JustLoJae

ตอนที่ 8 : [OS](LxJ): Mirotic

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ธ.ค. 60

[OS](LxJ): Mirotic

Warning:  0% Reality, 100% Imagine

 

 

 

            “ฮัลโหล ยองแจ ไม่สบายเหรอ มีคนดูแลไหม โอเค ไม่ต้องมาก็ได้ พักผ่อนมากๆล่ะ”

 

            “โดดเรียนอีกแล้วนะยองแจ เจ้าจอมขี้เกียจเอ๊ยยย”

 

            “ยองแจ นายนัดฉันไว้ไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ไปตามนัดล่ะ”

 

            “ยองแจฮยอง ไปส่งผม...เอ่อ ไม่ต้องมองกันขนาดนั้น ผมไปคนเดียวก็ได้ฮะ”

 

 

            “ยองแจ” 

     

              เสียงตวาดดังลั่นก่อนที่มือแข็งแรงของแดฮยอนจะกระชากเรียวแขนของเพื่อนสนิทจนร่างบอบบางแทบจะล้มไปข้างหลัง จากมือที่ฉุดกระชากจึงเปลี่ยนเป็นประคองเมื่อเห็นว่าอีกคนดูราวกับไร้เรี่ยวแรง


            “เป็นอะไรรึเปล่า ยองแจอา”


           ถามด้วยความเป็นห่วง ทว่าคนที่อยู่ในอ้อมแขนกลับปัดมือเขาออกอย่างไม่ใยดี


            “ยู ยอง แจ” 


          แดฮยอนคำรามเสียงต่ำด้วยโทสะ สองแขนพันธนาการร่างเล็กไม่ยอมปล่อยเมื่อเจ้าของร่างนั้นพยายามดิ้นอย่างหนักเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุม


            “หยุดดิ้นแล้วมาคุยกันดีๆ”


           เอ่ยปากไปด้วยรู้สึกว่ากำลังจะสูญเสียการควบคุมตัวเอง คนในอ้อมแขนเหลียวหน้ามามองเขาเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่จะออกแรงดิ้นหนักกว่าเก่าจนแดฮยอนต้องกอดเอาไว้ทั้งตัว


            “ถ้านายหยุดดิ้นแล้วฉันจะปล่อย”


           พูดไปก็ไร้ประโยชน์เมื่อร่างเล็กนั้นยังสะบัดอย่างต่อเนื่อง ทว่าด้วยกำลังที่น้อยกว่า ขัดขืนได้ไม่นานนักยองแจก็สิ้นฤทธิ์ ทำได้เพียงยืนหอบแฮกอยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่าย


            แรงกดคลายลงเมื่อเห็นว่าสถานการณ์อยู่ในระดับที่สามารถควบคุมได้ แดฮยอนหมุนร่างยองแจเข้าหาตัว จับแขนทั้งสองข้างของอีกคนเอาไว้แล้วพยายามมองเข้าไปในตาคู่นั้น


            เขาไม่เข้าใจเลย ยูยองแจเคยเป็นคนมนุษยสัมพันธ์ดี ร่าเริง ช่างเจรจา แต่อยู่ๆกลับเก็บตัวและทำตัวมีปัญหาจนคนที่ใกล้ชิดเริ่มถอยห่าง จนในที่สุดแม้แต่เขาเองก็ทนไม่ได้ เมื่อได้เจอเจ้าตัวที่ไม่ได้เห็นหน้ามานานจึงตั้งใจมาเคลียร์ให้รู้เรื่อง


            “ยองแจยา”


 เรียกอีกคนเสียงแผ่ว เจ้าของชื่อเงยหน้ามามองเพียงเสี้ยวนาทีแล้วเบือนสายตาไปเสีย 


             “นายเป็นอะไรไป ยองแจ นายไม่ไปเรียน โดดชมรม เบี้ยวนัดฮิมชานฮยอง ขัดคำสั่งยงกุกฮยอง ทิ้งจงออบ แล้วยังไม่ยอมสบตาฉันอีก” 


ปลายเสียงสั่นเล็กน้อยด้วยความน้อยใจ ยองแจเคยเป็นเพื่อนสนิทของเขา สนิทจนเกือบจะก้าวผ่านความสัมพันธ์ที่เรียกว่าเพื่อนไปแล้ว ถ้าหากอีกคนไม่เปลี่ยนแปลงไปเสียก่อน


