[FIC MDZS/ปรมาจารย์ลัทธิมาร] บุพผาเปลี่ยนฤดู

ตอนที่ 1 : ตอนที่1 สำนักศึกษา(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 912
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    3 พ.ค. 63

ณ ตำบลไฉ่อี้

 .

.

.

.

.

"น้องชายนี่มันอะไรกัน ทำไมอยู่ๆถึงบอกว่าพวกข้าไม่มีห้องพัก"

เจียงเฉิงแห่งอวิ๋นเมิ่งพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจและไม่เข้าใจกับคำพูดของเสี่ยวเอ๋อร์


"นายท่านพวกข้าก็มิรู้จะทำอย่างไร อยู่ๆมีคุณชายท่านหนึ่ง เหมาห้องพักของเราทั้งหมดเลย หากไม่ใช่คนของคุณชายก็ห้ามพักที่นี้ ดังนั้นนายท่านทั้งหลายคงต้องไปพักโรงเตี้ยมอื่น"

เสี่ยวเอ๋อร์พูดด้วยท่าทางที่หมดปัญญาเพราะกว่าว่าจะเกิดเรื่องวิวาทในโรงเตี้ยมของตน


"น้องชาย"

หญิงสาวสองคนเดินเข้ามาในโรงเตี้ยมเสี่ยวเอ๋อร์เห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปต้อนรับเพราะพวกนางคือคนที่เหมาโรงเตี้ยมแห่งนี้


"นายท่านมาแล้ว ข้าทำตามที่ท่านสั่ง ห้องพักจัดเตรียมไว้แล้วแขกคนอื่นข้าก็ให้ย้ายออกไปหมด"

เสี่ยวเอ๋อร์พยายามประจบประแจงหญิงสาวทั้งสองแต่หญิงสาวหรือจะไม่รู้ก็เลยพูดตัดบทไป


"เอาถุงหอมพวกนี้ ไปไว้ในห้องคุณชายและคุณหนูจินข้างในมียาสมุนไพรใช้ป้องกันยุงแมลงมารบกวน"

หญิงสาวมอบกล่องใส่ถุงหอมให้เสี่ยวเอ๋อร์


"เหมียนเหมียนเจ้ารอบคอบดีจัง มิน่าละคุณชายและคุณหนูถึงชอบเจ้า"

หญิงสาวอีกคนพูดกับหญิงสาวที่พึ่งมอบกล่องใส่ถุงหอมให้เสี่ยวเอ๋อร์ เหมียนเหมียนจึงหันมาหยิกเอวเพื่อนไปทีหนึ่ง


"พูดอะไรของเจ้านะ"

หญิงสาวที่เห็นท่าทางของเหมียนเหมียนแอบหัวเราะเบาๆก่อนหันไปกล่าวกับเสี่ยวเอ๋อร์


"เจ้าต้องละเอียดรอบคอบหน่อยนะคุณชายและคุณหนูของพวกเราไม่ใช่คนธรรมดา"

หญิงสาวหันไปกระชับกับเสี่ยวเอ๋อร์ด้วยเสียงที่จริงจังเพราะกลัวว่าจะเกิดเหตุผิดพลาด


"ขอให้ท่านวางใจ"

เสี่ยวเอ๋อร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ


"ไป! พวกเราไปดุห้องพักของคุณชายและคุณหนู"

เหมียนเหมียนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริ่งพร้อมจูงมือเพื่อน


"นายท่านเชิญทางนี้"

เสี่ยวเอ๋อร์นำทางหญิงสาวทั้งสองขึ้นไปชั้นบนของโรงเตี้ยม

.

.

.

.

"ที่แท้ตระกูลจินแห่งหลันหลิง คงมาฝึกวิชาเหมือนกันเลยแวะพักที่ตำบลไฉ่อี้ ศิษย์พี่ คนจากตระกูลจินเหล่านี้ เหมาห้องไปหมดแล้วแถมยังไล่พวกเราที่มาพักก่อนออกไป โรงเตี้ยมอื่นในตำบลก็เต็มหมดแล้ว พวกเราไม่มีที่อื่นให้พักแล้ว"

เจียงเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจก่อนหันมองศิษย์พี่ของตนที่มีท่าทางเหมือนอมทุกข์เมื่อได้ยินชื่อตระกูลจินและไม่ได้สังเกตเว่ยอิงที่ทำท่าทางเหมือนคิดอะไรบางอย่าง

.

.

.

.

ณ ชั้นบนของโรงเตี้ยม

.

.

.

"แม่นางเหมียนเหมียน ของถุงหอมให้พวกเราสักถุงได้หรือไม่"

เสียงปริศนาดังขึ้นมาทำให้เหมียนเหมียนชงักเท้าก่อนหันมามองชายคนหนึ่งที่กำลังขึ้นบันไดมา


"เจ้าเป็นใคร ใครให้ท่านเรียกข้าว่าเหมียนเหมียน"

เหมียนเหมียนกล่าวด้วยเสียงที่ไม่พอใจที่มีคนแปลกหน้ามาเรียกนางเช่นนี้


"เป็นนาง! นางเรียกเจ้าว่าเหมียนเหมียน แล้วทำไมข้าถึงเรียกไม่ได้"

ชายคนนั้นชี้ใส่เพื่อนของเหมียนเหมียน นางไม่พอใจมาจึงชี้หน้าชายคนนั้น


"เจ้าเป็นใคร ใครอนุญาตให้เรียกข้าแบบนั้น"

เหมียนเหมียนโมโหมากที่มีคนมาพูดกับนางแบบนี้


"ไม่อนุญาตก็ได้ งั้นเจ้าต้องบอกชื่อเจ้ากับข้า ข้าจะไม่เรียกเจ้าว่าเหมียนเหมียน"

ชายคนนั้นพูดด้วยท่าทีขี้เล่น ไม่จริงจัง


"แล้วทำไมเจ้าถามข้า ข้าต้องบอกเจ้าล่ะ ก่อนจะถามชื่อคนอื่น ควรจะบอกชื่อตัวเองมาก่อน"

เหมียนเหมียนตอกหน้าเขากลับด้วยความสะใจแต่ท่าทีของชายคนนั้นก็ยังสบายเหมือนเดิม


"ได้ ได้! ข้าบอกแล้วเจ้าต้องจำไว้นะ ข้าชื่อหยวนเต้า" 

ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงกวนๆ


"หยวนเต้า?"

