JustLoJae

ตอนที่ 15 : [RAIN](LxJ) : His chocolate

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ธ.ค. 60

[RAIN](LxJ) : His chocolate

Warning:  0% Reality 100% Imagine

 

ผมทะเลาะกับแฟนครับ

และมันก็เป็นความผิดของผมเองแหละ

 

เมื่อวานรุ่นพี่ที่จบการศึกษาไปแล้วกลับมาเยี่ยมชมรมครับ พวกเรามีมีตติ้งกันนิดหน่อย แล้วฮิมชานฮยอง คงจะกรึ่มมากไปหน่อย เลยเข้ามากระแซะแฟนของผม ถึงผมจะพยายามกันเอาไว้แล้วก็เถอะ แค่แวบเดียวที่ผมเผลอ แก้มนิ่มๆของยองแจก็ถูกขโมยหอมไปครั้งนึง ต่อหน้าต่อตาผมเลยล่ะครับ

น่าโมโห แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะยงกุกฮยองจ้องเขม็งอยู่  ยิ่งเห็นฮิมชานฮยองลอยหน้าลอยตายิ้มเย้ย ผมยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่

และด้วยความที่ผมเป็นคนใจร้อน เวลาหงุดหงิดแล้วควบคุมอารมณ์ไม่ค่อยได้ เลยพาลโน่นนี่ จนยองแจหงุดหงิดขึ้นมา

คราวนี้เลยทะเลาะกันใหญ่โตเลยครับ

 

และสิ่งที่ทำให้ผมสงบลง ก็คือ น้ำตาของยองแจที่เจ้าตัวพยายามปาดเร็วๆไม่ให้ผมเห็น แต่ผมก็แอบเห็นมันจนได้

วินาทีนั้น ผมรู้สึกผิดขึ้นมาทันที  แต่ทิฐิที่ค้ำคอทำให้ผมไม่ได้พูดอะไรออกไป และเย็นนั้น เราก็ลากันทั้งๆที่ผิดใจกันแบบนั้น

หลังจากที่ผมได้นั่งสงบสติอารมณ์อยู่ชั่วครู่  ผมก็รวบรวมความกล้ากดเบอร์ของยองแจ  อยากขอโทษในสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ แต่เขาก็ไม่รับ

ตอนนั้นผมกังวลจริงๆนะ ตั้งแต่คบกันมา ผมไม่เคยทะเลาะกับยองแจใหญ่โตขนาดนี้

ที่ผ่านมา ผมพยายามเป็นผู้ใหญ่ให้มากๆเพื่อจะได้เป็นที่พึ่งของเค้า แต่มาวันนี้ ทุกสิ่งที่ผมทำมาเหมือนจะพังไปหมดเลย  ผมรู้นะว่ายองแจรักผม แต่ไม่รู้ว่า เค้าจะรับ ความเป็นเด็ก ของผมได้มากน้อยแค่ไหน  แล้ววันนี้ผมดันโชว์ ความเป็นเด็กไปซะเต็มสตรีมซะด้วยสิ

บ้าชะมัดเลย!!

 

“จุนฮง จุนฮง”  เสียงใสๆที่เรียกอยู่ตรงหน้าทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมอง

จุนฮี พี่สาวของผมกำลังยืนจ้องผมอยู่อย่างงงงวย ดูจากกีตาร์บนหลัง คาดว่าเธอคงเพิ่งกลับมาจากซ้อม

ผมเอื้อมแขนออกไปกอดเอวพี่สาวแล้วซุกหน้าลงกับท้องของเธอ

“อยู่ๆก็มาอ้อน เป็นไรไปอะ จุนฮง” จุนฮีว่าพลางพยายามแกะแขนผมออก

“ทะเลาะกะยองแจ”

“อยากเล่าไหมล่ะ “

จุนฮีปลดกีตาร์ออกจากหลัง ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม แล้วฟังผมเล่าเรื่องราวทั้งหมดจนจบ

 

