[END] ✿ SUPER BABY [KOOKV] ✿ #กุกกี้น้อยจอมพลัง

ตอนที่ 2 : ✿SUPER BABY✿ CHAPTER 1 : วันแรกกับกุกกี้ผู้น่ารัก 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,510
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 865 ครั้ง
    16 ก.ค. 61

B
E
R
L
I
N
 
달방28 + 비하인드



“กุกกี้อา มาหาออมม่าเร้วว






“..ออมม่า



“ห๊ะ?” ผมขมวดคิ้วอย่างไม่เชื่อหูตัวเองเมื่อได้ยินสรรพนามที่ไม่คาดคิดว่าตัวเองจะถูกเรียก อะไรวะเด็กนี่ เพิ่งเจอกันได้สองนาทีก็มาเรียกกูว่าแม่เฉย อีกอย่างคือผมเป็นผู้ชายนะเว้ย ออกจะหล่อซะขนาดนี้แล้วมาเรียกกูออมม่าได้ไง



ออมม่า ^▽^



“เห้ย ฉันไม่ใช่แม่แกนะ” โบกม้ายโบกมือพร้อมอธิบายโดยหวังว่าเด็กมันจะเข้าใจ แต่ดูเหมือนผลลัพธ์จะตรงกันข้าม



“..ออมม่า” 



“ไม่เอาไม่เรียก” 



“ออมม่า



“ก็บอกว่าอย่าเรียก!!” ได้ผลเมื่อเด็กมันชะงักไป น้องจ้องผมนิ่งก่อนที่ปากจิ้มลิ้มนั่นจะเบะลง หูกระต่ายสีดำลู่ตกด้วยความน้อยใจ ดวงตากลมโตไร้เดียงสาค่อยๆมีนํ้าสีใสรื้นขึ้นมาบริเวณขอบตา ร่างเล็กสั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้น



เชี่ย...



นี่กูทำเด็กร้องไห้หรอวะ



“ฮึก...คนใจร้าย ใจร้ายที่สุดเลย ฮือออ” ผมอํ้าอึ้งอย่างทำอะไรไม่ถูก ตั้งแต่เกิดมาก็ใช้นิสัยแสนดีของตัวเองแกล้งเด็กร้องไห้ฟูมฟายมาหลายคนแล้ว แต่แค่เห็นนํ้าตาเพียงหยดเดียวของเด็กคนนี้กลับทำให้ผมรู้สึกจุกอกไปหมด ไม่ชอบนํ้าตาของน้องเลย...



...ว่าแต่เด็กอะไรทำไมร้องไห้ได้น่ารักขนาดนี้วะครับ ใจพี่แทระทวยไปหมดแล้ว ฮรืออออ ಥ﹏ಥ



แต่ก่อนที่กูจะมาดราม่ากูควรทำให้เด็กมันหยุดร้องก่อนไม่ใช่เหรอ คิดได้ดังนั้นก็ถอดถุงมือเปื้อนดินของตัวเองออกแล้วส่งมือไปลูบกลุ่มผมนุ่มของเด็กตรงหน้าที่ยังร้องไห้ไม่หยุด



“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะเด็กดี พี่ขอโทษนะ” ว่าพลางยีผมน้องน่ารักไปมา ตากลมแป๋วอาบนํ้าตาค่อยๆช้อนขึ้นมองผม จมูกเล็กสูดนํ้ามูกกลับเข้าไป น้องไม่งอแงแล้วแค่ยังสะอื้นอยู่เล็กน้อย และมันก็น่ารักมากพอที่จะทำให้คิมแทละลายเป็นช็อกโกแลตเหลวได้ในทันที งื้อออ ไม่น่าเชื่อว่าคนที่ถูกฝังไว้ใต้ดินจะน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ อันที่จริงจะเรียกว่าคนก็คงไม่ถูกเสียทีเดียวเพราะน้องออกมาจากไข่ไม่ใช่ท้องแม่ และคงไม่มีเด็กคนไหนมีหูกับหางกระต่ายแบบนี้



...งั้นเด็กคนนี้เป็นตัวอะไรกันแน่นะ



“ฮึก..พี่ชายไม่หยักเป็นออมม่าให้หนู พี่ชายใจร้าย ฮึก” เอาแล้วไง น้องน่ารักกำลังเข้าใจผิด พี่แทผิดไปแล้ว ฮือออ พี่แทคนหล่อก็แค่ไม่ชอบถูกเรียกว่าแม่ ไม่ได้หมายความว่าพี่แทจะไม่รักหนูนะจ๊ะ อีกอย่างหนูคงจะมีพ่อแม่อยู่แล้ว...แต่เอาน้องมาทิ้งโดยฝังไว้ในดินเหมือนกองขยะ หรือไม่ก็เป็นลูกของสัตว์ประหลาดเพราะคงไม่มีคนออกลูกเป็นไข่ อย่างไรก็ตาม ที่แน่ๆคือตอนนี้น้องยังไม่มีคนเลี้ยงดูตราบใดที่ยังหาพ่อแม่ไม่เจอ...แล้วทีนี้กูจะเอาเด็กไปไว้ไหนล่ะ



เอาไปฝากบ้านเด็กกำพร้าหรอ... หงึ! ไม่เอาอ่ะ แค่คิดก็หวงแล้ว พี่แทอยากเก็บน้องน่ารักไว้ดูคนเดียว ไม่อยากให้ใครอื่นได้มาเชยชมความงามของน้องอีกนอกจากตัวเอง หรือถ้าจะให้พี่แทเลี้ยงน้องก็คงจะมีปัญหาล้านแปดตามมาแน่ๆเพราะกูเลี้ยงเด็กไม่เป็น แต่...ยังไงซะถ้ากูไม่เลี้ยงแล้วใครจะเลี้ยงวะ


.

