คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Until Valentine [Lodae/Daelo] Until Valentine [Lodae/Daelo] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
นี่เป็นเรื่องแรกที่แต่ง ไม่รู้จะเอาใชแด้โล่หรือโล่แด้ดี 5555555555 ถ้าไม่ถูกใจหรืออยากให้ปรับปรุงตรงไห้ก็ติชมได้นะคะ 

แฮชแท็กทวิตเตอร์

v
v
v

#vltLDL

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 ก.พ. 60 / 23:26


"พี่ครับพอเถอะ!.. เลิกทำแบบนี้สักที.."


"ทำไมหล่ะนายเป็นอะไรหน่ะจุนฮง นี่จุนฮง!"


"เลิกเรียกชื่อผมสักทีจะได้ไหม!แค่นี้พี่ยังทำผมเจ็บไม่พออีกหรอ ..พี่แดฮยอน"


"ห้ะ.."


"เลิกให้ความหวังกับผมได้แล้ว!.พอเถอะ.. 

..

..


อ๋อ..นั่นสินะ ผมลืมไป คงเป็นผมที่คิดไปเอง คิดไปเองทุกอย่าง... "


"นี่จุนฮงมันไม่ใช่อย่างนั้--"


"คิดเองว่าพี่จะชอบผมขึ้นมาบ้าง. . . สักนิดก็ยังดี"


"... อะไรนะ"


"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะครับ..


พี่ชาย"







ปึ้ง!!


ประตูห้องปิดลงพร้อมกับความเงียบที่ค่อยๆครอบงำจิตใจของจอง แดฮยอน


.

.

.

.









สวัสดีครับ ผมคือ ชเว จุนฮง หรือที่รู้จักกันในชื่อ เจลโล่ .. ผมคือน้องเล็กแห่งวงกระต่ายเถื่อน best absolute perfect หรือ B.A.P นั่นเอง


พวกคุณคงจะสงสัยกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น เอาเป็นว่าไปทำความเข้าใจกันเอานะครับ






.

ตั้งแต่ผมเข้ามาในวง อยู่ๆก็เหมือนมีอะไรดลใจให้คอยสังเกตุการณ์พี่สามตลอด คนที่เข้ามาเป็นคนสุดท้าย



จอง แดฮยอน



เมนโวคอลผู้มาพร้อมกับเสียงทะลุ8หลอด


แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ที่สำคัญตอนนี้คือ..



ผมเริ่มเผลอใจตัวเองไปแล้วหล่ะ



พี่เค้าเป็นคนคอยดูแลผม คอยหยอกล้อเล่นกับผมบ่อยๆ จนบางครั้งพวกเราก็ตัวติดกันจนคนคิดไปต่างๆนาๆ


ไม่รู้สิครับ ผมรู้สึกดีนะที่ได้อยู่ใกล้พี่เค้า


ตั้งแต่ที่ผมเผลอไปสบตากับพี่เค้าตอนถ่ายรายการ Ta-dah! It's B.A.P ..


ไหนจะแกล้งผมในงานแฟนไซต์


อยู่กับผมบ้างในงานกีฬาสีไอดอล

.

.

.



ในเวลาหลายเดือนหลายปีที่ผ่านมาผมคิดมาตลอดว่าผมโชคดีที่มีพี่แดฮยอนคอยดูแล


แต่เอาเข้าจริงๆ มันก็ปฏิเสธความจริงไม่ได้หรอกครับว่าจริงๆแล้ว...



พี่เค้าก็ทำแบบนี้กับทุกคน '




ผมต้องฝืนใจตัวเองตลอด เพราะรู้ว่ายังไงก็เป็นได้แค่ความคิดในหัวของผมเท่านั้น



พี่แดฮยอนก็ทำแบบนี้กับจงออบ


พี่แดฮยอนก็ทำแบบนี้กับพี่ยองแจ


พี่แดฮยอนก็ทำแบบนี้กับพี่ฮิมชาน


พี่แดฮยอนก็ทำแบบี้กับพี่ยงกุก


หรือแม้แต่ซูอุง


.

.

แล้วพี่แดฮยอน..ก็ทำแบบนี้กับผม


มันรู้สึกหน่วง.... หน่วงมากๆ เวลาพี่เค้ามาเล่นกับผมคุยกับผม ผมมีความสุขนะครับ (แนะนำให้เปิดเพลงหน่วงของroom39)


แต่ก็สุขได้มันไม่สุด เพราะในใจก็รู้ว่าพี่เค้าไม่ได้ทำแบบนี้กับผมคนเดียว



ผมชอบพี่เค้าครับ ชอบมากๆ



บางครั้งผมก็เผลอมองพี่เค้าอย่างไม่รู้ตัว


ตอนที่พวกเราไปถ่ายทำรายการที่ฮาวายกัน.. ตอนวันขากลับอยู่ๆพี่เค้าก็มาหาผมที่ห้อง


"จุนฮงตอนนั่งรถตู้ไปสนามบินเดี๋ยวช่วยลงไปถ่ายรูปที่หาดทรายให้หน่อยสิ พี่จะลงไอจีให้เบบี้หน่ะ"


"อ่า..ได้ครับ"


เวลานั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไร ก็แค่ถ่ายรูปเซอร์วิสเบบี้เฉยๆไม่มีอะไรหรอก แต่รู้อะไรมั้ยครับ...


รูปที่พี่เค้าขอให้ถ่ายมันเป็นรูปจับมือแล้วหันหน้ามาทางกล้อง พร้อมส่งยิ้มให้..


