[MONSTA X] JUNIPER ✟ ( เอ็มกี ) CHANGKI

ตอนที่ 1 : JUNIPER ✟ 0 ー PROLOGUE .

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 266
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    2 มี.ค. 60

 
 

Prologue

‘In my arms, you will safe from harm.’
 

 

ภาพที่ปรากฎเบื้องหน้าตรึงสายตาของเขาได้ดียิ่งกว่างานศิลปะชิ้นไหนๆ ท่วงท่านุ่มนวลงดงามละมุนละไม รับกับรอยยิ้มหวานที่แย้มพรายจากริมฝีปากสีสดสะกดทุกลมหายใจให้ตกอยู่ภายใต้การควบคุมได้อย่างไม่ยากเย็น แม้กระทั่งดวงตาก็ยังกระจ่างใสไม่ต่างกับดวงดาวที่เต็มไปด้วยประกายวับวาวพร้อมจะดึงดูดทุกความสนใจให้พุ่งเข้ามาหา โครงหน้าอ่อนหวานรับกับเส้นผมสีชมพูราวกับเส้นสายไหมฟูฟ่อง แค่ร่างบอบบางขยับตัวเพียงนิด ทุกชีวิตในห้องโถงโอ่อ่าแห่งนี้ก็พร้อมจะมอบชีวิตเอาไว้แทบเท้า

 

 

 

รัชทายาทลำดับที่สองของอาณาจักรแห่งขุนเขาเมืองหนาว

 

 

 

...กีฮยอน...

 

 

 

องค์ชายผู้ครอบครองหัวใจของ อิมชางกยุน ไปอย่างง่ายดายแม้เพียงเมื่อแรกสบสายตา

 

 

 

 

“เจ้าเล็ก...มาหาพี่ทางนี้” ในขณะที่ร่างโปร่งเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทยังคงตกอยู่ในห้วงภวังค์ที่เกิดจากความงดงามของคนตรงหน้า สุรเสียงทุ้มกังวานของชายหนุ่มร่างสูงอีกคนก็ดังก้องขึ้นเพื่อเรียกหาพระอนุชาผู้น่ารักให้สาวเท้าขยับเข้ามาใกล้ เพียงแค่ร่างน้อยขยับเคลื่อนไหว กลิ่นหอมอ่อนๆราวกับดอกไม้ก็ระบายหอมฟุ้งไปทั่วทันที

 

“ท่านพี่เรียกหาน้องด้วยเหตุใด” แม้แต่เสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมายังกังวานใส ดุจดั่งระฆังแก้วที่แกว่งไกวไปตามการหยอกล้อเล่นของสายลม

 

“เจ้าออกมาที่วังใหญ่ด้วยตัวคนเดียวอีกแล้วหรือ” ตรัสถามน้องชายร่วมสายเลือดด้วยความเอ็นดู ก่อนจะใช้ฝ่าพระหัตถ์กร้านวางลงที่กลุ่มผมนุ่มเพียงแผ่วเบา

 

“ท่านพี่เห็นเช่นไร ก็เป็นเช่นนั้น” ยียวนกวนคนอายุมากกว่าเข้าจนได้ ร่างน้อยขยับยิ้มซุกซนราวกับปีศาจตัวจิ๋วให้พี่ชายถอดถอนหายใจใส่อย่างเอือมระอา

 

“ยังจะกล้ามากวนพี่ หากท่านแม่ทรงทราบ เด็กดื้ออย่างเจ้าจะต้องถูกตีให้หลังลาย” ขู่เสียงเรียบ ทว่ากลับไม่อาจซ่อนรอยยิ้มอ่อนโยนบนพระพักตร์ได้ องค์ชายชยอนู รัชทายาทลำดับแรกผู้มีสิทธิ์ในการครอบบัลลังก์แห่งขุนเขาส่ายหน้าเบาๆ แล้วขยับตัวให้ร่างสูงข้างๆ ได้ปรากฏสู่สายตาของ เจ้าเล็ก ได้อย่างชัดเจน

 

“นี่ใครรึท่านพี่“” ยังไม่ทันจะได้แนะนำตัวออกไป ก็ถูกเสียงใสถามตัดหน้าขึ้นมาเสียก่อน กีฮยอนนาส่งสายตาอยากรู้อยากเห็นมาทางคนแปลกหน้าอย่างไม่คิดจะปิดบัง

 

 

ท่าทางนิ่งขรึมน่ากลัวเสียปานนั้น, ไม่รู้ท่านพี่จะชวนมาหาเราทำไม

 

 

คิดแล้วริมฝีปากอิ่มก็ยู่ย่นไม่ต่างกับเด็กจอมเอาแต่ใจ นัยน์ตาสุกใสหรี่มองชายหนุ่มในชุดทหารราชองครักษ์อย่างไม่ไว้วางใจ ก่อนจะขยับตัวถอยห่างออกมาอย่างระแวดระวัง

 

 

 

 

 

กลัว...

