JustLoJae

ตอนที่ 29 : [ABO](LxJ): BETA

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 89
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    17 เม.ย. 61




[ABO](LxJ): BETA

Warning: 0% Reality, 100% Imagine

 

Notice: คราวที่แล้วลืมอธิบายเรื่อง Omegaverse ขอโทษนะคะ

 

Omegaverse คือโลกจินตนาการที่มนุษย์มีเพศรองคือ อัลฟ่า เบต้า และโอเมก้า  คล้ายกับลำดับชั้นของหมาป่าในฝูง

โลกโอเมก้าเวิร์สของไรเตอร์แต่ละคนมีรายละเอียดแตกต่างกันไป สำหรับเราขอยึดง่ายๆตามนี้นะคะ

อัลฟ่า คือ เพศรองที่แข็งแกร่งที่สุดในสามแบบ เป็นผู้นำของกลุ่ม มีฟีโรโมนสำหรับดึงดูดผู้อื่นรวมทั้งใช้แสดงความเป็นเจ้าของหรือประกาศอาณาเขตด้วย เวลาต้องการ XYZ จะเกิดอาการตื่นตัวเรียกว่า รัท

เบต้า คือ เพศรองที่เป็นคนธรรมดาทั่วไป ไม่มีฟีโรโมน กลิ่นของอัลฟ่าและโอเมก้าแทบไม่มีผลต่อเบต้า

โอเมก้า คือเพศรองที่อ่อนแอที่สุดในสามแบบ ทั้งเพศชายและเพศหญิงสามารถตั้งครรภ์ได้

เพศรองไม่สามารถระบุได้ตั้งแต่แรกเกิด ในช่วงวัยเด็ก คนทั้งสามแบบไม่มีกลิ่นฟีโรโมน ฟีโรโมนจะเริ่มกระจายในช่วงวัยรุ่น เพศรองมักจะแสดงออกในช่วง 13-15 ปี โดยโอเมก้าจะมีอาการฮีท(เกิดความต้องการ)และปล่อยฟีโรโมนออกมาอย่างรุนแรงเพื่อดึงดูดอัลฟ่าหรือเพศตรงข้าม ส่วนอัลฟ่ามักจะเกิดการ รัท เป็นการตอบสนองกับฟีโรโมนฮีทของโอเมก้าโดยธรรมชาติ อาการฮีทและรัทเป็นกลไกที่ควบคุมไม่ได้และเมื่ออยู่ในช่วงเวลาดังกล่าวมักจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ฟีโรโมนอย่างรุนแรงของอัลฟ่าและโอเมก้าสามารถกระตุ้นอีกฝ่ายให้เกิดการฮีทหรือรัทได้

อัลฟ่าและโอเมก้าที่จับคู่กันจะทำพันธะต่อกัน(Bond)โดยการที่อัลฟ่าจะกัดโอเมก้าที่หลังคอเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ อัลฟ่าจะไม่ยุ่งกับโอเมก้าที่ถูกกัดแล้วเพื่อเลี่ยงการปะทะระหว่างอัลฟ่าด้วยกัน การบอนด์ทำให้โอเมก้าเป็นของอัลฟ่าคนที่กัดโดยสมบูรณ์ ไม่มีสิทธิมีคู่เป็นคนอื่น แม้อัลฟ่าจะมีโอเมก้ากี่คนก็ได้ ดังนั้นเวลาอยู่ในที่สาธารณะโอเมก้าจึงต้องระวังอย่างมากไม่ให้ตัวเองถูกกัดคอโดยไม่เต็มใจ

 

หลักๆคงมีแค่นี้(มั้ง)

 

------

 

 

ยูยองแจไม่ใช่เบต้า

แต่บางทีเขาก็อยากได้จมูกของเบต้า

 

“เวียนหัวชะมัด”

ยองแจพึมพำกับตัวเองก่อนมุดหน้าลงซ่อนจมูกที่มีผ้าปิดปากไว้ในผ้าพันคอ

ประสาทรับกลิ่นของเขาดีกว่าคนอื่นหลายเท่าตั้งแต่ก่อนจะฮีทครั้งแรกแล้ว หลังจากรู้ตัวว่าเป็นโอเมก้ามันก็พัฒนาขึ้นอีก และจะยิ่งร้ายแรงมากขึ้นในช่วงเวลาฮีท  กลิ่นที่ตีกันยุ่งทำให้เขาเวียนหัว เวลาออกไปข้างนอกทีไรเขามักจะจบลงด้วยการอาเจียนเสมอ

ยิ่งเวลาเร่งด่วนกลิ่นยิ่งแรงจนแทบเป็นลม

ถ้าเป็นไปได้ยองแจไม่อยากใช้บริการขนส่งสาธารณะเลย แต่ตอนนี้เขากำลังอยู่บนรถไฟฟ้าที่มีคนแน่นขนัด แค่ในตู้รถไฟมีทั้งอัลฟ่าและโอเมก้าที่ยืนปนกันเขาก็แย่แล้ว ในนี้ยังมีโอเมก้าอีกสองคนที่ใกล้ฮีทอีก กลิ่นของพวกเค้ากระตุ้นสัญชาตญานการแย่งชิงโดยธรรมชาติของอัลฟ่า ทำให้อัลฟ่าทุกคนต่างปล่อยฟีโรโมนแข่งกันโดยไม่ได้ตั้งใจ

