[END] ✿ SUPER BABY [KOOKV] ✿ #กุกกี้น้อยจอมพลัง

ตอนที่ 18 : ✿SUPER BABY✿ CHAPTER 16 : ความจริงเปิดเผย 100% + ฝากฟิคเรื่องใหม่จ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 397 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

B
E
R
L
I
N
 



“..ฟิคเรื่องนี้จะมีดราม่าจริงๆหรอ?



ภาพจองกุกกำลังหักคอผู้ชายสองคนในคราเดียวที่ฉายชัดอยู่ตรงหน้าทำเอาผมอ้าปากค้าง เลือดสีแดงสดไหลลงมาอาบพื้นราวกับสายนํ้าจนกลายเป็นสีแดงน่ากลัว เสียงกรีดร้องโหยหวนของพวกเขาทำเอาผมรู้สึกกลัวไปด้วย —ตอนนี้สีหน้าของจองกุกไม่มีความปรานีอยู่เลยสักนิด มันมีแต่ความเย็นชาอำมหิตที่แฝงไปด้วยไอสังหารของมัจจุราชจนไม่เหลือคราบผู้ชายหื่นกามที่ชอบแกล้งเมียนั่นแล้ว



ใครก็ได้บอกทีว่านี่ก็แค่ฝันร้าย..



ผมไม่รู้ว่าตัวเองกำลังมีสีหน้าแบบไหน ไม่รู้ด้วยซํ้าว่ากำลังตกใจหรือกลัวมากกว่ากัน บอกตามตรงว่าตอนนี้ไม่สามารถบรรยายความรู้สึกออกมาเป็นคำพูดใดๆได้อีกแล้ว —มันเต็มไปด้วยความตกใจ สับสน หวาดกลัวและตื่นตระหนกจนสติแตกกระเจิงไปหมดแล้ว  ก็รู้อยู่หรอกนะว่าจองกุกหึงโหดแค่ไหน แต่ก็ไม่คิดว่าจะโหดถึงขั้นฆ่าคนได้อย่างเลือดเย็นขนาดนี้..



..นี่ใช่จอนจองกุกผัวสุดที่รักของกูจริงๆเหรอ ทำไมถึงได้โหดสัสรัฐเซียอย่างกับในหนังซอมบี้เลือดสาดขนาดนี้วะ



ถึงจองกุกจะมีพลังเหนือกว่าทุกคนบนโลกที่ผมเคยเจอ และบางครั้งอาจจะบ้าพลังมากเกินจนดูโหดไปหน่อย แต่เขาก็เป็นผู้ชายที่อ่อนโยนกับแฟนมากๆคนหนึ่ง คอยตามใจและดูแลเอาใจใส่ไม่มีบกพร่องครบสูตรพระเอกฟิคสุดเพอร์เฟ็ค เขาไม่น่าจะทำเรื่องแบบนี้ได้เลยด้วยซํ้า



จองกุกค่อยๆหันหน้ามาสบตากับผมด้วยสีหน้าที่ไม่บ่งบอกความรู้สึกใดๆ เขาเดินข้ามร่างไร้ชีวิตสามศพที่ตัวเองเพิ่งฆ่าไปหมาดๆราวกับมันเป็นขยะไร้ค่า แล้วมาหยุดตรงหน้าผมที่กำลังนั่งขดตัวอยู่ด้วยสายตาเฉยชาแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจนผมนึกกลัว —มันเย็นชามากราวกับว่า...ไม่ได้รักผมเลย



นี่ไม่ใช่จองกุกที่ผมรู้จัก..



ที่ผ่านมาจองกุกจะมองผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักราวกับว่าเป็นโลกทั้งใบของเขา ดวงตากลมๆเหมือนกระต่ายที่เหมือนจะใสซื่อน่ารักแต่กลับบ้ากามคู่นั้นมักจะมองมาอย่างรักใคร่เสมอ เขาไม่เคยใช้สายตาที่เยือกเย็นขนาดนี้มาก่อน แม้แต่เวลาโกรธหรือหึงมากๆ จองกุกก็ไม่เคยมองผมด้วยสีหน้าที่มีแต่ความเย็นชาและแข็งกร้าว...ราวกับว่าไม่ได้รักกันเลยสักนิดแบบนี้



และผมเกลียดสายตาแบบนี้ที่สุด..



'หมับ!'



“อ๊ะ!” ร้องออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัวเมื่อจองกุกใช้มือข้างหนึ่งที่ผมจับประจำบีบคอผมไว้อย่างไม่ออมแรงสักนิดราวกับจะฆ่ากันให้ตาย ก่อนจะออกแรงยกขึ้นจนร่างบางลอยเหนือพื้น ใบหน้าผมบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดบริเวณลำคอที่อาจแหลกสลายคามืออีกฝ่ายได้ในทุกนาทีในขณะที่จองกุกยังคงมีสีหน้าเฉยชาราวกับไม่รู้สึกอะไรเลย ฝ่ามือเรียวสีนํ้าผึ้งสั่นๆทั้งสองข้างค่อยๆยกขึ้นมาวางบนหลังมือหนาที่กำลังทำร้ายตัวเองไว้ การหายใจทำได้อย่างยากลำบากเมื่อต้องถูกบีบคอไว้ในสภาพนี้



นี่ไม่ใช่จองกุก...เขาไม่มีวันทำร้ายผมแน่



ผมรู้สึกเหมือนมีของเหลวอุ่นๆค่อยๆไหลออกจากดวงตาลงมาอาบแก้มตัวเองไว้ —ที่ร้องไห้ไม่ใช่เพราะความกลัวตายหรือความเจ็บ แต่เป็นเพราะผมเกลียดสายตาไร้ความรักแบบนั้นของอีกฝ่ายที่ตอกยํ้าความกลัวที่อยู่ลึกที่สุดในก้นบึ้งหัวใจ



กลัวว่าสักวันนึง...จองกุกจะหมดรักผมไป



“ฮึก ม..มึงจะทำร้ายกูยังไงก็ได้ จะฆ่าหมกท่อกูก็ได้



.............



“แต่ขอร้อง ฮึก..อย่ามองกูด้วยสายตาเย็นชาแบบนี้ได้มั้ย..