 

 

กลัวคนตรงหน้าที่คอยจับจ้องมองมาหาเขาโดยไม่แม้แต่จะละสายตา

 

 

 

 

“อิมชางกยุน ราชองครักษ์อันดับหนึ่งที่เพิ่งชนะการประลองของกรมการทหารเมื่อสัปดาห์ก่อน ที่เจ้าก็เคยแอบหนีพี่ไปดูการประลองของเขามานั่นล่ะ” ชื่อเต็มพร้อมกับตำแหน่งแสดงความสามารถอันองอาจถูกเอ่ยออกมาจากปากขององค์รัชทายาทผู้ยิ่งใหญ่ เจ้าของชื่อค้อมศีรษะรับอย่างเคารพนบนอบ ทว่าดวงตาคมกริบราวกับพญาเหยี่ยวนั้น มิเคยละไปจากดวงหน้าหวานของเจ้าเล็กที่ยืนขยับตัวยุกยิกไปมาเลยแม้เพียงเสี้ยววินาที

 

 

อ่า...นี่ใจคอคิดจะจ้องเราไปถึงเมื่อไหร่กัน

 

 

“ทักทายเขาหน่อยสิเจ้าเล็ก” พอถูกพระเชษฐาเรียกก็ไม่อาจขัดพระทัยได้ แม้จะรู้สึกอึดอัดและไม่สบายใจจากสายตาที่ดูราวกับอัดแน่นไปด้วยความหมายของผู้ชายตรงหน้า แต่กีฮยอนนาก็ไม่อาจเมินผ่านองครักษ์ผู้นี้ไป

 

“สวัสดี ราชองครักษ์ชางกยุน” เพียงคำธรรมดาสามัญเท่านี้ กลับเรียกรอยยิ้มกว้างจากชายหนุ่มเจ้าของเส้นผมสีดำสนิทราวกับท้องฟ้าในยามราตรีได้อย่างน่าประหลาดใจ อิมชางกยุนรู้สึกราวกับตนเองกำลังจะบินได้ แค่เพียงริมฝีปากนุ่มนิ่มเอื้อนเอ่ยชื่อเขา สรรพสิ่งรอบข้างก็ดูเลือนรางไร้ความหมายไป

 

 

แม้กระทั่งหัวใจ, ก็เริ่มเคลื่อนไหวตอบรับอย่างรุนแรง

 

 

“ท่านเล็ก” เอ่ยสมญานามของร่างน้อยเบื้องหน้า แล้วก็ทรุดตัวลงทำความเคารพในท่าของอัศวิน แขนแกร่งข้างหนึ่งถูกยกขึ้นมาวางพาดลงผ่านหัวใจ คล้ายกับชางกยุนกำลังปฏิญาณตนรับใช้เจ้าของเส้นผมสีชมพูหวานด้วยทั้งชีวิตที่มี

 

กระหม่อมขอถวายการอารักขา” เสียงทุ้มขยับบอกความต้องการออกมา ในขณะที่สีหน้าของคนฟังแปรเปลี่ยนเป็นตระหนกตกใจ

 

 

อะ...อารักขาอะไร

 

...แต่ไหนแต่ไรมากีฮยอนก็ไม่เคยอยู่ในกฎเกณฑ์ใดๆของราชวัง...