.

.

เอาล่ะ! เป็นอันว่าตัดสินใจแล้ว คิมแทคนนี้จะเป็นผู้อุปการะน้องน่ารักเอง!(   ´∀`)ノ 



“ไปอยู่กับพี่นะ หนูอยากได้อะไรพี่จะเปย์ให้หมดเพราะบ้านพี่โคตรรวย ไม่ต้องห่วงเพราะเงินพี่เลี้ยงหนูได้ทั้งชาติ หยุดร้องเถอะนะครับคนดี พี่จะเป็นพ่อให้หนูเอง” เอ่ยด้วยเสียงนุ่มทุ้มแบบสุภาพบุรุษเหมือนพระเอกละครนํ้าเน่า นิ้วเรียวยาวของผมปาดนํ้าตาออกจากแก้มยุ้ยๆน่าฟัดนั่น เด็กอะไรมีแก้มนุ่มนิ่มขนาดนี้ จับแล้วฟินยิ่งกว่าสกุชชี่อีก งื้ออออออ (人´∀`)



“ไหนเรียกอัปป้าซิ อัปป้าา” ว่าแล้วก็ต้องสอนให้เด็กหัดเรียกพ่อซะหน่อย ไหนๆก็ต้องเป็นพ่อลูกกันแล้วนี่ อิอิ



แต่แทนที่น้องน่ารักจะทำตาม กลับส่ายหน้าไปมาจนกลุ่มผมสะบัดพลิ้วไปตามแรง



“ไม่อาว จาเรียกออมม่า



“อัปป้าสิ พี่เป็นผู้ชายนะ



“ฮึก...ฮึก...” อ้าว ร้องอีกแล้ว  ฮือออออ ไม่เอาไม่ร้องนะจ๊ะเด็กดี นํ้าตาไม่เหมาะกับใบหน้าน่ารักๆของหนูนะ ใจพี่เองก็ไม่สามารถทนเห็นน้องร้องไห้ได้นานเลยจริงๆ



“ก็ได้จ้ะ เป็นออมม่าก็ได้ ไม่ร้องแล้วนะ” เอาวะ! ถึงคนหล่อๆอย่างกูจะต้องเป็นหม่ามี๊เลี้ยงเดี่ยว แต่ถ้ามันทำให้น้องเขามีความสุข พี่แทก็ไม่ขัดอะไร ฮรึกกกก



น้องน่ารักเช็ดนํ้าตาของตัวเองออก ตากลมโตแป๋วฉายแววดีใจอย่างปิดไม่มิดจนหูกระต่ายสีดำทั้งสองข้างตั้งขึ้น ก่อนจะฉีกยิ้มโชว์ฟันกระต่ายที่ทำให้โลกนี้ดูสดใสขึ้นมาทันใด



“ออมม่าน่ารักที่ฉุดโลยย!!” ปากผมอ้าค้างออกเมื่อได้ยินคำชมจากเด็กน้อย...อันที่จริงผมก็ถูกนัมจุนฮยองชมอยู่แทบทุกนาทีว่าน่ารักอย่างนู้นอย่างนี้จนผมไม่ไหวจะบ่นรำคาญ แต่พอเด็กตรงหน้าชมบ้าง ผมกลับรู้สึกมีความสุขจนเท้าแทบไม่ติดพื้น หัวใจพองโตเหมือนลูกโป่งที่กำลังจะลอยขึ้นไปในอากาศ ฮืออออออ หนูจ๊ะ หนูช่างไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองน่ารักกว่าออมม่าขนาดไหน เพราะแท้จริงแล้วออมม่าของหนูไม่ได้น่ารักเลย มีแต่ความหล่อล้วนๆจ้ะ อิอิ



“ว่าแต่จะตั้งชื่อว่าอะไรดีล่ะ” ผมเพิ่งนึกได้ว่าเด็กน้อยตรงหน้ายังไม่มีชื่อ  อืม...น้องเขาน่ารักขนาดนี้ควรชื่ออะไรดีล่ะ ชื่อน้องสังข์ทองดีมั้ยนะ เพราะออกมาจากไข่ เหมือนสังข์ทองที่ออกมาจากหอยสังข์...แต่อย่าดีกว่าเพราะยังไงซะกูก็เป็นคนโคเรีย เรื่องอะไรจะต้องไปเอาชื่อจากวรรณกรรมไทยเขามาด้วยล่ะจริงมั้ย งั้นชื่อน้องไส้เดือนดีกว่า เพราะพี่แทคงจะไม่ได้เจอน้องถ้าไม่ได้ออกมาขุดหาไส้เดือน...แต่ชื่อมันพิลึกไปหน่อยแฮะ คงไม่เหมาะกับความน่ารักของน้องหรอก



“กุกกี้



“ห๊ะ?” 



“หนูชื่อกุกกี้



งื้อออออออ เป็นชื่อที่น่ารักเหมาะสมกับหนูจริงๆเลย ทำไมกูถึงคิดชื่อแบบนี้ไม่ออกนะ แม้จะยังสงสัยอยู่ว่านี่เป็นชื่อที่น้องตั้งให้ตัวเองเหรอ แต่ไม่ว่ายังไงมันก็ดีอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นกุกกี้คงได้ชื่อสังข์ทองไม่ก็ไส้เดือนที่กูตั้งด้วยความครีเอทแหงๆ



“ออมม่าชื่อแทฮยองนะ คิมแทฮยอง” ว่าพลางฉีกยิ้มสี่เหลี่ยมจนกุกกี้อดยิ้มตามไม่ได้



“ออมม่าชื่อน่ารักจังเยย กุกกี้ขอเรียกว่าแทแทได้มั้ยฮะ” กรี๊ดดดดดด อย่าส่งสายตาออดอ้อนเป็นลูกหมาแบบนั้นนะ ออมม่าสุดหล่อใจบางไปหมดแล้ว ฮืออออ



