[END] ✿ SUPER BABY [KOOKV] ✿ #กุกกี้น้อยจอมพลัง

ตอนที่ 5 : ✿SUPER BABY✿ CHAPTER 4 : เดตแรกของเราสอง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,757
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 675 ครั้ง
    24 ก.ค. 61




“ฮือออ เอากุกกี้ผู้น่ารักกลับมา!!






ฮรึกกก กูนึกว่ามันจะไม่กลับมาแล้วนะ แต่ทำไมโลกนี้ไม่เข้าข้างกูเอาซะเลย ทำไมกุกกี้ถึงกลายเป็นจองกุกอีกแล้ว! งานนี้กูจะเสียซิงมั้ยเนี่ยย ยิ่งตอนนี้มันกำลังนอนคร่อมกูด้วยท่าล่อแหลมนี่อีก คิมแทอยากจิครายย ฮรือออ



“ทำไมทำหน้าเบ้อย่างงั้นล่ะคนสวย ไม่ดีใจเหรอที่ได้เจอกันอีก” มึงยังจะมีหน้ามาถามอีกนะไอ้ควาย! แถมมันยังเอานิ้วโป้งมาถูปากกูไปมาพลางเลียปากตัวเองไปด้วย กรี๊ดด มันต้องคิดอะไรลามกๆกับกูอยู่แน่ๆอ่ะ ได้โปรดอย่าคิดจะปลํ้ากูเลยนะ แงงงง



“ดีใจกับผีสิวะ! แล้วกูก็ไม่ได้สวยด้วย กูหล่ออ่ะเข้าใจมั้ยว่ากูหล่อ!!” คิมแทไม่เข้าใจจริงๆนะ ทำไมตั้งแต่กูเกิดมามันถึงมีแต่คนบอกว่ากูสวยๆๆอยู่นั่นแหละ คือชมกันได้แบบไม่เกรงใจน้องชายกูเลยรึไงวะ กูแมนทั้งแท่งนะโว้ย ต้องหล่อจิๆๆ


ไอ้จองกุกหัวเราะออกมาลั่นห้องทันทีที่ได้ยินจนกูแอบกลัวว่าหลอดลมมันจะหลุดออกมาเต้นระบำชาวเกาะ มันชี้หน้าผมแล้วเอ่ยถาม



“เนี่ยนะเรียกว่าหล่อ



“เออสิวะ แล้วทำไมมันต้องยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างงั้นด้วยวะ ชักจะมีลางสังหรณ์ไม่ดีแล้วสิ..



“จะหล่อได้ยังไง หน้าก็สวย..” จองกุกใช้มือประคองหน้าผมแล้วเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า กรี๊ดดด กูไม่ใช่นางเอกในละครนะเว้ย!



“ไหล่ก็บาง..” มันค่อยๆเลื่อนมือมาวางไว้บนไหล่ผมทั้งสองข้าง แถมยังมาสูดดมแถวๆซอกคอกูอีก ฮือออ คิมแทถูกลวนลามอีกแล้วว



“อ...เอามือออกไปดิวะ ก...กูขนลุกนะเว้ย” หันหน้าหนีทันทีเมื่อลมหายใจร้อนๆของมันเป่ารินรดอยู่แถวๆซอกคอ แต่นอกจากจองกุกจะไม่ฟังแล้ว หมอนี่ยังเลื่อนมือลงมาจับเอวกูอีก 



“เอวก็เล็ก..” ฮือออ รู้สึกมือไม้อ่อนไปหมด ทำไมกูถึงปล่อยให้มันจับโน่นนี่นั่นอยู่ได้วะ สงสัยจะเป็นเพราะกูกลัวมัน...ใช่!! เพราะกูกลัวว่ามันจะฆ่ากูเอาถ้าไปขัดใจมันเข้า ใช่แล้วๆ เป็นเพราะกูกลัวมัน ไม่ใช่เพราะกูปล่อยเนื้อปล่อยตัวแต่อย่างใด ไม่เลยสักนี๊ดดด



และในขณะที่คิมแทกำลังแก้ตัวอยู่นั้น มือใหญ่ๆของจองกุกก็ค่อยๆเลื่อนลงมาตํ่าลงทีละนิด ทีละนิด ทีละนิด..



“ก้นก็—



'เพียะ!'



“พอเลยไอ้กระต่ายลามก!” ผมปัดมือมันทิ้งอย่างแรง แต่นอกจากมือมันจะไม่ขยับแล้ว กูยังเป็นฝ่ายเจ็บเองอีกต่างหาก โอ๊ยย คนห่าไรมือแข็งอย่างกับแท่งเหล็ก จองกุกหัวเราะออกมาอีกครั้งก่อนจะยอมขยับตัวออกไปแต่โดยดี และนั่นทำให้กูได้เห็นว่า..



จองกุกมันไม่ได้ใส่เสื้อผ้า..



โอ้พระเจ้าจอร์จ...



“กรี๊ดดดดด!! ไอ้บ้ากาม! ทำไมมึงไม่ใส่เสื้อวะ!” รีบยกมือปิดตาทันทีเพราะไม่อยากเห็นหุ่นลํ่าๆ กล้ามแขนเป็นมัดๆ แผงอกแน่นๆ ซิกแพคเป็นลอนๆ แล้วก็วีไลน์ตรงท่อนล่างนั่นด้วย เอ๊ะเดี๋ยวนะ แล้วกูบรรยายออกมาละเอียดขนาดนี้ได้ไงในเมื่อกูปิดตาอยู่วะ กรี๊ดดๆๆ นี่มึงแอบมองมันเหรอวะไอ้แท ฮือออ ตากูจะเป็นกุ้งยิงมั้ยเนี่ยย



“ก็ก่อนหน้านี้กูกำลังใส่เสื้อของกุกกี้อยู่ไง พอกลายร่างแล้วมันก็เลยขาดอย่างที่เห็น” ผมเปิดตาขึ้นเมื่อเห็นว่าจองกุกไปนุ่งผ้าขนหนูแล้ว ก่อนจะหันไปมองซากชุดนอนของกุกกี้ที่ขาดละเอียดไม่เหลือชิ้นดีเหมือนเศษขนมปัง..