ทันทีที่ผมพูดจบ สีหน้าของจองกุกก็เปลี่ยนไปทันใด มันไม่ได้ดูน่ากลัวโหดเหี้ยมแบบเมื่อกี้แต่กลับเต็มไปด้วยความตกใจสุดขีด เขาเบิกตากว้างแล้วปล่อยผมลงโดยอัตโนมัติจนร่วงลงไปกระแทกกับพื้น



“โอ๊ย!” อีกฝ่ายมีท่าทีตกใจเมื่อเห็นผมเบ้หน้าด้วยความเจ็บ ผมไอออกมาอีกสองสามครั้งแล้วโกยอากาศเข้าปอดให้มากที่สุดจนแผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลง สายตาของจองกุกเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเป็นห่วง เขาทำท่าจะเข้ามาช่วยพยุงแต่ก็หยุดตัวเองไว้ทันทีที่เห็นรอยแดงเถือกบนคอผมที่เป็นฝีมือของเขาเอง ผมจึงเป็นฝ่ายพยายามคลานลากสังขารเข้าไปหาแทนแต่กลับโดนคนตรงหน้าตวาดใส่



“อย่าเข้าใกล้กู!” จองกุกเม้มปากแน่น แววตาสั่นไหวไปด้วยความตื่นตระหนกและสับสน เขามองซากศพที่กองอยู่บนพื้นสลับกับมองหน้าผมด้วยตาที่เบิกกว้างอย่างกระวนกระวายและสับสนราวกับเพิ่งได้สติว่าตัวเองเพิ่งทำอะไรลงไป ก่อนจะหันมาสบตากับผมด้วยสายตาที่มีแต่ความเจ็บปวดแล้วค่อยๆถอยหลังไปสองสามก้าว



“นี่กู...ทำร้ายมึงหรอ



นํ้าตาลูกผู้ชายของจองกุกที่ผมไม่เคยเห็นกำลังไหลลงมาอาบแก้ม สีหน้ามีแต่ความโศกเศร้าและรู้สึกผิดของอีกฝ่ายกำลังทิ่มแทงหัวใจผมซํ้าๆอย่างไม่ปรานี



ตลอดเวลาที่รู้จักกัน จองกุกไม่เคยดูเสียใจและเจ็บปวดขนาดนี้มาก่อนเลยสักครั้ง..



ผมไม่ชอบเวลาอีกฝ่ายใช้สายตาเย็นชาก็จริง —แต่กลับเกลียดสายตาที่เต็มไปด้วยเจ็บปวดแบบนี้ยิ่งกว่า



“จองกุก..” ขาเรียวที่แทบไม่เหลือแรงทั้งสองข้างพยายามฝืนพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นอย่างโซซัดโซเซ แล้วค่อยๆก้าวออกไปหมายจะเข้าไปกอดคนรักที่เพิ่งจะทำร้ายตัวเองไปแต่กลับโดนห้ามไว้อีกครั้ง



“บอกว่าเข้าใกล้กูไง!! จองกุกตวาดออกมาอย่างเดือดดาลจนผมสะดุ้ง ใบหน้าของชายที่ผมรักสุดหัวใจเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจนผมรู้สึกทรมานไปด้วย “กูไม่อยากทำร้ายมึง ขอร้อง...อย่าเข้าใกล้กูอีกเลยนะ



หึ...อย่าเข้าใกล้หรอ นี่จองกุกไม่รู้เลยรึไงว่าผมไม่มีวันทำแบบนั้นได้ —น่าขำสิ้นดี



ผมแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วกลั้นใจเดินหน้าต่อไป แต่ไม่ทันที่ผมจะได้เข้าใกล้อีกฝ่าย ความรู้สึกปวดแผลตามเนื้อตัวที่ออกฤทธิ์ขึ้นเรื่อยๆตามเวลาก็ทำเอาผมเข่าทรุดแล้วล้มลงไปกองกับพื้นเย็นๆที่เต็มไปด้วยคราบเลือดเหม็นคาว แม้ว่าสายตาจะเริ่มพร่าเลือนเข้าไปทุกทีแต่ผมก็ยังใช้แรงเฮือกสุดท้ายพยายามคลานกระดึ๊บๆเข้าไปหาจองกุกเหมือนหนอนใกล้ตาย “ถ้าไม่อยากทำร้ายกู...ก็อย่าหนีกูไปสิ



.............



“ถ้าไม่มีมึง ฮึก..แล้วกูจะอยู่ได้ยังไง



นั่นคือคำพูดสุดท้ายก่อนที่ผมจะหมดสติไป..













“อ๊ะ! ชิมชิม แทแทรู้สึกตัวแล้วค่ะซิส!!



“เห้ยย! จริงดิฮยอง!? โอ๊ยยย ขอบคุณสวรรค์! ในที่สุดมันก็ตื่นซะที!



ผมค่อยๆเปิดตาตาขึ้นมาช้าๆด้วยความวิงเวียน สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานห้องตัวเองและซอกจินฮยองกับไอ้จีมที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความดีใจอยู่ข้างเตียงราวกับถูกหวย —ดูเหมือนว่าพวกเขาจะดีใจกันมากเหลือเกินที่เห็นผมตื่น คงจะเป็นห่วงกูกันมากล่ะสิท่า ฮรึกกก มันน่าซาบซึ้งตรึงใจยิ่งนัก ㅠㅠ




“รู้มั้ยแทฮยอง ฮรึกกก ว่าตลอดสองคืนที่มึงหลับเหมือนควายจำศีล ฮรึกก..พวกกูต้องทรมานขนาดไหน” ไอ้จีมที่กำลังใช้ทิชชู่ซับนํ้าตาบนหน้าตัวเองเอ่ยขึ้นพลางส่งเสียงสะอื้นไปด้วย —ผมเพิ่งสังเกตว่าขอบตาของเพื่อนเลวมันดำผิดปกติ สภาพของมันในตอนนี้ดูกระเซอะกระเซิงเหมือนซากหมูอืดๆที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาหลายร้อยปี



จินฮยองพยักหน้าเห็นด้วยรัวๆ “ยูรู้มั้ยว่าพวกไอถึงกับต้องซื้อที่อุดหูมาใส่เลยทีเดียว เสียงครางยูมันดังทากๆ



ด..เดี๋ยวนะ



มันคงไม่ใช่อย่างที่กูคิดหรอกใช่มั้ย..