“ได้สิครับ ป่ะ เข้าบ้านเรากันเถอะ” ผมยื่นมือข้างหนึ่งให้เด็กน้อย ซึ่งกุกกี้ก็ส่งมือเล็กนุ่มๆของตัวเองมาวางไว้บนมือผมด้วยรอยยิ้มกว้างราวกับจะเป็นการฝากชีวิตทั้งหมดเอาไว้ในมือข้างนี้ของคิมแทฮยอง ฟีลเหมือนการจับมือของคู่บ่าวสาวในงานแต่งเลยอ่ะ งื้ออออออ



“ฮะ...แทแทออมม่าของกุกกี้





ผมแบกกุกกี้ขึ้นขี่หลังก่อนที่เราทั้งคู่จะเดินเข้าบ้านซึ่งเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลคิม ผมจ้องมองใบหน้าน่ารักที่เปื้อนรอยยิ้มของเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู โดยที่ไม่ได้ล่วงรู้เลยว่าเด็กคนนี้จะทำให้ชีวิตของผมเปลี่ยนไปแค่ไหน...





Loading...50%




เราเดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่อย่างเงียบเชียบ ตั้งใจไว้ว่าจะพาน้องเข้าห้องผมเพื่อล้างเนื้อล้างตัวให้กุกกี้ เจ้าลูกชายจะได้ตัวหอมๆ เวลาฟัดกูจะได้ฟิน อิอิ ทว่าในขณะที่ผมกำลังจะเปิดประตูห้องตัวเอง กลับได้ยินเสียงบางอย่างดังออกมาจากด้านใน...



'ปึง!'



“หึๆๆ มีอะไรจะแก้ตัวมั้ยปาร์คจีมิน” 



“ฮือออออ ไม่เอานะนัมจุนฮยอง ผมผิดไปแล้ว ผมจะไม่แกล้งไอ้แทอีกแล้วว ไว้ชีวิตผมด้วยย”  กลอกตาทันทีเมื่อรู้ว่านัมจุนฮยองคงกำลังลงโทษไอ้จีมข้อหาใช้ผมไปขุดไส้เดือนแน่ๆ ผมหันไปมองกุกกี้ที่อยู่บนหลัง เจ้าลูกชายทำตาแป๋วพร้อมส่งรอยยิ้มเหมือนลูกกระต่ายมาให้ ฮือออ เห็นแบบนี้แล้วออมม่าก็อดถอนหายใจด้วยความสงสารไม่ได้ เฮ้อออ เด็กน้อยไร้เดียงสาที่เปรียบเสมือนผ้าขาวอย่างกุกกี้ไม่ควรจะได้เห็นเหตุการณ์ฆาตรกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นในห้องผมเลยจริงๆ



“ตายซะเถอะแก!!!!”  



'ปัง!'



“พอได้แล้วนัมจุนฮยอง!” ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องทันที ทำให้เห็นว่าจีมินกำลังนั่งกอดเข่าอยู่ตรงมุมห้อง ส่วนนัมจุนฮยองที่เห็นผมก็ชะงักค้างไปครู่หนึ่งก่อนรีบโยนมีดทำครัวในมือที่คงเอาไว้ใช้ขู่ไอ้จีมทิ้งแล้วพุ่งมากอดผมทันที



“ฮือออออ แทแทน้องรักของฮยองง โดนไส้เดือนกัดมารึปล่าว เหนื่อยมากมากมั้ย เหงื่อออกกี่เม็ดแล้วเนี่ย โดนพลั่วบาดมือรึปล่าว ไม่เป็นไรแล้วนะ โอ๋เอ๋ๆ ฮยองอยู่นี่แล้วนะจ๊ะ” ผมอดมองบนให้กับการกระทำเว่อร์ๆของนัมจุนฮยองที่กำลังร้องห่มร้องไห้ไม่ได้ เฮ้ออ คิมแทล่ะเพลีย นี่แหละครับพี่ชายผม ทั้งโคตรซุ่มซ่ามแถมยังเป็นโรคคลั่งน้องอย่างกับคนโรคจิต



แต่ถ้าไม่ใช่เพราะพี่บ้าๆนี่ที่เลี้ยงผมมาเพราะพ่อแม่เสียชีวิตตั้งแต่เด็ก ป่านนี้ผมเองก็ไม่รู้จะเป็นตายร้ายดียังไงเหมือนกัน



“เว่อร์แล้วฮยอง แทไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย แล้วฮยองก็ไม่ต้องแกล้งไอ้จีมด้วย” ว่าพลางดันหัวทุยๆของพี่ชายออกอย่างเอือมระอาจนนัมจุนฮยองทำท่าจะเบะปากร้องไห้อีกรอบ ก่อนเขาจะหันไปส่งสายตาอาฆาตให้จีมินที่เพิ่งจะถอนหายใจอย่างโล่งอกเพราะผมเข้ามาขัดจังหวะการถูกลงโทษของมัน



“ฮยองไม่ได้แกล้ง แค่จะสั่งสอนที่ชิมชิมมันแกล้งแทแท



“เอ๊ะ! นั่นเด็กที่ไหนวะไอ้แท” จีมินพยายามเบี่ยงเบนความสนใจจากประเด็นนี้โดยการชี้มายังเด็กที่ซุกหน้าอยู่บนหลังของผม และดูเหมือนจะสำเร็จด้วยเมื่อนัมจุนฮยองหันมาสนใจกุกกี้แทน



“เด็กหลงทางหรอแทแท



“ปล่าวครับฮยอง แทเจอน้องในสวนหลังบ้านตอนไปขุดไส้เดือนน่ะ



“หืม เด็กจะเข้ามาได้ไงอ่ะ ระบบรักษาความปลอดภัยบ้านมึงสูงจะตาย” จริงอย่างที่ไอ้จีมว่า แค่รั้วบ้านผมยังสูงลิบ ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากุกกี้มาอยู่ในบ้านผมได้ไง



“ไม่รู้ดิวะ แต่น้องเขาไม่มีพ่อแม่ กูเลยคิดว่า...