สัด ชุดนี้ราคาสี่หมื่นเชียวนะไอ้ควายย! (#`Д´)ノ



“กูถามมึงจริงๆนะจองกุก” ผมเม้มปากแน่นด้วยความประหม่าว่าควรถามออกไปดีมั้ย แต่มันเป็นเรื่องที่อยากเสือกจริงๆ และผมก็คิดว่าคนอ่านเองก็อยากรู้เช่นกัน



“หืม” จองกุกหันมาเลิกคิ้วใส่เล็กน้อย ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มบางๆแต่ก็ดูกวนส้นตีนอยู่



“ทำไมมึงถึงมีแรงเยอะขนาดนี้วะ มึงเป็นตัวอะไรกันแน่” รอยยิ้มของจองกุกหายไปในทันที เขามองผมด้วยสายตาที่เรียบนิ่งเสียจนน่ากลัว ถึงแม้ว่าปกติจองกุกจะน่ากลัวอยู่แล้วเพราะแรงอันมหาศาลของมัน แต่อย่างน้อยจองกุกก็ไม่เคยมองผมด้วยสายตาเย็นชาแบบนี้ ถ้าให้เลือกระหว่างจองกุกเวอร์ชั่นเจ้าเล่ห์กับเวอร์ชั่นนี้ คิมแทขอเลือกอย่างแรกดีกว่า ถึงแม้กูจะถูกลวนลามซะแค่ไหนก็ตาม ฮรึกกกก



“เรื่องบางอย่างก็ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกนะแทฮยอง” จองกุกกดเสียงตํ่าจนน่าขนลุก ขายาวกำยำก้าวมาหาผมช้าๆทำให้ผมถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นเมื่อแผ่นหลังกูชิดติดกับหัวเตียง ผมกลืนนํ้าลายอึกใหญ่ตอนคนตรงหน้าหยุดยืนอยู่ตรงปลายเตียง ดวงตาทั้งสองข้างที่เขาใช้มองผมมีแต่ความเย็นชาอยู่ในนั้น ฮรึกกก ท่านจอนจองกุกสุดหล่อ กระหม่อมผิดไปแล้ว ได้โปรดไว้ชีวิตคิมแทฮยองด้วยเถอะพลีสสส ฮือออ ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นมาไหว้ขอชีวิตด้วยเสียงสั่นๆ 



“อ...อย่าทำอะไรกูนะจองกุก ก...กูให้มึงทุกอย่างเลย แต่อย่าฆ่ากูเลยนะ” จองกุกหยุดชะงักไปทันทีที่ได้ยิน กรี๊ดดด มึงพูดอะไรออกไปวะแทฮยอง!! ถ้าเกิดมันจะเอาซิงมึงขึ้นมาล่ะ ฮือออ ไม่เอานะไม่เอา ครั้งแรกของกูไม่อยากโดนเสียบ กูต้องเป็นคนเสียบเท่านั้นนน



“ทุกอย่างจริงหรอ” คนแรงควายยังคงจ้องผมด้วยสายตานิ่งเรียบเหมือนเดิม เอาแล้วไงไอ้แท เสียแน่ๆ ซิงกูนี่แหละเสียแน่ๆ แงงงงง



“ท...ทุกอย่างจริงๆ” ไอ้สาาาด มึงจะไปรับปากมันทำไมเล่าา ฮรือออ



“ถ้างั้น...” กรี๊ดดดด จองกุกขึ้นเตียงแล้ว มันกำลังคลานเข้ามาหากูช้าๆ ผมหันหน้าหนีจนคอแทบบิด กำผ้าปูที่นอนแน่นจนมันยับไปหมดแต่ก็ไม่ได้สนห่าอะไรแล้วเพราะตอนนี้กูกำลังจะเสียซิง มือแข็งแรงจับปลายคางผมให้เชิดขึ้น แล้วคิมแทจะทำอะไรได้นอกจากสบตากับคนตรงหน้าที่ยังคงมีสายตาน่ากลัวๆนั่นอยู่ในระยะประชิด ฮรึกกก



จองกุกเคลื่อนริมฝีปากมาใกล้ๆใบหูผม ก่อนจะกระซิบด้วยเสียงกระเส่าว่า..



“ไปเดตกันเถอะ



ห...ห๊ะ



“รู้นะคิดไรอยู่ ทะลึ่งนะเรา” จองกุกยิ้มล้อเลียนใส่ผมที่ยังอ้าปากค้างด้วยความช็อกอยู่ อะไรวะ ตกลงกูคิดไปเองหรอนี่



“ม...มึงไม่ได้จะปลํ้ากูเหรอ” มันหัวเราะพลางส่ายหน้าไปมา



“ปล่าว แต่อย่างน้อยก็มั่นใจแล้วว่า..” จองกุกยกยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่ทำประจำ ก่อนจะเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้มากเสียจนปลายจมูกเราแตะกัน กรี๊ดดด มันจะใกล้เกินไปแล้วนะ!



“ว...ว่าอะไร” เสียงกูสั่นมากครับขอบอก ฮรือออ



“ว่าเวลากูปลํ้ามึงจริงๆ มึงก็จะสมยอมแน่นอน :)



“ห...หุบปากไปเลย! มีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้ เมื่อกี้มึงขืนใจกูนะ!” กูหงุดหงิดมากครับ ชี้หน้าด่ามันเลย คิมแทไม่ได้สมยอมมันเลยนะ! สักนี๊ดนึงก็ไม่มี คนอ่านเป็นพยานได้ ใช่มะๆๆ



จองกุกหัวเราะในลำคอ “แล้วกูจะรอวันที่มึงยอมรับว่าสมยอมจริงๆ แทฮยอง :)



ว่าเสร็จคนเจ้าเล่ห์ก็ขยับออกไปยืนข้างเตียงพร้อมส่งมือมาให้ผม



“อะไร จะขอตังค์กูหรอ” จองกุกถอนหายใจพรืดใหญ่จนคิมแทงง คืออะไรอ่ะ จะถอนหายใจทำไมในเมื่อกูก็ถามไปตามความจริงนี่นา