หญิงทั้งสองงงๆกับชื่อของชายคนนั้น


"เหมียนเหมียน นี่คือคุณชายตระกูลใดกัน ดูลักษณะท่าทางของเขาแล้ว ไม่เหมือนคนธรรมดา"

หญิงสาวทั้งสองคนกระซิบกันโดยไม่เห็นชายคนนั้นแอบมาฟังใกล้ๆ


"เจ้า! เจ้ากำลังล้อเล่นกับข้า"

เหมียนเหมียนเหมือนนึกอะไรออกหันมาพูดกับชายแปลกหน้าทันทีทิ้งเพื่อนของนางให้งงไป


"ทำไมล่ะ?"

เพื่อนของนางอดสงสัยไม่ไหวจึงต้องถามออกไป


"เจ้าลองคิดดูสิ วรรคถัดไปของกลอน'หญ้าเขียวริมแม่น้ำ' คืออะไร"

เหมียนเหมียนโกรธชายตรงหน้ามากที่กล้ามาล้อเล่นกับนางที่เป็นถึงคนในตระกูลจิน


"หญ้าเขียวริมแม่น้ำ?....เหมียนเหมียนคิดถึงหยวนเต้า"

เหมียนเหมียนรีบปิดปากเพื่อนแทบจะทันทีที่พูดออกมา


"เจ้าพูดแบบนั้นออกมาได้อย่างไร ใครคิดถึงเจ้า ช่างหน้าไม่อาย!!!"

เหมียนเหมียนพุดกับเพื่อนตัวเองเสร็จก็หันมาพูดกับคนที่ล้อเล่นกับนาง


"ดูท่าแม่นางจะมาจากตระกูลจิน ใครๆก็บอกว่าผู้หญิงตระกูลจินสวยราวกับนางฟ้า วันนี้ได้เห็นกับตาสมคำล่ำลือ"

ชายคนนั้นพูดตอบกลับมาอย่างสบายๆ


"ปากหวานเล่นลิ้น"

เหมียนเหมียนได้แต่บ่นไม่กล้าพูดออกไป เพราะที่เขาพูดออกมาทำให้นางเขินไม่น้อย


"ข้าเว่ยอิงจากตระกูลเจียงแห่งอวิ๋นเมิ่ง เว่ยอู๋เซียน ไปฝึกวิชาที่ตระกูลหลานแห่งกูซู ผ่านมายังตำบลไฉ่อี้จึงหยุดพัก เป็นเซียนเช่นเดียวกับแม่นาง แม่นางเหมียนเหมียนคงไม่ใจร้ายให้พวกข้านอนริมทางหรอกนะ"

ชายคนนั้นหรือก็คือเว่ยอิง พูดขอร้องเหมียนเหมียนด้วยน้ำเสียงที่น่าสงสารและสายตาของลูกหมา


"อ้ออออ ที่แท้คุณชายหยวนเต้า ยังมีอีกชื่อที่ฝังรื่นหูกว่า แต่ว่าห้องพัก--"

เหมียนเหมียนพูดยังไม่ทันจบก็โดนเพื่อนของนางลากมากระซิบอีกรอบ


"เหมียเหมียน ยังไงคุณชายก็คงพาคนมาด้วยไม่เยอะมากหรอก ห้องพวกนี้ว่าไปก็ว่างอยู่ อีกทั้งพวกเขายังมาพักที่นี้ก่อน"

เหมียนเหมียนได้ยินเพื่อนพูดอย่างนั้นก็ใจอ่อน


"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น คุณชายเว่ยก็พักอยู่ต่อเถอะ อย่าบอกเรื่องนี้ให้คุณชายกับคุณหนูข้ารู้ล่ะ"

สุดท้ายเหมียนเหมียนก็ใจอ่อนให้คุณชายเว่ยพักต่อไป


"ขอบใจแม่นางทั้งสอง"

เมื่อเว่ยอิงได้พักสมใจอยากแล้วก็ขอบคุณแม่นางทั้งสองและกลับไปยังห้องพัก


.

.

.

.

.

.

#นางเอกผู้ไม่มีบทเพราะยังคิดนิสัยน้องไม่ออก

#เป็นฟิคของซีรี่ย์ปรมาจารย์

#ไม่อ้างอิงนิยายและอนิเมะ

#เพราะงั้นฉากหลายฉากอาจจะไม่เหมือนกันเพราะเราแต่งฟิคจากซีรี่ย์




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น

  1. #1 Todoya (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 16:58
    ปกติ หรือวายอะครับ??
    สนุกมากครับ
    #1
    2
    • #1-1 Zeblack(จากตอนที่ 1)
      7 กันยายน 2562 / 17:04
      คู่นางเองไม่มีพระเอกจร้า
      แต่คู่รองมันก็แล้วแต่สถานะการณ์
      #1-1