“จะไปส่งสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าหรอ งั้นเดี๋ยวฮยองขับรถไปส่ง



“ปล่าว แต่แทจะเลี้ยงเด็กคนนี้เองครับ



“ห๊ะ!!” ทั้งนัมจุนฮยองกับจีมินร้องออกมา พวกเขามองหน้าผมสลับกับกุกกี้พร้อมอ้าปากพะงาบๆ



“ไอ้แท ทุกวันนี้มึงยังเดินออกจากบ้านโดยไม่สะดุดขาตัวเองแล้วล้มเหยียบหมาหน้าควํ่าไม่ได้เลย ตัวมึงเองยังดูแลไม่ได้ นับประสาอะไรกับจะมาเลี้ยงเด็กวะ” 



“ถึงจะยังงอนมันอยู่ แต่ฮยองเห็นด้วยกับชิมชิมนะแทแท จะเลี้ยงเด็กทั้งทีมันมีแต่จะภาระให้ปล่าวๆ ถ้าสงสารเด็กมันก็เอาไปไว้บ้านเด็กกำพร้าเถอะ” นัมจุนฮยองถอนหายใจ เขาลูบหัวกุกกี้เบาๆจนไปโดนหูกระต่ายของน้องเข้า ทำให้พี่ชายผมชะงักค้างไปทันที



“นี่ที่คาดผมยี่ห้ออะไรเนี่ย ทำไมมันเหมือนหูจริงขนาดนี้” จากเมื่อกี้ที่ลูบอยู่ นัมจุนฮยองเปลี่ยนมาจับหูสีดำยาวของกุกกี้แล้วพลิกไปมาด้วยความสนอกสนใจแทน 



“ต้องเหมือนสิฮยอง ก็ในเมื่อมันเป็นของ—” 



“โอ๊ย!” 



ไม่ทันที่กูจะได้พูดจบ เสียงเล็กๆของกุกกี้ก็ร้องขึ้นเมื่อถูกนัมจุนฮยองดึงหูอย่างแรง น้องเลยปัดมือของพี่ชายจอมซุ่มซ่ามออกเบาๆ แต่คนถูกกระทำกลับร้องออกมาอย่างเว่อร์วังเกินเหตุ



“โอ๊ยยย!! นิ้วกูววว!!



“ฮยอง น้องมันแค่ปัดเบาๆเอง อย่าเว่อร์ได้ป่ะ เด็กมันเจ็บกว่าฮยองอีกนะ” ไอ้จีมเอ่ยด้วยสีหน้าเอือมระอาเหมือนหมูหน้าย่นในโรงเชือดไก่



“แหกตาดูนิ้วกูก่อนสิวะไอ้เด็กเวร!!” แต่ดูเหมือนนัมจุนฮยองจะไม่ได้เว่อร์อย่างที่คิด เมื่อผมเห็นนิ้วสี่นิ้วของพี่ชายยกเว้นนิ้วโป้งฉีกไปด้านหลังอย่างน่าสยดสยอง ของเหลวสีแดงค่อยๆไหลซึมเป็นทางออกมาจากง่ามนิ้วท่ามกลางความตกใจของเราทุกคนที่ทำตาโตกันเท่าไข่ห่าน



“ละ...เลือด....คร่อก!




“เห้ยฮยอง!!



นัมจุนฮยองที่เห็นเลือดตัวเองก็สลบไปทันที ไอ้จีมรีบพุ่งไปรับตัวฮยองที่กำลังจะล้มหัวฟาดพื้นไว้ได้ทัน



“ไอ้แท! นี่ลูกมึงทำอะไรนัมจุนฮยองวะ



“กุกกี้แค่ปัดมือนัมจุนฮยองเบาๆเอง กูจะไปรู้ได้ไงว่ามันจะถึงขั้นนิ้วฉีกล่ะวะ!! มึงพาฮยองไปโรงบาลก่อนไป



“แต่—



“รีบไปสิวะ! ถ้าพี่กูเป็นอะไรมากกว่านี้กูฆ่ามึงแน่ไอ้หมู!!



จีมินที่ได้ยินผมว่าไปอย่างงั้นก็รีบลากสังขารของนัมจุนฮยองออกไปทันที เสียงปิดประตูรั้วตามด้วยเสียงรถยนต์แล่นออกจากบ้านดังขึ้นทำให้มั่นใจได้ว่าไอ้จีมไปแล้ว ผมหันไปมองหน้ากุกกี้ที่ทำตาแป๋วเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยความสงสัย เจ้าลูกชายเอียงคอเมื่อเห็นว่าผมมองอยู่ 



“แทแทออมม่ามีอายัยหยอ



“อ๋อ...ไม่มีอะไรหรอกครับ” คิมแทคนนี้กำลังโกหกคำโต ผมแค่กำลังสับสนว่านัมจุนฮยองนิ้วฉีกได้ยังไง ในเมื่อเห็นอยู่เต็มตาว่าแค่ถูกกุกกี้ปัดมือเบาๆ แต่ถึงกับต้องเข้าโรงพยาบาล ถ้าจะเป็นเพราะกุกกี้ปัดแรงก็คงไม่ใช่ เพราะมือเล็กนุ่มๆคู่นี้ของน้องจะเอาแรงขนาดนั้นมาจากไหนกันล่ะจริงมั้ย



