คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF #MINHOON #WINNER] :: REASON ::

โดย Zilent_

เหตุผลของคนจะไป กับเหตุผลของคนอยากให้อยู่ต่อ ... มันต่างกันนะ !

ยอดวิวรวม

325

ยอดวิวเดือนนี้

6

ยอดวิวรวม


325

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


9
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  28 พ.ค. 61 / 21:26 น.
นิยาย [SF #MINHOON #WINNER] :: REASON :: [SF #MINHOON #WINNER] :: REASON :: | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 พ.ค. 61 / 21:26


'อีซึงฮุน' แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง แม้ว่าจะพยายามขยี้ตาเรียวเล็กบนใบหน้าขาวตี๋นั้นไม่รู้กี่สิบครั้ง

ภาพของคนรักของเขาซึ่งเป็นชายหนุ่มรูปร่างเล็กกว่าเพียงเล็กน้อย ผิวติดจะคล้ำราวสีของช็อกโกแลตนมอ่อนๆ เส้นผมสีสว่างภายใต้บีนนี่สีน้ำเงินเข้มนั้นป้องกันหิมะโปรยปรายลงมากัดหนังศีรษะ กายของหนุ่มหน้าคมสวมด้วยชุดกันหนาวตัวใหญ่โคร่งกำลังทำให้ซึงฮุนรู้สึกขัดใจ เรียวปากหยักนั้นยกยิ้มสวยจนเห็นฟันขาวเรียงเป็นระเบียบภายในช่องปาก รอยยิ้มกว้างดันให้โหนกแก้มยกตัวพลอยทำคู่ตาเรียวภายใต้คิ้วเข้มโก่งหยีเป็นสระอิ กิริยาท่าทางนั้นกำลังฟ้องว่า 'ซงมินโฮ' กำลังมีความสุข

กับผู้ชายอีกคนซึ่งกำลังยืนหัวเราะและพูดคุยอย่างออกรสออกชาติอยู่ข้างๆ กัน !

ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ มินโฮมีท่าทีฟึดฟัดใส่ซึงฮุนตลอด มันเป็นแบบนี้มาราวๆ สองอาทิตย์ได้แล้ว เขาไม่ได้ทำอะไรผิด ตรงกันข้ามกลับทำดีด้วยทุกอย่าง ทั้งพาไปกินข้าว ไปเที่ยวด้วยกันในช่วงปีใหม่เมื่อไม่กี่วันมาแล้ว ซื้อข้าวของเสื้อผ้ารวมถึงเครื่องประดับเล็กๆ น้อยๆ ให้ ทำทุกอย่างตามใจคนรักโดยไม่ปริปากบ่นแม้กระทั่งการซักเสื้อผ้าของอีกฝ่าย

แต่สุดท้าย มันก็ไม่ถูกใจมินโฮเลยสักอย่าง

ซึงฮุนรู้ดีว่าท่าทีเปลี่ยนไปของมินโฮนั้นมันคืออาการของคน 'หมดใจ' แต่นั้นมันก็ยิ่งทำให้เขากลายเป็นคนโง่เมื่อต้องการจะรักษาคนที่ตัวเองรักเอาไว้ แม้ต้องแลกกับน้ำตา ...

ซึงฮุนก็ยอม

ความรักบังตา ... คำนี้ เขายอมรับอย่างลูกผู้ชายเลยว่าเกิดขึ้นจริงๆ แต่เพราะเขายังรักมินโฮอยู่เต็มหัวใจ จึงได้แต่หลอกตัวเองว่ามินโฮก็ยังรักเขาอยู่

อาจเพราะอยู่ด้วยกันมานาน คบหาดูใจกันมาร่วมสองปีกว่าๆ ทำไมซึงฮุนจะไม่รู้ว่ามินโฮน่ะ ...

กำลังเบื่อและเริ่มไม่รักเขาแล้ว

มีสัญญาณเตือนหลายอย่างเกิดขึ้น แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังคงพยายามทำให้ความสัมพันธ์ที่สร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากคงอยู่ ซึงฮุนทำทุกวิถีทางเพื่อให้มินโฮรู้สึกอย่างเดียวกันกับเขา ทำให้ดูเหมือนกับว่าช่วงเวลาเดินทางด้วยกันบนเส้นทางความรักที่ผ่านมาเนิ่นนานนั้นยังคงสดใสราวขนมปังอบใหม่ซึ่งส่งกลิ่นหอมกรุ่นในตอนเช้า

"มินโฮ ..."

