[ 皇帝战争 ] ราชันต์จักรพรรดิสงคราม

ตอนที่ 1 : ปฐมบทแห่งราชันต์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 40
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 ธ.ค. 60




    ​ณ ที่แห่งหนึ่งภายในแดนสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์

ได้ปรากฏพระราชวังหรูหราที่ถูกล้อมรอบไปด้วยภูเขาสูงนับพัน ภายในห้องโถงขนาดใหญ่ มีผู้คนนับล้านชีวิตกำลังคุกเข่าก้มหัวอยู่ ทางด้านหน้าของผู้คนที่กำลังคุกเข่าอยู่ ได้มีบัลลังค์สีทองที่เต็มไปด้วยลวดลายมังกรซึ่งมีคนกำลังนั้งอยู่ เป็นบุรุษที่กำลังนั้งอยู่บนบัลลังก์สีทองลวดลายมังกร หน้าตาหล่อเหลาราวเทพบุตร ผมสีดำยาวลงไปถึงเอว สวมผ้าคลุมสีดำสลับสีทอง ที่เต็มไปด้วยอักขระที่ไม่สามารถอ่านออกได้ ถ้าหากดูจากรูปร่างภายนอกอาจจะเป็นชายหนุ่มอายุ ยี่สิบปี 


จู่ๆมิติด้านข้างตัวของชายหนุ่มก็บิดเบี้ยวก่อนจะเปิดออก ก่อนจะปรากฏผู้มาใหม่ซึ่งเป็นหญิงสาวทั้ง 3 คน.. คนแรกเป็นหญิงสาวที่รูปโฉมงดงามราวกลับเทพธิดา ผิวพรรณขาวราวกับหยกเนื้อดี สวมชุดลากยาวสีขาวผุดผ่อง หญิงสาวเดินออกมาจากมิติอย่างช้าๆพร้อมกับสองแขนที่กำลังโอบอุ้มเด็กทารกน้อยวัยแรกเกิดที่กำลังหลับใหล ด้านหลังของหญิงสาวได้มีข้ารับใช้อีกสองคน แม้จะเป็นเพียงข้ารับใช้แต่ความงามของพวกนางเรียกว่าเป็นสาวงามล้มเมืองเลยก็ว่าได้ พวกนางทั้งสองก็โอบอุ้มทารกน้อยวัย 1 ปี และ 2 ปี เดินตามผู้เป็นนายมาอย่างใกล้ชิด 


“องค์จักรพรรดินี !!..” บรรดาเหล่าคนที่กำลังคุกเข่าอยู่ เมื่อสังเกตุผู้ที่มาใหม่เป็นใครก็รีบก้มคารวะทันที 

“พวกเจ้า ไม่จำเป็นต้องมาพิธีก็ได้ลุกขึ้นได้แล้ว !”นางหันไปกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกับบรรดาเหล่าผู้ที่ก้มหัวคารวะอยู่ 

“ท่านพี่...เรื่องนี้ท่านตัดสินใจแน่แล้วใช้ไหม”หญิงสาวหันไปกล่าวกับบุรุษที่นั้งอยู่บนบัลลังก์

ชายหนุ่มก็ยังไม่ได้ตอบและยังคงนั้งหลับตาอยู่ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่ 

“ท่านจักรพรรดิสวรรค์...พวกข้าน้อยก็อยากทราบเช่นกัน ว่าท่านคิดจะส่งองค์ชายน้อยทั้ง 3 ลงไปที่นั้นจริงๆหรือขอรับ”ชายชราหัวหงอกที่กำลังนั้งคุกเข่าอยู่ ลมปราณรอบตัวของเขาหนาแน่นจนน่ากลัวราวกับสามารถบดขยี้กองทัพหลายสิบล้านให้หายไปในพริบตา ซึ่งได้ก้มหัวก่อนจะกล่าวถาม

“แน่นอนข้าตัดสินใจแล้ว ถ้าหากพวกเขาได้เติบโตขึ้นที่นี่ พวกเขาจะไม่มีวันรู้จักคำว่าทุกข์ยากลำบากและความอดทน และก็จะไม่ได้รับประสบการณ์เสี่ยงชีวิต ที่ข้าอยากจะส่งพวกเขาไปที่นั้น ก็เพื่อที่จะให้พวกเขาได้รับรับประสบการณ์มากมายที่นั้นซึ่งที่แห่งนี้ไม่มี และที่สำคัญข้าอยากจะให้พวกเขาได้เติบโตและเรียนรู้ด้วยตนเอง”ชายหนุ่มลืมตาขึ้นก่อนจะอธิบายอย่างช้าๆ 

“ตะ...แต่เรื่องนี้มันจะไม่อันตรายไปหน่อยหรอขอรับ องค์ชายน้อยทั้งสามพึ่งเกิดได้ไม่นาน ถ้าท่านจักรพรรดิส่งองค์ชายไปที่นั้นจริงๆ ข้าน้อยเกรงว่ามันจะอันตรายเกินไป”ชายชราหงอกก็พลันเอ่ยถามขึ้นมาอีกครา 