และนั่นทำให้ยองแจเวียนหัวจนแทบอาเจียน

“สถานี XXX

ในที่สุดประกาศบอกสถานีที่เป็นจุดหมายปลายทางของเขาก็ดังขึ้น ยองแจรีบเบียดออกไปทางประตู กลิ่นร่างกายคนหลากหลายที่สัมผัสอย่างใกล้ชิดระหว่างทางทำให้เขาทนไม่ได้ พอหลุดออกจากขบวน ยองแจจึงวิ่งตรงไปที่ถังขยะที่ใกล้ที่สุดแล้วอาเจียนออกมาทันที

มือของใครบางคนช่วยลูบหลังของเขา

ยองแจอาเจียนออกมาจนหมดแล้วหันไปมองอย่างอ่อนล้า

“ไหวรึเปล่า คุณ”

“ครับ”

เขาโค้งให้กับนายสถานีคนนั้นนิดหน่อย

“เป็นโอเมก้าสินะ”

ยองแจรีบถอยห่างจากเค้าทันที

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว ผมเป็นเบต้า ฟีโรโมนของคุณไม่มีผลต่อผมหรอก”

“...”

“โอเมก้าหลายคนก็ชอบมาอาเจียนหลังลงจากรถ เค้าบอกว่าเอียนกลิ่นอัลฟ่า”

“ครับ”

“เอาน้ำหน่อยไหม”

นายสถานีคนนั้นยื่นขวดน้ำมาให้พร้อมรอยยิ้ม ยองแจชั่งใจอยู่นิดหน่อยก่อนจะรับมันไว้

“ขอบคุณครับ”

นายสถานีคนนั้นยิ้มให้ยองแจก่อนที่จะเดินจากไป

ยองแจโค้งลาเค้าแล้วเดินออกไปบ้าง

คำพูดของนายสถานีคนนั้นยังคงติดอยู่ในใจ

ผมเป็นเบต้า ฟีโรโมนของคุณไม่มีผลต่อผมหรอก

ยองแจเคยคิดว่าตัวเองเป็นอัลฟ่า

แต่พอใช้ชีวิตแบบโอเมก้านานเข้าก็รู้สึกชินและคิดว่ามันไม่ได้เลวร้ายนัก

แต่หลายครั้งเลยล่ะ ที่เขาเห็นเบต้าเดินไปมาโดยไม่ได้รับผลกระทบจากฟีโรโมนของอัลฟ่าและโอเมก้า

แล้วอดคิดไม่ได้ว่าพวกเบต้านี่น่าอิจฉาชะมัด

 

--- BETA---

 

ยองแจอดทนเดินเท้ามาสักพักจึงมาถึงคาเฟ่ที่เป็นจุดนัดหมาย เขาเข้าไปสั่งอเมริกาโน่แล้วเดินเข้าไปมุมในสุดของร้าน โชคดีที่วันนี้คนน้อยจึงพอหายใจคล่องขึ้นบ้าง

ยองแจใช้คาเฟ่แห่งนี้นัดพบกับจุนฮงบ่อยๆ หลังจากวันที่ยองแจฮีทครั้งแรก เราก็ตกลงคบกัน แม้จะผิดแผนไปหน่อยแต่ความสัมพันธ์ของเราค่อนข้างราบรื่น หลังจุนฮงเรียนจบมัธยมปลายเราก็ย้ายมาอยู่ด้วยกัน ตอนนี้จุนฮงเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยปีสาม ส่วนยองแจเรียนมหาวิทยาลัยออนไลน์และจบการศึกษาเรียบร้อยแล้วแต่ยังหางานไม่ได้เพราะไม่ค่อยมีบริษัทที่รับโอเมก้าเข้าทำงาน

ระบบชนชั้นเฮงซวย

ยองแจคิดอย่างหงุดหงิด

ถึงเขาจะเคยชินกับชีวิตแบบโอเมก้าแล้วแต่ยังมีหลายเรื่องที่ขัดใจกับเพศสภาพของตัวเองอยู่ ตั้งแต่เรื่องใหญ่อย่างสถานภาพทางสังคม เรื่องความปลอดภัยสำหรับโอเมก้า ไปถึงเรื่องเล็กๆเช่นเรื่องสุขภาพ ฟีโรโมน ช่วงฮีท และเรื่องที่จมูกรับกลิ่นได้ดีกว่าปกติ

เพราะเราตกลงกันว่าจะแต่งงานหลังจากจุนฮงเรียนจบมหาวิทยาลัย ตอนนี้ยองแจกับจุนฮงจึงยังไม่ได้สร้างพันธะกัน จุนฮงเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของยองแจมาก ยองแจก็เข้าใจที่จุนฮงเป็นห่วงแต่เขาคิดว่าเขาดูแลตัวเองได้ระดับหนึ่ง เราโต้เถียงกันเรื่องนี้อยู่หลายครั้งจนมาจบลงตรงที่ยองแจต้องใส่เสื้อผ้าที่มีกลิ่นของจุนฮงเสมอ

และที่หลังคอของยองแจ...

