คัดลอกลิงก์เเล้ว

[TWICE] HYPNOTISED #MiChaengInTheRoom

โดย AfterClap.

เมื่อนักศึกษาแพทย์คนหนึ่งต้องใช้ชีวิตอยู่กับศพ! ในห้องผ่าตัดที่เต็มไปด้วยเลือด เขาจะมีชีวิตรอดจากความน่ากลัวนั้นได้อย่างไร...

ยอดวิวรวม

643

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


643

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


22
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 ส.ค. 61 / 15:38 น.
นิยาย [TWICE] HYPNOTISED #MiChaengInTheRoom [TWICE] HYPNOTISED #MiChaengInTheRoom | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



HYPNOTISED
ห้อง9799





----------------------------
เพลงประกอบเนื้อเรื่อง





HYPNOTISED
ห้อง9799



เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 ส.ค. 61 / 15:38





HYPNOTISED
ห้อง9799






ฤดูหนาวปี ค.ศ. 1980
เมืองเอดินบะระ ประเทศสกอตแลนด์


     อากาศที่แสนหนาวเหน็บในยามค่ำคืนของเมืองเอดินบะระถูกปกคลุมไปด้วยหิมะหนาสีขาวสะอาด ตัดกับแสงไฟสลัวที่ส่องเรียงรายตามท้องถนน ผู้คนในเมืองต่างเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน และในสภาพอากาศที่ไม่เอื้ออำนวยต่อร่างบางที่ต้องแบกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เพื่อเดินเท้าไปยังหอพักของมหาวิทยาลัยเอดินบะระ สาวหน้าคมชาวญี่ปุ่นเลือกที่จะยอมเดินเท้าเพื่อเก็บภาพความสวยงามของเมืองในฝันของเธอให้ได้มากที่สุด ก่อนจะต้องตั้งหน้าตั้งตาเรียน และทำตามความฝันของเธอต่อไป กล้องฟิล์มสีดำขนาดเล็กถูกเจ้าของใช้มันเก็บภาพความงดงาม ไม่นานหญิงสาวชาวญี่ปุ่นก็มาถึงหอพักของมหาวิทยาลัย ภาษาอังกฤษถูกพ่นยาวจากคนญี่ปุ่นใส่ผู้ดูแลหอพัก หอพักแห่งนี้ถูกแบ่งชายหญิงเหมือนกับหอพักอื่นๆ ทั่วไป


"สวัสดีค่ะ ฉันมาขอกุญแจห้อง 9799 ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ฉันชื่อเหมียวอิมินะ มาจากประเทศญี่ปุ่นฝากตัวด้วยนะคะ" สาวญี่ปุ่นแนะนำตัวเองด้วยใบหน้าที่สดใสก่อนจะก้มหัวให้กับผู้ดูแลหอพัก เธอเป็นหญิงร่างใหญ่ดูภายนอกก็น่ากลัวอยู่ไม่น้อยแต่ในขณะเดียวกันก็ดูใจดี..

"ห้อง 9799 ไม่ค่อยมีนักศึกษาเข้ามาอยู่ ยังไงหนูก็ทำความสะอาดไปเองก่อนนะ"

"เอ๊ะ! แล้วหนูไม่มีเพื่อนร่วมห้องหรอคะ? " มินะถามออกไปด้วยความสงสัย เธอหวังแต่เพียงว่าจะมีเพื่อนสักคนที่อยู่ร่วมห้องกับเธอ

"ฉันว่าหนูไม่มีก็ดีแล้วนะ ใช้ห้องคนเดียวไม่ต้องแบ่งกับใคร"

"แต่ว่าหนู..."

"ฉันว่าหนูขึ้นห้องได้แล้วล่ะ หิมะกำลังจะตกแล้วเดี๋ยวจะป่วยเอา" หญิงผู้ดูแลหอพักบอกปัดคำถามของมินะ และส่งกุญแจให้กับเธอ


     หญิงสาวชาวญี่ปุ่นยอมรับกุญแจมาก่อนจะยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เหวี่ยงไปตามทางเดินของหอพัก เพราะด้วยน้ำหนักของกระเป๋าที่หนักมากเธอจึงใช้วิธีสิ้นคิดค่อยๆ ดันมันขึ้นไปตามขั้นของบันได มหาวิทยาลัยแห่งนี้ไม่มีลิฟต์เพราะเหตุผลที่ว่าอยากให้นักศึกษาได้ออกกำลังกาย.. แต่ด้วยความสูงถึงเก้าชั้นทำให้มินะรู้สึกเหนื่อยแม้จะไม่ได้แบกกระเป๋าใบใหญ่ก็ตาม



"ย่า! ถึงสักที" มินะใช้แรงทั้งหมดเหวี่ยงกระเป๋าของเธอไปยังหน้าห้อง และเหลือเชื่อที่มันไปได้ไกลจนถึงหน้าห้องของเธอพอดี..