            เขาจ้องคนตรงหน้านิ่งนาน หวังว่ายองแจจะยอมพูดอะไรออกมาบ้าง หากมีปัญหาเขายินดีที่จะช่วยเหลือทุกเรื่อง ทว่า ความเงียบคือคำตอบที่ยองแจมอบให้ แววตาคาดหวังจึงแปรเปลี่ยนเป็นเจ็บปวด


            “ฉันไม่สำคัญกับนายแล้วใช่ไหม ยองแจอา”


            ร่างของยองแจกระตุกเพียงเล็กน้อยกับคำตัดพ้อ แต่ดวงตาสีน้ำตาลที่หลุบต่ำคู่นั้นกลับไม่มีร่องรอยของความหวั่นไหวใดๆ ท่าทีเย็นชาทำให้หัวใจของแดฮยอนปวดหนึบ มือสีน้ำผึ้งปล่อยแขนคนตรงหน้าอย่างอ่อนแรง


            ยองแจถอยหนีทันทีที่ได้รับอิสระ เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอโทษ แล้วเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับมามองคนที่ตนทิ้งไว้เบื้องหลังแม้แต่ครั้งเดียว


--- Mirotic---

 

            ร่างเล็กเดินฝ่าลมหนาวท่ามกลางผู้คนมากมายบนท้องถนน ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปในคอนโดหรูแห่งหนึ่งในย่านคังนัม กดลิฟท์ชั้นสิบสามแล้วพิงศีรษะอิงเข้ากับผนังลิฟท์เย็นๆ รอคอยเวลาจนกระทั่งประตูเปิดออก เขาจึงก้าวเท้าออกไป


            คีย์การ์ดถูกทาบลงกับเครื่องอ่านสัญญานหน้าประตู เสียงกริ๊กดังขึ้นครั้งหนึ่งเมื่อประตูห้องเปิดออก ร่างเล็กเหลียวมองซ้ายขวาก่อนจะสอดตัวลอดเข้าแล้วปิดประตูตามหลัง


            ภายในห้องค่อนข้างสลัวด้วยเป็นเวลาเกือบค่ำ แสงอ่อนของอาทิตย์ยามเย็นถูกกักกั้นเอาไว้ด้วยม่านหนาสีทึบ แสงสว่างที่มีมาจากเทียนหอมอันเล็กอันน้อยที่จุดอยู่ตามมุมห้องเท่านั้น


            ร่างสูงของชายผู้หนึ่งยืนพิงชั้นวางอยู่ที่มุมสุดของห้อง ในมือแข็งแรงนั้นถือหนังสือเล่มใหญ่ แสงเทียนส่องกระทบเสี้ยวหน้าขาวก่อเป็นเงาวับวาบดูลึกลับและน่าค้นหาในคราเดียวกัน


            ยองแจสืบเท้าเข้าไปใกล้อีกนิด แล้วเอ่ยเรียกแผ่วเบา


             “จุนฮง”


            เจ้าของร่างสูงนั้นเงยหน้าขึ้นมาตามเสียงเรียก ทันทีที่นัยน์ตาสีดำสนิทนั้นสบกับนัยน์ตาสีน้ำตาลของยองแจ รอยยิ้มหวานก็ถูกวาดบนใบหน้าขาว


            หนังสือในมือถูกปิดแล้ววางลงบนชั้นอย่างไม่ใยดี  แขนที่มีมัดกล้ามน้อยๆอ้าออกทั้งสองข้าง ยองแจตรงเข้าสวมกอดร่างกำยำนั้นอย่างโหยหา แนบใบหน้ากับอกกว้างเป็นเชิงออดอ้อน


            “คิดถึงจังครับ” 


          จุนฮงกระซิบคำหวานข้างหูพร้อมโอบร่างเล็กเอาไว้  ส่งเสียงหัวเราะในคอเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสชวนจั๊กจี้ที่คลอเคลียอยู่ที่ลาดไหล่ แขนแข็งแรงรัดร่างในอ้อมแขนแน่นเข้า เสียงประท้วงดังอื้ออึง ทว่า เรียวปากซุกซนยังคงแตะแต้มอยู่ไม่ห่างจากต้นคอขาว