ตอนผมมองรอยยิ้มนั้นผ่านกล้อง ทำให้ผมลืมเรื่องราวทุกอย่างไปหมด มันเป็นรอยยิ้มที่ดีมากจริงๆครั


..


เพียงแค่ พี่แดฮยอนเขายิ้มให้กล้อง.. ไม่ใช่ผม..


หลังจากที่พี่เขาถ่ายเสร็จ พี่เขาก็ชวนให้ผมถ่ายบ้างเพื่อเซอร์วิสแฟนๆ แต่ผมไม่อยากจะหันหน้าไปที่กล้อง


ไม่อยากจะฝืนยิ้มตอนนี้... จริงๆ


พอถ่ายเสร็จพี่เค้าก็ลงรูปในไอจี แฮชแท็กว่า อยากจับมือกับเบบี้อะไรแบบนี้


แน่นอนครับมีมือใครไม่รู้มาจับมือศิลปินก็ต้องมีคนถาม


"นั่นมือใครหน่ะแดฮยอน?!"

"แดฮยอนนายหล่อมากๆเลย!.. แต่นายจับมือใครไว้งั้นหรอ"

"แดฮยอนนั่นมือของใคร"

"แดฮยอน" "แดฮยอน"


ในคอมเม้นต์จะมีแต่คนถามว่ามือนั่นของใคร จนสุดท้ายแล้วผมเลยลงรูปในทวิตเตอร์ไป แฟนๆจะได้ไม่ต้องสงสัยกันมากมาย


แล้วพี่แดฮยอนก็แฮชแท็กเจลโล่ จะได้ไม่ต้องมีคนสงสัยอีก


..


มันก็มีแค่นั้นหล่ะครับ


วันอื่นๆผมก็คงต้องทำตัวเหมือนเดิม พยายามตัดใจจากพี่แดฮยอน.. ซ้ำๆเรื่อยๆ


ทั้งๆที่รู้ว่ายังไงก็ตัดใจไม่ได้


ที่เห็นผมชอบเล่นกับพี่เขาในวีแอพในรายการ คือผมก็พยายามทำตัวเป็นปกติที่สุด จะได้ไม่มีใครสงสัย



แต่ตอนนี้ความอดทนที่ผมมีทั้งหมดมันกำลังหมดลง


วันวาเลนไทน์.. วันพิเศษของคู่รักหนุ่มสาว และคนที่มีคู่ครอง


แต่มันก็คงเป็นวันธรรมดาๆสำหรับผม เมื่อวันก่อนผมเห็นพี่แดฮยอนไปเที่ยวกับซูอุง.. 


คนที่พี่เขาบอกว่าแค่เป็นน้องที่สนิทด้วยเฉยๆ


น้องที่สนิทด้วยเฉยๆที่ไหนเขาลงไอจีเป็นรูปคู่ พร้อมย้ำคำว่า "พี่ชายหล่ะครับ..


ผมก็ได้แต่มองพี่เขาอย่างสิ้นหวัง และผม ได้สัญญาไว้กับตัวเองว่า


"ก่อนวันวาเลนไทน์ปี2017 ผมจะต้องเลิกชอบพี่แดฮยอนให้ได้..ไม่ว่ายังไง ไม่ว่าต้องเจ็บแค่ไหน ต้องเลิกให้ได้"


พอมาคิดย้อนถึงวันเก่าๆ.. วันเก่าๆที่ดี

พี่ยงกุกเคยบอกกับผมว่า


"เรื่องของอดีต ไม่จำเป็นต้องลืม แค่จำความรู้สึกดีๆก็พอ"


ได้ครับ งั้นมาทวนความทรงจำของผมว่าอะไรควรจำอะไรควรปล่อยไป...


พี่แดฮยอนชอบบอกว่าจงออบเป็นน้องรักในวง ใช่ครับ ผมยอมรับว่าผมชอบกวนใส่พี่เค้าบ่อยๆจนบางทีพี่เค้าก็รำคาญ


ฮ่ะๆ..ผมมันโง่เองที่ใช้วิธีนี้ในการเข้าหาพี่เค้า


มีครั้งนึงที่แฟนเคยถามพี่แดฮยอนว่า "อยากจะแต่งงานกับใครในวง?"

พี่เขาตอบเป็นชื่อผมลงไปครับ..


พี่เค้า.. ก็คงตอบส่งๆไปนั่นหล่ะ


วันเกิดพี่ยองแจพี่แดฮยอนก็มาอัพรูปคู่ดอกไม้แล้วบอกว่านี่คือของขวัญ.. อืม..


ความทรงจำที่ดีที่ผมรู้สึกดีแบบบริสุทธิ์ใจที่สุดคงเป็น


วันแรกในห้องนั้น '




นั่นถือเป็นความทรงจำที่ดีใช่ไหม..

.

.

.

แล้วทำไม.. ทำไมตอนนี้น้ำตาของผมถึงไหลหล่ะ ทำไมผมได้แต่คิดว่ามันจะไม่มีอะไรแบบนั้นอีกแล้ว..


แล้วทำไม.. ทำไมผมจะต้องมาเห็นภาพนี้..





ภาพ






ที่พี่แดฮยอนกำลังยื่นกล่องช็อคโกแลตไปให้พี่ยองแจด้วย..






ทั้งๆที่.. ทั้งๆ .. ที่บอกกับตัวเองแล้วแท้ๆ ว่าจะเลิกชอบ.. หยุดรู้สึกสักทีสิ.. หัวใจ



"ฮึก...ฮือ.."



ผมรีบหันหลังหลบสายตา ในตอนที่พี่แดฮยอนหันมาหาผม ตอนนี้ผมอยากจะเดินออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด..