ผมหัวเราะแห้งๆพร้อมขมวดคิ้วราวกับจับใจความไม่ถูก “ม..หมายความไงอ่ะ



“ก็มึงน่ะสิไอ้แท! นอนละเมอแล้วเอาแต่คราง 'จองกุกๆๆ ซี้ดดด! เสียวจังเลย อ๊าห์ๆๆ กระแทกแรงอีกสิคะผัวขา อื้มมม อ๊ะๆๆ ซี้ดดๆ—



'หมับ!'



“กรี๊ดดดด!! หุบปากเดี๋ยวนี้นะโว้ยย!!” รู้ตัวอีกทีก็กระโดดลงจากเตียงแล้วตะครุบปิดปากหมาๆของเพื่อนเวรก่อนจะกรี๊ดอัดหูมันทันที คือบั่บบ โอ๊ยยย! นี่กูครางได้อุบาทว์ขนาดนั้นเลยหรอวะ ทำไมมันทุเรศงี้วะเนี่ยย!? แม่งน่าอับอายสุดไรสุดอ่ะ ฮรือออ อยากจิแทรกแผ่นดินหนีไปอยู่กับพวกไส้เดือนชิบหายเลย ฮรึกกก ㅠㅠ



“ไม่ต้องกังวลหรอกนะแทแท เสียงครางยูไม่ได้ลั่นบ้านสะเทือนบกขนาดนั้นหรอก —ห้องยูเก็บเสียง พวกไอก็ได้ยินไม่ชัดแต่มันก็ทำให้นอนไม่หลับกันเลยสักนิด เพราะพวกไอเอาแต่จินตนาการกันถึงความฝันของยูว่ากำลังเอากับจองกุกท่าไหนอยู่ คือบั่บบ! งื้อออ แค่คิดก็ฟินเฟร่อแล้วอ่ะข่ะซิส!” คุณพี่สะใภ้บิดไปบิดมาด้วยความฟินกับการมโนของตัวเองเหมือนผู้ป่วยโรงพยาบาลบ้า ก่อนจะชี้มาที่ผมอย่างคาดโทษ



“แต่เป็นเพราะยูเอาแต่ครางแท้ๆ ดูสิ! ขอบตาสวยๆของไอกลายเป็นหมีแพนด้าไปแล้วเห็นมะ!?  —แต่ก็ดีแล้วล่ะทียูตื่นแล้ว ไอกับชิมชิมจะได้มีเวลานอนหลับกันซะที



..สรุปคือสาเหตุที่สองคนนี้มันร้องไห้ฟูมฟายกันเหมือนหมาโดนเหยียบหางก็ไม่ใช่เพราะมันดีใจที่ผมดีขึ้นแล้ว —แต่มันดีใจที่จะไม่ต้องได้ยินเสียงครางอันน่ารบกวนของกูต่างหากใช่ปะ ฮรึกกก ไอ้สัด! เอาความซาบซึ้งของกูเมื่อกี้กลับม๊าา! ㅠㅠ



“..แต่จองกุกคงจะเด็ดจริงๆ ยูถึงได้หมกมุ่นกับเรื่องแบบนี้จนถึงกับละเมอออกมาได้ขนาดนั้น เห้ออ ไออิจฉาเลยนะเนี่ย



ไม่ทันที่ผมจะได้เถียงคุณพี่สะใภ้ที่กำลังบิดไปบิดมาอย่างเขินอายอยู่ด้วยความเคลิบเคลิ้มเหมือนคนบ้า สกิลปากหมาของไอ้หมูแคระก็ทำงานขึ้นมาซะก่อน “ของมันแน่อยู่แล้วฮยอง! ก็ไอ้แทกับจองกุกแม่งเอากันทุกคืนแบบนั้น ไม่แปลกหรอกที่เมียมันจะรู้สึกหมกมุ่นจนเสพติดเซ็กส์ไปแล้ว :)”  กรี๊ดดด!ๆๆ อย่าพูดเหมือนกูเป็นคนหื่นกามแบบนั้นนะโว้ยอีเพื่อนเล๊วว!!



ผมทำหน้าเบ้เมื่อเห็นไอ้จีมกับจินฮยองหัวเราะคิกคักกันด้วยรอยยิ้มชั่วๆ —คิมแทกำลังจะอ้าปากด่าอยู่แล้ว แต่กลับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ซะก่อน



“กุกกี้อยู่ไหนอ่ะ” เพราะตอนนี้เป็นเวลากลางวัน ผมจึงถามหากุกกี้แทนที่จะเป็นจองกุก จำได้ว่าวันก่อนน้องยังงอนผมอยู่ สงสัยงานนี้คงต้องง้อกันยาวแน่ๆ ฮรึกกก ㅠㅠ



รอยยิ้มกรุ้มกริ่มของเพื่อนเลวกับพี่สะใภ้หายไปทันทีที่ได้ยินคำถามนี้ พวกเขามองหน้ากันแวบนึงแล้วหัวเราะออกมาแห้งๆเพื่อกลบเกลื่อนอะไรบางอย่าง



แม่งโคตรมีพิรุธ...คิมแทสัมผัสได้



“โอ๊ะ! ไอ้แทดูสิ วันนี้ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าล่ะ!” นิ้วป้อมๆของจีมินชี้ไปนอกหน้าต่างด้วยท่าทางตื่นตาตื่นใจราวกับตลอดชีวิตนี้แม่งไม่เคยท้องฟ้ามาก่อนจนกูต้องตบหน้าผาก —คือบั่บบ โอ๊ยย! ก็รู้อยู่หรอกนะว่ามันกำลังพยายามเปลี่ยนเรื่อง แต่อย่างน้อยก็น่าจะทำให้มันเนียนกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไง!!? (#`Д´)ノ



ผมได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วเลือกที่จะเปลี่ยนเป้าหมายแทน “จินฮยองครับ...ตอบคำถามแทมา” 



สายตาผมที่จิกกำลังกดดันอีกฝ่ายสุดฤทธิ์ทำเอาคุณพี่สะใภ้ถึงกับไปไม่เป็น เขามีท่าทีอึกอักและกระวนกระวายอยู่พักหนึ่ง ไอ้จีมส่ายหน้าให้จินฮยองรัวๆด้วยสีหน้าอ้อนวอนราวกับเป็นการห้ามไม่ให้ตอบผม จินฮยองสบตากับพวกผมทั้งสองคนอย่างลำบากใจว่าตกลงพวกมึงจะให้กูทำไงกันแน่ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างห้ามไม่อยู่แล้วเลือกที่จะตอบผมแทน “จองกุกหายไปสองวันแล้ว



ชั่วขณะนึงผมรู้สึกคันยุบยิบบริเวณอกซ้ายแต่มันก็หายไปอย่างรวดเร็ว “หาย? หมายความว่าไง วันก่อนเรายัง..