             “โถ่ เด็กน้อยของผม” 


          หัวเราะออกมาเบาๆด้วยความเอ็นดูกับท่าทางน่ารักที่ต้องใจ รอยยิ้มเปิดกว้างมากขึ้นเมื่อเรียวลิ้นอุ่นตวัดออกมาไล้เลีย ดูดดุนเข้าที่ต้นคอ


            “อย่าใจร้อนนักสิครับ”


           แม้จะเอ่ยปากไปอย่างนั้นแต่เจ้าตัวก็เอียงคอรับเป็นอย่างดี สัมผัสได้ถึงปลายจมูกเย็นที่แตะเข้าใกล้จุดชีพจร ก่อนที่คมเขี้ยวจะฝังลงไปบนเนื้ออ่อนนุ่ม เสียงครางเบาๆอย่างสุขสมดังขึ้นจากทั้งสองฝ่าย  แรงสูบฉีดของโลหิตทำให้ความตื่นเต้นแล่นพล่าน แรงดูดดึงจากคนตัวเล็กทำให้รู้สึกถึงเส้นเลือดที่เต้นตุบอยู่ใต้ผิวของตน 


            จุนฮงเลียริมฝีปากเบาๆด้วยความเสียวซ่าน นัยน์ตาคมเหลือบมองคนในอ้อมกอดที่ยังคงเพลิดเพลินกับของเหลวสีสดอย่างพอใจ ก่อนจะก้มหน้าลงประชิดศีรษะของอีกฝ่าย ลงเขี้ยวเบาๆที่ติ่งหู  กลิ่นหอมหวานฟุ้งทันทีที่หยาดสีแดงสดผุดออกมาบนผิวเนียนละเอียด จุนฮงเลียมันเข้าปาก ปริมาณน้อยนิดไม่ได้ช่วยดับความต้องการที่กำลังพุ่งสูง มิหนำซ้ำมันยังกระตุ้นความกระหายให้ทะยานจนแทบควบคุมไม่ได้ ปีศาจในกายกำลังดิ้นพล่านจากการกระตุ้นของเครื่องเซ่นสังเวย มือแข็งแรงจับศีรษะของคนในอ้อมกอดให้ตั้งตรง ส่งยิ้มตอบรับสายตาตำหนิที่ถูกส่งมาให้ แล้วแนบริมฝีปากตนเองลงไปไล้เลียโลหิตแดงฉานและกลืนกินริมฝีปากอิ่มไปพร้อมกัน


            ยองแจรู้สึกราวกับลอยคว้างอยู่ในห้วงอากาศ สูงขึ้นไปเหนือศีรษะคือปากเหว แม้จะรู้ดีว่ากำลังย่างเท้าเข้าสู่เส้นทางอันตราย ทว่าเขาก็รู้เช่นกันว่ามาไกลเกินจะหันหลังกลับ  ได้แต่มองร่างของตนลอยเคว้งคว้างละลิ่วสู่ผืนมหาสมุทรสีเลือด  และรอวันจมดิ่งลงสู่ขุมนรกที่ไร้จุดสิ้นสุดอย่างช้าๆ


            หลังของเขาสัมผัสได้ถึงความนุ่มหยุ่นของเตียงนอน ร่างของเขาถูกพันธนาการไว้ในอ้อมแชนรัดรึงของเจ้าของรอยจูบที่ลามไล้ไปทั่วซอกคอ ในหูได้ยินเสียงหัวเราะในคอของจุนฮงก่อนจะกระซิบลงมาเบาๆว่า


            “เป็นของผมเท่านั้นนะ ที่รัก”

 

 

In your dreams I control you with my magic spells

You’re once again yearning

My devils ride, there’s no more room for breathing, if that happens

How will it be to enjoy it now



You want me, You’ve fallen for me, You’re crazy over me

You can’t escape

I got you

...............

 

Under my skin

 

 

[END]

[OS](LxJ):Mirotic

 

Talk

: แรงบันดาลใจคือเพลง Mirotic ของ TVXQ ค่ะ คงรู้จักกันดีอยู่แล้วเนอะ

: จุนฮงเป็นแวมไพร์ค่ะและทำให้ยองแจเป็นทาสรัก เผื่อใครอ่านแล้วไม่เข้าใจ


 



 





46 ความคิดเห็น