“ส่งมือมา ไปแต่งตัวได้แล้ว



“แต่งตัว? จะไปไหน” แล้วก็เป็นอีกรอบที่มันถอนหายใจออกมา อ้าวไอ้นี่ อะไรของมันวะ อยากอายุสั้นรึไง



“ไปเดตไง” ผมเบิกตาโตแล้วส่ายหน้าทันทีที่ได้ยิน



“ไม่เอา กูไม่ไป” จองกุกกลับมาตีหน้านิ่งจนน่ากลัวนั่นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันใช้สายตากดดันผมมากกว่าเดิม



“จะไปเดต หรือจะปลํ้ากัน เลือกเอา” กรี๊ดดด มึงจะเกรี้ยวกราดเกินไปแล้วนะ



“ม...ไม่เอาทั้งสองอย่างอ่ะ” จองกุกหรี่ตาจ้องผมนิ่ง และครั้งนี้คิมแทก็สามารถเห็นรังสีทะมึนที่แผ่ออกมาจากรอบตัวเขาได้



“อย่าหาเรื่องใส่ตัวแบบนี้เลยแทฮยอง



“...............” 



“มึงก็รู้ว่ากูกระแทกมึงจนเอวหักได้



'พรึ่บ!'



“ไปกันเถอะจองกุกจ๋าา” กระโดดลงจากเตียง ฉีกยิ้มสี่เหลี่ยมให้คนตรงหน้าแล้วรีบไปเปลี่ยนเสื้อทันที ฮรือออ ทำไมกูไม่มีแรงช้างเหมือนมันบ้างวะ กูจะได้เอาไว้ขู่คนอื่น ทำไมถึงมีแต่กูที่ถูกขู่แบบนี้ คิมแทอยากจะร้องไห้เป็นภาษาฟินแลนด์ แงงงงง



Loading...50%




และแล้วเราสองคนก็มาเดินเที่ยวกันในห้างสุดไฮโซในโซลแห่งนี้ ที่ผมเลือกมาห้างก็ไม่ใช่เหตุผลอื่นใดหรอก เป็นเพราะกูจะมาช็อปกุชชี่นั่นแหระ คนรวยๆอย่างกูต้องมาช็อปสิจริงมั้ย อิอิ แถมวันนี้บรรยากาศก็ดูจะเป็นใจเป็นพิเศษ มีแต่ของน่าซื้อ คนก็ไม่พลุกพล่านมาก ที่สำคัญคือมีสาวสวยอกตู้มที่เป็นอาหารตาอันโอชะของกูเดินกันเต็มไปหมด



แต่ทำไม...



“กรี๊ดดดดดดด!!! โอปป้าา!!



“คนอะไรทำไมหล่องี้อ่า เป็นไอดอลรึปล่าวคะเนี่ย!



“งื้ออออ สนใจเอามดลูกอิชั้นไปเลยมั้ยคะสุดหล่ออ



ทำไมมันถึงมีแต่คนรุมจองกุกแบบนี้?!! กูไม่เข้าใจ!! (╬ಠ益ಠ) 



“โอปป้าา ถ่ายรูปด้วยกันหน่อยนะคะ!



มึงคิดว่าจองกุกเป็นฮิปโปในสวนสัตว์ที่จะเซลฟี่ด้วยกันเมื่อไหร่ก็ได้หรอวะอีชะนี



“ยังโสดอยู่มั้ยคะโอปป้า ถ้ายังก็เอาเบอร์ฉันไปได้เลยนะคะ!



บ้านมึงขายหวยหรอวะที่ต้องแจกเบอร์ไปทั่ว



“ไม่ทราบว่าพ่อหนุ่มมีคนเปย์รึยังจ๊ะ ถ้าไม่มีก็เอาบัตรเครดิตนูน่าไปใช้ได้เลยนะ



อีป้า พูดมากจนนํ้าหมากจะกระเด็นแล้วโว้ยไอ้แก่ คนเปย์ก็กูนี่ไง ยืนหัวโด่อยู่เนี่ย อีกอย่างแค่ต่างหูกูข้างนึงก็แพงกว่าบัตรเครดิตมึงรวมกันสิบใบด้วยซํ้า แก่แล้วอย่ามาทำซ่า



“เอาสิครับ ผมโสด แล้วก็ยังไม่มีคนเปย์ :)” กรี๊ดดดด! อีเชี่ยย แล้วมึงจะไปให้ท้ายพวกชะนีเก้งก้างพวกนี้ทำห่าไรวะ อีพวกนี้พอได้ยินจองกุกว่าแบบนั้นก็กรี๊ดกร๊าดแห่กันมาถ่ายรูปกันใหญ่จนคิมแทดูไร้ตัวตนไปเลย คือกูสงสัยมากจริงๆนะ เข้าห้างมาได้ไม่กี่นาที แม่งมีสาวน้อยสาวใหญ่สาวเทียมมารุมกันเต็มไปหมดเหมือนฝูงซอมบี้แล้วอ่ะ อยากรู้จริงๆว่าจองกุกมันทำยาเสน่ห์ไรไว้รึป่าว ทำไมถึงมีแต่คนหลงกันนักทั้งๆที่มันก็ใส่แค่เสื้อเชิ้ตสีขาวธรรมดา กางเกงยีนส์ แล้วก็รองเท้าทิมเบอร์แลนด์ของนัมจุนฮยอง ไม่เห็นจะมีอะไรแปลกตรงไหน แต่ไม่ว่าจะเพราะอะไร คิมแทก็ไม่พอใจทั้งนั้นที่จองกุกมันฮอตขนาดนี้!



“นี่สาวๆจ๊ะ คนหล่อยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน ทำไมไม่สนใจกันเลยล่ะ” ว่าพลางแทรกตัวไปในฝูงชะนีนับหลายสิบ ก่อนจะสะบัดผมสั้นๆสีทองของตัวเองพร้อมตีหน้านิ่งให้ดูเท่ พวกหล่อนหันมามองผมหัวจรดเท้า ยี๊! ที่บ้านมึงเค้าไม่สอนหรอวะว่าทำแล้วมันเสียมารยาท!