"เอ๊ะ! แรงเราก็ยังดีอยู่นี่" แต่เมื่อใช้สายตาวัดระยะทางหญิงสาวยังคงแปลกใจไม่น้อย ยังกับว่ามีใครมาช่วยเธออย่างนั้นล่ะ..


     มือบางหยิบกุญแจดอกสวยขึ้นมาไขห้อง แต่ดูเหมือนว่าดอกกุญแจกับลูกปิดประตูจะไม่ค่อยเข้ากันได้ดีเท่าไหร่ มินะใช้เวลาไขประตูห้องอยู่ครู่หนึ่งมือบางบิดดอกกุญแจสลับกับลูกบิดประตูไปมาอยู่หลายครั้ง "โอ๊ย! เปิดได้สักทีเถอะหนาวจะแย่อยู่แล้ว" ยังไม่ทันจบประโยคดี ประตูที่ว่ามันเปิดยากนักยากหนากลับเปิดออกได้อย่างง่ายดาย



เอี้ยดดด..

     เสียงบานประตูค่อยๆ เปิดออกพร้อมกลิ่นอับและฝุ่นภายในห้องที่ตีสวนกลับมาที่หน้าของเธอทำให้เธอจาม "ฮะ...ฮัดชิ้ว" มือบางยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาปิดปาก ก่อนจะใช้มืออีกข้างเอื้อมเข้าไปเปิดสวิตช์ไฟเพื่อสร้างความสว่าง ภาพตรงหน้าทำให้หญิงสาวชาวญี่ปุ่นแทบไม่เชื่อสายตา เมื่อผู้ดูแลหอพักบอกกับเธอว่าไม่มีคนอยู่ห้องนี้มานาน ถ้าตัดกลิ่นอับและฝุ่นเล็กๆ น้อยๆ ออก ห้องนี้กลับดูสะอาดดีเลยทีเดียว ข้าวของบางอย่างที่คนเคยอยู่ห้องนี้ และไม่ได้เอามันออกไปด้วยก็ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ มินะยกกระเป๋าเดินทางและเดินเข้ามาในห้อง ไม่ลืมที่จะปิดประตูล็อกกลอนเพื่อความปลอดภัย มินะเดินสำรวจภายในห้องอยู่ได้ไม่นานก่อนจะไปทิ้งตัวบนเตียงนอนนุ่ม และเผลอหลับไป


3 AM

ก๊อก ก๊อก

     เสียงเคาะประตูปลุกมินะให้ตื่นขึ้นกลางดึกด้วยความงัวเงียเธอเดินไปเปิดประตูในความมืดแต่กลับไม่เจอใคร...มินะมองหาต้นเสียงของคนที่มาปลุกเธอกลางดึกเพียงหวังว่าจะเป็นรูมเมทของเธอแต่แล้วก็...เห้ยยยย! เสียงร้องด้วยความตกใจของมินะดังขึ้นเมื่อเธอปิดประตูห้องลง และหันกลับมาพบกับหญิงสาวร่างเล็กในชุดผ่าตัดที่เต็มไปด้วยคราบเลือด มินะเห็นภาพนั้นไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ด้วยความมืดเธอตัดสินใจเอื้อมมือไปเปิดไฟที่อยู่ข้างๆ ห้องน้ำ แต่เธอก็ดันไปเปิดไฟห้องน้ำแทนทำให้เห็นใบหน้าของคนตรงหน้าชัดขึ้นมานิดนึง



"ทะ..ทะ...เธอเป็นรูมเมทของฉันเหรอ? " มินะตัดสินใจถามหญิงสาวตรงหน้าไปด้วยความกล้า ๆ กลัวๆ แต่เธอก็ไม่ได้คำตอบใดๆ กลับมา ได้เพียงแต่สีหน้าเรียบเฉย

"..."

"งั้นเธอไปอาบน้ำก่อนดีกว่านะ เลือดเต็มตัวเลย"

"..."