ไม่อยากเห็นไม่อยากรู้อะไรอีกแล้ว


ยังไม่ทันจะพ้นจากหน้าประตู มือของใครคนนึงก็คว้ามาจับมือของผมไว้



"ปล่อยผมบอกให้ปล่อย"

ผมพยายามสะบัดมือออก



"จุนฮง ..นายเป็นอะไรร้องไห้ทำไม?"

พี่แดฮยอนยิ่งเอามืออีกข้างมาจับมือผมไว้แน่น..

น้ำตาของผมเริ่มเอ่อล้นออกมาอีกรอบ จนภาพข้างหน้าพร่ามัว



"อย่ามาสนใจผม ปล่อยมือผมเดี๋ยวนี้!"

ผมพยายามแกะมือของเขาออกและสบัดอีกครั้ง



"นายเป็นอะไรมีอะไรบอกพี่สิ พี่จะได้ช่วยพี่แดฮยอนลากผมเข้ามาชิดกับผนังในห้องนอน



"พี่ครับพอเถอะ!.. เลิกทำแบบนี้สักที.."

ตอนนี้น้ำตาของผมมันไหลรินมายังแก้มทั้งสองข้างอย่างไม่หยุด




หัวใจของผม.. รับไม่ไหวอีกแล้ว




"ทำไมหล่ะนายเป็นอะไรหน่ะจุนฮง นี่จุนฮง!"



"เลิกเรียกชื่อผมสักทีจะได้ไหม!แค่นี้พี่ยังทำผมเจ็บไม่พออีกหรอ ..พี่แดฮยอน"



"ห้ะ.."



"เลิกให้ความหวังกับผมได้แล้ว!.พอเถอะ.. 






อ๋อ..นั่นสินะ ผมลืมไป คงเป็นผมที่คิดไปเอง คิดไปเองทุกอย่าง... "





"นี่จุนฮงมันไม่ใช่อย่างนั้--"




"คิดเองว่าพี่จะชอบผมขึ้นมาบ้าง. . . สักนิดก็ยังดี"




"... อะไรนะ"



"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะครับ.. พี่ชาย"





ปึ้ง!!






ประตูห้องปิดลงพร้อมกับความเงียบที่ค่อยๆครอบงำจิตใจของจอง แดฮยอน







จุนฮง..นายเป็นอะไร ทำไมถึงไม่บอกพี่หล่ะ..


พี่ทำผิดอะไร.. จุนฮง.. นายหายไปไหน.. ทำไมนายไม่รับโทรศัพท์ของพี่..





พี่เป็นห่วงนายนะ ....จุนฮง





.

.



ผมจอง แดฮยอน สมาชิกคนสุดท้ายของ B.A.P เมนโวคอลของวง


ตอนที่ผมเข้ามาผมก็ไม่คิดหรอกนะว่าจะเร็วขนาดนี้หน่ะ.. ผมหมายถึง ทำไมน้องเล็กของวงถึงน่ารักขนาดนี้


ผมเป็นพวกเฟรนด์ลี่ย์ครับ พยายามเข้าไปตีซี้ทุกคนเวลาทำงานร่วมกันจะได้สนิทๆเข้าไว้..


แต่จะมีคนนึงที่ผมเอ็นดูเป็นพิเศษ


ชเว จุนฮง หรือ เจลโล่


เด็กอะไรแรปไวขนาดนั้น ตัวก็ขาวแถมสูงอีก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญที่ผมจะพูดหรอกครับ


รู้อะไรมั้ยครับ?


ผมเหมือนตกหลุมรักเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ


ผมก็เขินนิดๆหน่อยๆตอนจะเข้าไปทำความรู้จักกับน้องเล็กตัวยักษ์ของวงคนนี้


จุนฮงก็ออกจะเงียบๆกับคนที่ไม่รู้จักอยู่บ้าง


ก็แน่หล่ะผมเดินตัวดำๆเข้ามาคนสุดท้ายทั้งๆที่คนอื่นเขาสนิทกันหมดแล้วหนิ ชิ..


ตอนที่เราถ่ายทำรายการ Ta-dah! It's B.A.P กัน ตอนนั้นมีครั้งนึงที่ผมหัวไปชนกับจุนฮง ตอนนั้นเราเผลอสบตากัน


นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นจุนฮงเขินแบบจริงๆจังๆ ..เวลาจุนฮงเขินนี่ก็น่ารักดีนะ


พออยู่กับจุนฮงไปนานๆก็ทำให้ผมรู้อะไรมากมายหลายอย่าง


อย่างจุนฮงมีหมาพันธุ์ปอมเมอร์เรเนียน ชื่อ โมจิ

ชอบกินกิมจิกับมะเขือเทศเชอร์รี่

บ้านอยู่มกโพ

มีพี่ชาย1คนชื่อ ชเว จุนซอ

แล้วก็อีกมากมาย


ผมกับจุนฮงเริ่มตัวติดกันมากขึ้นจนบางคนก็ชอบเอาไปแซวเล่น ผมก็พยายามปฏิเสธแบบปัดๆไป เพรากลัวน้องจะรำคาญ..


ทำไงได้หล่ะ ถึงจุนฮงเวลาอยู่หน้ากล้องจะเล่นกับผมแต่เอาเข้าจริงๆ น้องชอบหลบหน้าผมตลอดเลย


มีบางครั้งชอบมาแกล้งบ้าง จนผมเผลอทำตัวหงุดหงิดใส่จุนฮง..