 

 

เจ้าของร่างบอบบางคือทุกข้อยกเว้นที่พระบิดา พระมารดา และพระเชษฐาไม่เคยตัดใจเอาผิดได้ แม้จะเล่นซุกซนสนุกสนานเกินขอบเขตเสียปานใด ก็ไม่มีทางที่เจ้าเล็กอย่างเขาจะถูกใครลงโทษหรือตำหนิติเตียน

 

ตั้งแต่เหนือสุดของขอบกำแพงวัง ไปจรดใต้สุดของป้อมปราการเบื้องล่าง กีฮยอนสามารถแวะเวียนไปเยี่ยมชมได้ทั้งสิ้น หากอยากทำอะไรก็จะได้ทำ ตั้งแต่เล็กจนโต... จะไปที่ใดก็มีเพียงเพื่อนรักที่คอยบุกไปอยู่เคียงข้างกัน

 

 

ไม่มีสักครั้ง, ที่เขาจะต้องการให้ราชองครักษ์ของพี่ชายมาคอยคุ้มครอง

 

 

“หมายความว่าอย่างไร” เสียงใสย้อนถามออกไป พร้อมกับที่ตวัดดวงตากลมใสไปจ้องหน้าองค์ชายใหญ่ด้วยความขุ่นเคือง

 

“ท่านพี่คิดจะทำอะไร”

 

“เจ้าเล็ก...”

 

“ตอบคำถามน้อง” แม้จะรู้ดีว่ากำลังทำกริยาไม่น่ารักต่อหน้าขุนนางในราชวัง แต่ร่างบางกลับมิอาจยับยั้งความโกรธเกรี้ยวในจิตใจลงได้ หากสิ่งที่องครักษ์ผู้นี้กล่าวออกมาเป็นเรื่องจริง นั่นย่อมหมายความว่าท่านพี่ส่งเขามาเพื่อจับตามองเรามิใช่หรือ

 

 

ยิ่งคิดความคุกรุ่นในจิตใจก็ยิ่งโหมกระพือ

 

 

...กีฮยอนไม่ชอบการถูกจับตามอง พี่ชยอนูก็น่าจะรู้ดียิ่งกว่าผู้ใด...

 

 

หากเขาต้องอยู่ภายใต้การดูแลของนายทหารผู้นี้ นั่นย่อมหมายความว่าอิสรภาพที่มีกำลังถูกลิดรอนลงไป

 

 

แล้วแบบนี้จะให้เจ้าเล็กอย่างเขาทนรักษามารยาทไหวได้อย่างไรกัน!

 

 

“อย่าขึ้นเสียงใส่พี่” แม้จะจับสัมผัสได้ว่าพี่ชายเริ่มจะกดเสียงต่ำ แต่ความเป็นคนไม่รู้จักระวังทำให้กีฮยอนยังคงโวยวายออกไป

 

“ก็ท่านพี่รังแกน้องก่อน อย่าคิดว่าน้องไม่รู้ ท่านพี่คิดจะให้เจ้าองครักษ์นี่มาคอยจับตาดูน้องใช่หรือไม่”

 

“เจ้าเล็ก หยุด...”

 

“น้องไม่หยุด! ท่านพี่เอาองครักษ์นี่กลั---

 

“พี่บอกให้เจ้าหยุด!!” ความอดทนที่มีถูกน้องชายทำลายลงได้อย่างง่ายดาย ที่สุดแล้วองค์ชายใหญ่ก็จำต้องตวาดเสียงดุดันออกมาท่ามกลางบุคคลสำคัญในราชสำนักทั้งหมดทั้งหมวล

 

“ท่านพี่...” คนถูกดุชะงักลงในทันใด แก้วตากลมใสช้อนมองพี่ชายที่รักยิ่งตรงหน้า กีฮยอนไม่อาจเชื่อว่าตนเองจะถูกองค์รัชทายาทตำหนิต่อหน้าธารกำนัล

 

“หากเจ้ากิริยามารยาทไร้คนขัดเกลาเช่นนี้ เห็นทีสิ่งที่พี่คิดไว้ก็คงจะถูกต้องแล้ว”  

 

“คิด...ทะ.....ท่านคิดอะไร” หัวใจดวงน้อยเต้นรัวเร็วเป็นอย่างยิ่ง ยามเมื่อเห็นสีหน้าเรียบนิ่งของพี่ชยอนูแล้วก็พาลให้หวาดกลัวมากขึ้นเท่านั้น ร่างเล็กไหวสั่น ในขณะที่ร่างโปร่งที่คุกเข่าคอยอยู่เบื้องล่างหยัดยืนขึ้นมาเข้าซ้อนแผ่นหลังบางไว้แทบจะในทันที

 