“จุนฮงผิดนะ” แค่ประโยคแรกจากพี่สาวก็ทำให้ผมคอตก

“ แล้วโทรไปขอโทษยองแจรึยังอะ” 

“ยองแจไม่ยอมรับโทรศัพท์ผม” ผมตอบเสียงอ่อย

จุนฮีเอื้อมมือมายีหัวผมแรงๆครั้งนึง แล้วเอ่ยเสียงใส

“เอาน่า ฉันมีวิธี รับรองยองแจต้องเห็นความจริงใจของคำขอโทษของนายแน่ๆ”

 

บางที ผมก็แอบคิดว่า ไม่ควรเชื่อจุนฮี แต่เพราะพี่สาวของผมเป็นเพื่อนสนิทของยองแจ ผมจึงไม่มีทางเลือก

ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าร้านชอคโกแลตชื่อดังแถวโรงเรียน  การตกแต่งสีชมพูหวานแหววทั้งด้านในด้านนอก รวมทั้งเด็กผู้หญิงที่ยืนเลือกซื้อของเต็มร้านนั่นทำให้ผมลอบกลืนน้ำลายไม่ได้

แต่พอนึกถึงหน้าคนที่นอนซมไม่ได้สติด้วยพิษไข้มาตลอดทั้งวัน ก็เหมือนมีแรงฮึดมาจากไหนไม่รู้ทำให้ผมผลักประตูเข้าไป

“เชิญค่ะ”  นูน่าพนักงานร้องทักเสียงใส แล้วก็เหมือนเสียงเรียกให้ทุกคนในร้านหันมามองผมเป็นตาเดียว

ผู้ชายคนเดียวในร้านช็อคโกแลตสีหวานแหววที่เต็มไปด้วยผู้หญิง  ความจริงที่ทำให้ผมอดหลั่งเหงื่อเยียบเย็นไม่ได้

 

เสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากทุกที่ที่ผมเดินผ่านจนผมรู้สึกหน้าร้อนตาลายเพราะความอาย  โชคดีที่นูน่าพนักงานคนหนึ่งสังเกตเห็นหน้าผม เธอเลยเดินเข้ามาแล้วส่งคำถาม

“น้องต้องการอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าคะ”

“พี่สาวของผมบอกว่า  ที่ร้านนี้มีช็อคโกแลตสำหรับโอกาสต่างๆโดยเฉพาะอยู่ และผมอยากได้ชอคโกแลต เอาไปขอโทษคนน่ะครับ”

“อ้อ” เธอพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ

“เธอบอกว่า ช็อคโกแลตเป็นรูปหัวใจแล้วก็อยู่ในกล่องรูปหัวใจน่ะครับ”

พนักงานคนนั้นทำหน้าเหมือนจะงงกับอะไรนิดหน่อย แต่ก็เดินไปหยิบชอคโกแลตกล่องที่ผมต้องการมาให้

ทันทีที่เห็นหน้าตาของกล่อง ผมก็ต้องลอบกลืนน้ำลายอีกครั้ง

 

ถึงผมรู้มาก่อนแล้วว่าช็อคโกแลตนั้นเป็นรูปหัวใจทั้งตัวชอคโกแลตและกล่อง แต่ผมก็ไม่ได้เตรียมใจเผื่อเอาไว้สำหรับ กระดาษห่อสีชมพูหวานแหววและ ฝาปิดสีชมพูใสที่เข้าชุดกับโบว์สีขาว ชมพูและแดงที่จัดมาฟูฟ่อง

เป็นของขวัญที่สยองมากสำหรับผม แต่ถ้าจุนฮีบอกว่ายองแจจะชอบแล้วล่ะก็…..