เฮ้อ... ทำไมกันนะ ทำไมมันถึงแบบนี้ แต่ผมว่าผมจะพยายามเข้าหาจุนฮงให้มากขึ้นแล้วหล่ะ


เห็นว่าจะมีรายการพาเราไปเที่ยวที่ฮาวายด้วยหล่ะ ผมคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว


เอาจริงๆมั้ยครับ เวลาอยู่ต่อหน้ากล้องผมจะชอบเผลอทำตัวลุ่มล่ามใส่จุนฮงบ่อยๆ


จนบางทีเวลาเข้ากล้องผมก็ต้องอยู่ห่างจุนฮงหรือพยายามทำเป็นไม่สนใจจุนฮง......


ทั้งที่จริงๆแล้วสนใจมากครับ!!


เฮ้อ.. ถอนหายใจรอบที่เท่าไหร่แล้วนะ

.

.

มาเที่ยวแป๊บๆก็จะกลับแล้ว ได้เวลาออกโรงแล้วหล่ะ ผมกะว่าจะชวนจุนฮงไปถ่ายรูปคู่สักหน่อย


แบบที่คู่รักเขาทำกันหน่ะ :)


"จุนฮงตอนนั่งรถตู้ไปสนามบินเดี๋ยวช่วยลงไปถ่ายรูปที่หาดทรายให้หน่อยสิ พี่จะลงไอจีให้เบบี้หน่ะ"


"อ่า..ได้ครับ"


... ทำไมต้องบอกว่าให้เบบี้ด้วยนะ โถ่แดฮยอนนกล้าๆหน่อยสิ


ถ้าพูดไปตรงๆก็มีแค่2คำตอบคือ ได้ กับ ไม่ได้.. แค่นั้นเอง


ตอนนี้พวกเรามาถึงที่ที่ผมขอให้จุนฮงมาถ่ายรูปแล้วครับ ฮู้ว..ตื่นเต้นจัง


...ตื่นเต้นทำไมนะ


ผมบอกจุนฮงให้ยื่นมือมาข้างนึงเพื่อจะได้ถ่ายรูปแบบจับมือกัน แล้วตอนนั้นผมก็หันหน้าไปที่กล้อง


พร้อมกับยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขจริงๆ


ผมยิ้มแล้วมองไปที่กล้อง..


เผื่อว่าความรู้สึกที่ผมมีตอนนี่จะส่งผ่านไปถึงคนที่กำลังถ่ายภาพให้ในตอนนี้


รับความรู้สึกที่ฉันอยากจะส่งมันผ่านทางสายตาไปให้นายด้วยเถอะ ..จุนฮง


.

.

พอจุนฮงถ่ายให้ผมเสร็จผมก็หาข้ออ้างให้จุนฮงมาถ่ายแบบเดียวกับผม แต่จุนฮง.. ไม่ยอมหันหน้ามา


ตั้งแต่ตอนที่ถ่ายให้ผมเสร็จก็ดูซึมๆไปเลย ทำไมนะ..?


แต่ก็ได้แค่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ


ผมลงรูปนี้ไปในตอนแรกแล้วบอกว่าอยากจับมือเบบี้ตลอดไป ก็ไม่คิดหรอกครับว่าจะมีคนถามเยอะขนาดนี้..


ถามว่า


"มือที่จับมือผมอยู่ เป็นมือของใคร"


ผมลังเลอยู่นิดหน่อยว่าจะบอกดีมั้ย เพราะจุนฮงดูไม่ค่อยอยากมีเอี่ยวเท่าไหร่


แต่เหมือนจุนฮงจะมาช่วยผมไว้ เพราะหลังจากนั้นจุนฮงก็ลงรูปในทวิตเตอร์


ขอบอกเลยครับว่าตอนนั้นผมนี่ดีใจสุดๆเลย เรามีรูปคู่กันเหมือนคู่รักเลยครับ ฮิฮิ


แล้วหลังจากนั้นผมก็แฮชแท็กในโพสต์ว่า เจลโล่ จริงๆอยากเขียนว่า ที่รัก แต่กลัวโจ่งแจ้งไป XD




เวลาที่ผมถ่ายวีแอพหน่ะ ผมจะคอยเรียกให้จุนฮงมาด้วย


เพราะอะไรหน่ะเหรอ?


เพราะพื้นที่ในหน้าจอโทรศัพท์มันน้อย จุนฮงก็ตัวใหญ่ เวลาเข้าเฟรมด้วยกัน ก็จะชิดกันมากเลยหล่ะครับ โอ้ยยย มีความสุขจริงๆเลยยย




แล้วอีกไม่กี่วันก็จะวาเลนไทน์แล้ว ผมไปหาซูอุงน้องรัก คือผมกับซูอุงนี่เหมือนพี่น้องกันจริงๆนะครับ


แน่นอนว่าผมไม่คิดอะไรเกินเลยเขตพี่น้องเลย


ผมแค่ให้ซูอุงช่วยเลือกของที่จะเซอร์ไพรส์จุนฮงวันวาเลนไทน์ให้แค่นั้นครับ


แต่ซูอุงหน่ะ นิสัยไม่ดีอย่างนึง คือชอบถ่ายคู่ผมแล้วลงอวด


เพราะบอกว่าถ้าลงแบบนี้จะได้รู้ว่าใครหึงผมบ้าง...



โอ๊ะ มันก็เป็นความคิดที่เข้าท่าดีนะฮิฮิ

.

.

.