แต่สุดท้าย ยิ่งพยายามดึงเข้าหาก็เหมือนผลักอีกคนให้ห่างออกไป

มินโฮไม่ชอบและยิ่งอึดอัดกับการกระทำของคนเคยรัก การเอาใจใส่ การดูแล รวมถึงอาการหึงหวงที่มีมากเกินไปนั้นเกินขอบเขตจนบีบรัดให้รู้สึกแย่เสียมากกว่า เข้าใจว่าซึงฮุนทำทุกอย่างนั้นมันแสดงออกถึงความรัก ช่วงแรกมันรู้สึกดี ดีมากๆ จนมินโฮไม่อยากมีใครเข้ามาแทนที่คนคนนี้แล้ว แต่นับวันมันยิ่งแย่ เมื่อสุดท้าย ความดีที่มีมากเกินไปนั้นไม่สามารถทำให้สมการความรักระหว่างกันนั้นสมดุลได้

มินโฮไม่โทษซึงฮุน แต่ขอโทษตัวเขาเอง เขาผิดเองที่คิดนอกใจคนดีๆ อย่างซึงฮุน สุดท้ายก็ต้องยอมเป็นคนขี้ขลาดหาใครใหม่เข้ามามีบทบาทในหัวใจแทนซึงฮุน ทั้งๆ ที่ยังไม่เคลียร์เรื่องหัวใจดวงเดิมให้มันเรียบร้อย

จนเป็นเหตุของการ 'คบซ้อน'

"พี่ซึงฮุน ..."

ชายอีกคนซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องสักเท่าไรถูกผลักไปข้างหลังคล้ายๆ ว่าถูกปกป้อง วินาทีนั้นหัวใจของหนุ่มหน้าตี๋แทบหยุดเต้น แค่นี้ก็รู้แล้วว่าสุดท้ายมินโฮเลือกคนคนนั้น

แทนการปกป้องหัวใจของคนรักอย่างเขา

"นี่มันอะไรน่ะมินโฮ"

ขอบตาร้อนผ่าว ใบหน้าชาวูบ เมื่อสบเข้าตาคมอันว่างเปล่าไร้ประกายความเห็นอกเห็นใจและความปรารถนาดีสิ้นทุกสิ่ง ตาคู่นั้นที่เคยมองซึงฮุนหวานเยิ้มตอนนี้แปรเปลี่ยนไปจนไม่สามารถบอกได้ว่ามินโฮเหลือพื้นที่ในหัวใจให้เขาแล้ว

ดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ ...

ข้อนี้ซึงฮุนรู้ดี

"ขอโทษนะพี่ซึงฮุน" เจ้าของกายผิวเข้มก้มหน้าลงเลี่ยงสายตาเล็กของคนเคยมอบหัวใจให้ ความรู้สึกผิดประดังเต็มอกจนทั้งร่างสั่นเทา น้ำตาถูกกลั่นออกมาจนเอ่อล้นขอบตา สุดท้ายมันก็ไหลออกมาอาบแก้มเนียนแม้จะก้มหน้าซ่อนมันไว้ แต่ยังไงก็ซ่อนความเจ็บปวดไว้ไม่อยู่ "คือผม ... ผมกับพี่อูจีโฮคบกันมาได้สักระยะแล้ว !"

วินาทีนั้นเหมือนหัวใจของคนตัวสูงหยุดทำงาน ขอบตาที่ร้อนผ่าวๆ เผาผลาญก้อนน้ำตาให้ร่วงผล็อย ดวงตา ใบหน้า และใบหูแดงก่ำ ร่างกายที่ตนคิดว่าแข็งแรงมาตลอดนั้นอ่อนเปลี้ยจนแทบทรุดนั่งข้างๆ กองหิมะขาวอันหนาวเหน็บ ไม่ต่างกับก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเวลานี้สัมผัสได้เลยว่าไร้ความอบอุ่น มันเย็นจนรับรู้ได้ว่าอุณหภูมิภายในกำลังจะติดลบ

อยากวิ่งเข้าไปจับไหล่กลมนั้นเขย่าเค้นเอาความจริงว่าเรื่องราวทุกอย่างเป็นเพียงแค่ความฝันหรือเรื่องโกหกหลอกลวงที่อีกฝ่ายกำลังล้อเล่น แต่นั้นมันก็ดูจะโง่เกินไปเมื่อซึงฮุนรับรู้ได้ว่านี้คือเหตุการณ์จริง ความเป็นจริงของอาการเปลี่ยนไปที่มินโฮพยายามบอกมาตลอด

"ไม่จริง ... ไหนมินโฮเคยบอกพี่ไงว่ารักพี่ ไหนบอกว่าจะมีแค่พี่เป็นคนสุดท้ายไง ..."

"ใช่ ! ผมเคยพูด แต่ตอนนี้อะไรๆ มันก็เปลี่ยนไปแล้วไง !"