“เชอะ เนี่ยนะเรียกว่าหล่อ เป็นตุ๊ดก็บอกมาเหอะมึง” กรี๊ดดดๆๆ นี่มึงกล้าดียังไงมาห่าว่ากูเป็นตุ๊ดห๊ะนังชะนี!



“ไอ้—



“พวกเราขอตัวก่อนนะครับ” จองกุกลากผมออกมาก่อนที่กูจะได้ด่า ทำให้พวกชะนีเก้งก้างทั้งหลายส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนออกมาทันที



“ฮืออออ โอปป้าา กลับมาเอามดลูกฉันก่อนสิค้าา” อีดอก! มึงไปบริจาคมดลูกที่โรงบาลโน่นไป๊!!





“ทำไมทำหน้าบูดอย่างงั้นล่ะ” จองกุกถามยิ้มๆขึ้นมาหลังจากที่เราหนีฝูงชะนีหลุดสวนสัตว์มาได้สำเร็จ แต่ถึงแม้จะหนีมาได้แล้ว กูก็ยังทำหน้าบึ้งเหมือนอยากฆ่าใครสักคนอยู่นั่น



“ไม่ต้องมายุ่งกับกู” ผมเดินกระแทกเท้าหนีจองกุกไปทันที ชิ! ไม่คุยด้วยแล้ว หงุดหงิด!



“งอนเหรอครับที่รัก” กรี๊ดดด ที่รงที่รักอะไร กูไม่ใช่แฟนมึงนะโว้ยย



“..............” แต่กูไม่สนหรอก นิ่งเข้าไว้นะไอ้แท เดินต่อไปๆ เป็นพระเอก(?)ต้องเชิดๆเข้าไว้



“เอ๊ะ หรือว่า..



“..............



“ที่รักหึงเค้าหรอ :)



“ไม่!!!!!!!” หยุดเดินแล้วหันไปตวาดใส่มันทันที สัดด! กูจะไปหึงทำไมในเมื่อกูไม่ได้ชอบมึงวะ



“โอเคครับ ไม่หึงก็ไม่หึง” จองกุกยกมือทั้งสองข้างขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้แต่มันก็ยังยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่นั้น ฮือออ กูล่ะเกลียดไอ้รอยยิ้มนี้ของมันจริงๆ เพราะตราบใดที่มันยิ้มแบบนี้ มันมักจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นเสมอ..



“เอ...จะว่าไปผู้หญิงพวกนั้นก็สวยดีเนอะว่ามั้ย



“.............” คิมแทยังคงนิ่งเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือทำไมกูถึงรู้สึกคิ้วกระตุกแปลกๆ..



“หุ่นก็โคตรเอ็กซ์แตก” เอาเลย มึงพูดไปเล๊ย กูเฉยๆ ไม่สนเลย ไม่เลยสักนี๊ดเดียว แต่กูกลับรู้สึกเหมือนเส้นเลือดปูดขึ้นมาตรงขมับ..



“..............



“ถ้าได้เบอร์มาก็คงดีสิ



'ปึ่ก!'



“งั้นมึงก็ไปขอเบอร์มันมาเลยสิ! มาเสียเวลากับกูทำไมวะ!” ผมปากระเป๋าเงินกุชชี่ใส่จองกุกแล้วเดินกระแทกเท้าต่อไปทันที ตอนนี้คิมแทโคตรโมโห โมโหมากทั้งๆที่กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังโมโหเรื่องห่าอะไร รู้แค่ว่ากูโมโห เข้าใจมั้ยว่ากูโมโห!!



จองกุกยังคงเดินตามผมมาที่โซนของเล่น แม้ว่าเพิ่งจะโดนตะหวาดไปหมาดๆ มันก็ยังมีรอยยิ้มกวนส้นตีนประดับอยู่บนใบหน้าเหมือนเดิมและดูเหมือนจะมากกว่าเดิมด้วยซํ้า ก็อยากจะถามมันอยู่หรอกนะว่าทำไมถึงได้ยิ้มแป้นมีความสุขเหมือนคนบ้าขนาดนั้น แต่ติดตรงที่ว่ากูงอนมันอยู่ แล้วก็จะไม่หายง่ายๆด้วย!



ผมหยุดเดินทันทีเมื่อเห็นตุ๊กตากระต่ายน่ารักสีชมพูอยู่ในตู้คีบตุ๊กตา เห็นแล้วนึกถึงกุกกี้เลยอ่ะ งื้อออ นึกแล้วก็อยากเอาไปให้น้อง แต่ติดตรงที่ทั้งชีวิตกูไม่เคยคีบตุ๊กตาได้เลยสักครั้ง บอกตามตรงคือโคตรห่วยด้านนี้เลยอ่ะ พูดแล้วเศร้า ฮือออ



จองกุกเหมือนจะสังเกตผมที่ยืนเบะปากอยู่ได้ เขามองไปยังตุ๊กตาตัวนั้น “อยากได้หรอ



ผมไม่ได้ตอบอะไรเพราะยังงอนคนข้างๆอยู่แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเข้าใจ จองกุกเดินไปหยุดยืนตรงหน้าตู้คีบตุ๊กตา เขาใช้นิ้วชี้แตะตู้กระจกเบาๆ..



'เพล้ง!'



แล้วตู้กระจกก็แตกละเอียดเป็นผุยผง..