และในวินาทีนั้นเอง —ภาพเหตุการณ์ร้ายๆในวันนั้นก็ฉายชัดเข้ามาในหัวเป็นฉากๆจนผมเบิกตากว้าง ใบหน้าของจองกุกที่เต็มไปด้วยนํ้าตาแห่งความเจ็บปวดตอนเห็นว่าตัวเองเผลอทำร้ายผมกำลังกรีดแทงหัวใจน้อยๆของคิมแทซํ้าๆอย่างไร้ปรานี ตอนนี้ในหัวผมมีแต่คำที่ว่า..



'จองกุกอยู่ไหน'



กูคิดถึงมึงจะแย่อยู่แล้ว..



“จีมิน...ซอกจินฮยอง..” เสียงอันสั่นเครือที่เรียกชื่อจริงของอีกฝ่ายทำเอาอีกสองคนตัวแข็งทื่อ เจ้าของชื่อมองหน้ากันอย่างกระวนกระวายก่อนที่คนแก่กว่าจะรีบปลอบผมทันที



“เอ่อ...อีกไม่นานเดี๋ยวผัวยูก็กลับมาเองแหละน่า ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะซิส



ไอ้จีมพยักหน้าเห็นด้วยรัวๆ “ใช่ๆ จองกุกติดมึงจะตาย เดี๋ยวมันก็กลับมาเอง—



'หมับ!'



ไม่ทันที่อีกฝ่ายจะพูดจบ ผมก็คว้าคออีกฝ่ายไว้ด้วยมือทั้งสองข้างแล้วเขย่าๆไปมาอย่างไม่ออมแรงจนหัวทุยๆของไอ้จีมโยกคลอนไปตามแรง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วตะคอกถามออกไปชัดๆด้วยคำถามที่ฟังดูชะนี๊ชะนี



“ผัว-กู-อยู่-ไหน!!!?




Loading...50%






“..สรุปเรื่องมันเป็นมายังไง ไหนเล่ามาซิ” คิมแทโบกพัดในมือไปมาขณะนั่งไขว่ห้างบนโซฟาด้วยมาดคุณนายสุดๆ สายตามองตํ่าลงไปยังบ่าวไพร่ทั้งสองที่กำลังนั่งคุกเข่าแทบเท้าอยู่อย่างเชิดๆ 



—ก็ช่วยไม่ได้นี่ คนที่ไม่ยอมบอกดีๆว่าผัวกูหายไปไหนก็ต้องเจอแบบนี้แหละ! เชอะ!!



“จ..ใจเย็นๆก่อนนะคะซิส” จินฮยองยิ้มเกร็งๆพร้อมกับบีบนวดต้นขาน้องสามีไปด้วยเผื่อจะช่วยให้หัวเย็นลงบ้าง แต่อันที่จริงกูก็หัวเย็นลงตั้งนานแล้วเพียงแต่ในหัวใจยังร้อนรุ่มไปหมด ฮรึกกก คือกูคิดถึงแฟนอ่ะเข้าใจป้ะ!? ถ้าคุณมีจองกุกเป็นของตัวเองก็จะเข้าใจความรู้สึกนี้เองแหละ แต่เผอิญว่าเขาเป็นของกูคนเดียวอ่ะเนาะ โฮะๆๆๆ



“..เอ่อ คือว่านะแทฮยอง กูว่ามึงใจเย็นลงหน่อยเหอะ —จองกุกคงไม่กลับมาในเร็วๆนี้หรอก” จีมินที่กำลังนั่งเหงื่อตกเอ่ยขึ้นจนต้องหันไปมองแทบไม่ทัน



ทำไมถึงไม่กลับวะ”  คือไม่เข้าใจเลยอ่ะ มันไม่คิดถึงบ้านคิดถึงเมียบ้างเลยรึไง ฮรืออ ใจรว้ายที่สุด! ㅠㅠ



“ก็จองกุกเค้ากลัวว่าจะคลั่งขาดสติแล้วเผลอทำร้ายยูอีกน่ะสิ” คุณพี่สะใภ้ถอนหายใจออกมาอย่างเศร้าอกเศร้าใจ “อย่างว่าแหละนะ ถูกสร้างมาเป็นเครื่องมือสังหารซะขนาดนั้น —ไม่แปลกที่จะรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวอันตราย น่าสงสารจริงๆ



คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากันทันทีในขณะที่สายตาก็ตวัดไปมองคนแก่กว่าอย่างสงสัย “ถูกสร้างมาเป็นเครื่องมือสังหาร? นี่ขนาดจินฮยองเพิ่งรู้จักจองกุกได้ไม่นานก็รู้ในสิ่งที่แม้แต่แทเองยังไม่รู้แล้วหรอ



จินฮยองกับจีมินหันมองหน้ากันโดยอัตโนมัติอย่างกระอักกระอ่วน ฮึ่ยยย! ให้ตายสิ ทำไมสองคนนี้ถึงมีความลับกับกูเยอะขนาดนี้วะ มิหนำซํ้าก็น่าหงุดหงิดเข้าไปอีกพอมันเป็นเรื่องของแฟนผมด้วย



จองกุกจะปิดบังอะไรผมก็เชิญ...แต่ทำไมต้องบอกคนอื่นโดยไม่ให้ผมรู้ด้วยล่ะ



—มีพิรุธจริงๆด้วยแฮะ ยิ่งคิดอีช้อยก็ยิ่งรู้สึกอยากเสือกขึ้นเรื่อยๆซะแล้ว



“พวกมึงรู้อะไร เล่ามาเดี๋ยวนี้!