ผมวางร่างเล็กของกุกกี้ลงบนเตียงสีขาวขนาดคิงไซส์ของตัวเอง ก่อนจะพบว่าเจ้าลูกชายยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า เออ ตลกดีเนอะ กูจ้องน้องเขามาตั้งนานตั้งแต่ออกมาจากไข่ แต่เพิ่งมารู้ว่าน้องยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า ตาถั่วจริงๆเลยกู



“แทแทออมม่าจะทำอายัยอ่า” กุกกี้ที่นั่งห้อยขาอยู่ปลายเตียงถามขึ้นเมื่อเห็นว่าผมกำลังรื้อเสื้อในตู้เสื้อผ้าขนาดยักษ์อย่างขะมักขเม้น 



“ออมม่ากำลังหาเสื้อให้กุกกี้ไงครับ” ว่าพลางฉีกยิ้มสี่เหลี่ยมจนตาหยีแบบนางงามให้น้อง ก่อนจะหันมาวุ่นกับกองผ้าในตู้ต่อ ตั้งใจไว้ว่าจะหาเสื้อให้น้องใส่ ส่วนผมจะไปอาบนํ้าซะหน่อยเพราะเริ่มจะรู้สึกเหนียวตัว จากนั้นเราจะไปเยี่ยมนัมจุนฮยองที่โรงพยาบาลกัน แต่ติดตรงที่บ้านเราไม่มีเสื้อผ้าเด็ก จะไปซื้อให้น้องก็ไม่ได้เนื่องจากคิมแทคนหล่อขับรถไม่เป็น ที่มีอยู่ก็แค่เสื้อผมเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว เลยเป็นเหตุให้กูต้องมานั่งหาเสื้อในตู้อยู่ในขณะนี้ ซึ่งหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอซะที ได้แต่หวังว่ามันจะยังอยู่ในนี้อ่ะนะ



“กุกกี้หิวมั้ยครับ ถ้าหิวก็ออกไปหาอะไรกินข้างล่างได้นะ ในครัวมีของกินเพียบเลย” หันไปบอกลูกชายที่กำลังนั่งทำตาแป๋วเหมือนลูกกระตาย งื้อออออ ทำไมลูกออมม่าน่ารักขนาดนี้อ่า



“โอเคฮะ เดี๋ยวกุกกี้กลับมาน้า



กุกกี้ปีนลงจากเตียง ขาเล็กๆวิ่งมาหาผมก่อนจะทำในสิ่งที่กูไม่คาดคิด...



จุ๊บ!



...



โอ้



มาย



ก็อดดดดดด!!!!!



อยากจะป่าวประกาศไปถึงดาวอังคารว่ากุกกี้หอมแก้มกู น้องหอมแก้มกูด้วยอ่า กรี๊ดดดดดด รู้สึกเหมือนได้ล่องลอยไปบนปุยเมฆยามที่ปากเล็กๆสีแดงทาบลงมาบนแก้มกู มันโคตรฟินอ่ะ งื้อออออออ 



กุกกี้ฉีกยิ้มกว้างให้กับรีแอคชั่นของคิมแทที่กำลังเบิกตาค้าง ปากก็อ้าออกเป็นตัวโอเหมือนถูกแช่แข็งไปแล้ว..



“กุกกี้ไปก่อนน้า~” แล้วกุกกี้ก็หายไปพร้อมกับวิญญาณของคิมแทฮยองที่กำลังไปสู่สุขคติ...




สักพักกุกกี้ก็กลับมาพร้อมกับขนมปังสองสามแผ่น ทีแรกก็นึกว่าจะเอามากินเอง แต่น้องกลับเอามันมาจ่อปากผมด้วยรอยยิ้มกว้าง



“เดี๋ยวกุกกี้ป้อนให้ออมม่าเองน้า อ้าปากหน่อย อ้ามมม~



ตูมมมมมมมม!!



ไม่ต้องถามครับว่าเสียงอะไร 



เสียงหัวใจของคิมแทที่ระเบิดไม่เหลือซากนี่แหละ! (#`Д´)ノ



กุกกี้ หนูจะน่ารักเกินไปแล้วนะ ฮืออออ ಥ﹏ಥ



“อ้าม...” อ้าปากงับขนมปังอย่างเหม่อลอย กุกกี้ยังคงฉีกยิ้มโชว์ฟันกระต่ายอย่างชอบใจก่อนจะป้อนคำต่อๆไปให้ผม บางทีกูก็คิดนะว่าตกลงใครเป็นแม่กันแน่ แทนที่กูจะป้อนลูก แต่ลูกกลับมาป้อนกูซะงั้น



“แล้วกุกกี้ไม่กินด้วยหรอ” 



“กุกกี้กินแย้ว ออมม่ากินเถอะฮะ เดี๋ยวก็หิวหรอก กุกกี้เป็นห่วงน้า



ย๊าห์!! ใครสอนให้เด็กนี่น่ารักขนาดนี้วะ! (╬ಠ益ಠ)




กา~ กา~ กา~



เหล่าอีกาพากันบินกลับรังเมื่อดวงอาทิตย์ใกล้ตกดิน..



เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว แต่กูก็ยังหาเสื้อให้น้องไม่เจอ...