“อ่ะนี่” จองกุกยื่นตุ๊กตากระต่ายสีชมพูในตู้นั้นมาให้ผมที่ยืนอ้าปากค้างเช่นเดียวกับทุกคนที่เดินผ่านไปผ่านมาบริเวณนี้



“เอ่อ...ไม่ทราบว่าตู้นี้ราคาเท่าไหร่ครับ” ผมที่ได้สติก่อนใครก็หันไปถามพนักงานสาวคนหนึ่งที่ยืนนิ่งช็อกอยู่ เธอสะดุ้งโหยงทันทีเมื่อได้ยินผมทัก



“อ..เอ่อ สี่ล้านห้าแสนวอนค่ะ” โห แค่แสนกว่าบาทเอง โคตรถูกเลยอ่ะ ผมนับตังค์ในกระเป๋าลวกๆแล้วส่งให้พนักงาน



“สี่ล้านห้าแสนวอนเป็นค่าเสียหาย ส่วนที่เหลือก็เอาไปใช้ได้ตามสบายเลยนะจ๊ะ” ว่าพลางขยิบตาให้สาวตามสไตล์หนุ่มหล่อสายเปย์ ก่อนจะหันกลับมาหาจองกุกที่ทำหน้าบึ้งอยู่



“มึงทำข้าวของเสียหายอีกแล้วนะจองกุก



“มึงก็กล้าไปเต๊าะสาวทั้งๆที่กูก็ยังยืนอยู่นี่



“มีสิทธิ์อะไรมาว่ากูไปเต๊าะสาวทั้งๆที่มึงเพิ่งแจกเบอร์ชะนีไปวะ!” ผมจ้องอีกฝ่ายเขม็ง เราใช้สายตาฟาดฟันกันอยู่อย่างนั้นอย่างไม่มีใครยอมใคร จนในที่สุดจองกุกก็เป็นฝ่ายยอมแพ้



“เอาล่ะ กูไม่อยากให้เดตเราล่ม ไปกันต่อเถอะ” จองกุกจับมือผมก่อนที่เราจะเดินออกไปจากโซนนี้ที่มีแต่คนมองเราด้วยสายตาหวาดหวั่น ซึ่งผมก็เข้าใจอ่ะนะ เพราะครั้งแรกที่รู้ว่ากุกกี้มีพลังเยี่ยงเดอะฮัคขนาดนี้ผมเองก็กลัวไม่ต่างกันหรอก แต่ตอนนี้กูมีสิ่งที่ทำให้กลัวกว่าแล้ว นั่นก็คือรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนที่จ้องจะขโมยซิงข้างๆกู ฮรึกกก



เรามาเดินกันในช็อปกุชชี่สุดโปรดของผม ตั้งใจไว้ว่าจะมาซื้อเสื้อให้จองกุก เพราะถ้าผมจะเลี้ยงกุกกี้ต่อ ก็หมายความว่าผมจะต้องทนอยู่กับจองกุกต่อไปเหมือนกัน ฮรือออ เพราะงั้นจะให้จองกุกใส่เสื้อของนัมจุนฮยองไปตลอดก็คงไม่ได้ เลยเป็นเหตุให้ต้องมาซื้อเสื้อให้มันเนี่ยแหละ



“จองกุก ตัวนี้ชอบป่ะ” ผมหยิบเสื้อยืดสีดำไซส์ของจองกุกที่แขวนอยู่ขึ้นมาตัวหนึ่งแล้วเอ่ยถาม ซึ่งจองกุกก็พยักหน้าให้โดยที่ไม่ได้มองเสื้อด้วยซํ้า แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนอกจากส่งเสื้อไปให้เขาถือเพื่อจะเอาไปจ่ายเงิน



“แล้วตัวนี้ล่ะ” จองกุกพยักหน้าให้เหมือนเดิม เขาเอาแต่จ้องผมด้วยรอยยิ้มอบอุ่นชนิดที่ว่าถ้าชะนีพวกนั้นได้มาเห็นก็คงตายกันไปข้างนึง



“ทำไมไม่มองเสื้อเลย มองแต่หน้ากูอยู่นั่นแหละ แล้วกูจะรู้มั้ยเนี่ยว่ามึงชอบไม่ชอบ



“ชอบสิ ชอบแทมากเลย” ทำไมมึงต้องพูดแล้วจ้องกูด้วยสายตาหวานเยิ้มขนาดนี้ด้วยวะ แถมยังขยับเข้ามาใกล้กูอีก กรี๊ดดด ออกป๊ายย กูขนลุก



'ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก' แล้วหัวใจกูจะเต้นแรงทำห่าไรวะอีเชี่ยย!!




“ก...กูหมายถึงเสื้อ ม..ไม่ได้หมายถึงกูซะหน่อย!” ทำไมกูต้องเสียงสั่นด้วยเล่าา ฮืออ



“ที่รักซื้ออะไรให้ เค้าก็ชอบหมดแหละ :)



'ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก' โอ๊ยย จะเต้นทำไมนักหนาวะ! หยุดเต้นสิ— เห้ยๆไม่ใช่ละ ถ้าหัวใจหยุดเต้นกูก็ตายสิวะอีห่า



“ม...มึงจะเอาตัวไหนก็ไปหยิบซะ เดี๋ยวกูห้องนํ้าก่อน” ผมยัดกระเป๋าเงินกับเสื้อไว้ในมือจองกุกก่อนจะวิ่งออกไปล้างหน้าในห้องนํ้า ฮือออ ไม่ไหวละ หน้ากูร้อนมากเลยอ่า




จากนั้นเราก็มานั่งกินบิงซูกันหลังจากที่เดินช็อปมานาน ผมยิ้มกว้างจนแก้มแทบฉีกด้วยความตื่นเต้นทันทีเมื่อพนักงานนำบิงซูเมล่อนมาเสริฟให้บนโต๊ะ คือกูไม่ได้กินบิงซูมานานมาากแล้วตั้งแต่ไดโนเสาร์ยังมีชีวิตอยู่ เพราะนัมจุนฮยองกลัวว่าถ้าผมกินจะทำให้นํ้าตาลในเลือดเพิ่มขึ้นจนเป็นเบาหวาน ซึ่งแม่งโคตรเว่อร์เพราะล่าสุดที่ผมได้กินบิงซูก็คือตอนอยู่ในท้องแม่



“อ่า หร่อยจังเลย” ทำหน้าเคลิ้มฝันทันทีที่ตักบิงซูเข้าปาก งื้อออ หวานละมุนลลิ้นเว่อร์ ทำไมกูไม่ได้กินตั้งแต่ก่อนหน้านี้นะ นัมจุนฮยองนี่จริงๆเลย นี่หลังจากครั้งนี้ก็ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนผมถึงจะได้กินอีก จะชวนไอ้จีมมาก็ไม่ได้เพราะนัมจุนฮยองสั่งมันไว้ว่าไม่ให้ผมกิน และนอกจากไอ้จีมผมก็ไม่มีใครเป็นเพื่อนอีกแล้ว