“เอ่อ คือว่า..” จินฮยองเกาหัวแกรกๆอย่างลำบากใจ เขาสบตากับไอ้จีมเป็นการขอความช่วยเหลือแต่ก็ได้รับเสียงถอนหายใจกลับมาแทนคำตอบ



..หากแต่ผมก็ไม่คาดคิดว่าจะได้รับคำถามที่มาพร้อมกับสีหน้าจริงจังของจีมินต่างจากเมื่อกี้ลิบลับ “มึงแน่ใจแล้วหรอว่าพร้อมที่จะฟังน่ะแทฮยอง



ผมเม้มริมฝีปากแน่น ก็นึกว่าจะเป็นแค่ความลับที่อาจจะฟังดูเลวร้ายเหมือนในฟิคทั่วๆไปไรงี้ แต่สองคนนี้กลับทำราวกับว่ามันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายซะงั้น



..มันเป็นเรื่องสำคัญขนาดนั้นเลยหรอ



“ท..ทำไมต้องซีเรียสขนาดนั้นด้วยล่ะ



“เพราะมันไม่ได้เกี่ยวกับจองกุกอย่างเดียว...มันเกี่ยวกับพ่อแม่มึงด้วย



!!!!



..ร้อยวันพันปี ไม่เคยมีใครเล่าเรื่องพ่อแม่ให้กูฟังสักแอะจนผมถึงกับเคยสงสัยว่าพวกเขามีตัวตนอยู่จริงๆรึเปล่า —แม้แต่น้าชอนซา แม่ของไอ้จีมที่เป็นเพื่อนสนิทพ่อผมยังไม่เคยเล่าอะไรให้ฟังเลย แล้วอยู่ดีๆเจ้าสองคนนี้ก็จะเล่าขึ้นมาเสียดื้อๆ มิหนำซํ้ามันเป็นเรื่องที่ยังเกี่ยวข้องกับจองกุกด้วย คือบั่บบ โอ๊ยยย!! ประสาทกูจะแดก!



“ม..มีอะไรก็เล่าๆมาเหอะน่า! อย่าลีลาสิ



เพื่อนสนิทกับพี่สะใภ้มองหน้ากันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จินฮยองจะยกมือผมไปกุมไว้ด้วยสีหน้ากังวลใจ



“ถ้าได้ฟังแล้ว...ยูจะรับได้รึเปล่าล่ะ



ผมนิ่งงันไปครู่หนึ่งแต่ก็พยักหน้าให้รัวๆ “แน่อยู่แล้วสิ



“กูเองก็อยากเล่าให้มึงฟังอยู่หรอกนะ แต่...



“โว้ยยย!! อะไรนักหนาวะไอ้จีม! ความลับไม่มีในโลกหรอกนะ —ต่อให้วันนี้มึงไม่บอก สักวันกูก็ต้องรู้อยู่ดีนั่นแหละ



จีมินเม้มปากแน่นอย่างประหม่า เขามีท่าทีลังเลก่อนจะถอนหายใจอย่างจำยอมแล้วเริ่มเล่าด้วยสีหน้าจริงจังประดุจเล่าเรื่องผี 



“..เรื่องทั้งหมดมันเริ่มมาจากพ่อแม่มึงเป็นนักธุรกิจผิดกฎหมาย พวกเขาอยากมีนักฆ่าฝีมือดีไว้กำจัดคู่แข่งทางธุรกิจ แล้วบังเอิญไปเจอเด็กทารกคนนึงที่ถูกแม่ตัวเองจับไปขายอวัยวะกับพวกค้ามนุษย์เพื่อหาเงิน



.............



“เด็กคนนั้น...คือจองกุก



!!!!!



เดี๋ยวนะ..



ไม่น่าล่ะ ตอนนั้นวันที่ขอเป็นแฟนกันจองกุกถึงได้บอกกับผมว่าแม่ไม่ได้รักเขาเลย และเขาเองก็ดูเหมือนจะมีปมเรื่องครอบครัวด้วย



ฮรือออ!! ทำไมชีวิตแฟนผู้แสนดีของกูถึงต้องมาเจอเรื่องโหดร้ายแบบนี้ตั้งแต่เด็กด้วยวะเนี่ยย ㅠㅠ



“พ่อมึงเห็นว่าไหนๆเด็กคนนี้ก็ต้องถูกนำไปขายเป็นสินค้าไร้ค่าอยู่แล้ว เลยซื้อตัวจองกุกมาโดยจะเปลี่ยนให้เขา...กลายเป็นอาวุธทำลายล้าง



จีมินเล่าต่อไปโดยมีจินฮยองคอยสังเกตสีหน้าของน้องสามีอยู่ตลอดเวลาอย่างระมัดระวัง ริมฝีปากบางของผมเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก —จะว่าตกใจก็ใช่ เพราะถึงจองกุกจะไม่ได้เป็นมนุษย์ต่างดาวหรือลูกธานอสในแบบที่กูมโนไว้ แต่ก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าคนที่ทำให้จองกุกกลายเป็นแบบนี้...จะเป็นพ่อแท้ๆของผมเสียเอง



..แม่งพีคเชี่ยๆเลย



“พ่อมึงใช้จองกุกเป็นหนูทดลองมาตลอดสองปี พยายามทำทุกวิถีทางให้เด็กคนนี้มีพลังเหนือมนุษย์เพื่อจะได้กลายเป็นอาวุธไร้เทียมทานเอาไว้ฆ่าศัตรูทางธุรกิจ —แต่อยู่มาวันนึง...ตำรวจก็บุกมาพร้อมหลักฐานเอาผิดพ่อแม่มึงโทษฐานทำธุรกิจผิดกฎหมาย พวกเขากำลังจะพานัมจุนฮยองซึ่งยังเด็กหนี แต่ก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นเพราะจู่ๆจองกุกก็หนีออกมาจากห้องทดลองได้ เขาเหมือนคนคลั่งขาดสติ ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า แถมยังฆ่าคนรับใช้ในบ้านมึงทิ้งไปสองคน” จีมินกลืนนํ้าลายลงคออึกใหญ่ ซึ่งกูเองก็เพิ่งมารู้ทีหลังเหมือนกันว่า...พวกเขาคือพ่อแม่ยุนกิฮยอง



.........