โอ๊ยย ทำไมมันหายากอย่างงี้ล่ะโว้ยย!!  (´◣д◢`+)



อ้อ! จะว่าไป ตอนบ่ายๆไอ้จีมโทรมาบอกอาการของนัมจุนฮยองแล้ว เห็นว่ามือคงใช้งานไม่ได้ไปพักนึง หมอให้ค้างที่โรงพยาบาลสองคืนโดยไอ้จีมจะอยู่เฝ้าให้ นอกนั้นก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ที่น่าเป็นห่วงน่าจะหมายถึงกูมากกว่าเพราะกูเหนื่อยมาก เขียนไว้ตัวโตๆเลยว่ากูโคตรเหนื่อย! นอกจากจะต้องหาไส้เดือนแล้ว ยังต้องมาหาเสื้อเป็นชั่วโมงๆอีกแต่ก็ยังไม่เจอซะที นี่กูหาเสื้อนะไม่ได้หางมเข็มในมหาสมุทร ทำไมแม่งหายากอย่างงี้วะ คิมแทอยากจิครายย ฮือออออ



“อ๊ะ!” ผมร้องออกมาเมื่อเห็นตะกร้าใบใหญ่บนตู้เสื้อผ้า ให้เดาคงจะเป็นตะกร้าใส่คอลเลคชั่นของเล่นของใช้ของผมสมัยเด็กที่นัมจุนฮยองอุตส่าห์เก็บเอาไว้เพราะความเห่อน้องแหงๆ



แต่เดี๋ยวนะ งั้นเสื้อผ้าตอนเด็กก็คงอยู่ในนั้นด้วยสิ...



คิดได้ดังนั้นก็เอื้อมมือขึ้นไปหมายจะหยิบตะกร้าลงมา ด้วยความที่ตู้มันสูงกว่าผมมากทำให้เอื้อมเท่าไหร่ก็ไม่ถึงซะที มือเรียวยาวพยายามคว้าหาตะกร้าที่อยู่ด้านบน แต่กลับคว้าขอบตู้มาได้แทน และดูเหมือนกูจะออกแรงดึงขอบตู้มากไปหน่อย บวกกับนํ้าหนักของมันที่มีอยู่มาก ทำให้ตู้เสื้อผ้าค่อยๆเอนมาข้างหน้าใส่กูช้าๆ...



“กรี๊ดดดดดดดดดด!!” หลับหูหลับตากรี๊ดลั่นโดยไม่สนแล้วว่ามันจะทำให้กูดูตุ๊ดแต๋วจนไม่เหลือคราบความแมนที่สั่งสมมา ไม่สนห่าอะไรแล้วในเมื่อตู้ขนาดใหญ่กำลังล้มลงมาใส่กู ฮือออออ คุณพระคุณเจ้า อย่าเพิ่งเอาชีวิตลูกไปเลย ลูกเพิ่งจะอยู่กับกุกกี้ได้แค่วันเดียวเองนะ แงงงงงงงง



แต่...ทำไมมันไม่เจ็บวะ



คิดได้ดังนั้นก็ค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมาช้าๆ ผมตัวแข็งทื่อไปในทันทีเมื่อเห็นว่า...



กุกกี้กำลังใช้นิ้วชี้เพียงนิ้วเดียวยันตู้เอาไว้ไม่ให้หล่นมาทับผม



“แทแทออมม่าไม่เปนยัยใช่ม้ายฮะ



“.................



“ตู้มันจาทำออมม่าของกุกกี้เจบ นิสัยม่ายดี กุกกี้ไม่ชอบมันเยย” กุกกี้ว่าก่อนจะใช้นิ้วชี้ดันตู้ออกไปเบาๆ แต่มันกลับทำให้ตู้ไปกระแทกผนังห้องอย่างแรงจนแตกละเอียดเหลือเพียงเศษไม้ ทำให้เสื้อผ้าในตู้หล่นออกมาทั้งหมด...



ร่างกายผมเหมือนถูกแช่แข็งไปทั้งร่าง ไม่สามารถพูดอะไร หรือขยับตัวได้เลย เด็กตัวเล็กๆคนนี้สามารถพังตู้เสื้อผ้าได้เพียงนิ้วเดียว....นี่มันบ้าไปแล้ว กูต้องตาฝาดแน่ๆ ใช่แล้วไอ้แท มึงอ่ะตาฝาด เรื่องแบบนี้จะเป็นจริงไปได้ยังไงกัน เด็กหน้าไหนจะมาทำแบบนี้ได้ การ์ตูนชัดๆ



แต่พอลองนึกไปถึงตอนที่นัมจุนฮยองนิ้วฉีกเพราะถูกกุกกี้ปัดมือออกเบาๆแล้ว...เรื่องมันดูปะติดปะต่อกันได้ทันที



ว่ากุกกี้เป็นทายาทของธานอส...



“แทแทออมม่า



“..................



“ทำไมออมม่าเงียบงี้อ่า



“...................



“ออมม่า...โกรธกุกกี้หยอ



“ม...ไม่ใช่นะ! อ...ออมม่าจะโกรธกุกกี้ทำไมล่ะ



“ก็...กุกกี้ทำตู้ของออมม่าพัง” ปากจิ้มลิ้มของกุกกี้เบะลง น้องก้มหน้ามองเท้าตัวเองเหมือนเด็กมีความผิด ตากลมโตของเจ้าลูกชายเริ่มแดงกํ่าจะร้องไห้ ซึ่งนั่นทำให้ความอดทนของคิมแทขาดผึงทันที



หมับ!



“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะกุกกี้ ตู้ถูกๆแค่นี้ออมม่าซื้อใหม่ก็ได้” ผมสวมกอดและปลอบเด็กตรงหน้าทันที...เพื่อกุกกี้แล้ว ออมม่าให้ได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งทำตู้เสื้อผ้าที่ทำจากไม้ของต้นเบาบับในมาดากัสการ์ราคาเฉียดล้านของออมม่าพัง ออมม่าก็จะไม่ว่าอะไร ฮรึกกกกกก ಥ⌣ಥ



“แล้วออมม่า...



“.................