     หญิงสาวไม่ตอบอะไรเพียงแต่เดินหายเข้าไปห้องน้ำ ตลอดทั้งคืนมินะหลับไปจนไม่ได้สนใจเพื่อนใหม่สักเท่าไหร่ และมันเป็นแบบนั้นมาเนิ่นนาน นานจนเวลาผ่านไปกว่าเก้าเดือนที่เธอใช้ชีวิตอยู่กับรูมเมทที่จะได้เจอกันแค่ตอนตะวันตกดินเท่านั้น หญิงสาวรูมเมทของเธอมีชื่อว่าแชยอง แชยองมักคอยช่วยเหลือมินะในทุกๆ เรื่อง ทำให้มินะสอบผ่านวิชาแพทย์ศัลยศาตร์เกี่ยวกับผู้ประสบอุบัติเหตุ จากคนที่เคยกลัวเลือดและบาดแผลเป็นที่สุดกลับแข็งแกร่งขึ้น ความรู้สึกดีๆ ที่มินะมีต่อแชยองเริ่มเพิ่มขึ้นมากเรื่อยๆ ถึงแม้คนรอบตัวจะมองว่าเธอเหมือนคนบ้า แต่เธอก็ไม่เคยใส่ใจคำพูดพวกนั้นอยู่แล้ว แค่เรื่องเรียนก็ปวดหัวจะตายอยู่ละ ไหนจะเรื่องที่เธอมีรูมเมทเป็น ผี! อีก


แชยองจะเป็นผีได้ยังไงกันบ้าบอจริงๆ


กริ๊ง กริ๊ง...

     เสียงแหวนหล่นลงพื้น มินะทำแหวนที่พ่อของเธอให้ไว้ก่อนจะส่งเธอมาเรียนที่นี่หล่นลงพื้น และกลิ้งไปใต้เตียง "บ้าจริงฉันจะเก็บมันได้ยังไงเนี่ย" ช่องว่างระหว่างใต้เตียงกับพื้นห้องห่างกันแค่พอที่แขนของมินะจะเอื้อมเข้าไปได้ เธอควานหาแหวนของเธออยู่สักพักก่อนจะเจอกับกระดาษอะไรบางอย่างเธอดึงมันออกมา ดีที่มันออกมาพร้อมกับแหวนของเธอพอดี "หืม...หนังสือพิมพ์นี่มันตั้งแต่สองปีที่แล้วนิ่" ด้วยความที่อยากรู้ว่าเมื่อสองปีก่อนที่นี่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นบ้าง มินะถือหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นไว้ก่อนจะเดินมานั่งที่โซฟา สายตากวาดมองข่าวสารที่หน้าหนังสือพิมพ์อย่างสนใจ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่หัวข้อข่าวหนึ่ง



--- [ภาพนักศึกษาที่ถูกเบลอหน้าในชุดผ่าผัดนอนจมกองเลือดอยู่บนเตียง] นักศึกษาชาวเกาหลีคิดสั้นกรีดข้อมือปลิดชีวิตตัวเองดับอนาถคาหอพักหรูใจกลางเมืองเอดินบะระ "โซน แชยอง" หญิงสาวคณะแพทยศาสตร์ชั้นปีที่หนึ่งของมหาวิทยาลัยเอดินบะระจบชีวิตด้วยการกรีดข้อมือของตัวเองภายในหอพักนักศึกษาหญิงชั้น 9 ห้อง 9799 คาดสาเหตุมาจากความเครียดในเรื่องการเรียน และครอบครัว รวมไปถึงโรคประจำตัวที่เธอเองไม่เคยบอกให้ใครทราบมาก่อน---


ไม่นะแชยอง...


"คุณอ่านอะไรอยู่เหรอคะ? " เสียงของหญิงสาวที่มินะคุ้นหูดังขึ้นอยู่ไม่ห่างเท่าไหร่นัก ทำให้เธอต้องรีบเก็บหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นลงบนโซฟาก่อนจะใช้หมอนใบหนาทับมันเอาไว้

"เอ่อ...คือ...ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่หาอะไรอ่านไปเรื่อยๆ น่ะ เธอกลับมาแล้วก็ไปอาบน้ำให้สดชื่นเถอะ"

"ค่ะ ถ้าคุณง่วงแล้วไปนอนก่อนก็ได้นะคะ"

"..." มินะพยักหน้าแทนการตอบ


     สมองของมินะขาวโพลนเมื่อได้อ่านเนื้อความสั้นๆ นั้น ความรู้สึกทุกอย่างที่มินะมีต่อแชยองมันดีเสียจนเขาไม่อยากจะเสียมันไป หลายครั้งที่เขาเองก็คิดว่าแชยองไม่ใช่คน แต่เขาเองก็เลือกที่จะปฏิเสธความคิดบ้าๆ พวกนั้นออกไปจากสมอง มินะยอมรับได้ว่าตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกับแชยอง ตัวเขาเองก็เหมือนโดนสะกดจิตแม้ในวิชาการผ่าตัดมือไม้ที่สั่นเทาในยามจับมีดกลับมีมือที่แสนอบอุ่นคอยช่วยเหลือให้ผ่านทุกอย่างมาได้เสมอ ที่จริงมินะเองก็ไม่อาจยอมรับความจริงได้ ในเมื่อเขาหลงรักแชยองไปแล้ว


แชยองฉันขอโทษนะ แต่ฉันจำเป็นต้องรู้ว่าในข่าวนั้นเป็นเธอจริงๆ หรือเปล่า...