“นี่...” ผมเอ่ยทักจองกุกที่นั่งกินอยู่ฝั่งตรงข้าม อีกฝ่ายเลิกคิ้วให้เป็นเชิงถาม



“มึง...จะกลับเป็นกุกกี้เมื่อไหร่” รอยยิ้มของจองกุกหายไปเล็กน้อย



“ไม่ชอบกูขนาดนั้นเลยหรอ



“ป...ปล่าวซะหน่อย! ก็แค่อยากรู้เอง..” อีกฝ่ายถอนหายใจออกมา



“ดวงอาทิตย์ขึ้น



“ห...ห๊ะ



“กูจะกลายเป็นกุกกี้ตอนดวงอาทิตย์ขึ้น และกุกกี้จะกลายเป็นกูตอนดวงอาทิตย์ตก” ผมพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ งั้นก็หมายความว่าประมาณหกโมงเช้าสินะที่มันจะคืนร่าง



“กูก็แค่...



“..............



“แค่อยากให้มึงพามากินบิงซูอีก” ผมเม้มปากแน่น ก้มหน้างุดเพื่อซ่อนความเขินอายหลังจากที่พูดออกไป จองกุกดูชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มอบอุ่นชวนให้ใจเต้นแรงออกมาอีกครั้ง



“ได้สิ ทุกเมื่อที่แทต้องการ





เราเดินกันมายังชั้นล่างของห้างที่มีรถแลมโบกินี่ตั้งโชว์อยู่ ผมถอนหายใจออกมาทันทีที่เห็นมัน



“นี่ถ้ากูมีรถเป็นของตัวเอง ก็คงไม่ต้องมาเดินกลับบ้านทั้งที่เหนื่อยจะตายห่าแบบนี้” อันนี้พูดจริง คิมแทเหนื่อยมากๆ เหนื่อยขาลากไปหมดแล้วจากการเดินช็อปปิ้งตั้งหลายชั่วโมง แล้วนี่กูยังต้องใช้ขาเดินกลับบ้านอีก ฮรือออ



“งั้นมานี่” จองกุกจับมือผมให้เดินตามไป ผมก็ไม่รู้หรอกว่าเขาจะพาไปไหน ขอแค่อย่าฆ่าหมกส้วมกูแล้วกัน แงงงงง



สุดท้ายจองกุกก็พาผมมายังดาดฟ้าห้าง ทำให้ภาพที่ดาดฟ้าโรงพยาบาลเมื่อตอนกลางวันไหลเข้ามาในหัวเหมือนเดจาวู หวังว่ามึงจะไม่ทำอะไรแผลงๆเหมือนที่กุกกี้ขว้างรถมาหรอกนะ ฮรึกกก



“ห...เห้ยย!! จะทำอะไรเนี่ย!” ร้องเสียงหลงทันทีเมื่อจองกุกช้อนตัวอุ้มผมขึ้นในท่าเจ้าสาว ทำให้ต้องส่งมือขึ้นไปโอบคอมันโดยปริยาย ฮือออ อย่าบอกนะว่ามึงจะทิ้งกูเหมือนที่กุกกี้ทิ้งรถอ่ะ ไม่เอานะไม่เอา แงงง



“กลับบ้านไง” กลับบ้านนี่หมายถึงกลับไปหาแม่ในสวรรค์หรอวะ ฮรึกกก



“ล...แล้วทำไมต้องกลับทางนี้วะ



“ก็มึงบ่นว่าเมื่อย ไม่อยากเดินกลับหนิ” 



มันก็จริงอ่ะแหละที่กูไม่อยากเดินกลับ แต่ไม่ได้อยากเหาะไปนะเว้ย!



“ก็ไม่ได้จะเหาะไปนี่นา” จองกุกก้าวออกมายืนตรงขอบดาดฟ้าบนตึกห้างที่สูงเป็นสิบชั้น ทำให้ผมหลับตาปี๋ด้วยความหวาดเสียวเมื่อมองลงไปด้านล่าง



“อ...อย่าปล่อยกูนะ! ฮึก” ร้องไห้เลยครับ คือกูถูกอุ้มมายืนอยู่ตรงริมดาดฟ้าของตึกสิบชั้นเชียวนะ ตกไปคือมีแต่ตายกับตายกับตายเท่านั้น แล้วจะไม่ให้กลัวได้ไงล่ะ ฮรึกกก



จองกุกจูบหน้าผากผมเบาๆเป็นเชิงปลอบ แต่การกระทำเล็กๆน้อยๆนี้ก็ทำให้ผมเบาใจไปเปราะหนึ่ง ผมมั่นใจว่าเขาจะไม่ฆ่าผมแน่ อย่างน้อยก็ตราบใดที่มันยังไม่ได้ซิงกูไปอ่ะนะ ฮรือออ



“ไม่ต้องกลัวนะ เกาะแน่นๆล่ะ” ผมมุดหน้าเข้าไปในแผงอกของจองกุกจนแทบจะจมเข้าไปในนั้น แขนทั้งสองข้างกอดรัดเขาแน่นกว่าเดิม ก่อนที่จองกุกจะกระโดดออกไปจากตึก..



“กรี๊ดดดดดดด!!!” กรี๊ดออกมาจนสุดเสียงทันทีเมื่อรู้ว่ากูกำลังจะตายโหงในอีกไม่ช้านี้ ฮรึกกก พ่อจ๋าแม่จ๋า แทกำลังจะไปหาแล้วนะ ฮืออออ ลาก่อนนะนัมจุนฮยอง ลาก่อนนะไอ้จีมเพื่อนเลว ลาก่อนนะโลกใบนี้



....



“แทฮยอง” เอ๊ะ นั่นเสียงยมบาลหรอ ฮือออ ไม่เอานะกูยังไม่พร้อม ยังไม่อยากไปนรกนะ แงงงง



“แทฮยอง!!!



'เฮือก!'



ผมสะดุ้งโหยงเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ทำให้เห็นว่าตัวเองกำลังถูกจองกุกอุ้มอยู่เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือเราอยู่ที่ห้องผมแล้ว..