วันนี้วันวาเลนไทน์ครับ วันนี้น้องรักในวงได้ฝากของมาให้เพื่อนสนิทของผมในวงเดียวกัน


ที่ฝากมาไม่ใช่อะไรหรอกครับ จงออบเขินที่จะต้องเอาช็อคโกแลตวันวาเลนไทน์มาให้ยองแจเอง


เฮ้อออ บ้าบอจริงๆเลย ทั้งๆที่ก็คบกันอยู่แท้ๆไม่ไหวเลย พี่ยงกุกกับพี่ฮิมชานก็ไปเดทกันแต่เช้า เลยเหลือแค่ผม ยองแจ ส่วนจุนฮงเห็นว่าจะมาซ้อม แต่ไม่รู้อยู่ที่ไหน


ไหนๆก็อยู่กับยองแจละ รีบๆให้ช็อคโกแลตแล้วรีบไปเตรียมของตัวเองบ้างดีกว่า




พอผมยื่นช็อคโกแลตให้ยองแจเสร็จอยู่ๆผมก็เหมือนได้ยินเสียง.. เสียงใครสักคนกำลังสะอื้น





ผมหันไปที่ประตูทันที.. แล้วเห็นเด็กร่างสูงรีบหันหลังไปไว



โอ้ว.. ซวยแล้ว .....ซวยแน่ๆ จ๋องแดฮย๋อน



ผมรีบวิ่งไปคว้ามือของจุนฮงไว้ แต่จุนฮงกลับขัดขืนและพยายามสะบัดออก



"ปล่อยผมบอกให้ปล่อย"



"จุนฮง ..นายเป็นอะไรร้องไห้ทำไม?"

ผมเอามืออีกข้างมาจับมือจุนฮงไว้แน่น กลัวน้องจะเข้าใจผิดแล้วเรื่องบานปลาย



อยู่น้ำตาของจุนฮงก็เริ่มไหลออกมา.. ไม่นะ ผมไม่ชอบเลย ไม่ชอบเวลาจุนฮงร้องไห้...




"อย่ามาสนใจผม ปล่อยมือผมเดี๋ยวนี้!"

จุนฮงตะโกนเสียงดังพร้อมแกะและสะบัดมือออก.. จุนฮงนายเป็นอะไรกันเนี่ย



"นายเป็นอะไรมีอะไรบอกพี่สิ พี่จะได้ช่วยผมลากจุนฮงเข้ามาชิดกับผนังในห้องนอน เพราะผมกลัวว่าคนอื่นจะได้ยินแล้วเป็นเรื่องใหญ่



"พี่ครับพอเถอะ!.. เลิกทำแบบนี้สักที.."

อีกแล้ว..จุนฮงร้องไห้อีกแล้ว ทำไม..ทำไมตอนนี้ในหัวผมมีแต่คำถาม



"ทำไมหล่ะนายเป็นอะไรหน่ะจุนฮง นี่จุนฮง!"



"เลิกเรียกชื่อผมสักทีจะได้ไหม!แค่นี้พี่ยังทำผมเจ็บไม่พออีกหรอ ..พี่แดฮยอน"



"ห้ะ.."

อะไร..จุนฮง.. เจ็บเพราะผมเนี่ยนะ?



"เลิกให้ความหวังกับผมได้แล้ว!.พอเถอะ.. 



..

จุนฮงอย่านะ..อย่าพูดออกมา '

ความคิดที่อยากจะเอ่ยออกมาแต่ก็ทำไม่ได้

..




อ๋อ..นั่นสินะ ผมลืมไป คงเป็นผมที่คิดไปเอง คิดไปเองทุกอย่าง... "



ไม่นะจุนฮง..



"นี่จุนฮงมันไม่ใช่อย่างนั้--"



"คิดเองว่าพี่จะชอบผมขึ้นมาบ้าง. . . สักนิดก็ยังดี"



"... อะไรนะ"


ห้ะ... ทำไมหล่ะ เกิดอะไรขึ้น




"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะครับ.. พี่ชาย"






จุนฮง.. พี่รักนาย.. อย่าพึ่งทิ้งพี่ไป






ไม่...

.

.

.



.

.

วันนี้.. วันวาเลนไทน์ วันที่คู่รักจะมาแสดงความรักต่อกัน


แต่


ความรักของผมสิ้นสุดลงวันนี้

-ชเว จุนฮง-


.

.

.


"ยองแจนายเห็นจุนฮงบ้างมั้ย?!"

แดฮยอนวิ่งเลิกลั่กมาหายองแจที่นั่งผูกเชือกรองเท้าอยู่ในห้อง


"ก็ไม่นะ ทำไมเหรอ?"

ยองแจทำหน้าสงสัย


"เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟัง แต่ไปช่วยกันหาจุนฮงก่อนได้มั้ย"


"อ่าๆๆ ได้ๆแต่ฉันมีนัดกับจงออบไว้หน่ะ คงช่วยได้ไม่นาน"

อยู่ดีๆจงออบก็นัดยองแจออกไปข้างนอกแบบไม่บอกไม่กล่าว ยองแจเลยต้องรีบอาบน้ำแต่งตัว


"งั้นหรอ...อืม.. ยองแจนายลองโทรหาจุนฮงหน่อยสิ ฉันโทรแล้วแต่จุนฮงไม่รับสายเลย" แดฮยอนทำหน้าเครียดยิ่งกว่าเดิม พร้อมน้ำเสียงที่เป็นกังวลมากขึ้น



.."___ _____ ___ _____ "


"ฉันก็ไม่ได้เหมือนกันอะ"


'จุนฮง..นายเป็นอะไรไปกันแน่' แดฮยอนได้แค่คิดในใจกับเรื่องที่ทำพลาดไปแล้ว



"อืม..ไม่เป็นไรนายมีนัดหนิ นายไปก่อนเลยก็ได้"


แดฮยอนทำหน้าเครียดยิ่งกว่าเดิม พร้อมน้ำเสียงที่เป็นกังวลมากขึ้น



"อ้าว แล้วจุนฮงหล่ะ"



"ฉันว่า..เรื่องนี้ฉันต้องทำเองแล้วหล่ะ"

แดฮยอนก้มหน้าลงต่ำพร้อมถอนหายใจ

พร้อมกับยองแจที่ทำหน้างงตามสไตล์ของตัวเอง


"...สรุปมันเป็นมายังไงเนี่ย"



"เดี๋ยวฉันไปส่งนายแล้วเล่าไปด้วยละกัน"

.