     มินะใช้โอกาสระหว่างที่แชยองกำลังเดินผ่านกระจกใบใหญ่ข้างตู้เสื้อผ้า สายตาของมินะกำลังจองไปที่กระจกนั้น หวังเพื่อให้คนที่เธอรักมีเงาอยู่ในกระจกนั้นด้วย แต่มันกลับว่างเปล่า...แชยองไม่มีเงาสะท้อนกับกระจก มันแปลว่าเธอไม่มีร่างกาย และสิ่งที่มีอยู่ตอนนี้เป็นเพียงแค่วิญญาณ...

     น้ำตาเริ่มไหลรินอาบแก้มสวยยามที่คนรักเดินมานั่งที่ข้างกาย และมอบรอยยิ้มแสนจริงใจส่งกลับมาเสมอ และมันเป็นเช่นนั้นทุกคืน แต่คืนนี้ร่างกายของแชยองเริ่มแปลกไป เธอไม่ได้อยู่ในชุดนอนแต่กลับอยู่ในชุดผ่าตัดที่เต็มไปด้วยคราบเลือด สิ่งที่มินะเห็นอาจเปลี่ยนไปจากเดิมเพราะเธอได้รู้ความจริง



"แชยอง...เธอมีอะไรอยากจะบอกฉันไหม" มินะตัดสินใจถามคนข้างกายที่กำลังเอนหัวซบอยู่ที่ไหล่ของเธอ ไม่ว่าภาพตรงหน้าจะน่ากลัวขนาดไหน แต่เธอเองก็ไม่อยากที่จะต้องเสียคนที่เธอรักไป

"คืนนี้...อาจจะเป็นคืนสุดท้ายที่เราจะได้เจอกันนะคะ"
"เธอจะไปไหน? "
"ฉันมีโลกของฉันค่ะ โลกที่คุณไม่ควรรู้จัก"
"..."
"คุณโอเคเหรอคะ ที่มีเพื่อนเป็น ผี แบบฉัน? "
"เธอรู้..."
"ค่ะ ฉันรู้ตัวฉันเอง ฉันถึงต้องไป"
"แชยองเธอรู้ไหมไม่ว่าเธอจะเป็น ผี หรือเป็นอะไรก็แล้วแต่ เธอก็ยังสำคัญสำหรับฉันเสมอนะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างจริงๆ "
"ขอบคุณเช่นกันนะคะที่คุณไม่เคยรังเกียจฉันเลย ฉันต้องไปแล้วนะคะ ภาพที่คุณเห็นฉันตอนนี้มันไม่ได้สวยงามอีกต่อไปแล้ว ลาก่อนนะคะ มินะ"


แชยองเดี๋ยวก่อน ไม่ไปได้ไหมแชยอง ฉันรักเธอนะ...


มินะ! เราอยู่คนละโลกกันยังไงเราก็รักกันไม่ได้...ปล่อยฉันไปตามทางของฉันเถอะนะ...


ม้ายยยยย แชยองงงง ได้โปรดอย่าทิ้งฉันไป...


8 AM
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
     เสียงเคาะประตูปลุกมินะให้ตื่นขึ้น จากความฝัน ร่างบางเด้งตัวขึ้นด้วยความตกใจสายตาพลางมองหาร่างของคนรักที่มาบอกลาเธอใน ความฝัน คราบน้ำตายังคงเปรอะเปื้อนใบหน้าสวย และเสื้อนอนลายสก็อต สองเท้าก้าวลงจากเตียงด้วยความยากลำบาก เมื่อความฝันเมื่อคืนทำให้เธอเองแทบจะเป็นบ้า ไม่ว่าจะขอร้องอ้อนวอนอย่างไรคนรักของเธอก็ไม่มีทางกลับมา มือบางหยิบรูปสเกตหญิงสาวคนรักขึ้นมา ใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้มของแชยองนั้นทำให้มินะไม่อาจหยุดน้ำตาที่มันหลั่งรินออกมาได้เลย ตลอดเวลาเกือบหนึ่งปีที่แชยองคอยช่วยเหลือเธอทุกอย่าง แต่เธอเองกลับตอบแทนอะไรไม่ได้เลย ไม่ได้เลยจริงๆ