“ร...เรามาอยู่ที่นี่กันได้ไงอ่ะ” ก็เมื่อกี้ยังอยู่บนตึกอยู่เลยนี่นา แล้วมาอยู่นี่ได้ไงวะ



“กูวิ่งมา



“ห...ห๊ะ



“อย่าถามมาก หุบปากไปเถอะ



คือกูก็แค่อยากรู้ไงว่ามันมีแรงมากถึงขนาดที่สามารถวิ่งเป็นกิโลภายในสามวิได้เลยหรอ แล้วทำไมมึงต้องปิดบังด้วย กูอยากเสือกแล้วทำไมมึงไม่ให้เสือกวะ! ฮือออ



ร่างกำยำวางผมลงบนเตียง ก่อนจะถอดเสื้อออกแล้วล้มตัวนอนข้างๆกัน กรี๊ดดดด นี่มึงจะปลํ้ากูหรออ



“ม...ไม่เอานะ ได้โปรดอย่าปลํ้ากูเลยนะ” อีกฝ่ายส่งเสียงหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นว่าผมขยับตัวหนี



“กูก็แค่ชอบนอนถอดเสื้อ ไม่ได้จะปลํ้ามึงซะหน่อย” จองกุกขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะห่มผ้าให้ผม



“มึงจะไม่บอกจริงๆหรอจองกุก



“..............



“ว่ามึงเป็นตัวอะไรกัน—



“ถ้าถามอีกกูจะปลํ้ามึงเดี๋ยวนี้แหละ” ผมปิดปากฉับทันทีเมื่อได้ยินคำขู่ของคนตรงหน้า ชิ ทำไมต้องปิดบังนักหนา แต่มึงจะปิดบังคนขี้เสือกอย่างกูไม่ได้นานหรอก! กูจะเปิดโปงความลับของมึงให้ชาวโลกได้รู้เอง!



“วันนี้ขอบคุณนะแทฮยอง” ผมเลิกคิ้วใส่คนที่กำลังลูบหัวผมไปมาด้วยรอยยิ้มบางๆ



“ขอบคุณอะไร



“ขอบคุณที่ไปเดตกัน กูมีความสุขมากเลยรู้มั้ย” จองกุกจูบริมฝีปากผมเบาๆ ครั้งนี้เขาไม่ได้สอดลิ้นเข้ามาแต่กลับแช่ค้างเอาไว้นานๆราวกับจะถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดให้ผมรับรู้ก่อนจะผละออกด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่คิมแทกำลังสงสัยว่าทำไมกูถึงไม่ผลักไสห่าไรเลย แล้วหัวใจบ้านี่จะเต้นแรงทำเหี้ยไรวะ



“นอนได้แล้ว ดึกแล้วนะ



“เดี๋ยว



“...............



“ฝันดีนะจองกุก” พูดจบก็นอนหันหลังให้ทันที ผมรู้สึกอยากพูดอะไรบางอย่างกับเขา แต่กูคิดไม่ออกและไม่อยากคิดว่าจะพูดอะไรเพราะง่วงนอนแล้ว จองกุกหัวเราะเล็กน้อย ให้เดาตอนนี้มันคงกำลังยิ้มอบอุ่นให้โลกละลายอยู่แน่ๆ



“ฝันดีนะแทฮยอง




TALK : 2

จองกุกวิ่งหรือวาร์ปอ่ะ5555555


ขอบคุณทุกๆกำลังใจที่ให้เรานะคะ ถึงเราจะไม่ได้ตอบแต่เราอ่านทุกเม้นท์เลยนะคะ ทุกคอมเม้นท์มีความหมายกับเรามากเลยค่ะ ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นเยอะมากแล้ว ขอบคุณมากจริงๆนะ เราโชคดีจังที่มีรีดๆน่ารักขนาดนี้ ฮือออ TT


ด้วยรัก...และอัลปาก้า

...RJ




สกรีมแท็ก #กุกกี้น้อยจอมพลัง 



I purple you ค่ะ (・∀・)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 675 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,284 ความคิดเห็น

  1. #1277 Samorn1 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:46
    ทำไมบอกไม่ได้ละจองกุก
    #1,277
    0
  2. #1269 _jppm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 11:35
    เง้อออ
    #1,269
    0
  3. วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 21:33
    ทำไมถึงไม่อยากพูดถึงล่ะ??
    #1,261
    0
  4. #1228 Nuttysnoopy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 20:44

    หวีงว่าจะไม่มาม่าาาาาาาานะ จองกุก กุกกี้ ต้องอ่อนโยนนนนนนน เรื่องนนี้ต้องงเบาสมองเท่านั้นนนนน