ดวงตาแดงก่ำของซึงฮุนเบิกโพลงเมื่อคำพูดรุนแรงเข้ากระทบโสตประสาท เขาแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนที่เพิ่งตะคอกใส่เขาอย่างแรงนั้นคือคนที่เขารักแม้จะยืนห่างกันราวๆ สามเมตรแต่กลับได้ยินทุกอย่างชัดเจนราวกับอยู่ห่างกันเพียงแค่หนึ่งเซนติเมตร ทันทีที่มินโฮเงยหน้าขึ้นมานั้น แทบอุดกั้นลมหายใจของเขาได้

สายตาเรียวคมแม้จะปิดด้วยม่านน้ำตา แต่หากมองลึกลงไป ซึงฮุนกลับเห็นแต่ความว่างเปล่า ความก้าวร้าวรวมถึงความเกลียดชัง

มันเจ็บปวด มันจุกจนซึงฮุนพูดอะไรไม่ออก

"..."

"ปล่อยผมไปเถอะนะ พี่เป็นคนดี พี่ไม่ควรอยู่กับคนเลวๆ อย่างผม"

"แต่พี่ไม่เคยคิดว่ามินโฮเป็นคนเลวเลยนะ ต่อให้นายเอาแต่ใจหรือทำเรื่องแย่ๆ กับพี่มากขนาดไหน พี่ก็มองข้ามมันไปหมด" ยิ่งพูดมันก็ยิ่งกระตุ้นความเจ็บปวดราวกับโดนเครื่องปั๊มหัวใจไฟฟ้าจี้ตรงจุด แม้อากาศจะหนาวมากเพียงไร น้ำตาเจ้ากรรมกลับไม่แห้งเหือดไป "มินโฮ กลับมาเถอะนะ กลับมารักกันเหมือนเดิม จำไม่ได้หรอว่าเราเคยรักกันมากแค่ไหน ? ตลอดเวลาสองปีกว่าๆ มันมีความหมายกับเรามากไม่ใช่หรอ ?"

"ผมมาไกลเกินกว่าจะกลับไปแล้ว ..." แม้จะเป็นประโยคสั้นๆ แต่กลับลำบากเหลือเกินที่จะพูดมัน และมันทำใจให้ลำบากจะรับฟังเช่นกัน สุดท้ายมินโฮก็ค่อยๆ ระบายลมหายใจออกมาช้าๆ เมื่อตั้งจิตให้นิ่ง ซ่อนความอ่อนแอเอาไว้ ตอนนี้ใบหน้าคมคายฉายแววมุ่งมั่น แรงสะอื้นจนสั่นเทานั้นมลายหายไป ก่อนจะเอื้อนเอ่ยคำต้องห้ามซึ่งเคยทำข้อตกลงกันเอาไว้ "เราเลิกกันนะ"

เรื่องราวระหว่างคนสองคนกำลังถูกรีสตาร์ท เหมือนกับหนังสองม้วนกำลังฉายอยู่คนละจอ หนึ่งคนเพิ่งเคลียร์ปัญหาหัวใจด้วยความโล่งอก พร้อมจะจับมือใครคนใหม่ด้วยความรู้สึกดีๆ อย่างไม่มีอะไรติดค้าง ต่างกับอีกคนหนึ่งที่กำลังพังทลายลงเพราะความรัก ความเจ็บปวดรวดร้าวคอยพันธนาการเอาไว้ราวกับกำลังโดนต้นหนามแหลมคมเติบโตบีบรัดก้อนเนื้อหัวใจ ยิ่งรัดเท่าไร ยิ่งเกินกำลังจะอดทนเท่านั้น

เหมือนถูกช่วงชิงลมหายใจเฮือกสุดท้าย ในตอนนั้นซึงฮุนรู้แล้วว่าความดีไม่สามารถแลกหัวใจของคนไม่รักกันแล้วได้

มินโฮคว้ามือของจีโฮซึ่งไม่ปริปากอะไรสักคำมากุมไว้ ในตอนนั้นความรู้สึกผิดวิ่งแล่นในหัวใจของมือที่สาม ถ้าจีโฮไม่เข้ามาแทรกตรงกลาง เรื่องราวทรมานนี้จะไม่เกิดขึ้น จีโฮรู้ดีว่ามินโฮยังรักซึงฮุน แต่ด้วยความละโมบบวกกับความอ่อนไหวของตัวเองทำให้เกิดเรื่องราวเห็นแก่ตัวอย่างไม่น่าให้อภัยนี้ขึ้นมา