     มันก็จริงที่เราอยู่กันคนละโลก ฉันไม่รู้ว่าเธอเคยเป็นใครมาก่อน แต่ทำไมฉันถึงรักเธอได้ขนาดนี้นะโซนแชยอง แต่ฉันขอให้เธอกลับมาหาฉันได้มั้ย ไม่ว่าเธอจะมาแบบไหนก็ช่าง ต่อให้เธอน่ากลัวเลือดเต็มตัวเดินหัวขาดมาหาฉัน ฉันก็จะไม่มีวันปล่อยเธอไปอีก...


"แชยอง...ฉันรักเธอนะ"
"ฉันก็รักคุณเหมือนกันนะคะ" เสียงแผ่วเบาที่ข้างหูมินะ
"ฉันอยากไปอยู่ในโลกของเธอ..."




ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

     เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งและดูเหมือนคนภายนอกเริ่มจะหงุดหงิดที่เคาะเท่าไหร่คนภายในห้องก็ไม่ยอมออกมาเปิดสักที หรือว่าจะไม่มีคนอยู่...คนภายนอกเริ่มจะหงุดหงิดที่รูมเมทเจ้าปัญหาไม่ยอมเปิดประตูให้กับเธอสักที เธอตัดสินใจลงไปขอกุญแจสำรองกับเจ้าหน้าที่ประจำหอพัก


"พี่คะคือว่า...หนูขอกุญแจสำรองห้อง 9799 หน่อยสิคะ เคาะเท่าไหร่ก็ไม่ยอมเปิดสักที"
"หืมม..นะ...นะ...หนู...ยะ...ยะ...อยู่ห้องนี้เหรอ? "
"ใช่ค่ะ ทำไมเหรอคะห้องนี้มันมีอะไรเหรอคะ? "
"อะ..อ่อออไม่มีอะไรๆๆ ไปๆๆ รีบไปได้ละ" ผู้ดูแลหอคนใหม่ส่งกุญแจให้กับหญิงสาวตัวเล็ก
"..."


     ตลอดทางเดินระหว่างใต้หอพักไปจนถึงหน้าบันไดทางขึ้นหอเธอได้รับสายตาแปลกๆ จากเหล่านักศึกษา แถมยังซุบซิบนินทาอะไรกันก็ไม่รู้ แต่สำหรับคนมั่นหน้าอย่างเธอเรื่องแค่นี้ มันไม่ได้หนักหนาสำหรับเธอเลยสักนิด แถมยังดีซะอีกที่มีคนพูดถึงแต่จะเรื่องดีหรือไม่ดีค่อยว่ากันทีหลังละกัน สองเท้าก้าวขึ้นบันไดด้วยความเหนื่อยล้า ห้องพักของเธออยู่ที่ชั้น 9 ที่จริงหอนี้มันก็มีถึงแค่ชั้น 9 นี่แหละ ข้าวของมากมายถูกนำกองอยู่หน้าห้อง 9799 ด้วยความทุลักทุเลไม่น้อย



"เฮ้ออออ...ถึงสักทีคราวนี้ล่ะฉันไม่ต้องง้อพี่ให้มาเปิดก็ได้ คิดว่าหน้าตาดีแล้วจะหยิ่งแบบนี้ใช่มะ ด้ายยยยมันต้องเจอเสืออย่างฉันนี่ถึงจะเหมาะ"



     ยังไม่ทันที่จะได้เปิดบทสนทนากับรุ่นพี่ขี้เก๊ก เธอก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อภาพที่เห็นเป็นรุ่นพี่ของเธอกำลังจะทิ้งตัวลงไปยังพื้นด้านล่าง
"เห้ยพี่! อย่าโดดลงไปนะ" ร่างเล็กรีบวิ่งเข้าไปกอดรุ่นพี่จากข้างหลังไว้แน่น ก่อนร่างของทั้งคู่จะหงายลงมากองทับกันอยู่ที่ระเบียงห้องพัก ใบหน้าของทั้งสองแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่หอบถี่ด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้



"แชยอง..."
"พะ..พี่รู้จักชื่อฉันด้วยเหรอคะ? "
"แชยอง เธอคือแชยองจริงๆ ด้วย เธอกลับมาหาฉันแล้ว" มินะกอดร่างของคนตรงหน้าไว้แน่น
"..."
"แชยอง อย่าทิ้งฉันไปอีกนะ"