รอยคิสมาร์กดวงใหญ่คงสามารถเตือนสติอัลฟ่าตัวอื่นได้ไม่มากก็น้อย

ตอนแรกยองแจก็ไม่ชอบใจอยู่หรอก แต่นานไปกลับรู้สึกอุ่นใจที่มีมัน มันทำให้ยองแจรู้สึกว่ามีจุนฮงอยู่ใกล้ๆตลอดเวลา ทำให้เขาไม่รู้สึกเหงานักตอนที่เราไม่ได้เจอกันนาน

เหมือนตอนนี้

ช่วงก่อนหน้านี้จุนฮงต้องทำโปรเจ็กกับเพื่อนและอ่านหนังสือสอบไฟนอล เค้าจึงไปค้างหอเพื่อน จากวันนั้นถึงวันนี้ก็เกือบอาทิตย์แล้วที่เราไม่ได้เจอหน้ากัน

ถึงจะมีโทรคุย วิดิโอคอลหรือแชตกันบ้างแต่มันก็ไม่เหมือนคุยกันต่อหน้าจริงๆ

วันนี้ยองแจจึงลงทุนออกจากห้อง เดินทางออกมารอจุนฮงที่คาเฟ่ข้างมหาวิทยาลัย

จุนฮงห้ามแล้วห้ามอีก บอกว่าไม่ต้องมา แต่เขาก็ดื้อจะมา

ก็...อยู่ที่ห้องคนเดียวมันเหงา

แล้วก็... คิดถึง

มากๆ

เพราะฉะนั้นเลยอยากเจอเร็วๆ แค่เร็วขึ้นอีกสักนิดก็ยังดี

“ยินดีต้อนรับค่ะ”

เสียงพนักงานดังพร้อมกับที่ประตูคาเฟ่เปิดออก

กลิ่นหอมแดดที่แตะจมูกทำให้ยองแจอดยิ้มออกมาไม่ได้

“ยองแจ พี่มานานรึยัง ขอโทษนะที่ผมมาช้า”

จุนฮงตรงเข้ามาหา หอมกระหม่อมของเขาอย่างที่ชอบทำแล้วนั่งลงตรงข้าม

“ฉันเพิ่งมาเมื่อตะกี้เอง ดูสิกาแฟยังไม่หมดเลย”

ยองแจชี้ให้ดูแก้วกาแฟของเขา จุนฮงส่งยิ้มมาให้แล้วฉวยเอาแก้วของเขาไปดื่มบ้าง

ยองแจมองเด็กหนุ่มตรงหน้าเขาอย่างเอ็นดู

จากสายตาของยองแจ จุนฮงซูบลงไปนิดหน่อย อาจจะเป็นเพราะอ่านหนังสือหนัก แต่หน้าตาของเขายังคงอ่อนเยาว์ ผิวขาวละเอียดและมีดวงตาที่สดใสไม่ต่างจากตอนที่เราพบกันครั้งแรก ส่วนที่เปลี่ยนไปก็คงเป็นรูปร่างที่สูงใหญ่และกำยำมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จากที่ขนาดตัวใกล้ๆกัน ตอนนี้จุนฮงสูงและบึกบึนกว่ายองแจมากจนบางทีก็อดอิจฉาไม่ได้

เพื่อนของจุนฮงเล่าว่า จุนฮงเป็นดาวเด่นของมหาวิทยาลัย เป็นหนุ่มฮอตในฝันของสาวๆหลายๆคน

แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้จุนฮงหรอก

ก็จุนฮงเป็นของยองแจนี่

อย่างน้อยรอยคิสมาร์กที่คอของจุนฮงมันฟ้องว่าอย่างนั้น

ตอนแรกจุนฮงก็เขินอยู่เหมือนกันที่ยองแจทิ้งรอยคิสมาร์กไว้ที่คอของเค้าตลอด แต่ต่อมาก็บอกว่าสบายใจดี คนอื่นเห็นแล้วจะได้รู้ว่ามีเจ้าของแล้ว จะได้ไม่มากวนใจอีก

 “คิดถึงพี่จัง”

จุนฮงว่าพลางจับมือของยองแจแล้วคลึงที่หลังมือเบาๆ

“ไม่ได้เจอกันตั้งเกีอบอาทิตย์ ผมใจจะขาดแล้วพี่รู้ไหม”

สีหน้ากระเง้ากระงอดของเค้าทำให้ยองแจหลุดขำ

“ฉันก็คิดถึงนายเหมือนกันแหละน่า ไม่งั้นจะถ่อออกมาถึงที่นี่เหรอ”

“น่ารัก”

จุนฮงว่าแล้วแกล้งจับมือเขาขึ้นไปหอมดังๆ

“เนี่ย หลงจนไปไหนไม่ถูกแล้ว”

“ฮะฮะ”

“ผิวก็นิ่ม หอมก็หอม กลิ่นฟุ้งขนาดนี้ใกล้ฮีทแล้วใช่ไหม”

“...”

“ผมไม่ได้อยู่ด้วยตั้งเกือบอาทิตย์กลิ่นผมจางไปตั้งเยอะเลย  ตอนมานี่มีใครมายุ่งบ้างไหม รอยจูบของผมยังอยู่รึเปล่า”

“พิสูจน์ดูไหมล่ะ”

ยองแจแค่เย้าเล่นๆแต่จุนฮงกลับเอามือเขาเค้าไปงับเบาๆ

“อย่าพูดแบบนั้น ผมหมั่นเขี้ยว”

“นายจะกินมือฉันไม่ได้นะ”

“ผมไม่กินพี่ตอนนี้หรอก แต่คืนนี้ไม่แน่”

“...”