“ตั้งแต่นี้ อิมชางกยุนจะเป็นองครักษ์ประจำตัวของเจ้า เขามีสิทธิ์ทุกอย่างที่พึงกระทำได้เพื่อรับรองความปลอดภัยและเพื่อดูแลให้เจ้าอยู่ในกรอบขนบธรรมเนียม” สิ้นคำพูดของรัชทายาทผู้มีอำนาจที่สุดในห้องโถงรับรองแห่งนี้ ร่างน้อยขององค์ชายรองก็หมดแรงอ่อนยวบลงทันที พอดีกับที่สองแขนแกร่งขององค์รักษ์ประจำตัวหมาดๆ ยื่นเข้ามาประคองไว้ได้ทัน

 

“ท่านเล็ก”

 

“ปละ...ปล่อยเรา” สะบัดตัวออกทันทีเมื่อได้ยินเสียงทุ้มเรียกชื่อตนเองออกมาด้วยความเป็นห่วง ให้ตายอย่างไรกีฮยอนก็ไม่อาจยอมรับได้ เขาไม่อาจทำใจมอบอิสรภาพทั้งหมดของตนเองลงในมือของนายทหารที่ไม่แม้แต่จะเคยรู้จักกัน

 

“เอามือออกไปจากตัวเราเดี๋ยวนี้!” ตวาดสั่งอย่างไม่ไยดี ก่อนจะตวัดสายตาไปจ้องหน้าพระเชษฐาร่วมบิดามารดาด้วยความตัดพ้อน้อยอกน้อยใจ

 

“ท่านพี่ทำเช่นนี้มันหักหาญน้ำใจกันเกินไปแล้ว น้องทำผิดอะไร เหตุใดจึงไม่ทรงอธิบาย!” ดวงตาสีเงินยวงราวกับดวงจันทราเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาเม็ดใส เจ้าเล็กของคนในราชวงศ์กัดริมฝีปากแดงไว้เสียจนห้อเลือด ภายในหัวใจดวงน้อยๆ กำลังตั้งคำถามต่อพี่ชายด้วยความผิดหวัง

 

 

 

เพราะเหตุใดท่านพี่ถึงทำกับเขาเช่นนี้

 

 

เพราะเหตุใดจึงมอบอำนาจให้คนไม่รู้หัวนอนปลายเท้าจัดการกับเขาอย่างไรก็ได้ตามแต่ใจอีกคนต้องการ

 

 

เขาทำผิดอะไร ... เหตุใดจึงต้องส่งคนมาคอยควบคุมราวกับจะจองจำกัน

 

 

อ้างว่าจะให้มาอารักขาเขาแบบนั้น คิดว่าคนอย่างกีฮยอนจะยอมเชื่อได้ง่ายๆหรืออย่างไร

 

 

 

 

 

นี่เขาไม่ใช่น้องของท่านพี่แล้วอย่างนั้นหรือ?

 

 

 

 

 

 

“หากท่านพี่ไม่รักน้องแล้วก็ไม่เห็นจำเป็นต้องทำเช่นนี้ ทรงพูดออกมาคำเดียวน้องก็จะไม่มาให้เห็นหน้าอีก!” ความอดทนสุดท้ายหมดลงเมื่อกีฮยอนมองเห็นดวงตาคมดุดันของคนเป็นพี่มองอย่างไร้ความรู้สึกใด เสียงหวานเอ่ยออกมาพร้อมกับน้ำตาที่รินไหล ก่อนจะออกแรงผลักชายหนุ่มเจ้าของตำแหน่งองครักษ์ให้เสียหลักเซถอยหลังไป แล้วพาตัวเองวิ่งหนีออกไปจากงาน

 

“ทะ...ท่านเล็ก!!” เสียงทุ้มตะโกนเรียกชื่อนายเหนือหัวผู้เป็นเจ้าชีวิต ต่อจากนี้ไปทุกลมหายใจของอิมชางกยุนมีไว้เพื่อท่านกีฮยอนเท่านั้น ไม่ว่าจะคืนหรือวันสายตาเขาจะมีไว้เพียงเพื่อคนผู้เดียว

 

“กระหม่อมขอทูลลา” เจ้าของเส้นผมสีเข้มไม่ลังเลหรือรั้งรออะไรอีกต่อไป เขาขยับกายค้อมหัวถวายความเคารพให้องค์ชายใหญ่อย่างรีบเร่ง ก่อนจะใช้สองขายาวก้าวตามร่างบางผู้เป็นดั่งดวงใจไปทันทีที่ได้ยินสุรเสียงนุ่มเอ่ยคำอนุญาตออกมา