"พี่! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะไอคนลามก ถึงฉันจะชื่อแชยอง...แต่ฉันไม่ใช่คนที่พี่รู้จักหรอกนะ" ร่างเล็กพยายามใช้มือผลักร่างของอีกฝ่ายออก มือบางทุบไปที่หลังของคนพี่อย่างไม่ไยดี แต่ทว่าคนพี่กลับไม่ยอมปล่อยเธอเลย แถมยังกอดเธอแน่นกว่าเดิมอีกด้วยซ้ำ


"พี่คะ...ขอร้องล่ะ ฉันเป็นรุ่นน้องของพี่แล้วก็เป็นรูมเมทของพี่ ฉันไม่รู้ว่าหน้าของฉันมันไปเหมือนคนที่พี่รักหรืออะไรก็แล้วแต่ แต่ฉันคือซนแชยอง และฉันขอโทษพี่ด้วยนะคะ" แชยองใช้แรงทั้งหมดที่มีฟาดหมัดของเธอไปยังใบหน้าของคนพี่จนสลบลงทันที



3 ปีผ่านไป
     ตลอดระยะเวลาสามปีที่ทั้งคู่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ทั้งคู่ต่างอยู่กับแบบรุ่นพี่รุ่นน้องไม่มีเรื่องเกินเลย ทั้งสองเชื่อใจกันและกันเสมอ และมันเป็นเช่นนั้นตลอดมาจนถึงวันจบการศึกษาของมินะ เขาต้องย้ายกลับญี่ปุ่นทันทีเมื่อเรียนจบตามคำสั่งของมหาวิทยาลัย มินะต้องเข้าเป็นผู้ช่วยแพทย์อยู่ที่เมืองไซตามะ เหลือเพียงแชยองรุ่นน้องที่มีมินะคอยดูแลไม่ห่าง รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวไม่อาจกลบเกลื่อนความรู้สึกภายในใจได้ เมื่ออีกฝ่ายกำลังเก็บข้าวของของเขาใส่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ร่างเล็กไม่เข้าใจความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นกับเธอ เธอได้แต่นั่งดูภาพตรงหน้าข้าวของที่เคยวางเกะกะมันดูเป็นระเบียบขึ้น แต่ในขณะเดียวกันมันก็ดูว่างเปล่า ว่างเปล่าเสียจนเธอเกือบจะทำใจให้เชื่อมันไม่ได้ ไม่แปลกเท่าไหร่นักที่ทั้งคู่จะสนิทและเข้าใจกันได้เร็วเพราะต่างเป็นชาวต่างชาติด้วยกันทั้งคู่ถึงคนหนึ่งจะมาจากญี่ปุ่น อีกคนมาจากเกาหลี แต่ทั้งสองต่างมีจุดมุ่งหมายเดียวกัน..


     ความเงียบที่แผ่ปกคลุมไปทุกอณูของห้อง ห้องที่เป็นเหมือนความทรงจำในทุกๆ เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ หัวเราะหรือร้องไห้ ทั้งคู่ก็ไม่เคยคิดจะทิ้งใครคนใดคนหนึ่งให้ต้องเดียวดาย


"แชยอง...เป็นอะไรหรือเปล่า เห็นนั่งจ้องหน้าฉันตั้งนานแล้วนะ" มินะที่กำลังง้วนอยู่กับการจัดของใส่กระเป๋าที่ดูเหมือนว่ามันจะเยอะเกินไป แต่เขาเองก็เห็นสายตาของรุ่นน้องที่มองมาที่เขาด้วยสายตาที่นิ่งเรียบไม่อาจคาดเดาอะไรได้


"ปะ..เปล่าค่ะ ฉันก็แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื้อย" แชยองพยายามปัดความรู้สึกของตนเองที่กำลังอ่อนแอให้ดูเป็นปกติที่สุด แต่ดูเหมือนหัวใจของเธอจะอ่อนแอเกินไป เธอไม่สามารถบังคับความรู้สึกและร่างกายของเธอได้อีกต่อไป เธอลุกจากโซฟาตัวใหญ่โผล่เข้ากอดมินะที่กำลังจัดตำราเรียนเข้าชั้นเพื่อให้แชยองได้หยิบอ่านสะดวก เสียงสะอื้นจากร่างเล็กค่อยๆ ดังขึ้น เธอปล่อยความรู้สึกทั้งหมดไปกับน้ำตาที่กำลังไหลริน