    #1,228
    0
  5. #1210 _jppm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:28
    กุ๊กค้าบ 54445
    #1,210
    0
  6. #1190 boahammock (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 12:34
    อ่าาา อยากอ่านต่อ อยากรู้เรื่องราวต่างๆต่อไป แต่ต้องขออภัยจริงๆที่ไม่สามารถไปต่อได้นะคะ การใช้ภาษาของไรท์ไม่แย่เลยค่ะ เข้าใจง่าย ไม่มีอะไรซับซ้อน แต่สิ่งที่ทำเราไม่สามารถไปต่อได้คือคำหยาบต่างๆที่ใช้พร่ำเพื่อ และเวลาเล่าเรื่องแทนตัวเองว่า “กู” เช่น “กูไม่เข้าใจว่าทำไมไอ่กระต่ายหื่นต้องทำแบบนั้น แบบนี้กับกูด้วย” เป็นต้น เราไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมไรท์ถึงเลือกให้ตัวละครเล่าเรื่องโดยการแทนตัวเองแบบนั้น บางประโยคก็มีแทนตัวเองว่า “ผม” ร่วมด้วย ซึ่งตอนๆหนึ่ง ก็จะมีทั้งผมทั้งกูผสมปนเปกันไปหมดเลยล่ะค่ะ ไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้อาจเป็นเรื่องแรกของไรท์รึเปล่า อ่าา... ยังไงก็เป็นกำลังใจให้พัฒนาฝีมือต่อๆไปนะคะ สู้ๆ
    #1,190
    3
    • #1190-2 Penn_K(จากตอนที่ 5)
      5 มกราคม 2563 / 14:02
      เราเห็นด้วยกับเจ้าของคอมเม้นต์นะ อยากจะอ่านต่อเหมือนกันแต่ก็รู้สึกไม่ชินกับการบรรยายเท่าไร ไม่ได้บอกว่าไรท์เตอร์ทำได้ไม่ดีหรือว่าแย่แต่เราแค่ไม่ถูกจริต เพราะงั้นคงต้องพับถึงตอนนี้ไม่สามารถไปต่อได้จริงๆแม้ว่าพล็อตจะน่าสนใจมากๆก็ตาม เจ้าของคอมเม้นต์ทำถูกแล้วที่กล้าวิจารณ์อย่างตรงไปตรงมาคุณไรท์เตอร์จะได้นำตรงจุดนี้ไปพัฒนาการเขียนต่อไป
      #1190-2
    • #1190-3 _AmandaV_(จากตอนที่ 5)
      7 มกราคม 2563 / 22:15
      ดีใจนะค้าที่แสดงความคิดเห็นอย่างตรงไปตรงมา ขอบคุณทุกท่านเลยค่ะ เรื่องถูกจริตไม่ถูกจริตนี่เป็นเรื่องปกติมากๆ เราเคารพการตัดสินใจของรีดมากๆค่ะถ้าจะไม่อ่านต่อ จุดประสงค์ที่แต่งเรื่องนี้ก็มาจากความคิดชั่ววูบที่ว่า อยากแต่งฟิคสักเรื่องที่ทำให้คนอ่านยิ้ม/หัวเราะ ดังนั้นถ้ารีดรู้สึกไม่ถูกจริต เรายิ่งกว่าโอเคซะอีกก อย่างตอนนี้เราเองก็หันไปแต่งฟิคแนวแฟนตาซีโบราณแล้ว เมื่อกลับมาอ่านแนวกุกกี้น้อยจอมพลังก็รู้สึกขัดๆในหลายจุดเหมือนกัน แต่มันก็เป็นฟิคเรื่องแรก เรามีความทรงจำดีๆกับฟิคเรื่องนี้อยู่มาก ไม่ได้คิดจะรีไรท์เพราะให้มันสมบูรณ์ในแนวของมันนี่แหละดีแล้ว ไม่อยากไปเปลี่ยนแนวของมัน แต่ถ้ารีดอยากอ่านแนวแฟนตาซีจ๋าบรรยายสวย ลองอ่านเรื่องล่าสุดเราก็ได้น้า อิอิ//ขายของงง5555555555
      #1190-3
  7. #1173 Feum23 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 00:03
    โอ้ย ตอนนี้น่ารักมากๆเลยยยยชอบมาก ตอนที่แทถามว่าจะกลับไปเป็นกุกกี้อีกเมื่อไหร่ เราเกือบน้อยใจแทนจองกุกเลย แต่พอแทบอกว่าแค่อยากให้พามากินบิงซูอีก แบบ แงงง น่ารักมากกกก อยากหยิกแจ้มเจ้าแท พออ่านตอนนี้แล้วแบบจองกุกก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย น้องก็ไม่ได้จะทำไรแทอย่างเดียวนี่นา อยากรู้ตัวตนของจองกุกจริงๆแฮะ หวังว่าจะไม่ใช่อะไรที่มันไม่ดีใช่มั้ย น้องดูไม่อยากพูดถึงเลย
    #1,173
    0
  8. #1162 hwangirl (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 20:57
    //ตัวบิด เขิน ใจย้วย
    #1,162
    0
  9. #1149 HealHoly (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 14:09
    เรื่องนี้สนุกมากอ่ะไรต์ ตลกอ่า
    #1,149
    0
  10. #1124 b9zazagtz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 11:07

    อ่อนโยนที โลกสดใสเลยคร่ะ ทุกอย่างกลายเป้นสีชมพูรรรร
    #1,124
    0
  11. #993 vampir (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:25
    รูป สุดท้าย

    เรา รับไม่ได้ OMGGGGGG
    #993
    0
  12. #980 yui-sansani (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 09:48
    มีมมันทำร้ายสุดๆไปเลย
    #980
    0
  13. #882 PaiiKanj (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 16:45
    จองกุกเค้าก้อละมุนนะจ๊ะ
    #882
    0
  14. #854 ChompunutEksuk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 13:29
    ทำไมชั้นต้องมาสตั่นที่ภาพตอนท้ายทุกครั้งเลย
    #854
    0
  15. #849 โนชยู (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 08:53

    ช้านชอบบบบบ นึกถึงตอนเข้าได้กันแล้ว
    #849
    0
  16. #848 โนชยู (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 08:52
    กุกกี้ลูกธานอส
    #848
    0
  17. #750 Noeythiyaa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 14:40
    เรื่องนี้คือที่สุดแล้วจริงๆ5555 บ้าบออ
    #750
    0
  18. #655 Lee Liew Kim (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 19:16
    ยอมโดนปล้ำเถอะแทแท อยากรู555555555
    #655
    0
  19. #631 joeyza38 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 10:53
    เดวๆจองกุกหนูเป็นญาติกับเดอะเฟลชหรอ วิ่งเร็วเกิ๊นนนนนนน
    #631
    0
  20. #623 22CM (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 13:00
    ตลกสุดก็คือรูปท้ายตอน5555555555555555555555555
    #623
    0
  21. #597 วังมิงงึ~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 15:57
    ยังคงอึ้งไม่หายสำหรับความสามารถของจกุก
    #597
    0
  22. #558 kungngi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 18:09
    ต้องตกใจอีกกี่ครั้งกับรูป55555
    #558
    0
  23. #502 ubonawnkaew (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 22:39
    ไม่ควรทำร้ายจินฮยองอย่างนี้
    #502
    0
  24. #460 Jellybaby (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 11:44
    อ้อ นี่บุตรของมาร์เวล
    #460
    0
  25. #437 kimkim8448 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 23:17
    มาจะครบละคับ เดอะฮัค ธานอส เดอะเฟลช เดี๋ยวมีค้อนเหมือนเทพธอร์อีก
    #437
    0