่อมดกวาดสายตาไปบนหลอดแก้วต่างๆที่บรรจุของเหลวหลากสีไว้ก่อนจะหยิบออกมาหลอดหนึ่ง เขามองของเหลวสีม่วงสดใสภายในหลอดแก้วอย่างพินิจพิเคราะห์แล้วลองเปิดฝาจุกไม้ออก ทำให้กลิ่นฉุนของยาในหลอดตีขึ้นจมูกจนฮิวโก้เบ้หน้า เขารีบปิดฝาไว้ตามเดิมให้สนิทก่อนที่เพื่อนหน้าม้าจะค่อยๆแบมือออก —แล้วหลอดแก้วก็ลอยมาหาข้าโดยอัตโนมัติ



          โดยที่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า...ยานี้จะเปลี่ยนชีวิตข้าไปตลอดกาล



          เพียงแค่หยดเดียว...การแก้แค้นของเจ้าก็จะสำเร็จ



          ข้าคว้าหลอดแก้วที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศมาไว้ในมือ ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องมองมันอย่างครุ่นคิดพิจารณาชั่วขณะ ก่อนที่รอยยิ้มร้ายกาจจะค่อยๆปรากฎขึ้นบนใบหน้าของข้าอีกครั้ง



          ข้าเคยบอกแล้วใช่ไหม —ว่าไม่ว่ายังไงซะ....ข้าก็คือผู้ชนะอยู่วันยันคํ่า



          “ขอบใจมากนะฮิวโก้ ข้าติดหนี้บุญคุณเจ้าแล้วล่ะ



          “..เดี๋ยวก่อนเจเดน



          เสียงเรียกจากอีกฝ่ายทำให้ข้าที่กำลังจะเดินออกไปหยุดการเคลื่อนไหวลง ก่อนจะเอี้ยวหน้าไปมองพ่อมดที่กำลังมีสีหน้าจริงจังผิดปกติอย่างประหลาดใจ



          ..แต่แล้วสิ่งที่ฮิวโก้ตอบกลับมา กลับทำให้หัวใจของข้าหยุดเต้นไปชั่วขณะ



          “ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่า...แม่ของเจ้าอยู่ที่ไหน





TBC.



TALK :



          เห้ออ ในที่สุดก็ได้แต่งฟิคซะทีหลังจากที่ยุ่งมานาน//บิดขี้เกียจ

          ตอนหน้าเข้มข้นแล้วนะเธออว์! งื้อออ ตื่นเต้นๆๆๆ ><

          และๆๆ เมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นฟิคเรา ก็ต้องมีรูปบังทันมาฝากอีกตามเคยย วันนี้เลยเอารูปฮิวโก้หรือเจโฮปมาฝากจ้า >3<


Hoseok after the Hixtape at the BTS dorm trying to figure out how to tell them he broke their own Itunes record

✧・゚. @minbby✧・゚.


Titles : 13 chòm sao - Bóng Rổ Học Đường Author : Tinh Lam Tinh Category : Học đường, đời thường, thể thao, ... Rating...



          ขอบคุณทุกคอมเม้นท์และแท็กสกรีม #JourneyKV ที่เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะคะ ขอบคุณรีดๆทุกคนที่ติดตามผลงานของเราค่ะ I purple you <3
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 320 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #1074 boahammock (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2563 / 22:32
    พี่โฮปจะใส่ยาอะไรแก้แค้นกันนะ ยาเสน่ห์หรอ5555555
    #1,074
    0
  2. #1045 fjddpi_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2563 / 18:28
    555555555555555555
    #1,045
    0
  3. #1025 JK_1995 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 16:36
    อย่าทำพี่โฮปค่ะ 55555555
    #1,025
    0
  4. #962 Wayvay_T (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 15:39
    พิ้ฮป..
    #962
    0
  5. #875 jazzysam9 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 14:39
    คุณไรท์ใจร้ายมาก5555555
    #875
    0
  6. #791 Taniya1812 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 16:46
    พี่โฮปปป แง5555555
    #791
    0
  7. #751 JP_Spectrum (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 23:31
    โอ้ยยย ทะไมทำกับพี่โฮปของเค้าแบบเน้555 สนุกมากอะไรท์ ตอนแรกว่าจะนอนนี่ไม่ได้นอนละ
    #751
    0
  8. #539 Chutipa-oil (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 10:35
    ตลกรูปพิโฮปแง555555 สนุกม้ากกเนื้อเรื่องน่าติดตามที่สุดสู้ๆน้า
    #539
    0
  9. #509 Mvis. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 18:53
    พี่โฮป555555555555
    #509
    0
  10. #505 Kim_JTY (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 08:33
    สนุกมากๆๆๆๆเลยค่ะคุณไรท์!!!
    #505
    0
  11. #408 piepepper (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 09:12
    เนื้อเรื่องสนุกมาก แง้ๆๆๆบรรยายดีมากจะจริงจังแต่ก็ตลกโอ้ย5555555555 ชอบค่ะแง้ๆๆๆ
    #408
    0
  12. #344 Moonlionz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 20:20
    ตกใจรูปพี่โฮปตอนท้าย5555555 เดี๋ยวรู้เลยนะเจเดน / สู้ๆค่าา
    #344
    0
  13. #307 PaiiKanj (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 13:20
    ฮิวโก้เอายาอะไรให้เจเดนอ่ะ อยากรู้~~
    #307
    0
  14. #275 Lala_Land (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 17:04
    5555555555 เนื้อเรื่องกำลังจะเข้มเลย เจอรูป
    #275
    0
  15. #268 SamanthaArlan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 11:26

    งื้อชอบๆๆๆๆ
    #268
    0
  16. #219 butterr. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 19:11
    ชอบ555555
    #219
    0
  17. #192 nlull (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 04:00
    ขำแลง55555 ชอบฮิวโก้อะ
    #192
    0
  18. #145 Ramifa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 14:46
    เจอแม่ของเจเดนแล้วว
    #145
    0
  19. #137 Kimtaetae01 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 10:53
    ยาที่ฮิวโก้ให้นั้นจะแก้แค้นเจ้าชายทราวิสยังไงน้าา การลบหนีออกจากคุกของเจเดนนี่ไปสุดจริงๆ
    #137
    0
  20. #124 optimashyung. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 03:37
    คือเเบบจะเครียดก็เครียดไม่สุด555555555ชอบมีม
    #124
    0
  21. #93 ศศิ__ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 16:37
    มันเหมือนจะเครียดนะ แต่ไม่อะ55555
    #93
    0
  22. #80 ChompunutEksuk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 08:48

    โอ้ยยอะไรอ่าาอยากรู้
    #80
    0
  23. #67 nightcrown (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 10:27

    ชอบบบบบ
    #67
    0
  24. #28 MooyongMM (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 16:48
    อ่านไปขำไป เกลียดความด่าว่าเงิงสุด 5555
    #28
    0
  25. #27 I-BBeam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:31
    จกุกทำไมเรียกพี่โฮปอย่างงั้นนนนนน
    #27
    0