“กลัวกุกกี้รึป่าว



ผมผละออกมามองหน้าเจ้าลูกชาย ใบหน้าน่ารักของกุกกี้เต็มไปด้วยนํ้าตาที่ไหลออกมาไม่หยุด น้องเม้มปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น แววตาของน้องสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวในคำตอบ แงงงง ไม่เอานะ อย่าทำหน้าแบบนี้ ออมม่าเห็นแล้วมันปวดจายย ถึงจะยอมรับอยู่ลึกๆก็เหอะว่าจริงๆแล้วกูก็กลัวน้องจะฆ่าเอาเหมือนกัน ถึงน้องจะเป็นลูกธานอสแต่ถ้าน้องมีจิตใจดีเหมือนซินเดอเรลล่าก็ไม่มีอะไรต้องกลัวหนิจริงมั้ย



ผมมองกุกกี้ด้วยสายตาที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ ค่อยๆเช็ดนํ้าตาให้น้องอย่างแผ่วเบาราวกับน้องเป็นเหมือนแก้วบางๆที่พร้อมจะแตกได้ทุกเมื่อ ทั้งที่ความจริงแล้วกูนี่แหละที่จะแตกละเอียดถ้าถูกกุกกี้กระทืบเอา แค่นึกก็สยองแล้ว ฮือออออ



“กุกกี้น่ารักขนาดนี้ ออมม่าจะกลัวได้ไงล่ะ” ว่าพลางฉวยโอกาสหอมแก้มน้องไปทีนึง นุ่มจริงๆเลยอ่า งื้อออออ



“ฮึก จ...จิงนะฮะ” 



“จริงสิครับ” แล้วรอยยิ้มก็ประดับอยู่บนใบหน้าของเราทั้งคู่ หูกระต่ายสีดำของกุกกี้ตั้งขึ้นด้วยความดีใจ เจ้าลูกชายโผเข้ากอดผม กุกกี้ไม่ได้กอดแรงเลย แต่กูรู้สึกเหมือนซี่โครงทั้งสองข้างกำลังจะพับเข้าหากันยังไงไม่รู้



“กุกกี้รักแทแทออมม่าที่สุดโลยย!



“อ...ออมม่าก็...ก็...ร...รัก..กุกกี้...ครับ” พูดออกมาอย่างยากลำบากเมื่อหายใจไม่ออกเพราะโดนรัดแน่นไปจนตาเหลือกเพราะขาดอากาศ รู้สึกคิดถึงออกซิเจนมากเหลือเกิน ฮืออออ อากาศจ๋า ช่วยเข้าปอดกูที๊



“อ๊ะ! กุกกี้กอดแรงไปหยอ” น้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกเพราะเป็นห่วงผม ไม่ได้ๆๆ ไม่เอาแล้ว คิมแทไม่อยากเห็นใบหน้าเปื้อนนํ้าตาของกุกกี้อีกแล้วว



“ค...แค่ก แค่ก ป...ปล่าวจ้ะ นิดหน่อยเอง แหะๆ” รีบสูดอากาศเข้าปอดทันทีเมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ชูสองนิ้วพร้อมยิ้มแห้งๆให้น้องเพื่อไม่ให้ลูกชายเสียใจ กุกกี้ดูอารมณ์ดีขึ้นมาแล้วเมื่อสังเกตุจากหูกระต่ายทั้งสองข้างที่ตั้งขึ้น



“นี่ก็จะหกโมงแล้ว เดี๋ยวออมม่าไปอาบนํ้าก่อนนะ” คว้าผ้าเช็ดตัวมาไว้ในมือ ผมกำลังจะเดินเข้าห้องนํ้าที่มีในห้องนอนอยู่แล้ว แต่กุกกี้กลับวิ่งมาจับขากางเกงของผม รั้งไว้เพื่อไม่ให้ไปไหน กุกกี้จ๊ะ คือเห็นใจออมม่านิดนึงนะ ออมม่าเหนียวตัวตั้งแต่เที่ยงจนตอนนี้ก็จะคํ่าแล้ว ป่านนี้กูก็ยังไม่ได้อาบนํ้าอีก ฮืออออ



“ให้กุกกี้อาบด้วยนะ” กรี๊ดดดด อย่ามาส่งสายตาอ้อนเป็นลูกแมวแบบนั้นนะงื้อออ 



“เอ่อ...งั้นเดี๋ยวกุกกี้อาบเสร็จแล้วออมม่าค่อยอาบละกันนะครับ” พูดตรงๆคือกูโคตรเสียสละอ่ะ เหนื่อยมาทั้งวันแต่ให้ลูกอาบนํ้าก่อน เป็นแม่ที่ดีจริงๆเลยกู ฮริ้ววววว แต่เอ๊ะ ทำไมกุกกี้ต้องส่ายหน้าไปมารัวๆอย่างงั้นด้วยล่ะ



“ไม่อาว กุกกี้จาอาบพร้อมแทแทออมม่า



“มัน...คงไม่สะดวกมั้งกุกกี้” จริงๆก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ แค่...รู้สึกแปลกๆ เพราะตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยอาบนํ้าพร้อมกับใครแม้แต่นัมจุนฮยองด้วยซํ้า พอจะได้มาอาบร่วมกับคนอื่นก็เลยไม่ค่อยชิน



“ฮึก...นะฮะ แทแทออมม่า แค่นี้ให้กุกกี้ไม่ได้หยอ



เปรี้ยง!