“จะกินให้หมดทั้งตัวเลยคอยดู”

สายตากรุ้มกริ่มของจุนฮงทำเอายองแจเขินจนหน้าแดง ต้องเสไปยกกาแฟขึ้นดื่ม

“นี่กาแฟก็หมดแล้ว เรากลับกันเลยไหม”

จุนฮงทักขึ้นมาทันทีที่ยองแจวางถ้วยเปล่าลง

“ฉันอยากซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เกตก่อน”

“พี่รีบใช้รึเปล่า”

“ไม่ นายมีอะไรเหรอ”

“ถ้าไม่รีบใช้เรากลับบ้านกันก่อนเถอะ”

“...”

“พี่ไม่รีบแต่ผมรีบ”

ไม่ว่าเปล่าจุนฮงยังโน้มตัวเข้ามาหายองแจ แล้วกระซิบข้างหู

“พี่หอมไปหมดทั้งตัวแบบนี้ ใครจะทนไหวกัน”

“...”

“กลับบ้านเรานะครับ”

ว่าแล้วเค้าก็ประทับริมฝีปากลงบนแก้มของยองแจหนักๆแล้วลุกขึ้นไปจ่ายบิลอย่างสบายอารมณ์

ทิ้งให้ยองแจหน้าร้อนจนแทบระเบิดอยู่ที่โต๊ะ

“ไอ้เด็กบ้า”

 

--- BETA---

 

จุนฮงพายองแจกลับบ้านด้วยรถไฟใต้ดิน การที่มีจุนฮงอยู่ข้างๆทำให้เขาอุ่นใจขึ้นเยอะ ในรถไฟในตอนนี้มีผู้โดยสารไม่เยอะเท่าตอนขามา ยองแจจึงหายใจได้สะดวกขึ้น

แต่ก็..

“อึก..”

ไม่ไหวอยู่ดี

“ยองแจ พี่โอเคไหม”

จุนฮงถามอย่างเป็นห่วง มือใหญ่เอื้อมมาโอบเขาไปกอดเอาไว้

“ฉันเวียนหัว”

“ยองแจ”

“แสบจมูก”

“....”

“กลิ่นอัลฟ่า แรงมากเลย”

“ทนอีกหน่อยนะครับ อีกแป๊บเดียวก็ถึงแล้ว”

จุนฮงว่าพลางกอดเขาแน่น ยองแจซุกหน้าลงกับอกแล้วสูดกลิ่นของจุนฮงเข้าไปเต็มปอด

หวังให้กลิ่นสดชื่นของจุนฮง กลบกลิ่นของอัลฟ่าตัวอื่นไปเสีย

“ยองแจ พี่ใจเย็นๆนะ หายใจเข้าลึกๆ อย่าตื่นเต้น กลิ่นพี่ฟุ้งมากเลย”

จุนฮงกระซิบข้างหูเขาพลางกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น

ยองแจพยายามผ่อนลมหายใจตามคำแนะนำของจุนฮง แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผล

เขากำลังตาลาย...จากฟีโรโมนของอัลฟ่าร่วมตู้รถไฟที่ปล่อยออกมาเพราะโดนกระตุ้นจากฟีโรโมนของเขา

“สถานี yyy

จุนฮงลากเขาออกมาจากรถไฟทันทีที่ประตูเปิดออก นี่ไม่ใช่สถานีปลายทางของพวกเขาหรอก แต่ถ้านั่งต่อไปยองแจอาจจะไม่ไหวแล้วก็ได้

เขาก้มตัวลงอาเจียนลงในถังขยะ ก่อนจะพิงศีรษะเข้ากับไหล่จุนฮงอย่างอ่อนแรง

ปกติแล้วอาการเขาไม่ได้รุนแรงแบบนี้ทุกครั้งหรอก มีเฉพาะตอนที่ฮอร์โมนกำลังเปลี่ยนแปลงแบบนี้แหละที่จะหนักหน่อย

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขามักจะหลีกเลี่ยงการอยู่ในที่สาธารณะในเวลาแบบนี้เสมอ เวลาใกล้ฮีทก็จะหมกตัวอยู่แต่ในห้องจนกว่าจะหมดช่วงฮีท จะมีก็แค่ครั้งนี้แหละที่ดื้อ

ในชีวิตยองแจเอาแต่ใจมากๆแล้วมาเสียใจทีหลังอยู่ไม่กี่ครั้ง

แต่ครั้งนี้จะเป็นอีกครั้งที่เขานับว่ารู้สึกเสียใจภายหลัง

“เดี๋ยวผมพาขึ้นแท็กซี่กลับบ้านเรานะ ยองแจพี่ยืนไหวไหม”

จุนฮงกระซิบข้างหูพลางประคองตัวเขาไม่ให้ล้ม

“ขอฉันยืนกอดแป๊บนึงนะ”

ว่าแล้วก็โอบจุนฮงไว้เต็มอ้อมแขน แนบจมูกลงกับไหล่แล้วสูดกลิ่นของจุนฮงเข้าไปเต็มปอด