โอเค เรื่องมันจะไปกันใหญ่ละ



“จองกุกทำร้ายพ่อแม่มึงจนบาดเจ็บสาหัส ร่างกายแม่ซึ่งกำลังท้องแก่ก็คลอดมึงออกมาเสียตอนนั้นก่อนจะเสียชีวิตจากการตกเลือดในไม่กี่นาทีต่อมา —ส่วนพ่อมึงที่พยายามหลบหนีก็ถูกตำรวจยิงตาย แต่ก่อนจะตายก็ได้สั่งเสียไว้กับแม่กูว่าให้ช่วยดูแลนัมจุนฮยองกับมึงแทนเขาด้วย เขารู้สึกผิดที่ต่อจากนี้มึงต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า เลยขอร้องแม่กูให้ช่วยทำให้จองกุกปกป้องมึงแทน เพื่อที่เขาจะได้สบายใจว่ามึงจะไม่ถูกจองกุกทำร้าย



ผมกัดริมฝีปากล่างด้วยความรู้สึกตื้นตันแปลกๆในอก —นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เด็กกำพร้าอย่างผมรู้สึกได้รับความห่วงใยจากบุพการีที่ไม่เคยเห็นหน้า



..บางทีการเกิดเป็นเด็กไร้พ่อแม่ก็เป็นเรื่องยากกว่าที่ใครหลายคนจินตนาการได้เหมือนกัน



ไอ้จีมกำลังจะเล่าต่อแต่จินฮยองกลับขัดขึ้นมาเป็นฝ่ายเล่าเสียเองด้วยนํ้าเสียงตื่นเต้นเหมือนเล่านิทานให้เด็กอมมือฟัง “แล้วในตอนนั้นเอง!! จองกุกที่กำลังอาละวาดก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้จึงเดินตามเสียงนั้นไป สิ่งแรกที่เขาเห็นคือทารกเพิ่งคลอดที่ถูกทิ้งไว้ใต้ต้นไม้ท่ามกลางความหนาวเหน็บในสวนหลังบ้าน จองกุกเห็นแบบนั้นก็อุ้มเด็กขึ้นมาหมายจะฉีกทิ้งออกเป็นเสี่ยงๆ —แต่เสี้ยววินาทีนั้นโลกกลับหยุดหมุนไปทันใดเมื่อเด็กน้อยในอ้อมแขนค่อยๆลืมตาขึ้นมาสบตากับมนุษย์โดยหารู้ไม่ว่าจะกลายเป็นสามีในภายหลัง—



“เดี๋ยวๆๆ ทำไมบรรยายละเอียดงี้อ่ะฮยอง อยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วยรึไง” คิมแทอดจะถามไม่ได้เพราะภาษาที่พี่แกใช้เล่ามามันฟังดูลิเกผิดปกติยังไงไม่รู้



“อ้าว! จะเล่าฉากที่ยูเจอกับผัวครั้งแรกทั้งทีก็ต้องเล่าให้มันสละสลวยหน่อยสิคะซิส!!” จินฮยองถอนหายใจพลางโบกพัดในมือไปมา “ต่อนะ จองกุกมองแทฮยองตัวน้อยตาค้างก่อนจะได้สติเมื่อได้เห็นรอยยิ้มอันบริสุทธิ์ของอีกฝ่าย มันทำให้เขาได้สติว่าเพิ่งทำอะไรลงไป และรู้ตัวอีกทีก็ถูกยิงด้วยยาสลบจนหมดสติไปหลายวัน



หลังจากเหตุการณ์นั้นแม่ของชิมชิมที่เป็นนักวิทยาศาสตร์ก็พยายามสุดความสามารถเพื่อให้จองกุกไม่กลับมาคลั่งอีก แล้วก็ทำตามสัญญาด้วยการเซตระบบให้จองกุกมีหน้าที่ปกป้องยู —ดังนั้นถ้ายูตกอยู่ในอันตรายแล้วผัวไม่มาช่วย จองกุกก็จะตายทันทีเหมือนถูกปิดสวิตช์



แต่แน่นอนว่าการดัดแปลงมนุษย์อย่างผิดธรรมชาติแบบนี้มันมีข้อเสีย — ระบบในร่างกายจองกุกเลยรวนๆสลับกันไปมาโดยตอนกลางวันจะอยู่ในร่างหุ่นยนต์หรือก็คือกุกกี้ —ถ้ายูสังเกตดีๆก็จะรู้ว่ากุกกี้ไม่มีชีพจร ส่วนร่างของจอนจองกุกเวอร์ชั่นโคตรผัวที่ยูรู้จักคือร่างที่แท้จริงของเขา ร่างที่เป็นตัวเขาจริงๆ มีชีพจรและทุกอย่างครบถ้วนเหมือนคนปกติทั่วไป ทั้งสองร่างมีพละกำลังมหาศาลเหมือนกันแต่กุกกี้จะมีแรงเยอะกว่าเพราะไม่ใช่มนุษย์นั่นเอง —ทีนี้เข้าใจรึยังคะซิส



..ฟังไปฟังมาสมองอันน้อยนิดของกูก็รู้สึกมึนๆเบลอๆยังไงไม่รู้อ่ะ โอ๊ยย กูปวดเฮดด! (#`Д´)ノ



“อันที่จริงแม่กูตั้งใจจะกีดกันไม่ให้จองกุกได้เจอมึงอีกเลยด้วยซํ้าเพราะไม่อยากให้มึงได้รับอันตราย” ไอ้จีมถอนหายใจยาวเหยียด แต่ผัวมึงมันดื้อ วันๆเอาแต่พรํ่าเพ้อถึงมึงตลอด  แค่จองกุกไม่ได้เห็นหน้ามึงวันเดียวก็จะลงแดงตายให้ได้จนกูต้องลำบากพามึงมาเล่นบ้านกูบ่อยๆให้มันได้มาแอบมองมึงเงียบๆตามประสาคนแอบรักแต่ไม่กล้าเข้าใกล้ —แม่งทั้งรักทั้งหลงเมียตั้งแต่เด็กยันโตอ่ะ