“ ผมเอากล่องนี้ละครับ”

กัดฟันจ่ายค่าชอคโกแลตที่แพงหู่ฉี่สมกับความอลังการของมัน แล้วรีบออกมาจากร้านด้วยความเร็วแสง

 

“แย่ชะมัด ฝนตก”

ผมสบถออกมาเบาๆเมื่อหยดน้ำจากท้องฟ้าเริ่มโปรยปรายลงมากระทบร่าง ตอนออกมาผมก็รีบออกมามาก เพราะเกรงว่าจะกลับไปช้าแล้วยองแจจะตื่นแล้วกลับไปก่อน

“ซวยแล้วไง”  ร้องลั่นเมื่อตัวเลขบนหน้าปัดนาฬิกาบอกเวลาที่ล่วงเลยมามากกว่าที่คิดไว้

ผมมองฟ้าอย่างชั่งใจแวบหนึ่งก่อนจะ ยกกระเป๋าที่บรรจุชอคโกแลตขึ้นมากอดไว้แนบอก แล้วออกวิ่งไปด้วยความเร็วสูงสุด

 

วิ่ง....พร้อมกับภาวนาไปด้วย 

ขอให้ผมไปรับคนรักของผมทัน ขอให้เขายอมรับคำขอโทษจากใจของผม

และ ขอให้.... เรากลับมารักกันอีกครั้ง

ผมภาวนาด้วยชอคโกแลตของผมเลยครับ

 

[END]

[RAIN](LxJ) : His chocolate

 

 

 

 

Special for Junhong part  1

 

                  “ฮิมชาน นายไปหอมแก้มยองแจทำไม ดูสิจุนฮงมันตั้งท่าจะอาละวาดใหญ่”  ยงกุกเอ่ย

ฮิมชานยักไหล่อย่างไม่หยี่ระครั้งหนึ่งก่อนตอบ

“ก็มันน่าหมั่นใส้ เมื่อก่อนมันยังเกาะนายเป็นปลิงอยู่หลายปี ฉันยังไม่เห็นว่าอะไรมันซักคำ พอเริ่มโตแล้วชักเอาใหญ่ ทำเป็นหวงแฟน เห็นแล้วมันน่านัก เลยจัดให้ซักที”

ยงกุกหันไปมองหน้าคนรักอย่างเอือมๆแล้วเอื้อมมือไปโยกหัวทุยๆนั่นทีนึง

“อะไร หึงเหรอ บังยงกุก” 

คนตัวสูงมองคนรักที่ยิ้มแต้ทำตาใสแล้วส่ายศีรษะอย่างระอา

“เคะหอมเคะ มันน่าหึงตรงไหน”

“ชริ” คนตัวเล็กย่นจมูกใส่พลางสะบัดหน้าพรืด

“ไว้คราวหน้าหอมเมะแทนก็ได้วะ”

 

Special for Junhong part  2

 

Youngjae’s phone

You got 1 unread mail.  

ยองแจอา ถ้านายได้ชอคโกแลตกล่องนั้นแล้ว ก็ยกโทษให้จุนฮงเถอะนะเพื่อนรัก  น้องชายฉันตั้งใจจะขอโทษจริงๆนะ

ปล. ไม่ต้องกังวลนะฉันแก้แค้นให้นายไปแล้วล่ะ

ปล2 กินให้อร่อยนะ แล้วอย่าลืมเอากระดาษห่อมาต่อกัน นายจะเจอข้อความบางอย่างจากน้องชายฉันนะ<3

ชเวจุนฮี

Send from  Juniel0903@fnc.kr

 

 

 

Special for Junhong part  3

 

ใน ร้านชอคโกแลต

“ นี่ ช็อคโกแลตกล่องนี้มันให้สำหรับโอกาสอะไรน่ะ ไม่ใช่ขอคืนดีใช่ไหม”

พนักงานคนที่ขายชอคโกแลตให้จุนฮงกระซิบถามเพื่อนร่วมงานเบาๆ พลางจิ้มๆไปเหนือกล่องชอคโกแลต

“เปล่านี่ กล่องนี้ ถ้าเอากระดาษห่อมาเรียงต่อกันจะได้ ประโยคที่ว่า “เธอคือหัวใจของฉัน” ต่างหากล่ะ”

 


Fin.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

46 ความคิดเห็น