"พี่มินะ ฉันไม่รู้ว่าฉันจะอยู่ได้ยังไงถ้าไม่มีพี่อยู่ข้างๆ ฉันไม่รู้จริงๆ "
"แชยอง...เธอรู้มั้ยตอนที่ฉันเจอเธอครั้งแรก เธอดุฉันยังกะเสือเลยนะ"
"..."
"เป็นเสือต้องไม่อ่อนแอให้ใครเห็นเข้าใจไหม เพราะเสือเป็นสัตว์นักล่าผู้ยิ่งใหญ่"
"ฮื้อออ...พี่มินะ พี่สัญญากับฉันได้ไหมว่าพี่จะกลับมาหาฉัน"
"อือ ฉันสัญญาด้วยเกียรติของแพนกวิ้นเลย ว่าจะกลับมาหาเจ้าเสือตัวน้อยขี้งองแงตัวนี้แน่ๆ "
"จริงๆ นะคะ ฉันจะรอพี่นะ"


     ทุกๆ เดือนแชยองจะส่งจดหมายที่ถูกเขียนด้วยภาษาญี่ปุ่นที่เธอตั้งใจให้คนที่ได้รับนั้นอ่านง่าย พร้อมศิลปะที่ถูกขีดๆ เขียนๆ ทำให้จดหมายที่แสนน่าเบื่อดูมีอะไรมากขึ้น เธอหวังเพียงว่าคนพี่จะได้อ่านมันถึงเธอจะไม่เคยได้รับจดหมายตอบกลับจากมินะเลยสักฉบับ



1 ปีผ่านไป

ฤดูหนาวปี ค.ศ. 1984

เมืองเอดินบะระ ประเทศสกอตแลนด์


---จดหมายฉบับที่ 12---
ถึงพี่มินะรุ่นพี่ที่ฉันเคารพ ถ้าพี่ได้อ่านจดหมายฉบับนี้ตอนนั้นฉันคงกำลังสอบวิชาสุดท้ายอยู่ ที่นี่หนาวมากเลยค่ะแต่ไม่ต้องห่วงนะคะเพราะฉันจะเป็นเสือที่เข้มแข็งที่สุด อืมมมมที่จริงฉันก็อยากได้จดหมายตอบกลับจากพี่บ้าง แต่พี่คงจะยุ่งอยู่ และตอนนี้ฉันก็ไม่มีอะไรจะเขียนแล้วด้วย ฉันคิดว่าจดหมายที่ฉันเขียนส่งถึงพี่ตั้งแต่เดือนแรกที่เราแยกกัน ฉันคงทำเป็นหนังสือได้เล่มนึงแล้วล่ะ งั้นฉบับนี้ฉันขอวาดรูปแทนแล้วกันนะคะ (รูปวาด: แพนกวิ้นตัวโตที่กำลังโอบกอดเจ้าเสือตัวน้อยท่ามกลางหิมะหนา)



วันจบปีการศึกษาของแชยอง

     เหล่านักศึกษากำลังสังสรรค์ในงานวันจบการศึกษา และแน่นอนว่าเมื่อเรียนจบก็ห้องย้ายออกจากหอพักเพื่อกลับบ้านเกิดเจ้าเสือยังคงรอคอยรุ่นพี่ด้วยความหวัง ถึงมันจะดูลมๆ แล้งๆ ก็เถอะ มือบางพลางหยิบข้าวของชิ้นเล็กชิ้นน้อยใส่กระเป๋าเดินทาง แต่สายตาดันไปสะดุดกับหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งที่มันถูกซ่อนไว้ใต้หมอนของโซฟา เธอเดินไปหยิบมันเพื่อจะเอาไปทิ้งแต่ก็อดไม่ได้ที่จะหยิบมันขึ้นมาอ่าน แต่ยังไม่ทันที่จะได้อ่านเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาสะก่อน ทำให้เธอต้องทิ้งหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นลงถังขยะ



ก๊อก ก๊อก
แชยองรีบเดินไปที่ประตูห้องทันที และไม่รอช้าเธอประตูออกก่อนจะพบกับคนที่เธอคิดถึงมานานแสนนาน
"พี่มินะ" แชยองวิ่งเข้าไปโอบกอดมินะไว้แน่น "เป็นพี่จริงๆ ด้วย พี่กลับมาหาฉันจริงๆ ขอบคุณที่ยังไม่ลืมกันนะคะ"
"อือออฉันเองก็ทิ้งเธอให้อยู่คนเดียวตั้งปีนึง เหงามั้ยที่ไม่เจอฉัน"
"ไม่เหงาหรอกค่ะ"
"..."
"เพราะฉันมีคนที่ฉันรู้สึกดีด้วยอยู่คนนึง"
"จริงเหรอ..."
"จริงค่ะ ตอนที่พี่ไม่อยู่ฉันก็คุยกับพี่คนนี้ทุกคืนเลย อยากรู้มั้ยคะว่าใคร? "
"ไม่อยากรู้ได้มั้ย"
"ไม่ได้ค่ะ พี่ต้องรู้" ร่างเล็กก้มหาอะไรบางอย่างในลิ้นชักหัวเตียง มันคือรูปที่เธอถ่ายมินะตอนหลับเอียงหัวซบไหล่ของเธอ