กลิ่นของอัลฟ่าตัวอื่นมักจะเป็นกลิ่นที่ดุดันและทำให้รู้สึกหนักหน่วง แค่ได้กลิ่นก็รู้สึกอึดอัด แต่กลิ่นของจุนฮงเป็นกลิ่นหอมสะอาด ดมแล้วรู้สึกผ่อนคลาย ยองแจจึงชอบกลิ่นของจุนฮงเป็นที่สุด เขาซุกหน้าบนลาดไหล่ของจุนฮงเพื่อปรับการหายใจอยู่พักใหญ่จึงพอมีแรงเดินต่อไหว

จุนฮงประคองเขาเดินไปตลอดทางจนออกจากสถานีรถไฟใต้ดิน ระหว่างทางมีนายสถานีที่เป็นเบต้ามาช่วยเหลือหลายคนแต่จุนฮงปฏิเสธอย่างสุภาพ เค้ากระชับมาสก์ปิดปากของยองแจแล้วดึงผ้าพันคอขึ้นมาปิดจมูกก่อนจะจูงเขาออกไปที่ถนนใหญ่

กลิ่นของคนมากมายที่อบอวลอยู่ในอากาศทำให้ยองแจเวียนหัวอีกครั้งแต่ก่อนที่เขาจะอาเจียนออกมาอีกรอบ จุนฮงก็เรียกรถแท็กซี่ได้ พวกเขาเดินทางกลับบ้านโดยที่จุนฮงกอดยองแจมาตลอดทาง

พอถึงบ้าน ยองแจก็ล้มตัวลงนอนทันที รู้สึกอยู่เหมือนกันว่าจุนฮงคลายเสื้อผ้าออกแล้วเช็ดหน้าเช็ดตาให้เขา แต่ยองแจเหนื่อยเกินกว่าจะลุกไหว จุนฮงจัดการโน่นนี่อยู่สักพัก ยองแจจึงรู้สึกถึงแรงยวบของที่นอน

แล้วอ้อมแขนของจุนฮงก็โอบกอดเขาไว้

กลิ่นหอมสะอาดที่กรุ่นปลายจมูกให้ความรู้สึกสบายใจจนหลับลงไปอย่างง่ายดาย

 

--- BETA ---

 

กว่ายองแจจะตื่นขึ้นมาท้องฟ้าก็มืดเสียแล้ว สิ่งแรกที่เขาเห็นตอนลืมตาขึ้นมาคือใบหน้าของจุนฮงที่อาบด้วยแสงสีส้มของโคมไฟข้างเตียง

สายตาห่วงใยทำให้ยองแจอดยิ้มออกมาไม่ได้

“พี่เป็นยังไงบ้าง”

“ก็ดีขึ้น”

“ยังเวียนหัวอยู่ไหม”

“ไม่แล้ว”

“คราวหลังไม่เอาแบบนี้แล้วนะ ช่วงนี้ก็ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด”

“แต่...”

“ไม่ดื้อสิ”

“...”

“ถือว่าขอร้องก็ได้”

“...”

“ผมเป็นห่วง”

“อื้อ”

ครางรับในคอแล้วถูใบหน้ากับอกอย่างออดอ้อน

ได้ยินจุนฮงหัวเราะในคอเบาๆก่อนกระชับอ้อมกอดเข้ามา

แล้วก้มลงมาประทับริมฝีปากเข้ากับแก้มของเขาทั้งซ้ายขวา

หยอกล้อคลอเคลียกันอยู่สักพักจุนฮงจึงผละออกไป

“นี่ก็ค่ำแล้วพี่ยังไม่ได้กินอะไรเลย เดี๋ยวผมไปทำข้าวเย็นมานะ”

อ้อมกอดที่รัดรอบตัวเขาคลายออก ความอบอุ่นของคนข้างๆกำลังจะหายไป ยองแจจึงดึงแขนอีกฝ่ายเอาไว้จนล้มลงมานอนข้างกันเหมือนเดิม

“นายจะไปไหน”

“ทำข้าวเย็นไง”

“ฉันยังไม่หิว”

“แต่ผมหิว”

“นายไม่ได้หิวข้าว”

มือเล็กเอื้อมไปจับหน้าอีกฝ่ายให้หันมามองชัดๆ

“นายหิว ฉัน

“...”

“หลอกฉันไม่ได้หรอกนะ ชเวจุนฮง”

ยองแจหัวเราะในคอเบาๆเมื่อคนตรงหน้าหลบตา

“อาการพี่ยังไม่ดี อย่าเพิ่งทดสอบความอดทนของผมตอนนี้เลย”

“ทำไมล่ะ”

“ก็เดี๋ยวผมจะทนไม่ได้”

“...”

“ไม่ได้กอดตั้งหลายวันแล้วพี่ยังหอมขนาดนี้...”

“...”

“ผมไม่อยากให้พี่ไม่สบาย เพราะงั้นปล่อยผมเถอะ”

จุนฮงทำท่าจะลุกอีกครั้งแต่ยองแจดึงเขาไว้แล้วพลิกตัวเกยหน้าเข้ากับอก

“ฉันบอกตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าให้ทน”

“....”

“นายเองก็หอมมากเหมือนกันนั่นแหละ”

“....”

“ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน”

“...”

“คิดถึง”

“...”

“เพราะงั้น”

“....”

“ถึงจะให้ กิน ไม่ไหว...”

“...”

“แต่ให้ ชิม ก็พอได้”

“...”