..หลายครั้งทำให้ผมรู้สึกว่าจองกุกรักผมมาก —รวมถึงครั้งนี้ด้วยเช่นกัน เขารักผมมานานกว่ายี่สิบปีในขณะที่คิมแทเพิ่งจะรักเขากลับเมื่อไม่นานมานี้เอง



คิมแทฮยองก็แค่ผู้ชายธรรมดาที่น่ารำคาญคนนึง ขี้เอาแต่ใจ แถมยังปากไม่ตรงกับใจอีก...ไม่เข้าใจเลยว่าจองกุกรักคนอย่างผมไปได้ยังไง



ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกสงสาร สงสัยจากนี้ไปต้องออนท็อปให้มันบ่อยๆซะแล้ว ฮรึกกก ㅠㅠ



“ว่าแต่ทำไม....จู่ๆวันนั้นกุกกี้ถึงมาถูกฝังอยู่ในสวนหลังบ้านกูได้ล่ะ” ผมหรี่ตามองอย่างจับผิด “เป็นแผนของมึงใช่มั้ยไอ้จีม



“ก..ก็กูอยากให้จองกุกมันสมหวังนี่!” จีมินลุกขึ้นมานั่งข้างๆผมแล้วจับไหล่เพื่อนตัวเองไว้แน่น สีหน้าของเขายังคงจริงจังตามเดิม “แล้วกูก็เป็นเพื่อนมึง กูเห็นมึงมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยจนตอนนี้หอยเท่าฝาบ้าน —แน่นอนว่ากูอยากให้มึงมีคนที่รักมึงจริงๆมาเป็นคู่ชีวิตอยู่แล้ว กูเลยอยากให้มึงได้เจอกับจองกุกซึ่งชิปเปอร์อย่างกูเชื่อเลยว่ายังไงซะมึงก็ต้องชอบเขาเหมือนกันแน่ๆ แต่จองกุกมันกลัวเข้ากระดูกดำว่าจะเผลอทำร้ายมึงเข้าเลยไม่ยอมเข้าใกล้มึงสักนิด —จนกระทั่งแม่กูคิดค้นยาที่สามารถทำให้ผัวมึงไม่คลุ้มคลั่งได้ ก็เป็นตอนนั้นเองแหละที่จองกุกยอมมาเจอมึง



งั้นก็แสดงว่ายาที่จองกุกกินบ่อยๆนั่น..ก็มาจากน้าชอนซาล่ะสิ



จะว่าไป พอย้อนกลับไปนึกถึงวันแรกที่ผมได้เจอกับจองกุกแล้วก็อดขำไม่ได้ —ตอนนั้นกูกลัวมันแทบตาย แต่ตอนนี้กลับโหยหามันซะงั้น



ความรักสามารถเปลี่ยนคนได้จริงๆ..



“..ส่วนไอ้เรื่องที่ว่าตอนนี้จองกุกหายไปน่ะ” ไอ้จีมกลอกตาเบ้ปากเหมือนคนเบื่อโลก “สาเหตุก็คือผัวมึงชอบคิดว่าตัวเองเป็นสาเหตุที่ทำให้พ่อแม่มึงตาย —ถ้าวันนั้นเขาไม่ได้ทำร้ายพ่อแม่มึง พวกเขาก็อาจจะหนีไปได้ทันเวลา มึงก็จะไม่กำพร้า และที่สำคัญ...จองกุกกลัวว่ามันจะทำร้ายมึงแบบวันก่อนอีก



คิ้วเรียวขมวดมุ่นทันทีอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ก็เลยหายไปแบบนี้เนี่ยนะ



จินฮยองสบตากับไอ้จีมแวบหนึ่งแล้วพยักหน้าให้ผม คือบั่บ โอ๊ยยย! จองกุกกลัวจะเผลอทำร้ายเมียตัวเองอีก แต่หารู้ไม่ว่าตอนนี้เขาเองก็กำลังทำร้ายผมอยู่เหมือนกัน



จองกุกกำลังทำร้ายจิตใจผมด้วยการทำให้คิดถึงใจแทบขาด —และสาบานได้ว่ามันทรมานกว่าการถูกทำร้ายร่างกายเป็นไหนๆ



เมื่อไหร่มึงจะกลับมาซะที...ไหนสัญญาว่าจะไปเอากันในที่สาธารณะไง!? ตอนนี้กูยอมแล้วนะ เอาในห้างหรือกลางถนนก็ได้ ฮรือออ ㅠㅠ



“แทแท...ยูไหวรึเปล่า” คุณพี่สะใภ้เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใยจนผมได้แต่เม้มปากแน่น ดวงตากลมมองมือทั้งสองข้างของตัวเองที่ประสานกันอยู่บนตักอย่างเหม่อลอยแล้วเบะปาก



“ไม่รู้สิฮยอง...การรอใครสักคนน่ะ ยากยิ่งกว่าเพาะพันธุ์ยุงมังสวิรัติอีกนะ



“อ่า...ว่าแล้วเชียวว่ายูต้องเป็นแบบนี้” จินฮยองลุกขึ้นไปนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม เขาหยิบพัดขึ้นมากางแล้วโบกไปมาอย่างผู้ดีด้วยรอยยิ้มชั่วๆ



ความชิบหายกำลังจะมาเยือนแน่ๆไอ้แทเอ๊ย...



“ไม่ต้องลำบากใจหรอกนะน้องรัก —เชื่อสิว่าเดี๋ยวจองกุกจะมาหายูเองในไม่ช้านี้แหละ



.............