มันเป็นทั้งความรักและความโลภ ในช่วงเวลานั้น มินโฮเองก็กำลังเบื่อหน่ายความดีของชายคนรัก จึงเกิดเป็นช่องว่างเล็กๆ ให้บุคคลที่สามอย่างเขาเข้ามาได้ง่ายดาย

ใช่ ... มันผิด เขารู้ดี แต่ถ้ามินโฮไม่สนอง คำเสนอของจีโฮก็จะไม่เป็นจริง

น้ำตาของซึงฮุนยิ่งพรั่งพรู คราวนี้ความอดทนอดกลั้นทั้งหมดมันได้หมดลงไปแล้ว เขาร้องไห้ราวกับคนบ้าโดยไม่แคร์สายตาของใครว่าจะมองยังไง บทเรียนผ่านๆ มาสอนให้ลูกผู้ชายเข้มแข็งไม่ร้องไห้ง่ายๆ แต่ทฤษฎีก็มักสวนทางกับความจริงเสมอ ...

เจ็บทางกาย ต่อให้ตายก็ทนได้ แต่เจ็บทางใจ ป่วยทางความรู้สึก ต่อให้อดทนแค่ไหน น้ำตาก็ไหลออกมาอยู่ดี

"ขะ ... เข้าใจแล้ว" ซึงฮุนเลือกจะหันหลังเพื่อลบภาพของคนเคยรักกับใครอีกคน ในเมื่อมินโฮเลือกจีโฮ มันก็คงหมดเวลาแล้วจริงๆ กับคนไร้ค่าอย่างเขา "โชคดีนะ ซงมินโฮ ..."

หากทุกคนมีเหตุผลในการกระทำแล้วนั้น อย่าได้ถามเลยว่าทำไมซึงฮุนถึงไม่เลือกที่จะรั้งมินโฮเอาไว้ให้นานกว่านี้ อย่าได้ถามว่าทำไมมินโฮถึงได้เห็นแก่ตัว และอย่าถามเลยว่าเพราะอะไรจีโฮถึงทำอะไรเลวทรามลงไปแม้จะรู้ดีว่ามันไม่ถูกต้อง

หากเป็นจีโฮ คงเป็นเพราะยอมแพ้ให้กับความผิดพลาด จีโฮรักมินโฮจนถึงขั้นก้าวข้ามคำว่าผิดชอบชั่วดียื้อแย้งคนรักของคนอื่นมาครอบครองโดยไม่สนใจว่าภายหลังจะเกิดเรื่องราวเลวร้ายอย่างไร

มินโฮคงมีเหตุผลเพียงเพราะความเบื่อหน่าย จนเลือกจะทิ้งคำว่ารักของคนที่ซื่อสัตย์กับตนเพื่อมาเริ่มต้นใหม่กับจีโฮ เลือกจะเรียนรู้คำว่ารักครั้งใหม่โดยยังไม่จัดการปัญหาค้างคา ยอมเป็นคนขี้ขลาดทำร้ายความรู้สึกของคนดีๆ ที่อยู่ข้างเขามาโดยตลอด

และสุดท้ายซึงฮุน เขาคงไม่อยากเห็นมินโฮต้องรู้สึกแย่กับเขาไปมากกว่านี้ หากเขาต้องเห็นแก่ตัวแต่แลกกับคำว่าฝืนใจของอีกฝ่าย มันคงไม่ผิดอะไรถ้าจะยอมปล่อยไปอย่างง่ายดาย เขายอมเป็นคนดีที่เจ็บปวดที่สุดในโลกเพื่อเห็นความสุขของมินโฮ

ไม่ว่าจะเหนี่ยวรั้งไว้หรือการปล่อยไป มันเจ็บปวดเท่ากัน แต่การปล่อยให้มินโฮไปอย่างน้อยก็ยังได้เห็นรอยยิ้มสวยงามบนใบหน้าคมนั้น

นี่คงเป็นเหตุผลเดียวของชายหน้าตี๋ ...

เพราะว่า 'อีซึงฮุนรักซงมินโฮ' มากที่สุดไงล่ะ




อ่านแรงบันดาลใจและ STORY ของฟิคเรื่องนี้เพิ่มเติมได้ที่ TWITTER : @zilent_ นะคะ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Zilent_ จากทั้งหมด 11 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 15:39

    ชชอบมากเลยค่ะไรท์ยังงัยช่วยเขียนต่ออีกน่ะค่ะเพราะหาอ่านยากมากจิง

    #2
    0
  2. #1 fyboy009 (@fyboy009) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 21:05
    แง้ชอบมากเลยค่ะ ยิ่งตรงกับชีวิตตอนนี้ด้วย5555555 เขียนมินฮุนต่อไปนะคะ หาอ่านยากมาก <3!
    #1
    0