ราวกับสายฟ้าฟาดกลางใจ ก็แค่เรื่องอาบนํ้าพร้อมกัน กุกกี้กลับถามว่าให้ไม่ได้หรอ กุกกี้เอ๋ยยย แค่บอกออมม่าว่าอยากเลี้ยงงูอนาคอนด้าออมม่าก็จะไปหามาให้ บอกว่าอยากได้ของเล่นราคาเป็นล้านออมม่าก็จะหามาให้ หรือแม้แต่ถ้ากุกกี้อยากกินเสือดำออมม่าก็จะไปหามาให้เช่นกัน เพราะงั้นไม่ว่าจะอยากได้อะไร ออมม่าสายเปย์ผู้นี้ให้ได้ทุกอย่าง ฮรึกกกกก



“เรื่องแค่นี้ทำไมออมม่าจะให้กุกกี้ไม่ได้ครับ ป่ะ ไปอาบนํ้ากันเถอะ” กุกกี้ฉีกยิ้มโชว์ฟันกระต่ายทันทีที่ได้ยิน หูกระต่ายทั้งสองข้างตั้งขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ถึงกูจะสงสัยอยู่ลึกๆว่าน้องมันจะดีใจอะไรขนาดนั้น แต่ก็ได้แต่ส่งยิ้มสี่เหลี่ยมให้น้องก่อนที่เราจะเข้าห้องนํ้าไปด้วยกัน โดยที่ผมไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเด็กน้อยข้างๆ...




TALK 2 :

ตอนหน้าจะมีฉากที่แบบว่า......

รอดูไปละกัน55555555

ท้ายนี้ฝากเม้นท์ให้เราหน่อยนะจ๊ะ อยากรู้ว่าแต่งดีรึยัง

สกรีมแท็ก #กุกกี้น้อยจอมพลัง 

ขอบคุณสำหรับฟีดแบคที่ทำให้มีกำลังใจในการอัพนะคะ

I purple you ค่ะ (・∀・)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 865 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,284 ความคิดเห็น

  1. #1274 Samorn1 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:28
    ้ร้ายนะเด็กคนนี้
    #1,274
    0
  2. #1266 _jppm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 11:15
    อ้าว เด็กนี่555555
    #1,266
    0
  3. วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 06:36
    ไอเด็กนี่มันร้ายยยยย~~ มันร้ายยยยยยย
    #1,257
    0
  4. #1246 Wayvay_T (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 11:01
    ทะแม่งๆ ละนะ
    #1,246
    0
  5. #1242 dutchmillsac1 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 16:43
    อากาศจ๋า ช่วยเข้าปอดกูที ไม่รู้ว่าขำอะไรแต่เราขำ5555555555
    #1,242
    0
  6. #1225 Nuttysnoopy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 19:57

    โอ้ยยยย น่ารักมากกกก ชอบๆๆ ตลกๆๆๆๆ กุกกี้ ออมม่าแทแท งุ่ยย

    #1,225
    0
  7. #1223 MTDN16 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 14:17
    ของพังหมดแบ้ววววว55555555
    #1,223
    0
  8. #1220 Saowaruk2549 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 16:16
    มันเป็นการเปรียบเทียบของไรท์ที่กูเข้าไม่ถึงจริงๆ
    #1,220
    0
  9. #1219 Oomjanis (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 23:45

    ตลกไม่ไหวแล้ว5555

    #1,219
    0
  10. #1207 _jppm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:48
    กาตั่ยน้องของแม่ ร้ายค่ด
    #1,207
    0
  11. #1203 อาหยิกมาแล้ว!! (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 12:21
    กุกกี้ร้ายนะเราอ่ะ!
    #1,203
    0
  12. #1200 Penn_K (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 10:27
    ร้ายกาจแต่เล็กแต่น้อยต้าวกาตุ่ย
    #1,200
    0
  13. #1170 Feum23 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 23:26
    แง ตลกมากเลยค่ะ 555555555555 แล้วน้องก็น่ารักมาก ฮือ เรานึกภาพจองกุกตัวน้อยๆร้องไห้โยเยตลอดเลย แง เจ้าแก้มยุ้ยๆของออมม่า ถึงน้องจะแรงเยอะเป็นเดอะฮัคก็ตามที ;-;
    #1,170
    0
  14. #1159 hwangirl (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 20:18
    กุกกี้ //มองแบบจับผิดด
    #1,159
    0
  15. #1157 Momo-Hana (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 16:27
    กุกกี้ เธอมันร้ายย!!
    #1,157
    0
  16. #1154 จกู๊กกก วีวี่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 15:40
    เเก้มันรว้ายยยยย
    #1,154
    3
    • #1154-1 erttu(จากตอนที่ 2)
      1 พฤษภาคม 2562 / 16:32
      จกู๊กชั่ยม้ายยย
      #1154-1
    • #1154-2 erttu(จากตอนที่ 2)
      1 พฤษภาคม 2562 / 16:52
      จิงจ้า
      #1154-2
  17. #1153 จกู๊กกก วีวี่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 15:39
    กุ๊กกี้~~~~ ร้ายมั่กๆ
    #1,153
    0
  18. #1145 AM_24 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 12:40
    กุ ก กี้ มั น ร้ า ย
    #1,145
    0
  19. #1121 b9zazagtz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 10:22
    เอาแล้วๆๆๆๆ น้องร้ายกาจแน่ๆคร่ะแม่จ๋า
    #1,121
    0
  20. #990 taeismxcv (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:23
    เอาแล้วๆๆๆๆๆ
    #990
    0
  21. #962 Lala_Land (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 11:56
    บันเทิงมากเลยค่ะ 555
    #962
    0
  22. #930 Bominuss. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 20:07
    เสือดำที่หายไปเพราะใครกันเหรอ เพราะกุกกี้อยากกินไง5555555555
    #930
    0
  23. #879 PaiiKanj (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 14:32
    ไรท์เขียนออกมาได้น่ารักมากเลยค่ะ
    #879
    0
  24. #872 _AroundTheMoon_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 09:50
    นวามเจ้าเล่ห์นี้
    #872
    0
  25. #853 ChompunutEksuk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 12:47
    แน่ใจน่ะว่ากุกกี้จิตใจจะเป็นซินเดอเรลล่าจริงๆ​ ความยิ้ม้จ้าเล่ห์ตอนสุดท้ายย
    #853
    0