จินฮยองโน้มตัวมาข้างหน้าแล้วหัวเราะเสียงแหลมจนกูแทบยกตีนขึ้นมาปิดหู “เพราะไอจะทำให้ผัวยู...ติดใจเมียจนขาดยูไม่ได้เลยล่ะ :)



..เรื่องนี้ต้องไม่เป็นผลดีต่อสุขภาพตูดกูแน่ๆ —คิมแทสัมผัสได้





100%







TALK : 2


          ฟิคเรื่องนี้ยังไงก็หนีไม่พ้นความไร้สาระกับความกามจริงๆ5555555


อีกแค่ตอนหรือสองตอนก็จบแล้วนะจ๊ะทุกคน ฮืออ เราใจหายมากๆ แต่งมาเจ็ดเดือนแล้ว อยากแต่งต่อไปเรื่อยๆไม่มีสิ้นสุดเลย แต่ก็นะ...งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ㅠㅠ



ตอนนี้อาจจะน่าเบื่อไปหน่อย ขอโทษด้วยนะคะ แหะๆ

แต่เดี๋ยวเราจะแต่งเอ็นซีเพิ่มเป็นตอนพิเศษด้วย รีดๆว่าไงคะ หุหุหุ



          และๆๆ ขอขายของนิสนุงงง เราเปิดฟิคกุกวีเรื่องใหม่แล้วนาจา เป็นแนวแฟนตาซี+คอมเมดี้+ผจญภัย ฯลฯ ไปลองอ่านกันได้เน้อ <3








Donde taehyung tiene a su sexy padrastro Jeon Jungkook, quien lo acos… #fanfic # Fanfic # amreading # books # wattpad


ขอบคุณทุกคอมเม้นท์และแท็กสกรีมนะคะ

#กุกกี้น้อยจอมพลัง 


I purple you ค่ะ (・∀・)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 397 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,284 ความคิดเห็น

  1. #1254 Wayvay_T (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 10:05
    กำลังอินเลยพอเจอรูปที่สองเข้าไปนี่ เอิ่บบ
    #1,254
    0
  2. #1240 Nuttysnoopy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 10:13
    วี้ดกก เหมือนจะมาม่าาา แตีไม่ม่ามากก สงสารแต่กุกกี้ แทแท ไม่ค่อยสนใจเลย มาเปนลูกเค้านะ จะดูแลอย่างดีเองง กุกกี้
    #1,240
    0
  3. #1139 b9zazagtz (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 22:46

    ..พีคเชี่ยๆ ฮืออออ เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงรักแทมากขนาดนี้ แม่คะ หนูอยากมีผัวแบบนี้!!
    #1,139
    0
  4. #1097 Mikheacit (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 22:41
    เรื่องมันเป็นงี้นี่เองง แงงงว่าแล้วทำไมจองกุกถึงได้รักแทมาก แล้วก็กลัวว่าจะทำร้าย ฮืออ สู้ๆค้าบบบบ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะะะ
    #1,097
    0
  5. #1044 PaiiKanj (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 22:00
    โอ้ยขำพี่จินอ่ะ...5555
    #1,044
    0
  6. #1043 jlerjin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 02:44

    พี่จินบรรยายฉากจองกุกกับคิมแทเจอกันส้ะเห็นภาพเลยจ้า555555
    #1,043
    0
  7. #1042 PKJEON (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 21:46
    ไรท์เน้นฮาอะฮื่อ555555ยิ่งตอนจีมกะจินพูดนี่แบบฮามากคะ55555
    #1,042
    0
  8. #1041 00:00 PM (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 17:54
    นึกถึงฟิคฮีโร่ที่เเทโดนควบคุมสมองด้วยระบบคอมพิวเตอร์555 ปล.บังทันมาเห็นภาพสุดท้ายคงหลั่งน้ำตาเป็นเเถบโดยเฉพาะ พัค จีมิน555
    #1,041
    0
  9. #1040 MindQueen (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 14:21
    เป็นอาวุธสังหารหรอ โห55555
    #1,040
    0
  10. #1039 ppatzx ( llzgsd ) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 01:32
    ฮื่อใจหายหม๊ดดดดดด น้องเชื่อใจพี่จินนะคร๊ คริริคริคิรอรอครอริ
    #1,039
    0
  11. #1038 0961603450 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 14:50

    กรี๊ดดดดดดดดด รอคร้าาาา
    #1,038
    0
  12. #1037 AMKV_GB (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 14:31
    คิดถึงไรท์ คิดถึงกุกกี้5555555555ต่อเร็วๆน้า สู้ๆ(●>∪<●)
    #1,037
    0
  13. #1036 Nongchow^^ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 08:44
    ขำทากๆ😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂
    #1,036
    0
  14. #1035 Bbmnrr (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 02:25
    บังทันร้องไห้แร้วไรท์555555555
    #1,035
    0
  15. #1034 CATMOON (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 23:29
    ไม่ว่าอารมณ์จะเป็นยังไงตอนอ่าน แต่ก็มาตกม้าตายยิ้มหัวเราะกับมีมทุกครั้ง //ก้มกราบ
    #1,034
    0
  16. #1033 nightcrown (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 23:06

    กรี้ดดดดด รักมากๆเลยค่าาา รักกกกกไรท์
    #1,033
    0
  17. #1032 ku_1709 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 22:09
    เกลียดรูปแทตูดใหญ่มากอิบ้าาา5555555
    #1,032
    0
  18. #1031 Pinkgu_V (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 20:56
    ฟิคนี้มันเด็ดที่มีมจริงๆ5555
    #1,031
    0
  19. #1030 Lala_Land (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 20:48
    มีมใจร้านกับจีมมากค่ะ 5555 สงสารกุกกี้ เอากุกกี้กลับมาาา ไม่งอนน้า
    #1,030
    0
  20. #1029 someone_ssk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 20:46
    เอารูปมาจากไหนเยอะแยะ!! พี่สับอารมณ์ไม่ทันแน้ว!
    #1,029
    0
  21. #1028 Sarita Wine (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 20:27
    อ่านแบบซีเรียสมาทั้งตอน หลุดขำภาพตอนท้ายเนี่ยแหละ55555555
    #1,028
    0
  22. #1027 โนชยู (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 20:11

    โง้ยยยยยยยยนนนน ดูแลสุขด้วยนะคะ ขอบคุณที่มาต่อให้แง๊ ร้ากกกก
    #1,027
    0
  23. #1026 โนชยู (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 20:10
    ทั้งซึ้งทั้งขรรม ทำตัวไม่ถูกแล้ววววว น่ารักง่าาาาาๆๆๆๆๆ โอ้ยยย ยัยแทวางมาด เจ้ากุกปมหลังเยอะแฮะ เจ๊จินวางแผนไรไว้หรอ อุอิ รออออองือ สนุกมากๆเลยค่ะ คิกค้ากกกก
    #1,026
    0
  24. #1025 โนชยู (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 20:09
    โอ้ยยยย น่ารักกกก
    #1,025
    0
  25. #1024 THE_KLZ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:44
    ฮือออออT^T
    #1,024
    0