 

“ไปเถอะ รีบตามเจ้าเล็กไป” นัยน์ตาสีเงินสว่างทอดมองตามสองร่างที่ลับหายไปกับความมืดภายนอกห้องโถงกว้าง รัชทายาทผู้สืบทอดบัลลังก์พาตนเองไปทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ที่สลักลายเถาองุ่นไว้อย่างประณีตบรรจง

 

“เจ้าใหญ่ ไม่เป็นไรนะลูก...” พระมารดาที่มาถึงบริเวณงานทันฉากปะทะกันของสองพี่น้องส่งพระหัตถ์มาแตะลงที่บ่าของลูกชายอย่างเป็นห่วงเป็นใย นางรู้ดีกว่าใครว่าบุตรชายคนโตนั้นรักและเอ็นดูน้องเล็กของตนเองมากขนาดไหน หากไม่มีเหตุผลที่ดีเพียงพอแล้ว ชยอนูคงไม่อาจตัดใจทำร้ายความรู้สึกของกีฮยอนได้ลงคอ

 

“เจ้าเล็กเกลียดผม” หากเป็นไปได้ ชยอนูก็อยากยกเลิกคำสั่งทั้งหมดนี้ อยากจะตามไปขอโทษน้องชายตัวน้อยที่เขาเฝ้าคอยประคบประหงมมาตั้งแต่ยังแบเบาะ

 

 

 

แต่เขาทำไม่ได้...

 

ในฐานะเจ้าชายผู้มีหน้าที่สืบทอดราชบัลลังก์

 

ชยอนูมีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ, เขาจำเป็นต้องปล่อยให้แผนการที่วางไว้ดำเนินต่อไปแม้ว่าจะไม่เต็มใจเลยก็ตาม

 

เพราะราชอาณาจักรมีความสำคัญเหนือทุกสิ่ง ... กีฮยอนเองก็จำเป็นต้องคำนึงถึงความจริงข้อนี้ด้วยเช่นเดียวกัน

 

ชยอนูได้แต่หวังว่าน้องชายของเขาจะเข้าใจว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เขากำลังจะทำต่อจากนี้ไป มันเป็นหน้าที่ขององค์ชายทุกพระองค์ในราชวงศ์ !

 

 

 

“สักวัน...แม่เชื่อว่าน้องจะต้องเข้าใจ”

 

 

ใช่... เขาเองก็วาดหวังไว้เช่นกัน

 

 

แต่กว่าจะถึงเวลานั้น เขาคงไม่อาจทำสิ่งใดได้นอกจากจะต้องฝากความหวังทั้งหมดเอาไว้ รวมทั้งฝากดวงใจของทุกคนในครอบครัวใส่ลงในมือของราชองครักษ์ผู้นั้นแต่เพียงผู้เดียว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฝากเจ้าเล็กของเราด้วยนะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อิมชางกยุน...”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Your highness,

My life is not for anything but to protect you.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สวัสดีค่ะ .///.) ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ นี่เป็นฟิคเอ็มกีเรื่องแรกของเรา...

เลยรู้สึก...ตื่นเต้นมากๆ เหมือนไม่เคยเขียนฟิคมาก่อนเลยค่ะ 55555555555555555555

เรื่องนี้ตั้งใจจะให้คุณองค์รักษ์เขารักเจ้าเล็กหัวปักหัวปำ , แต่จะทำให้เจ้าเล็กรักได้หรือไม่นั้น

คงจะต้องฝากทุกคนเอาใจช่วยเขากันต่อไปนะคะ >w<) อิอิ

 

ชอบหรือไม่ชอบยังไง สามารถติ-ชมได้เต็มที่เลยนะค๊า จะเม้นในบทความก็ได้

หรือว่าจะติดแท็ก #เจ้าเล็กของชางกยุน ในทวิตเตอร์ก็ได้เช่นกันค่า <3

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะค๊า ขอบคุณมากๆเลยค่ะ XD

 