“ลองไหม?

ว่าแล้วก็ขยับตัวขึ้นไปจูบปลายคางจุนฮงทีหนึ่ง ได้ยินเสียงจุนฮงสบถก่อนที่จะถูกพลิกร่างกลับมาอยู่ด้านใต้

“พี่มันตัวร้าย”

จุนฮงกระซิบเบาๆก่อนที่จะจู่โจมริมฝีปากของเขาอย่างรวดเร็ว จูบครั้งนี้ร้อนแรงกว่าครั้งสุดท้ายที่จำได้ เหมือนเราต่างต้องการกันและกันอย่างลึกซึ้ง จุนฮงเบียดร่างกายเข้าสัมผัสอย่างแนบแน่น มือใหญ่ลูบคลึงไปทั่ว กระตุ้นอารมณ์จนยองแจหลุดเสียงครางออกมา

เสื้อของเราถูกถอดทิ้งไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กลิ่นของจุนฮงทำให้ยองแจลุ่มหลงจนแทบไม่เหลือสติ ฆานประสาทที่ดีกว่าคนปกติที่เคยเกลียดนักหนาบัดนี้กลับเร้าความรู้สึกให้เร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม จากที่เคยคิดว่าจะหยุดที่ให้ชิม ตอนนี้มันดูจะเลยคำว่าชิมไปมากแล้ว สองร่างกอดรัดพัวพัน ซ่านกลิ่นกายกันจนสิ้นสุดถึงปลายทางแห่งความหฤหรรษ์ทั้งคู่

 

--- BETA ---

 

“พี่เป็นไงบ้าง”

จุนฮงเอ่ยถามขึ้นมาอย่างแผ่วเบาพลางกระชับอ้อมกอดจากทางด้านหลัง

“ไม่เป็นไร”

“ยังเวียนหัวอยู่ไหม”

“ไม่แล้ว”

“ขอโทษนะที่ยั้งตัวเองไว้ไม่อยู่”

“...”

“พอได้กลิ่นพี่ในหัวมันโล่งไปหมดเลย”

เสียงหงอยๆเหมือนลูกหมาที่รู้ว่าทำผิดทำให้ยองแจหัวเราะในลำคอ

“ฉันเองก็เหมือนกัน”

“...”

“พอได้กลิ่นคนอื่น มันจะเป็นจะตาย”

“....”

“แต่พอเป็นกลิ่นนาย..”

“....”

“เหมือนทุกอย่างมันจะดีไปหมดเลย”

“...”

“ไม่เคยต้านทานอะไรได้เลย”

“...”

“นายมันขี้โกง ชเวจุนฮง”

คำพูดของเขาได้รับการจูบหนักๆที่ขมับเป็นรางวัล ก่อนที่จุนฮงจะพลิกตัวเขากลับมาให้มองหน้ากัน

“พี่ก็ขี้โกงเหมือนกัน”

จรดริมฝีปากลงบนหน้าผาก

 “ขี้โกงที่น่ารัก”

ฝากรอยสัมผัสไว้ที่แก้มซ้าย

 “ขี้โกงที่หอม”

ฝังจมูกไว้ที่แก้มขวา

 “ขี้โกงที่ทำให้ผมแพ้ตลอดเวลามีพี่อยู่ตรงหน้า”

และจบลงด้วยจุมพิตหนักแน่นที่ริมฝีปาก

แรงดึงดูดที่ริมฝีปากทำให้ยองแจเผยอปากรับเรียวลิ้นที่บุกรุกเข้ามา ลมหายใจของเราสอดประสานอีกครั้ง สัมผัสเล้าโลมจนแทบทนไม่ไหว

ยองแจแทบไม่เหลือสติอยู่แล้วตอนที่ตัดใจถอนริมฝีปากออกแล้วจับใบหน้าจุนฮงไว้แน่น

“ไปเช็คกล่องข้างเตียงก่อน”

“...”

“ไปเช็คเร็วเข้า ถ้าไม่มีไม่ให้ทำแล้วนะ”

“แต่...”

“ไม่มีแต่ เมื่อกี้ก็ไม่ได้ใช้ไปแล้วครั้งนึง ครั้งนี้ไม่ได้แล้ว”

“...”

“ไปเร็วเข้า”

จุนฮงทำหน้างอแงใส่เขาเล็กน้อย ก่อนที่จะกดจูบหนักๆที่ริมฝีปาก แล้วผละออกไปเช็คของในกล่องข้างเตียงแต่โดยดี

ยองแจมองจุนฮงเปิดฝากล่องออก

จ้องของข้างในด้วยสีหน้าอึ้งๆ

ก่อนจะเงยหน้ามามองเขา

“ของขวัญจากฉันไง ชอบไหม”

ยองแจว่าพลางแย้มรอยยิ้ม

จุนฮงถึงกับนิ่งไปสักพักก่อนที่จะถลาเข้ามากอดเขาเอาไว้

“ขอบคุณมากนะครับ ขอบคุณมาก ผมรักพี่จริงๆ”

