JustLoJae

ตอนที่ 18 : [ToYoo](LxJ): Be happy

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ธ.ค. 60

[ToYoo](LxJ): Be happy

Warning: 20% Reality, 80% Imagine

 

ชเวจุนฮงเป็นคนเต็มที่กับทุกคอนเสิร์ตครับ

ขึ้นเวทีทีไรวิ่งไปทั่วเป็นม้าคึก

แต่พอลงจากเวที...นอนแผ่เลย

หมดแรง

ต้องให้คนแซะขึ้นมาถึงจะสะโหลสะเหลไปกินข้าวเย็นได้

ถ้าเป็นแดฮยอนฮยองกับจงออบฮยอง ต้องให้เขย่าถึงจะลุกครับ

ฮิมชานฮยองจะเข้ามายกตัว

ส่วนยงกุกฮยอง แค่เรียกชื่อก็ต้องลุกแล้ว ไม่งั้นลูกถีบมหาประลัยลอยมาแน่ๆ

แล้วคนสุดท้าย

คนที่น่ารัก นุ่มนิ่มที่สุดในวง... ยูยองแจ

วิธีการแซะก็ต้องครีเอทให้ไม่เหมือนใคร

ถ้าไม่จุ๊บแก้ม....ชเวจุนฮงจะไม่ยอมลุกครับ

ก็มีบางทีเหมือนกันที่อิดออด ขอให้หอมอยู่หลายครั้ง ก็คนมันติดใจอะทำไงได้

สุดท้ายยองแจฮยองก็ทนไม่ไหว ตะโกนเรียก “ยงกุกฮยอง”

เท่านั้นล่ะครับ ชเวจุนฮงลุกทันทีเลย

แหะๆ

 

คอนเสิร์ต B.A.P LOE 2016 ก็ดำเนินมาจนเกือบจบทัวร์แล้ว งานโปรโมต Feel so good ที่ญี่ปุนก็จบไปแล้วด้วย

สัมภาษณ์คอนเพลส เล่นคอนเสิร์ต บินเปลี่ยนประเทศ สัมภาษณ์คอนเพลส เล่นคอนเสิร์ต บินเปลี่ยนประเทศ

วนลูปกันอยู่อย่างนั้น

ตอนนี้ร่างเหมือนจะแหลก ความสุขเหมือนจะถูกสูบไปจนหมด  แบตของชเวจุนฮงก็เริ่มจะเสื่อมแล้วด้วย....

หันรีหันขวางเห็นเป้าหมายงับนิ้วนั่งจิ้มโทรศัพท์อยู่บนเตียง

อยากบอกว่านิ้วไม่ต้องงับก็ได้ มางับจุนฮงแทนได้ไหม

แต่ก็ไม่กล้าหรอก กลัวพิการ

เห็นตัวเล็กๆ เอวบางๆ ผิวขาวๆ นุ่มนิ่มแบบนี้ก็ผู้ชายนะครับ

แรงเยอะใช่เล่นเหมือนกัน

 

ไถลตัวขึ้นไปบนเตียง นอนซบตักแล้วช้อนตาอ้อน

ยองแจฮยองเหลือบตาลงมามองนิดนึงแล้วหันไปสนใจโทรศัพท์ต่อ

น้อยใจนิดหน่อยแต่ก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะ

ม้วนตัวเข้าซุกหน้าท้องนุ่มๆ แล้วโอบแขนรอบเอวกอดไว้ซะเลย

“จุนฮง เป็นอะไร ปล่อยน่า”

พี่ชายตัวขาวดิ้นดุ๊กดิ้ก แต่จุนฮงไม่ปล่อยซ้ำยังกอดไว้แน่นกว่าเดิม กดหน้าเข้าไปที่หน้าท้องแล้วร้อง

“งื้อ”

ยูยองแจหยุดดิ้นทันที

“ไหน จุนฮง เป็นอะไร บอกหน่อยซิ”

เสียงพูดปลอบมาพร้อมกับมือนิ่มๆที่ลูบหัว

“ผมเหนื่อยอะ เหนี่อยสุดๆเลย  คิดถึงบ้าน คิดถึงโมจิแล้วด้วย”

พูดแล้วน้ำตาจะไหล รู้ตัวหรอกว่าโตแล้วไม่ควรงอแง แต่ถ้ายังมีคนปลอบ จุนฮงก็จะไม่ทนอะ

“ทนอีกนิดเดียวนะ เจ้าเด็กน้อย เดี๋ยวเราก็ได้กลับไปพักแล้วนะ”

คำปลอบโยนมาพร้อมกับสัมผัสนุ่มนิ่มของริมฝีปากที่จรดลงบนศีรษะ

แต่จุนฮงรู้สึกว่ายังไม่พอ

“ยองแจฮยอง อยากได้อีกอะ”

“งั้นลุกขึ้นมานั่งคุยกันดีๆ”

ยองแจฮยองคว้าแขนเขาขึ้นมา ส่วนจุนฮงก็โอนอ่อนผ่อนตามแต่โดยดี

ในที่สุดเราก็นั่งประจันหน้ากัน

ใบหน้าของจุนฮงงอง้ำ จนยองแจฮยองหลุดขำออกมา

“หัวเราะอะไรอะ ผมอ่อนไหวนะ”

ท่าเบะปากที่เพิ่มเข้ามาทำให้รอยยิ้มที่มุมปากอิ่มยกขึ้นอีกหน่อย

ก่อนที่ใบหน้าน่ารักจะชะโงกเข้ามาใกล้จนหน้าผากชนกัน

จุนฮงเกือบสะดุ้งตอนที่มือนุ่มนิ่มวางลงบนศีรษะเขา แล้วไล้ลงมาเบาๆที่พวงแก้ม

“ยองแจฮยองคนนี้จะปลอบใจให้เอง ไม่เป็นไรนะ เด็กน้อยของฉัน”

แล้วริมฝีปากนิ่มก็แตะลงมาที่ดวงตา ปลายจมูก แก้มทั้งสองข้าง

และหยุดลงที่ริมฝีปาก

นาน..... จนเล่นเอาเคลิ้ม

เหมือนสติจะหลุดลอย

ดวงตาพร่าไปหมดตอนที่ยองแจฮยองถอนริมฝีปากออกไป

รอยยิ้มหวานๆที่เห็นรางๆทำเอาใจเต้นดูกึนจนแทบทะลุออกจากอก

“วันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน ถ้าไม่ไหวค่อยมาเอาพลังงานสำรองอีกละกันนะ”

เจ้าตัวว่าแล้วพลิกตัวออกไปกึ่งนั่งกึ่งนอนเล่นมือถือต่อ

ปล่อยให้ชเวจุนฮงยิ้มค้างตาเยิ้ม

อา... ได้วันละแค่นี้ชเวจุนฮงก็สุขสุดๆ มีพลังงานเต็มเปี่ยมแล้วล่ะครับ

จริงๆนะ

.

.

.

.

.

“โอ๊ยย เจ้าเด็กบ้า แกจะโดดเข้ามากอดฉันทำไม ปล่อยสิโว้ย”

.

.

.

“ปล่อย”

 

[END]

[ToYoo](LxJ): Be happy

 

 



46 ความคิดเห็น