“เรื่องนั้นพวกเจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล แม้ว่าที่นั้นจะอันตรายสำหรับพวกเขาก็จริง แต่พวกเจ้าก็อย่าลืมสิ กว่าข้าจะมาถึงจุดนี้ได้ ข้าก็เกิดมาจากที่แห่งนั้น ข้าเชื่อว่าลูกข้าสามารถอยู่รอดในดินแดนด้านล่างได้อย่างสบายอยู่แล้ว”ชายหนุ่มกล่าวอย่างช้าๆ 

บรรดาเหล่าผู้คนที่ได้ยินคำพูดของชายหนุ่มก็นั้งเงียบและไม่กล่าวอะไรออกมาอีกเลย 

“น้องหญิงนำลูกของเรามานี่”เมื่อได้ยินชายหนุ่มกล่าว หญิงสาวก็นำทารกน้อยวัยแรกเกิดไปวางข้างชายหนุ่ม ส่วนข้ารับใช้อีกสองคนก็นำทารกน้อยไปวางด้วยเช่นกันก่อนจะก้าวถอยออกมาห่างๆ 

ชายหนุ่มก็หยิบกำไลออกมา 3 วง ซึ่งทำมาจากหยกอย่างดี ก่อนจะสวมใส่ให้ลูกชายคนโต โดยกำไลทั้ง 3 วงจะแกะสลักชื่อของแต่ล่ะคนเอาไว้ ลูกชายคนแรกมีชื่อว่า หยาง ไป๋หลง อายุ 2 ปี ส่วนลูกชายคนที่สองมีชื่อว่า หยาง เฮยอวิ้น อายุ 1 ปี และลูกชายคนเล็กมีชื่อว่า หยาง เซี่ยเทียน อายุพึ่งจะเกิดได้ไม่กี่วัน หญิงสาวที่มองดูอยู่ห่างๆก็เริ่มน้ำตาไหลอย่างช้าๆ

“น้องหญิง...เจ้าจะร้องไห้ไปทำไมกัน”ชายหนุ่มหันไปกล่าวถามหญิงสาว 

“ข้า...ไม่คิดว่าท่านพี่จะส่งลูกของเราไปที่นั้นจริงๆน่ะสิ” หญิงสาวกล่าวเสร็จก็เริ่มร้องไห้ 

“เฮ้อ...เจ้าอยู่กับข้ามากี่หมื่นปีแล้วน้องหญิง ข้าแค่ส่งลูกของพวกเราไปที่นั้นเพื่อที่พวกเขาจะได้ประสบการณ์ใส่ตัวไว้บ้าง ข้าคิดว่าด้วยความสามารถของลูกเรา เพียงไม่กี่ร้อยปีคงกลับมาหาพวกเราได้อย่างแน่นอน”ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนที่จะอธิบายให้หญิงสาวเข้าใจ 

หลักจากชายหนุ่มปลอบโยนอยู่นานในที่สุดหญิงสาวก็หยุดร้องไห้ ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นจากบัลลังก์จากนั้นสะบัดข้อมือหนึ่งที่ก่อนที่จะห้วงมิติปรากฏอยู่เบื้องหน้า 

“เอาละ...ตาเฒ่าเตียวหยุน ข้าต้องรบกวนท่านแล้ว ส่วนตำแหน่งข้าได้ระบุไว้ให้แล้วมันเป็นสถานที่ที่ข้าเกิด”ชายหนุ่มหันไปกล่าวกลับชายชราหัวหงอกนาม เตียวหยุน 

“ขอรับท่านจักรพรรดิสวรรค์...ให้เป็นหน้าที่ของตาเฒ่าผู้นี้ไปส่งองค์ชายน้อยทั้งสามเอง ตาเฒ่าผู้นี้ไม่ได้กลับดินแดนเบื้องล่างมาหลายพันปีแล้ว”ชายชราพยักตอบ 

“ท่านจักรพรรดินีไม่จำเป็นต้องกังวลหรอกขอรับ ให้เป็นหน้าที่ของตาเฒ่าผู้นี้ดูแลองค์ชายน้อยทั้งสามเอง จนกว่าองค์ชายน้อยทั้งสามจะเติบโต ตาเฒ่าผู้นี้จะช่วยเหลือเอง”ชายชราหันไปทางหญิงสาวก่อนจะก้มหัวและกล่าว

“ถ้าท่านผู้เฒ่าพูดเช่นนั้น...ข้าก็สบายใจลงแล้ว ฝากดูแลลูกๆของข้าด้วย”หญิงสาวหันไปกล่าวกับชายชรานาม เตียวหยุน

เมื่อชายชราหัวหงอกได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าและใช้พลังปราณห่อหุ้มร่างกายของทารกน้อยทั้งสามไว้และเดินเข้าไปในห้วงมิติที่อยู่เบื้องหน้าทันที 

พรึบบบบ!!! 


#เป็นอย่างไรบ้างครับ ฝากคอมเม้นกันเยอะๆน่ะครับ# 









0 ความคิดเห็น