เสียงละล่ำละลักของคนในอ้อมกอดทำให้ยองแจต้องกระชับกอดแน่นเข้า

เหลือบสายตามองกล่องของขวัญที่บัดนี้ไร้ความหมายโดยสิ้นเชิงแล้วยิ้มออกมาอย่างพอใจ

ตอนนี้สิ่งที่อยู่ในนั้นมันไม่สำคัญหรอก

ของขวัญที่แท้จริงอยู่ที่เขาต่างหาก

กระดาษผลอัลตราซาวน์แผ่นนั้นตอนนี้เป็นได้มากที่สุดก็แค่รูปถ่ายประกาศข่าวดีในอินสตราแกรมของชเวจุนฮงเท่านั้นแหละ

 

 

ยองแจเคยอยากเป็นอัลฟ่า

หรืออย่างน้อยเป็นเบต้าก็ยังดี

แต่น่าแปลกที่เวลานี้เขามีความสุขกับการได้เป็นโอเมก้าที่สุด

 

 

 

 

[END]

[ABO](LxJ): BETA

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #45 bbm (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 22:50

    อ่านแล้วเขินมากค่ะ หวงกันไปมางือออ จุนฮงชอบชมพี่เขาว่าหอม นี่แบบใจบางมากเขินนน แถมตอนจบยังมีเจ้าตัวน้อยอีก ยินดีกับทั้งคู่ด้วยน้าา

    #45
    0
  2. #44 Mha Jubpy (@suntay) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 13:45
    ฮืออออ ไม่ไหวแล้ววววว ดูแลเจ้าตัวน้อยๆดีนะฮงงงงง
    #44
    0
  3. #39 민❤ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 16:58
    //OMG//อ่านไปกัดเสื้อกันหนาวตัวเองไปด้วย(?)><&#9825;&#9825;

    อ้ากก!ไรท์แต่งดีไปล้าวค่ะ รอติดตามอยู่นะค้า&#9825;

    #39
    0
  4. #38 IM BE YOO (@lux-lucifer) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 13:57
    โอ้ยยยยย ทำไมต้องน่ารักกันทั้งคู่ขนาดนี้ !!!! กลิ่นตัวแฟน รอยคิสมาร์ก อะไรกัน อ้ากกกกก แถมยองแจเองก็ทำไว้ที่จุนฮงด้วย โอ้ยๆคุณพระ จิตใจนี้มีความสุขเหลือเกินนนนนนน // ครั้งนี้คงโหยหากันน่าดู แต่แหม 2 อาทิตย์เองพ่อคุณ อะไรจะขนาดนั้น แสดงว่าปกตินี่ ทุกคืนเลยถูกไหม !!!!!? // แล้วอะไรคือการที่หนูท้อง แล้วยังให้คุณพ่อป้ายเค้าทำล่ะลูกกกกก เดี๋ยวตัวน้อยได้รับอันตรายนะ // แต่ก็ยินด้วยด้วยยยยยย คุณพ่อ คุณแม่ป้ายแดงงงงง
    #38
    0
  5. #36 viva_kanun (@viva_kanun) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 22:21
    กลับมาอ่านอีกทีก็ชอบบบบ เพิ่มเติมคือชอบมากกกกค่ะ
    #36
    0
  6. #35 nat-99 (@nat-99) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 01:03
    น้องงงง >< ไปไหนมาไหนก็จะมีกลิ่นแฟนติดตัวตลอด และน้องแจก็ไม่เบา คู่นี้แบบหวงกันไปมาไม่มีใครน้อยหน้า แต่เรื่องอย่างว่า ชเวจุนฮง 10 แต้ม! รีบนักก ดูจากหลายๆด้านแล้วเป็นโอเมก้านี่ใช้ชีวิตลำบากจัง สงสารน้องแจ น้องจะนีไปเป็นเบต้าแล้ววว
    นี่ว่าแล้วว่าต้องเกินชิมไปไกล ใครจะต้านทานน้องแจไหวกัน55555555
    เป็นของขวัญที่คาดไม่ถึงงงงง รู้จักกันมาตั้งแต่เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องมัธยม เป็นคนรัก และกำลังจะพัฒนาบทบาทขึ้นไปอีก ส่วนเราก็จะกลายเป็นน้าแล้วว
    ขอบคุณสำหรับตอนนี้นะคะ รอติดตามจุนฮงกับยองแจในอีกบทบาทนึงอยู่นะคะ
    #35
    0
  7. #32 viva_kanun (@viva_kanun) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 18:27
    กรีดร้องงงงง น้องแจหนูดื้อแบบนี้ไม่ได้นะลูก ฮือออ กลัวหนูจะเป็นอะไรไปก่อนเจอจุนฮง ถ้าจะดื้อ ดื้อตอนที่อยูกับจุนฮงน่ะดีแล้ว ... ห้ามไม่เคยอยู่ ช่างเป็นคู่ที่เหมาะกันเสียนี่กระไร ... ถูกใจอิแม่จริงๆ
    #32
    0
  8. #31 Lee_Je_taime (@tam-tae) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 18:05
    แง กว่าจะได้อ่านก็นานเพราะโง่มากเลย ไม่รุ้ว่าจะหาพาสได้จากไหนค่ะ แล้วในแอปก็ไม่ขึ้นบอก ฮือออ
    แต่ก็ได้อ่านแล้ว