.


.

"เฮ้ย.. อย่างนี้แกต้องรีบไปบอกจุนฮงนะเว้ย เดี๋ยวจุนฮงก็เข้าใจผิดไปใหญ่หรอก"

ยองแจตะโกนเสียงดังลั่นหอพัก


"เออรู้แล้วน่า... แต่ฉันจะทำอะไรได้หล่ะ อยู่ๆก็เป็นแบบนั้นแล้วไปเลย..ทิ้งทุกอย่างรวมทั้งฉัน.. ฉันคงหมดหวังแล้วจริงๆ" แดฮยอนทำหน้าเศร้ายิ่งกว่าเดิม


..เฮ้อ ยงไจ๋หล่ะปวดหัวมีเพื่อนซื่อบื้อแบบนี้

เอาหล่ะเพื่อน ยงไจ๋จะชี้ทางสว่างให้เอง..


"แดฮยอน..... นี่แกดูไม่ออกจริงหรอ จุนฮงมันชอบแกนะเว้ย ชอบมาก มากจนแกอาจจะไม่รู้ตัวอะ แต่คนอื่นเค้ารู้กันหมดแล้ว"


ห้ะ.. ผมได้ยินอะไรผิดหรือปล่าว เมื่อกี้ยงไจ๋บอกอะไรต้าเฉียนนะ.. จุนฮง..ชอบผมหรอ?!


"..จ..จริงหรอ" แดฮยอนถามเสียงสั่น


"เออดิวะโอ้ย อย่าซื้อบื้อได้มั้ยไอนี่ รีบๆไปเลย ฉันไม่รู้หรอกว่าทำไมพวกแกสองคนไม่รู้ว่าอีกฝ่ายชอบอยู่นะ ไอคู่นี้ซื่อบื้อได้โล่จริงๆ"


ยงไจ๋ยกมือขึ้นมากุมขมับแล้วนวด2-3ที ปวดหัวกับคู่นี้จริงๆ




"แล้วฉันจะไปหาจุนฮงที่ไหนหล่ะ.ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจุนฮงไปไหน"



"ไม่เห็นยาก ที่ไหนที่ความทรงจำดีๆมีมากสุด แกก็น่าจะรู้นะ โชคดีหล่ะเพื่อน ขอให้เป็นความรักดีๆในวันวาเลนไทน์ละกัน บายยยยย"


ปึ้ง!



.. ยองแจไปแล้ว


หัวใจของผมก็หายไปแล้ว..


ที่ที่...มีแต่ความทรงจำที่ดีงั้นเหรอ..

ที่ไหนกันนะ..


ร้านอาหารก็ไม่น่าใช่นั่นจุนฮงไม่ใช่ผม


คาเฟ่แต่จะไปนั่งจิบกาแฟชิวๆก็คงไม่


บ้านแต่มกโพเลยนะวันนี้ตอนเย็นมีซ้อมอีกก็คงไม่ใช่


อืม... ความทรงจำ ดีๆงั้นเหรอ...


ที่ๆเจอกันครั้งแรก ' ?


อ๋อ!! ใช่!


ห้องซ้อม! "


ผมรีบออกจากห้องที่หอพักไปยังตึTSทันที

.

.


"แฮ่กๆ.. เฮ้อ...    จุนฮง ขอให้อยู่เถอะนะ......"

.

.

.

กริ๊ก..


ประตูห้องซ้อมเปิดออกอย่างเบาๆ อากาศเย็นๆกับไฟสลัวๆในห้องทำให้มองเห็นไม่ค่อยชัด.. แต่เสียงนั้นชัดเจน


"ฮึก..ฮึก..."


"เฮ้อ.. เจอสักทีนะเจ้าเด็กบ้า"

แดฮยอนยิ้มอย่างสบายใจได้เปราะนึง


จุนฮงนั่งกอดเข่าร้องไห้อย่างเด็กๆอยู่ที่มุมห้องซ้อม.. บรรยากาศดูน่ากลัวพร้อมเสียงสะอื้น..


(ยังดีที่นี่ไม่ใช่นิยายสยองขวั??‘?)


"อะ..ออกไป"

จุนฮงพูดเสียงแหบ คงเพราะร้องไห้นาน


"จุนฮง..พี่ขอโทษ" แดฮยอนเดินเข้าไปหาจุนฮงช้าๆ


"..."


"จุนฮง... ยกโทษให้พี่นะ"

แดฮยอนพูดพลางเดินไปใกล้จุนฮงพร้อมกับก้มลงกอดจุนฮงแน่น


ยังดีที่หลังของจุนฮงไม่ได้ติดกับผนัง แดฮยอนเลยกอดจุนฮงจากด้านหลังมอบความอบอุ่นให้

.

.

ถึงเวลาแล้วสินะ

ถึงเวลาที่ ..แดฮยอนจะต้องพูดแล้ว..