พี่มินะ...ฉันมีอะไรจะบอก...ฉันรักพี่นะคะ


ฉันก็รักเธอนะแชยอง


พี่มินะ...แชงมีอะไรจะบอกพี่อีกอย่าง


...


     ระหว่างที่ฉันกำลังผ่าตัดศพในห้องผ่าตัดมือฉันสั่นมากและเหมือนจะเป็นลม แต่อยู่ดีๆ ก็เหมือนมีใครมาจับมือของฉันคอยช่วยเหลือฉันตลอด แต่ว่าพี่จะไม่เชื่อก็ได้นะคะ...


เชื่อสิ และฉันก็เชื่อด้วยว่ามีใครกำลังคอยดูแลเธออยู่แทนฉัน ในตอนที่ฉันไม่อยู่


พี่พูดอะไรแปลกๆ แต่ช่างเถอะเรากลับบ้านกันดีกว่านะคะ


เดี๋ยวก่อนแชยอง...มินะประกบริมฝีปากของร่างเล็กอย่างอ่อนโยน ร่างเล็กเองก็รับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจ



"Nothing's gonna change destiny
Whatever's meant to be will work out perfectly"
"ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงโชคชะตาได้
ไม่ว่าอะไรจะเกิด เชื่อเถอะมันจะต้องออกมาดี"




HYPNOTISED
ห้อง9799

#MichaengInTheRoom





**ภาพมหาวิทยาลัยเอดินบะระ**


THANK...
ขอขอบคุณบ้าน @MiChaengTH ที่มีโปรเจคฟิคที่น่าสนใจอย่าง "มิแชงในห้อง" 
ให้ไรท์เตอร์ได้ร่วมสนุก และขอขอบคุณรีดเดอร์ 
และมิแชงชิปเปอร์ทุกๆ ท่านที่เข้ามาอ่านฟิค "ห้อง9799"
จนถึงตอนจบนะคะ แล้วเจอกันใหม่ในโปรเจคต่อไปค่ะ 
รักรีดเดอร์ทุกท่านนะคะ



Writer : AfterClap.
Picture Editer : AfterClap.

ผลงานอื่นๆ ของ AfterClap.

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 02:45
    หลอนมากเลยอะ55555555 ขอบคุณนะคะะ????????
    #7
    0
  2. #6 palminthehome (@palminthehome) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 17:10
    สนุกง่ะ แอบตลกตอนเจ้าเเชงร่างคน 555
    #6
    0
  3. วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 22:54

    ดีจังเลย อย่างน้อยมินะก็ไม่เหงาอีกต่อไปแล้ว มีเสือแชงมาทำให้อบอุ่นหัวใจได้ขนาดนี้ ชอบจังเลยยย ภาษาสวยด้วย ขอบคุณที่สำหรับฟิคสนุกๆแบบนี้นะคะ ^^

    #5
    0
  4. วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 14:26

    ชอบมากค่ะ
    #4
    0
  5. วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 14:47
    ตื่นเต้นดีค่ะ เป็นพล็อตเรื่องที่ดีน่าติดตาม ถ้าต่อเป็นเรื่องยาวได้นี่จะรอติดตามเลยนะคะไรท์เตอร์ สู้ๆค่ะชอบๆๆ
    #3
    0
  6. วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 17:22
    แง่งไรท์ขาาาอ่านในมือถือไม่ได้เยย ต้องตามไปอ่านในคอม คือมันดีย์อ่ะดีมากๆๆๆ แบบว่าเอ่อตื่นเต้นดีค่ะ ถึงจะไม่ค่อยหวานแต่ก็มีความอบอุ่นเลยนะคะ พี่มินะอะ ตอนแรกคิดว่าจะจบแบบเศร้าๆแลเวนะคะไรท์ สู้ๆน้าาาาสนุกมากค่ะ 😘
    #2
    0
  7. วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 21:38
    คือดีอ่ะชอบค่ะๆ 😄
    #1
    0