    ตอนแรกนี่แบบ อ่านไปเวียนหัวไปแบบยองแจ ภาพมโนรถไฟฟ้าญี่ปุ่นก็มา เบียดมาก ไม่รู้ทำไมต้องญี่ปุ่น 5555 
    เข้าใจอารมณ์อิจฉาเบต้าเลย เป็นชนชั้นที่ธรรมดาที่สุดเท่าที่จะธรรมดาได้แล้วมั๊ง แบบว่าใช้ชีวิตสบายๆ ไม่ฮีท ไม่รัท แต่ก็คงมีความลำบากแบบเบต้าเหมือนกันค่ะ

    ตอนนี้นี่แบบ เต็มไปด้วยกลิ่น แล้วสุดท้ายก็จบอย่างละมุน กรี๊ดดด ก็ว่าอยู่ ทีแรกคิดไปว่ากล่องหัวเตียงคือกล่องแหวนค่ะ ฮือออ บ้ามาก อยากหัวเราะตัวเอง5555
    แต่ก็ยินดีด้วยกับทั้งคู่เลยค่า 
    #31
    0
  9. #15 woneznim (@wons) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 17:08
    อ่านตอนนี้แล้วอย่างเขิน ไม่รู้จะเขินอะไรก่อนดี-//-
    เม้นยังไงไม่ให้สปอยอะคะ แง 
    รวมๆแล้วชอบการที่นังดื้ออะ ดื้อตาใสมั่กๆ ดื้อเสร็จก็มีอ้อนมุดอกโฮร้ยแล้วคือพระเอกเราก็โตแล้วมีกล้ามแน่น จิตนาการตามแล้วฮึกเหิมมากค่า5555555555555 แถมยองแจตอนแรกดูเหมือนไม่อ่อยแต่อ่านไปอ่านมานี่เปิดโพรงให้กระรอกเลยเด้อ ไม่มีการชี้ก่อน มีแต่การเปิด! บุก! แล้วคนไม่เจอกันมันจะอดใจไหวได้อย่างไร เขาเชิญบุกเราก็บุก ศึกค่ะศึกเลยเป็นไงเป็นกัน

    ปิงป่องกันไปเลย กิ้ววววว
    ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆค่ะ <3 
    #15
    0
  10. #14 Helenew (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:19
    มาเป็นคนแรกอีกแร้นน จ๊าก XD กลัวเป็นเม้นท์สปอย จะพยายามนะคะ 5555

    ทั้งเรื่องเลยคือเขิน ๆๆ บิส สนุกกกก มีการพยายามจะอ่านช้า ๆ กลัวจบไวอ่า เหล่ดูแท็บข้าง ๆ ตลอด ด้วยที่รู้อยู่แล้วว่าเป็นภาคต่อแต่นึกว่าต่อจากวันนั้นอะไรแบบนี้ แต่นี้ความสัมพันธ์สานต่อมาไกล(มากแล้วนะเฟร้ย) กี้ด ๆ โปรยมารักกันดีนี่ระแวงค่ะ แบบ อ้าว ถ้ารักกันดีปมตอนนี้คืออะไร อย่านะ ยิ่งบอกว่าจุนฮงเรียนหนักอ่านหนังสือหอเพื่อนไม่ค่อยกลับห้อง เอ๊ะ อย่านะ 55555 กัว ตัดมาตอนเจอคนเยอะ ๆ บรรยายจนเวียนหัวตามเลยค่ะ เพราะจินตนาการออก (ใช้กลิ่นน้ำหอมแขกเป็นอัลฟ่าที่ยองแจฉุนถถถถ) ระแวง กลัวน้องมีใครมาฉุด ระแวงตั้งแต่ขวดน้ำใครหวังดีไม่ดีไม่รู้แหละ ทำไมไม่กัดกันตั้งแต่วันแรก นี่มองไม่เห็นข้อเสีย (เดี๋ยวdmไปถามคนเขียนค่ะ) เห้อม เอาเป็นว่ากราฟอารมณ์คนอ่านจากดี ไต่ขึ้นไป ดี ดี้ ดี้ ๆๆ แถมยังหวานคออีกต่างหาก อยากกิงยองแจบ้าง หิวตั้งหลายปีแล้ว หื่อ
    #14
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #14-2 ZetepenreYoo (@ZetepenreYoo) (จากตอนที่ 29)
      25 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:55
      พอกัดแล้วโอเมก้าจะเป็นของอัลฟ่าตัวที่กัดตัวเดียวตลอดชีวิต การถูกกัดจึงไม่ใช่เรื่องดีนักสำหรับโอเมก้า เพราะถ้าเกิดวันใดวันหนึ่งหมดรักกันขึ้นมา โอเมก้าคนนั้นจะไม่สามารถแยกไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ ต้องติดกับอัลฟ่าคนนั้นตลอดไปในขณะที่อัลฟ่าจะมีโอเมก้ากี่คนก็ได้

      เรื่องนี้เป็นการกดขี่ทางเพศสภาพอย่างหนึ่งที่ยองแจค่อนข้างขัดใจ

      แล้วอีกอย่างคือ ลึกๆแล้วยองแจย้ังรับไม่ได้ว่าตัวเองไม่ได้เป็นอัลฟ่า จะเห็นได้ว่างอแงตีโพยตีพายเรื่องเพศสภาพมาตลอด การถูกกัดจึงเป็นความไม่เท่าเทียมที่ยังทำใจไม่ได้ คิดแล้วก็นอยด์ๆ เลยไม่กัดดีกว่านะ อยู่กันไปเรื่อยๆแบบนี้แหละ
      #14-2