"พี่ไม่รู้นะว่าเราคิดอะไรอยู่.แต่ตอนนี้พี่มีอย่างนึงอยากจะบอกเรา.."





ใจจุนฮงกระตุกไปชั่วขณะ..


"ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาในวงของเราพี่ได้เจอคนคนนึง ที่พี่คิดว่าอยากจะดูแลเค้า อยากจะปกป้องเค้า ไม่อยากให้เค้าร้องไห้ ไม่อยากเห็นเค้าเสียใจ .. แต่วันนี้พี่ทำให้เค้าร้องไห้และเสียใจ

.

.

พี่ขอโทษนะจุนฮง

.

.

ถ้าพี่จะบอกนายว่า ..


จองแดฮยอน ชอบ ชเวจุนฮงตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ .. ชอบมาจนถึงปัจจุบัน และชอบมากขึ้นในทุกๆวัน "






จุนฮงนิ่งไปพร้อมคำถามมากมายในหัว

..



"ทำไมหล่ะครับ"



"หืม..?"




"ทำไมถึงบอกว่าชอบผม ทั้งๆที่.. ทั้งๆที่พี่ก็ทำแบบนี้กับทุกคนหน่ะ..ฮึก .."



"..."



"พี่ชอบเล่นกับพี่ยองแจบ่อยๆ ชอบไปไหนด้วยกันบ่อยๆ พี่ชอบให้จงออบอุ้ม ชอบขี่หลัง ชอบคุยเล่นกับจงออบบ่อยๆ ชอบกอดพี่ฮิมชานชอบชมว่าอาหารฝีมือพี่เค้าอร่อย ชอบชมว่าพี่ยงกุกเท่ แต่งเพลงเก่ง แล้วซูงอุงอีก ชอบไปกินข้าวด้วยกันอัพรูปคู่กันตลอด.... แล้วทำไม ทำไม...ฮืออ"


จุนฮงพูดไวราวกับแรปเพลงท่อนหนึ่ง แต่มันสิ่งที่อยู่ในใจทั้งหมด ที่จุนฮงอัดอั้นมาตลอด


แดฮยอนพลิกให้จุนฮงหันหน้ามากอดเอาไว้แล้วลูบหัวเบาๆ... เพื่อเป็นการปลอบจุนฮง.. จุนฮงยังเด็กอยู่จริงๆ แม้ว่าจะตัวสูงใหญ่แค่ไหน จะมีกล้าม จะเจาะจมูก หรือสัก...




จุนฮงก็ยังเป็นน้องจุนฮงของพี่แดฮยอนตลอดไป




"พี่อาจจะเล่นกับคนอื่น ชมคนอื่น แต่ที่ผ่านมา ความรู้สึกทั้งหมดที่พี่มี พี่ให้จุนฮงคนเดียวนะ .. แม้ว่าพี่จะแสดงออกไม่ชัดเจน อาจจะคลุมเครือมากไปหน่อย แต่พี่ขอบอกว่า ยังไงนายก็เป็นคนเดียวที่หัวใจพี่ชัดเจนมาตลอดนะจุนฮง"


จุนฮงเงยหน้าขึ้นมาแดฮยอนอย่างช้าๆ..









"นายคบกับพี่ได้มั้ย"







...

ใจของจองแดฮยอนหล่นไปที่ตาตุ่มแล้ว... กลัวมากครับแต่คำตอบก็มีแค่ ได้ กับไม่ได้ แค่นั้น

...


"ว่าไง..จุนฮง..?"

จุนฮงก้มหน้าลงต่ำไม่พูดอะไร


.

.

.


"พี่ต้องตอบคำถามผมก่อน"

แดฮยอนงงๆนิดหน่อย แต่ตอนนี้ไม่ว่าอะไรก็ยอมหมดแล้วหล่ะ


"..ได้"



"ข้อพี่ให้ช็อคโกแลตพี่ยองแจใช่มั้ย"



"ใช่.."



"..อืม--"



"แต่นั่นเป็นของจงออบไม่ใช่ของพี่"



"ห้ะ..ของจงออบหรอ.."




"ใช่ นายคิดว่าพี่ให้ยองแจเหรอ?"



.. ก็ใช่สิไอพี่บ้า!! โอ้ย ตายแล้วชเวจุนฮง นี่เข้าใจผิดหรอกเหรอ เฮ้ออ แย่จริงๆ!




"อะ..อื้ม คำถามที่2     พี่..ไม่ได้ล้อผมเล่นใช่มั้ย"




"คิดว่าพี่ล้อเล่นมั้ยหล่ะ" แดฮยอนยกยิ้มขึ้นนิดๆ


" ... " จุนฮงเงียบไป แต่หน้าของจุนฮงตอนนี้ขอบอกว่าแดงมากๆ



แต่ตอนนี้


ได้เวลาที่จองแดฮยอนจะเล่นกับหัวใจตัวเองแล้ว




"งั้น..พี่ขอคำตอบของพี่บ้างนะ   แต่พี่จะให้เราตอบจากการเป่ายิงฉุบ"






"..?.."




"กติกามีอยู่ว่า ถ้าสมมุติ พี่ชนะนาย นายต้องเป็นแฟนพี่"



"..."



"แต่ถ้านายชนะ.. พี่จะไม่มาให้นายเห็นหน้าอีกเลย"


จุนฮงได้แต่ทำหน้าอึ้งพร้อมคำถามต่างๆในหัว ว่าควรจะปล่อยเขาไปหรือเก็บเขาไว้ดี.. เขาพูดจริงหรือปล่าว หรือแค่รักในแบบพี่รักน้อง..







...