ปล.ตรงคำราชาศัพท์เราอาจจะใช้ไม่ครบทุกคำนะคะ คือพยายามจะใช้ให้น้อยที่สุด

เพราะเราไม่แม่นตรงนี้เท่าไหร่ อาจจะเอาเข้ามาใช้บางคำเพื่อให้ลื่นไหลไปตามบทเฉยๆจ้า

ถ้าอ่านแล้วติดขัดยังไง เราต้องขอโทษด้วยนะคะ ;____;) ขอโทษจริงๆค่า

 
 
 
 
 
 
T
B

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #12 eatcatt (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 17:28
    ทำไมหนุเพิ่งรู้ว่ามีเรื่องแนวเน้ กิ้สสสสสสสสสสสสส หนุหานานมากกกกกกก เรื่องนี้ชางกยุนต้องโอ๋เจ้าเล็กมากๆแน่ๆ ฮือออ ผู้ชายอบอุ่นอีกแล้ววว น่ารักจัง หนุรอนะคะ.______.?
    #12
    0
  2. #11 V_ravi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 13:47
    รอไรท์มาต่อออ
    #11
    0
  3. #10 Mybluechewinggum (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 13:52
    เรื่องนี้ดีมาก รอเด้อ~~
    #10
    0
  4. #9 porsong12 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 23:14
    สนุกมากๆอะ คือเขียนดีมากๆเลย
    มาต่อไวๆน้าาาาา
    #9
    0
  5. #8 ขุ่นแม่หอมๆนะ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 13:55
    สนุกมากกกก มาต่อเถอะนะเจ้าคะ
    #8
    0
  6. #6 jeanssx (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 00:36
    โง่ยยยยยย มันดีมากกกก ฟิคแนวพีเรียดนี่มันดีต่อใจสุดๆ//ทำหน้าปลื้มปริ่ม แต่ว่าเจ้าเล็กอย่าเกลียดพี่ชายเลยนะ พี่ชายแค่อยากปกป้องเพราะเป็นห่วงแค่นั้นเอง ตอนน้องน้ำตาไหลนี่ใจจะขาดแงงงTT ชางกยุน ฝากดูแลลูกแม่ด้วยนะ
    #6
    0
  7. #5 ภรรยา คุนยง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 00:11
    พลอตดีงามค่ะ ชอบภาษาที่บรรยายดูละมู๊นนนนละมุน กราบไรท์ เจ้าเล็กน่าหมั่นเขี้ยวมากๆ แค่ตอนแรกยังดื้อขนาดนี้ คุณองครักษ์เจองานช้างแน่ๆ สู้ๆนะคะ ปักหลักปูเสื่อรอแล้ววว~
    #5
    0
  8. #4 กุกุ๊งนะฮะ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 23:13
    ยัยกีทำไมเอาแต่ใจล่าาาง้อวววสงสารกยุนเลย
    #4
    0
  9. #3 namminzizi , azolla (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 19:28
    แงงงงงงจะร้องไห้แล้วค่ะ T__T เจ้าเล็กดื้อน่าหมั่นเขี้ยวที่สุด
    แล้วอะไรคือคุณองครักษ์หลงเจ้าเล็กคนดื้อตั้งแต่แรกเห็น
    ( #ทีมคุณองครักษ์ ) เท่มากๆ ดูโอ๋เจ้าเล็กในแบบที่ว่า
    เจ้าเล็กเดินหนีก็เรียกท่านเล็ก ตรงนี้มีความแพ้มากค่ะพี่ยู ;//;
    ทำไมชางกยุนบทอบอุ่นบทดีแบบนี้ กรี้ดตรงท่านเล็กมากๆ
    อยากอ่านต่อแล้วค่ะ อยากเห็นความซนความดื้อของเจ้าเล็ก
    เรื่องคำราชาศัพท์ไม่ติดขัดนะคะพี่ยู อ่านลื่นอยู่ 
    ชอบมากเลย เหมือนอยู่ในเรื่องไปด้วย
    (ขออวตารเป็นแม่นมเจ้าเล็กค่ะ / เอ๊ะถูกมั้ย 55555)
    รอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆค่ะ อยากอ่านแนวนี้มานานแล้ว TT
    #3
    0
  10. #2 BeBe (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 19:10
    ฮืออออ ติดตามนะคะ ชอบเนื้อเรื่องมากๆเลยยยย ยัยกีแสนเอาแต่ใจ น่ารักกกก กับองครักษ์อิม สุดเท่ งือออ
    #2
    0