ก่อนที่จะตอบคำถามสุดท้าย


คุณก็รู้ใช่มั้ย ว่าทุกครั้งส่วนมาก เมื่อจองแดฮยอนเป่ายิงฉุบกับชเวจุนฮง..


จะแพ้ตลอด แพ้ทุกครั้ง



แต่ทำไมคนที่รู้ว่าจะแพ้ ถึงกลับมาใช้วิธีนี้หล่ะ..?


...







"เอาละนะ.. จุนฮง ......... เป่ายิงฉุบ!!"

.


.


.


.


.


จุนฮงนั้นยังไม่ออกอะไรมีแต่แดฮยอนที่ออกกรรไกรมา..




ตอนนี้อยู่ที่จุนฮงว่าจะจะออกค้อน..หรือกระดาษ







ชเวจุนฮงมักเน่ร่างสูงของบีเอพี..



กำมือขึ้นมาแล้วยื่นออกไปให้ระดับพอดีกับมือของอีกคน.. กำมือแล้วยืนออกไปหาคนที่ชู2นิ้วมาข้างหน้า

.

.


จองแดฮยอนมองมือที่กำอยู่แล้วน้ำตาก็เริ่มคลอขึ้นมา



"อืม..ฮ่าๆ ฉันผิดเองสินะ แย่จังฉันแพ้แล้--"


ชเวจุนฮงคลายมือออกจากที่กำมืออยู่ออกมา



"..."



"ผมแพ้พี่แล้วนะ"



".. ฮึก.."



คนตัวเล็กกว่าโผเข้ากอดอีกคนพร้อมร้องไห้และปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร



"โหย พี่แดฮยอน พี่ขี้แยกว่าผมอีกนะเนี่ย ฮ่าๆ"

จุนฮงหัวเราะไปพร้อมทั้งกอดอีกคนไว้



"ฮือ..ก็พี่ดีใจหนิ.. ที่นายเปลี่ยนใจ"



"ผมไม่ได้เปลี่ยนใจหรอก"

จุนฮงผละแดฮยอนออกจากอ้อมกอด



"..."



"แต่ผมก็เลือกมาตั้งแต่วันแรกแล้วเหมือนกัน ผมเลือกพี่ตั้งแต่วันนั้น จนวันนี้ผมก็เหมือนเดิม...ถึงเกือบจะตัดใจได้แล้วก็เถอะนะ ฮ่าๆๆๆๆ"




"โอ้ย ไอเด็กบ้า ตกใจหมดเลย"

แดฮยอนทำหน้าย่นใส่จนเป็นริ้วๆบนแก้ม



"ผมรักพี่นะครับ... พี่แดฮยอน??’•" จุนฮงพูดจบก็หอมเข้าที่แก้มนุ่มของอีกคนทันที



"อืมม เหมือนกัน" หน้าของคนตัวเล็กกว่าเริ่มแดงมากขึ้นอีกครั้ง



"ว่าแต่..พี่มีอะไรให้ผมกินมั้ย ตอนนี้ผมหิวมากเลยอะ"

ร่างสูงพูดแล้วก็ฉุดอีกคนให้ลุกขึ้น พร้อมปาดน้ำตาของร่างเล็กออก





"มีสิ พี่มีช็อคโกแลตอยู่สำหรับนายโดยเฉพาะเลยนะ


แต่ว่ามันอยู่ในห้องพี่หน่ะ









 เข้าไปเอากับพี่หน่อยสิ.. :) "





จุนฮงยกยิ้มขึ้นพร้อมเดินจับมือกับแดฮยอนออกไปจากห้องซ้อม








ถ้าหากคุณกำลังแอบชอบใครอยู่ ผมก็ไม่อยากให้มโนเข้าข้างตัวเองหรืออะไรหรอกนะครับ แต่ถ้าคุณไม่ลอง คุณก็ไม่มีโอกาสที่จะได้คำตอบ


คำตอบหน่ะ มันมีแค่2อย่างเท่านั้นหล่ะ


คือ ได้ กับ ไม่ได้



ขอให้วาเลนไทน์นี้เป็นวันที่ดีนะครับ :)))




- จองแดฮยอน ชเวจุนฮง -













- จบ -




เป็นยังไงบ้างคะกับฟิคเรื่องนี้ เพราะเป็นเรื่องแรกอาจจะไม่ค่อยดีซักเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าจะแต่งแด้โล่หรือโล่แด้ดี เพราะมันได้หมดเลยรวมซะเลย มาแฮชแท็กคุยกันใน 


#vltLDL

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ JHsRebel จากทั้งหมด 3 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัปเดต

  • นิยายวาย

    เรื่องสั้น

    0/301

    3

    0%

    14 ก.พ. 60

  • รักดราม่า

    3

    1/168

    2

    0%

    17 ก.พ. 62

  • อื่น ๆ

    11

    2/838

    6

    0%

    3 ก.ค. 61

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 Jaymadhat (@ppenpatra) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:51
    อัลไลคือไปกินช็อคโกแลตในห้อง ฟิน~~~><
    #3
    0
  2. วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:49
    น่ารัก อั๊ยยย เป็นคู่ที่ต่างคนต่างคิดไปเอง แต่สุดท้ายก็ใจตรงกันล่ะนะ ประโยคชวนไปเอาของขวัญนี่ สองแง่สามง่ามเหลือเกิน ยังคงความเจ้าเล่ห์นะคะพี่แดฮยอน
    #2
    0
  3. วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:58
    ไปเอาอะไรกันในห้องอ่ะคะ แหมมมม เค้าก็บอกอยู่ว่าช็อคโกแลต 55555555555555555555
    #1
    0